Adhyaya 149

Verse 1

/ ऑपन-- माल छा जि: सप्तचत्वारिशर्दाधिकशततमोब ध्याय: अर्जुनके बाणोंसे कृपाचार्यका मूर्च्छित होना

துருதராஷ்டிரன் கூறினான்—சஞ்சயா! சவ்யசாசி அர்ஜுனன் அந்தச் சிந்து அரசன் வீரனை (ஜயத்ரதனை) வீழ்த்தியபின், என் மகன்கள் என்ன செய்தனர்? எனக்குச் சொல்.

Verse 2

संजय उवाच सैन्धवं निहतं दृष्टवा रणे पार्थेन भारत । अमर्षवशमापन्न: कृप: शारद्वतस्तत:

சஞ்சயன் கூறினான்—பாரதா! போர்க்களத்தில் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) சிந்து அரசனை வீழ்த்தியதைப் பார்த்ததும், சரத்வதனின் மகன் கிருபன் தாங்கமுடியாத சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்.

Verse 3

महता शरवर्षेण पाण्डवं समवाकिरत्‌ । द्रौणिश्चवाभ्यद्रवद्‌ राजन्‌ रथमास्थाय फाल्गुनम्‌

அரசே! பெரும் அம்புமழையால் அவன் பாண்டவன் அர்ஜுனனை முழுவதும் மூடினான். மேலும், அரசாளுநரே! துரோணனின் மகன் அஸ்வத்தாமாவும் தேரேறி பாகுனன் (அர்ஜுனன்) மீது பாய்ந்து வந்தான்.

Verse 4

तावेतौ रथिनां श्रेष्ठी रथाभ्यां रथसत्तमौ | उभावुभयतस्ती ६णैर्विशिखैरभ्यवर्षताम्‌,रथियोंमें श्रेष्ठ वे दोनों महारथी दो दिशाओंसे आकर अर्जुनपर पैने बाणोंकी वर्षा करने लगे

தேர்வீரர்களில் சிறந்த அந்த இரு மகாரதர்களும் தம் தேர்களுடன் முன்னே வந்து, இருபுறங்களிலிருந்தும் அர்ஜுனன் மீது கூரிய அம்புகளின் மழையைப் பொழிந்தனர்.

Verse 5

स तथा शरवर्षाभ्यां सुमहद्भ्यां महाभुज: । पीड्यमान: परामार्तिमगमद्‌ रथिनां वर:,इस प्रकार दो दिशाओंसे होनेवाली उस भारी बाणवर्षसे पीड़ित हो रथियोंमें श्रेष्ठ महाबाहु अर्जुन अत्यन्त व्यथित हो उठे

இரு திசைகளிலிருந்தும் பொழிந்த அந்தப் பெரும் அம்புமழையால் நெருக்கடிக்குள்ளான, ரதவீரர்களில் முதன்மையான மகாபாகு அர்ஜுனன் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 6

सो<जिधघांसुर्गुरुं संख्ये गुरोस्तनयमेव च । चकाराचार्यकं तत्र कुन्तीपुत्रो धनंजय:,वे युद्धस्थलमें गुरु तथा गुरुपुत्रका वध करना नहीं चाहते थे। अतः कुन्तीपुत्र धनंजयने वहाँ अपने आचार्यका सम्मान किया

போர்க்களத்தில் அவர் குருவையும் கொல்ல விரும்பவில்லை; குருவின் மகனையும் கொல்ல விரும்பவில்லை. ஆகவே குந்தியின் மகன் தனஞ்சயன் அங்கே ஆசாரியருக்குரிய மரியாதையுடன் நடந்தான்।

Verse 7

अस्त्रैरस्त्राणि संवार्य द्रौणे: शारद्वतस्य च । मन्दवेगानिषूंस्ताभ्यामजिघांसुरवासृजत्‌

துரோணபுத்திரன் அஸ்வத்தாமா மற்றும் சாரத்வத கிருபரின் ஆயுதங்களைத் தன் ஆயுதங்களால் தடுத்து, அவர்களை கொல்ல விரும்பாமல், அர்ஜுனன் அந்த இருவர்மீதும் மந்த வேகமுள்ள அம்புகளை விட்டான்।

Verse 8

ते चापि भृशमभ्यघ्नन्‌ विशिखा: पार्थचोदिता: । बहुत्वात्‌ तु परामार्ति शराणां तावगच्छताम्‌

பார்த்தன் ஏவிய அந்த அம்புகள் அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் கடுமையாகத் தாக்கின; அம்புகள் மிகுதியாக இருந்ததால், அந்த இருவரும் பெரும் காயமடைந்து கடும் வேதனையில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 9

जयद्रथके कटे हुए मस्तकका उसके पिताकी गोदमें गिरना अथ शारद्वतो राजन्‌ कौन्तेयशरपीडित: । अवासीददू रथोपस्थे मूर्च्छाीम भिजगाम ह

அப்போது, அரசே! கௌந்தேயனின் அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்ட சாரத்வத கிருபன் ரதத்தின் இருக்கையில் சாய்ந்து விழுந்து மயக்கமடைந்தான்।

Verse 10

विह्वलं तमभिज्ञाय भर्तारें शरपीडितम्‌ । हतो<यमिति च ज्ञात्वा सारथिस्तमपावहत्‌,अपने स्वामीको बाणोंसे पीड़ित एवं विह्लल जानकर और उन्हें मरा हुआ समझकर सारथि रणभूमिसे दूर हटा ले गया

தன் தலைவன் அம்புகளால் கடுமையாகப் பீடிக்கப்பட்டு மயங்கியிருப்பதை உணர்ந்து, அவர் இறந்தார் என எண்ணிய தேரோட்டி அச்சமும் விசுவாசமும் கொண்டு அவரை போர்க்களத்திலிருந்து அகற்றிச் சென்றான்।

Verse 11

तस्मिन्‌ भग्ने महाराज कृपे शारद्वते युधि । अश्वत्थामाप्यपायासीत्‌ पाण्डवेयाद्‌ रथान्तरम्‌

மன்னரே! அந்தப் போரில் சாரத்வதன் மகன் கிருபர் தோல்வியுற்று விலகியபோது, அஸ்வத்தாமாவும் பாண்டவ வீரன் அர்ஜுனனை விட்டுவிட்டு வேறொரு தேர்வீரனை எதிர்க்கச் சென்றான்।

Verse 12

दृष्टवा शारद्वतं पार्थों मूर्च्छितं शरपीडितम्‌ । रथ एव महेष्वास: सकृप॑ पर्यदेवयत्‌

சாரத்வதன் கிருபர் அம்புகளால் பீடிக்கப்பட்டு மயங்கிக் கிடப்பதைப் பார்த்த மகாதனுர்தரன் பார்த்தன் அர்ஜுனன், தேரிலிருந்தபடியே அவருக்காக இரங்கினான்।

Verse 13

अश्रुपूर्णमुखो दीनो वचन चेदमब्रवीत्‌ । कृपाचार्यको बाणोंसे पीड़ित एवं मूर्च्छिंत देखकर महाधनुर्धर कुन्तीकुमार अर्जुन दयावश रथपर बैठे-बैठे ही विलाप करने लगे। उनके मुखपर आँसुओंकी धारा बह रही थी। वे दीनभावसे इस प्रकार कहने लगे-- ।।

கண்ணீரால் முகம் நிறைந்து மனம் தளர்ந்த நிலையில் அர்ஜுனன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான். இதைக் கண்ட மஹாப்ராஜ்ஞனான க்ஷத்தாவும் அரசனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 14

कुलान्तकरणे पापे जातमात्रे सुयोधने । नीयतां परलोकाय साध्वयं कुलपांसन:

குலநாசம் விளைவிக்கும் இந்தப் பாவி சுயோதனனைப் பிறந்தவுடனே மறுலோகத்துக்கு அனுப்பியிருக்க வேண்டும்; உண்மையில் அவன் தன் குலத்தின் தூசியும் பழியும் ஆவான்।

Verse 15

अस्माद्धि कुरुमुख्यानां महदुत्पत्स्यते भसम्‌ । “जिस समय कुलान्तकारी पापी दुर्योधनका जन्म हुआ था

இந்த (துரியோதனன்) காரணமாக குருக்களின் முதன்மையோருக்கு மாபெரும் அழிவு—சாம்பல்போல்—உண்டாகும்.

Verse 16

तत्कृते हाद्य पश्यामि शरतल्पगतं गुरुम्‌ । धिगस्तु क्षात्रमाचारं धिगस्तु बलपौरुषम्‌

அவனாலேயே இன்று என் குரு அம்புகளின் படுக்கையில் கிடப்பதை நான் காண்கிறேன். க்ஷத்திரிய நெறிக்கு நிந்தை; வலத்துக்கும் வீரப் பெருமைக்கும் நிந்தை!

Verse 17

को हि ब्राह्मणमाचार्यमभिद्रुह्देत मादृश: । ऋषिपुत्रो ममाचार्यो द्रोणस्थ परम: सखा

என்னைப் போன்றவன் ஒரு பிராமண ஆசானுக்கு எவ்வாறு துரோகம் செய்வான்? ரிஷியின் மகனான துரோணர் என் ஆசான்; அவரே என் உத்தம நண்பரும் ஆவார்.

Verse 18

अकामयानेन मया विशिखैरर्दितो भूशम्‌

போரிட விருப்பமில்லாத எனையும் அம்புகள் மீண்டும் மீண்டும் கடுமையாகத் துன்புறுத்தின.

Verse 19

पुत्रशोकाभितप्तेन शरैरभ्यर्दितेन च

அவன் மகன் இழப்பின் துயரால் எரிந்தான்; மேலும் எதிரியின் அம்புகளால் கடுமையாகப் பீடிக்கப்பட்டான்.

Verse 20

शोचयत्येष नियतं भूय: पुत्रवधाद्धि माम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—இவன் மீண்டும் மீண்டும் என்னைத் துயரத்தில் ஆழ்த்துகிறான்; உண்மையாகவே, தன் மகன் வதைக்கப்பட்டதாலே.

Verse 21

उपाकृत्य तु वै विद्यामाचार्ये भ्यो नरर्षभा:

சஞ்சயன் கூறினான்—ஆசான்களிடமிருந்து முறையாகக் கல்வியைப் பெற்று அதை நன்கு கைவரப் பெற்ற அந்த நரசிறந்தோர்…

Verse 22

ये च विद्यामुपादाय गुरुभ्य: पुरुषाधमा:

சஞ்சயன் கூறினான்—மேலும், ஆசான்களிடமிருந்து கல்வியைப் பெற்றும் அந்தத் தாழ்ந்த மனிதர்கள்…

Verse 23

तदिदं नरकायाद्य कृतं॑ कर्म मया ध्रुवम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—இன்று நான் செய்த இந்தச் செயல் உறுதியாக நரகத்திற்கே இட்டுச் செல்லும்.

Verse 24

यत्‌ तत्‌ पूर्वमुपाकुर्वन्नस्त्रं मामब्रवीत्‌ कृप:

சஞ்சயன் கூறினான்—அதே ஆயுதம்; முன்பு அதைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தபோது கிருபன் என்னிடம் கூறியதுதான்.

Verse 25

तदिदं वचन साधोराचार्यस्य महात्मन:

சஞ்சயன் கூறினான்—இது அந்த சாது-சுபாவமுடைய மகாத்மா ஆசாரியரின் உரை; தர்ம உபதேசத்திற்கேற்ற, முறையான சொல்.

Verse 26

नमस्तस्मै सुपूज्याय गौतमायापलायिने

அந்த மிகப் போற்றத்தக்க, மிக உயர்ந்து மதிக்கத்தக்க கௌதம குலத்தாருக்கு வணக்கம்—கடமை அல்லது ஆபத்திலிருந்து ஒருபோதும் விலகிப் போகாதவருக்கு.

Verse 27

धिगस्तु मम वार्ष्णेय यदस्मै प्रहराम्पहम्‌ । 4ार्ष्णेय! युद्धमें कभी पीठ न दिखानेवाले उन परम पूजनीय गौतमवंशी कृपाचार्यको मेरा नमस्कार है। मैं जो उनपर प्रहार करता हूँ, इसके लिये मुझे धिक्कार है” ।।

“அய்யோ, வார்ஷ்ணேயா, நான் அவர்மேல் தாக்குதல் செய்கிறேனே—எனக்கு நிந்தை! வார்ஷ்ணேயா—போரில் ஒருபோதும் முதுகு காட்டாத, மிகப் போற்றத்தக்க கௌதம குலத்து கிருபாசாரியருக்கு என் வணக்கம். நான் அவரைத் தாக்குகிறேன் என்பதற்காக என்னைத் தண்டிக்கட்டும்.” இவ்வாறு சவ்யசாசி அர்ஜுனன் அவரை நோக்கி புலம்பினான்.

Verse 28

तमापततन्तं राधेयमर्जुनस्य रथं प्रति

சஞ்சயன் கூறினான்—ராதேயன் கர்ணன் தாக்குதலுக்காக பாய்ந்து வந்து அர்ஜுனனின் தேரை நோக்கி மோத வந்தான்.

Verse 29

उपायान्तं तु राधेयं दृष्टवा पार्थो महारथ:

சஞ்சயன் கூறினான்—ராதேயன் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்ட பார்த்தன் அர்ஜுனன், அந்த மகாரதன், அவன் அணுகுதலை கவனித்தான்.

Verse 30

एष प्रयात्याधिरथि: सात्यके: स्यन्दनं प्रति

சஞ்சயன் கூறினான்—பார், இந்த மகாரதி சாத்தியகியின் தேரை நோக்கி முன்னேறுகிறான்.

Verse 31

यत्र यात्येष तत्र त्वं चोदयाश्वान्‌ जनार्दन

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ ஜனார்தனனே, அவன் எங்கு செல்கிறானோ அங்கேயே நீ குதிரைகளைச் செலுத்து.

Verse 32

एवमुक्तो महाबाहु: केशव: सव्यसाचिना

சஞ்சயன் கூறினான்—இவ்வாறு சவ்யசாசி அர்ஜுனன் கூற, மகாபாகு கேசவன் பதிலளிக்க முனைந்தான்.

Verse 33

प्रत्युवाच महातेजा: कालयुक्तमिदं वच: । सव्यसाची अर्जुनके ऐसा कहनेपर महातेजस्वी महाबाहु केशवने उनसे यह समयोचित वचन कहा-- |। अलमेष महाबाहु: कणणयैकोडपि पाण्डव

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது மகாதேஜஸ்வி கேசவன் காலத்திற்கேற்ற சொற்களை உரைத்தான்—“ஓ மகாபாகுவே, போதும்; கர்ணனை எதிர்க்க ஒரு பாண்டவனே போதுமானவன்.”

Verse 34

कि पुनद्रौपदेया भ्यां सहित: सात्वतर्षभ: । 'पाण्डुनन्दन! यह महाबाहु सात्वतशिरोमणि सात्यकि अकेला भी कर्णके लिये पर्याप्त है। फिर इस समय जब द्रुपदके दोनों पुत्र इसके साथ हैं, तब तो कहना ही क्या है ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—“ஓ பாண்டுநந்தனனே! வृष்ணிகளில் முதன்மையான மகாபாகு சாத்தியகி ஒருவனே கர்ணனை எதிர்க்கப் போதுமானவன்; அவனுடன் த்ரௌபதியின் இரு புதல்வரும் சேர்ந்திருக்கையில் இன்னும் என்ன சொல்ல வேண்டும்! மேலும், ஓ பார்த்தா, இந்நேரம் நீ கர்ணனுடன் போரிடுவது ஏற்றதல்ல.”

Verse 35

त्वदर्थ पूज्यमानैषा रक्ष्यते परवीरहन्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ பகை வீரர்களை வீழ்த்துவோனே! உன் பொருட்டே இவன் முறையாகப் போற்றப்பட்டு பாதுகாக்கப்படுகிறான்.

Verse 36

अहं ज्ञास्यामि कौन्तेय कालमस्य दुरात्मन: । यत्रैनं विशिखैस्ती3क्ष्ग: पातयिष्यसि भूतले,“कुन्तीकुमार! मैं उस दुरात्माका अन्तकाल जानता हूँ, जब कि तुम अपने तीखे बाणोंद्वारा उसे पृथ्वीपर मार गिराओगे”

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ கௌந்தேயா! இந்தத் துராத்மாவின் முடிவுக் காலத்தை நான் அறிவேன்—நீ உன் கூரிய அம்புகளால் அவனைப் பூமியில் வீழ்த்தும் அந்த நொடி.

Verse 37

धृतराष्ट उवाच योडसौ कर्णेन वीरस्य वाष्णेयस्य समागम: । हते तु भूरिश्रवसि सैन्धवे च निपातिते

துருதராஷ்டிரன் கூறினான்—சஞ்சயா! பூரிச்ரவஸ் கொல்லப்பட்டதும், சைந்தவன் வீழ்த்தப்பட்டதும் பின், வீர வாஷ்ணேயன் (சாத்யகி) கர்ணனுடன் மோதிய போர் எத்தகையது? எனக்குச் சொல்.

Verse 38

सात्यकिश्वापि विरथ: क॑ समारूढवान्‌ रथम्‌ | चक्ररक्षौ च पाउ्चाल्यौ तन्ममाचक्ष्व संजय

துருதராஷ்டிரன் கூறினான்—சஞ்சயா! சாத்யகியும் தேரிழந்தான்; அவன் யாருடைய தேரில் ஏறினான்? மேலும் சக்கரக் காவலர்களான பாஞ்சால வீரர்கள் யுதாமன்யு, உத்தமௌஜா—யாருடன் இணைந்து போரிட்டனர்? அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்.

Verse 39

संजय उवाच हन्त ते वर्तयिष्यामि यथा वृत्तं महारणे | शुश्रूषस्व स्थिरो भूत्वा दुराचरितमात्मन:

சஞ்சயன் கூறினான்—வா, அந்தப் பெரும் போரில் நடந்ததை நடந்தபடியே உனக்குச் சொல்கிறேன். மனத்தை நிலைநிறுத்தி கவனமாகக் கேள்; இது உன் தரப்பின் கொடிய நடத்தை பற்றிய செய்தி.

Verse 40

संजयने कहा--राजन! मैं बड़े खेदके साथ उस महासमरमें घटित हुई घटनाओंका आपके समक्ष वर्णन करूँगा। आप स्थिर होकर अपने दुराचारका परिणाम सुनें ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! அந்த மகாபோரில் நிகழ்ந்தவற்றை நான் மிகுந்த துயரத்துடன் உமக்கு உரைப்பேன். நிலைபெற்று உமது துராசாரத்தின் பலனை கேளும். பிரபோ! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் மனத்தில் முன்பே இவ்வெண்ணம் எழுந்தது—இன்று வீரன் சாத்தியகி சௌமதத்தி (சோமதத்தன் மகன் பூரிச்ரவஸ்) ஆல் தோற்கடிக்கப்படுவான் என்று.

Verse 41

अतीतानागते राजन्‌ स हि वेत्ति जनार्दन: । ततः सूतं समाहूय दारुकं संदिदेश ह

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! ஜனார்தனன் கடந்ததையும் வருங்காலத்தையும் அறிந்தவன். ஆகவே தன் சாரதி தாருகனை அழைத்து முன்பே கட்டளையிட்டான்—“நாளை விடியற்காலமே என் ரதத்தை பூட்டி ஆயத்தமாக வைத்திரு.” மன்னா! ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் வலிமை அளவற்றது. ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் அர்ஜுனனையும் வெல்லத் தக்கவர் தேவர்கள் அல்ல, கந்தர்வர் அல்ல, யக்ஷர் அல்ல, நாகர் அல்ல, ராக்ஷசர் அல்ல—மனிதரும் அல்ல.

Verse 42

रथो मे युज्यतां कल्यमिति राजन्‌ महाबल: । न हि देवा न गन्धर्वा न यक्षोरगराक्षसा:

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! மகாபலன் கூறினான்—“நாளைக்காக என் ரதத்தை பூட்டிவிடுங்கள்.” ஏனெனில் தேவர்கள், கந்தர்வர், யக்ஷர், நாகர், ராக்ஷசர்—யாரும் அவன் உறுதியின் முன் நிற்க இயலார்.

Verse 43

पितामहपुरोगाश्च देवा: सिद्धाश्न त॑ं विदु:

சஞ்சயன் கூறினான்—பிதாமகன் முன்னணியில் இருந்த தேவர்களும் சித்தர்களும் கூட அவனை உண்மையாய் அறியவில்லை.

Verse 44

सात्यकिं विरथं दृष्टवा कर्ण चाभ्युद्यतं रणे

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் சாத்தியகி ரதமின்றி நிற்பதையும், கர்ணன் போருக்கு ஆயத்தமாய் எழுந்திருப்பதையும் கண்டு.

Verse 45

दारुको<वेत्य संदेशं श्रुत्वा शड्खस्य च स्वनम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—செய்தியை உணர்ந்து, சங்கநாதத்தை கேட்டதும், போர்க்களக் குழப்பத்திலும் அது தெளிவான அறிகுறி என தாருகன் அறிந்தான்; தருணத்தின் அவசரத்தை உணர்ந்து கடமை நிறைவேற்ற உடனே முனைந்தான்।

Verse 46

स केशवस्यानुमते रथं दारुकसंयुतम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—கேசவனின் அனுமதியுடன், தாருகன் இணைந்த ரதத்தை அவன் ஏற்றுக் கொண்டான்; அது தனிப்பட்ட உந்துதல் அல்ல, உரிய ஆலோசனையும் ஒழுங்கான ஆணையும் வழிநடத்திய செயல் ஆகும்।

Verse 47

कामगै: शैब्यसुग्रीवमेघपुष्पबनलाहकै:

சஞ்சயன் கூறினான்—சாரதியின் விருப்பத்திற்கேற்ப பாயும், பொன் அலங்காரங்களால் மிளிரும் சைப்ய, சுக்ரீவ, மேகபுஷ்ப, பலாஹக என்ற சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, விமானம் போன்ற அந்த ரதத்தில் ஏறி, சாத்தியகி பல அம்புகளை மழையென பொழிந்து ராதேயன் கர்ணனை நோக்கி பாய்ந்தான்।

Verse 48

हयोगग्रैर्महावेगैहेंमभाण्डवि भूषितै: । युक्त समारुह्मु च तं विमानप्रतिमं रथम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—மிகுந்த வேகமுடைய சிறந்த குதிரைகளை பொன் உபகரணங்களால் அலங்கரித்து ரதத்தில் பூட்டி, அவர்கள் விமானம் போன்ற அந்த ரதத்தில் ஏறி அடுத்த போர்த் தள்ளுதலுக்கு ஆயத்தமானார்கள்।

Verse 49

चक्ररक्षावषि तदा युधामन्यूत्तमौजसौ

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது சக்கர-ரட்சிப்பின் பொறுப்பை யுதாமன்யுவும் உத்தமௌஜனும்—இருவரும் மிகுந்த வீரத்துடன்—போர்க்களத்தில் விழிப்புடன் ஏற்று காத்தனர்।

Verse 50

राधेयो5पि महाराज शरवर्ष समुत्सूजन्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—மகாராஜா, ராதேயன் கர்ணனும் அம்புகளின் பெருமழையைப் பொழிந்து போரைக் மேலும் முன்னே தள்ளினான்।

Verse 51

अभ्यद्रवत्‌ सुसंक्रुद्धो रणे शैनेयमच्युतम्‌ । महाराज! अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए कर्णने भी उस युद्धस्थलमें अपनी मर्यादासे च्युत न होनेवाले सात्यकिपर बाणोंकी वर्षा करते हुए धावा किया || ५० $ ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் கடும் கோபத்தில் எரிந்த கர்ணன், ஷைனேயன் சாத்தியகியை நோக்கி அம்புமழை பொழிந்தபடி பாய்ந்தான்। பின்னர் அந்தப் பெருஞ்சொல் தொடங்கியது—தேவரும் அல்ல, கந்தர்வரும் அல்ல, அசுரரும் அல்ல, ராட்சசரும் அல்ல…।

Verse 52

उपारमत तत्‌ सैन्यं सरथाश्चनरद्धिपम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது அந்தப் படை, ரதங்களுடன், மனிதரின் அரசன் முன் நின்று முன்னேறுவதை நிறுத்தியது।

Verse 53

तयोर्दृष्टवा महाराज कर्म सम्मूढचेतस: । सर्वे च समपश्यन्त तद्‌ युद्धमतिमानुषम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—மகாராஜா, அந்த இருவரையும் கண்டதும் அனைவரின் மனமும் செய்யவேண்டியது என்னவென்று குழம்பியது; அனைவரும் அந்தப் போரைக் மனித அளவை மீறியதாகக் கண்டனர்।

Verse 54

तयोरनवरयो राजन्‌ सारथ्यं दारुकस्य च । महाराज! उन दोनोंका वह संग्राम देखकर सबके चित्तमें मोह छा गया। राजन! सभी दर्शकके समान उन दोनों नरश्रेष्ठ वीरोंके उस अतिमानव युद्धको और दारुकके सारथ्य कर्मको देखने लगे। हाथी, घोड़े, रथ और मनुष्योंसे युक्त वह चतुरंगिणी सेना भी युद्धसे उपरत हो गयी थी ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே, அந்த இருவரின் இடையறாத மோதலும், தாருகனின் சாரதித் திறமையும் அனைவரின் மனத்திலும் மயக்கத்தைப் பரப்பின. மகாராஜா, பார்வையாளர்கள் அந்த இரு நரசிறந்த வீரர்களின் மனித அளவை மீறிய போரையும், தாருகன் கயிற்றைக் கையாண்ட அதிசய நிபுணத்துவத்தையும் மந்திரமயங்கியவர்கள்போல் ஒரே நோக்கில் பார்த்தனர். யானை, குதிரை, ரதம், காலாட்கள் கொண்ட நான்கு படைகளும் போரைக் கைவிட்டு அமைதியடைந்தன। ரதத்தின் முன்னேற்றம்-பின்னேற்றம், சுழற்சி, வட்டமிடல், திடீர் திருப்பம் ஆகிய பலவகை இயக்க முறைகளால், ரதத்தில் நின்ற தாருகன் ஆகாயத்தில் இருந்த தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள் ஆகியோரையும் வியப்புறச் செய்தான்; கர்ணன்-சாத்தியகியின் இரட்டைப் போரைக் காண அவர்கள் மிகுந்த கவனத்துடன் இருந்தனர். அந்த இரு வலிமைமிக்க வீரர்களும் போர்க்களத்தில் ஒருவரையொருவர் போட்டியிட்டு, தத்தம் நண்பரின் பொருட்டு வீரத்தை வெளிப்படுத்தினர்।

Verse 55

सारथेस्तु रथस्थस्य काश्यपेयस्य विस्मिता: । नभस्तलगताश्षैव देवगन्धर्वदानवा:

சஞ்சயன் கூறினான்—ரதத்தில் அமர்ந்த காச்யப குலச் சாரதியின் ரதச் செலுத்தலில் முன்னேற்றம், பின்னேற்றம், திருப்பங்கள், வட்டச் சுழற்சி, மீள்சுழற்சி முதலிய பலவகை யுத்தநடைகளைப் பார்த்து வானில் நின்ற தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள் கூட வியப்புற்றனர். கர்ணன்–சாத்யகியின் இரட்டைப் போரைக் காண அவர்கள் மிகுந்த கவனத்துடன் நோக்கினர். அந்த இரு வலிமைமிக்க வீரரும் போர்க்களத்தில் ஒருவரையொருவர் போட்டியிட்டு, தத்தம் நண்பரின் நலனுக்காகத் தங்கள் வீரத்தை வெளிப்படுத்தினர்.

Verse 56

अतीवावलिता द्र॒ष्ट॑ कर्णशैनेययो रणम्‌ । मित्रार्थे तौ पराक्रान्तौ शुष्मिणौ स्पर्धिनौ रणे

சஞ்சயன் கூறினான்—வானில் நின்ற தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள் கர்ணன் மற்றும் ஷைனேயன் (சாத்யகி) ஆகியோரின் போரைக் காண மிகுந்த ஆவலுடனும் எச்சரிக்கையுடனும் கவனம் செலுத்தினர். போர்க்களத்தில் அந்த இருவரும் நண்பருக்காகப் போராற்றும் பராக்கிரமசாலிகள்; உற்சாகம் நிறைந்த போட்டியாளர்கள்; ஒருவரை ஒருவர் வெல்லும் வேட்கையால் தம் வலிமையை வெளிப்படுத்தினர்.

Verse 57

कर्णश्वञामरसंकाशो युयुधानश्न सात्यकि: । अन्योन्यं तौ महाराज शरवर्षरवर्षताम्‌,महाराज! देवताओंके समान तेजस्वी कर्ण तथा सत्यकपुत्र युयुधान दोनों एक-दूसरेपर बाणोंकी बौछार करने लगे

சஞ்சயன் கூறினான்—மன்னா! தேவர்களைப் போல ஒளிவீசும் கர்ணனும், சத்யகியின் மகன் யுயுதானன் (சாத்யகி) மும் நேருக்கு நேர் நின்று ஒருவர்மேல் ஒருவர் அம்புகளின் மழையைப் பொழியத் தொடங்கினர்.

Verse 58

प्रममाथ शिने: पौत्रं कर्ण: सायकवृष्टिभि: । अमृष्यमाणो निधनं कौरव्यजलसंधयो:,कर्णने भूरिश्रवा और जलसंधके वधको सहन न करनेके कारण अपने बाणोंकी वर्षासे शिनिपौत्र सात्यकिको मथ डाला

சஞ்சயன் கூறினான்—பூரிச்ரவஸும் கௌரவர் வீரன் ஜலசந்தனும் கொல்லப்பட்டதைத் தாங்க இயலாமல், கர்ணன் அம்புகளின் பெருமழையால் ஷினியின் பேரன் சாத்யகியை நசுக்கினான்.

Verse 59

कर्ण: शोकसमाविष्टो महोरग इव श्वसन्‌ । स शैनेयं रणे क्रुद्ध: प्रदहन्निव चक्षुषा

சஞ்சயன் கூறினான்—துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட கர்ணன் பெரும் பாம்பைப் போல சீறிச் சுவாசித்தான்; போர்க்களத்தில் கோபம் கொண்டு, ஷைனேயன் (சாத்யகி) மீது கண்களாலேயே எரித்துவிடுவான் போலத் தீப்பார்வை செலுத்தினான்.

Verse 60

तं॑ तु सक्रोधमालोक्य सात्यकि: प्रत्ययुध्यत

அவனை கோபத்தால் கொதித்தவனாகக் கண்ட சாத்தியகி, பின்வாங்காமல் போர்க்களத்தில் உறுதியாக எதிர்ப்போரில் இறங்கினான்.

Verse 61

तौ समेतौ नरव्याप्रौ व्याप्राविव तरस्विनौ

அந்த இரு வல்ல வீரரும் நெருக்குப் போரில் மோதினர்—வேகமும் வலிமையும் கொண்ட இரு வலிய மிருகங்கள் போல, போரின் உக்கிரம் தள்ள நேருக்கு நேர் மோதினர்.

Verse 62

तत:ः कर्ण शिने: पौत्र: सर्वपारसवै: शरै:

பின்னர் சினியின் பேரன், பகைவரை அடக்கும் சாத்தியகி, இரும்பு முனைய அம்புகளின் மழையால் கர்ணனின் எல்லா அங்கங்களிலும் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினான்; மேலும் ஒரு கூரிய பல்ல அம்பால் அவன் சாரதியை ரத ஆசனத்திலிருந்து கீழே வீழ்த்தினான்.

Verse 63

बिभेद सर्वगात्रेषु पुन: पुनररिंदम । सारथिं चास्य भल्लेन रथनीडादपातयत्‌

ஓ பகைவரை அடக்கும் மன்னா! சினியின் பேரன் சாத்தியகி, இரும்பு அம்புகளால் கர்ணனின் எல்லா அங்கங்களிலும் மீண்டும் மீண்டும் துளைத்தான்; மேலும் ஒரு கூரிய பல்ல அம்பால் அவன் சாரதியை ரத ஆசனத்திலிருந்து கீழே வீழ்த்தினான்.

Verse 64

अश्वांश्व चतुरः श्वेतान्‌ निजघान शितै: शरै: । छित्त्वा ध्वजं रथं चैव शतधा पुरुषर्षभ

அவன் கூரிய அம்புகளால் நான்கு வெள்ளை குதிரைகளையும் வீழ்த்தினான்; மேலும், ஓ மனிதர்களில் சிறந்தவனே, கொடியையும் ரதத்தையும் வெட்டி நூறு துண்டுகளாக்கினான்.

Verse 65

चकार विरथं कर्ण तव पुत्रस्य पश्यत: । नरश्रेष्ठी इसके बाद सात्यकिने तीखे बाणोंद्वारा कर्णके चारों श्वेत घोड़ोंको मार डाला और उसके ध्वजको काटकर रथके सैकड़ों टुकड़े करके आपके पुत्रके देखते-देखते कर्णको रथहीन कर दिया ।।

உமது புதல்வன் கண்முன்னே சாத்தியகி கூரிய அம்புகளால் கர்ணனின் நான்கு வெள்ளைக் குதிரைகளையும் வீழ்த்தி, கொடியை வெட்டி, ரதத்தை நூற்றுக்கணக்கான துண்டுகளாகச் சிதைத்து கர்ணனை ரதமற்றவனாக்கினான்।

Verse 66

वृषसेन: कर्णसुत: शल्यो मद्राधिपस्तथा । द्रोणपुत्रश्न शैनेयं सर्वतः पर्यवारयन्‌

கர்ணனின் மகன் வृषசேனன், மத்ர நாட்டின் அரசன் சல்யன், மேலும் துரோணனின் மகன் அச்வத்தாமன்—இவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து சைனேயனான சாத்தியகியை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்தனர்।

Verse 67

राजन! इससे खिन्नचित्त होकर आपके महारथी वीर कर्णपुत्र वृषसेन, मद्रराज शल्य तथा द्रोणकुमार अश्वत्थामाने सात्यकिको सब ओरसे घेर लिया ।।

அரசே! இதனால் மனம் சோர்ந்த உமது மகாரதர்கள்—கர்ணனின் மகன் வृषசேனன், மத்ர அரசன் சல்யன், துரோணனின் மகன் அச்வத்தாமன்—சாத்தியகியை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்தனர். அப்போது முழுப் படையும் கலக்கமடைந்தது; யாருக்கும் என்ன செய்வது என்று தெளிவில்லை. ஏனெனில் சாத்தியகி வீரத்தால் சூதபுத்திரன் கர்ணனை ரதமற்றவனாக்கியதால், எல்லாத் திசைகளிலும் படை பதறியது।

Verse 68

हाहाकारस्ततो राजन्‌ सर्वसैन्येष्वभून्महान्‌ । कर्णोडपि विरथो राजन्‌ सात्वतेन कृत: शरै:

அப்போது, அரசே, எல்லாப் படைகளிலும் பெரும் அலறல் எழுந்தது. அரசே, சாத்த்வதனான சாத்தியகி தன் அம்புகளால் கர்ணனையும் ரதமற்றவனாக்கினான்।

Verse 69

मानयंस्तव पुत्रस्य बाल्यात्‌ प्रभति सौहृदम्‌

உமது புதல்வனுடன் சிறுவயதிலிருந்து நிலைத்திருந்த நட்பை மதித்து…

Verse 70

तथा तु विरथं कर्ण पुत्रांश्ष॒ तव पार्थिव

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே, கர்ணன் தேரிழந்தபோதும், தன்னடக்கமுடைய சாத்தியகி அவனை கொல்லவில்லை; அதுபோலவே அந்நேரத்தில் துஷ்ஷாசனன் முதலான உமது வீரப் புதல்வர்களையும் அவர் வதம் செய்யவில்லை. ஏனெனில், அவர்கள் அச்சமயம் பீமசேனனும் பார்த்தனும் (அர்ஜுனன்) முன்பு செய்த சபதத்தைப் பேணிக் காத்துக் கொண்டிருந்தனர்; ஆகவே சாத்தியகி தர்ம எல்லையை மீறவில்லை.

Verse 71

दुःशासनमुखान्‌ वीरान्‌ नावधीत्‌ सात्यकिर्वशी । रक्षन्‌ प्रतिज्ञां भीमेन पार्थेन च पुराकृताम्‌

தன்னடக்கமுடைய சாத்தியகி, துஷ்ஷாசனன் தலைமையிலான அந்த வீரர்களை வதம் செய்யவில்லை; ஏனெனில் பீமசேனனும் பார்த்தனும் (அர்ஜுனன்) முன்பு செய்த சபதத்தை அவர் காத்தார்.

Verse 72

विरथान्‌ विह्नलांश्षक्रे न तु प्राणै््ययोजयत्‌ । भीमसेनेन तु वध: पुत्राणां ते प्रतिश्रुतः

அவர் அவர்களை தேரிழந்தவர்களாகவும் திகைத்தவர்களாகவும் ஆக்கினார்; ஆனால் உயிரைப் பறிக்கவில்லை. உமது புதல்வர்களின் வதம் பீமசேனனுக்கே முன்பே சபதமாக ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது.

Verse 73

वधे त्वकुर्वन्‌ यत्नं ते तस्यथ कर्णमुखास्तदा

அப்போது அவனை வதம் செய்ய அவர்கள் முழு முயற்சியையும் மேற்கொண்டனர்—அந்நேரத்தில் கர்ணன் முதலியோர் முன்னணியில் இருந்தனர்.

Verse 74

द्रौणिश्व कृतवर्मा च तथैवान्ये महारथा:

த்ரௌணி (அஸ்வத்தாமன்), கிருதவர்மன், மேலும் பிற மகாரதர்கள்—ஆம், நூற்றுக்கணக்கான க்ஷத்திரியச் சிறோமணிகள்—சாத்தியகியின் ஒரே வில்லால் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். தர்மராஜன் (யுதிஷ்டிரன்) மனம் மகிழவும், மறுலோகத்திலும் வெற்றி பெறவும் விரும்பிய சாத்தியகி, அந்த நோக்கத்தோடு போர்க்களத்தில் போரிட்டான்.

Verse 75

निर्जिता धनुषैकेन शतशः क्षत्रियर्षभा: | काडुक्षता परलोकं च धर्मराजस्य च प्रियम्‌

ஒரே வில்லால் சாத்தியகி நூற்றுக்கணக்கான க்ஷத்திரியச் சிறந்தவர்களை வென்று அடக்கினான். அஸ்வத்தாமா, க்ருதவர்மா மற்றும் பிற மகாரதர்களும், பல க்ஷத்திரியச் சிரோமணிகளும் அவனால் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். தர்மராஜனை மகிழ்விப்பதும், பரலோகத்திலும் வெற்றியை அடைவதும் சாத்தியகியின் விருப்பமாக இருந்தது.

Verse 76

कृष्णयो: सदृशो वीर्ये सात्यकि: शत्रुतापन: । जितवान्‌ सर्वसैन्यानि तावकानि हसन्निव

பகைவரைத் துன்புறுத்தும் சாத்தியகி, வீரத்தில் இரு கிருஷ்ணர்களான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் ஒப்பானவன். அவன் உங்கள் எல்லாச் சேனைகளையும் சிரித்தபடியே வென்றான் போல இருந்தது.

Verse 77

कृष्णो वापि भवेल्लोके पार्थों वापि धनुर्धर: । शैनेयो वा नरव्याप्र चतुर्थस्तु न विद्यते

மனிதப் புலியே! இவ்வுலகில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அல்லது வில்லேந்திய பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) அல்லது ஷைனேயன் (சாத்தியகி)—இம்மூவரே உண்மையான மகா வில்லாளர்கள்; இவர்களுக்கு ஒப்பான நான்காவது ஒருவன் இல்லை.

Verse 78

धृतराष्ट्र रवाच अजय्यं वासुदेवस्य रथमास्थाय सात्यकि: । विरथं कृतवान्‌ कर्ण वासुदेवसमो युधि

த்ருதராஷ்டிரன் கூறினான்—சஞ்சயா! போரில் வாசுதேவனுக்கு ஒப்பான சாத்தியகி, வாசுதேவனின் அஜேய ரதத்தில் ஏறி கர்ணனை ரதமற்றவனாக்கினான்.

Verse 79

दारुकेण समायुक्त: स्वबाहुबलदर्पित: । कच्चिदन्यं समारूढ: सात्यकि: शत्रुतापन:

த்ருதராஷ்டிரன் கேட்டான்—சஞ்சயா! தாருகனை சாரதியாகக் கொண்டு, தன் புயவலிமையில் பெருமிதம் கொண்ட, பகைவரைத் துன்புறுத்தும் சாத்தியகி வேறு எந்த ரதத்திலும் ஏறியதுண்டா?

Verse 80

एतदिच्छाम्यहं श्रीतुं कुशलो हासि भाषितुम्‌ | असहां तमहं मन्ये तनन्‍्ममाचक्ष्व संजय

இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன். நீ வரலாற்றைச் சொல்லுவதில் நிபுணன். சாத்தியகியை யாராலும் சகிக்க முடியாதவன் என நான் கருதுகிறேன்; ஆகவே, சஞ்சயா, முழு நிகழ்வையும் எனக்கு தெளிவாகச் சொல்.

Verse 81

संजय उवाच शृणु राजन्‌ यथावृत्तं रथमन्यं महामति: । दारुकस्यानुजस्तूर्ण कल्पनाविधिकल्पितम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே, நடந்ததை அப்படியே கேளும், மஹாமதியே. தாருகனுக்கு ஒரு இளைய சகோதரன் இருந்தான்; மிகுந்த புத்தியுடையவன். அவன் உடனே ரதத்தை அமைக்கும் முறையின்படி சீரமைக்கப்பட்ட இன்னொரு ரதத்தை கொண்டு வந்தான்.

Verse 82

आयसै: काज्चनैश्वापि पट्टेः संनद्धकूबरम्‌ । तारासहस्रखचितं सिंहध्वजपताकिनम्‌

இரும்பும் பொன்னும் ஆன பட்டைகளால் அதன் கூபரம் உறுதியாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. அதில் ஆயிரம் நட்சத்திரம் போன்ற பதிப்புகள் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. அதன் கொடிகளிலும் பட்டைகளிலும் சிங்கச் சின்னம் விளங்கியது.

Verse 83

अश्वैर्वातजवैर्युक्ते हेमभाण्डपरिच्छदै: । सैन्धवैरिन्दुसंकाशै: सर्वशब्दातिगैर्दढै:

அந்த ரதத்தில் பொன்னாலான அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, காற்றைப் போல வேகமுடைய, எல்லாச் சத்தங்களையும் மிஞ்சிச் செல்லும் போல் தோன்றும் வலிமைமிக்க, நிலவைப் போன்ற வெண்மை நிறமுடைய சிந்து நாட்டுக் குதிரைகள் பூட்டப்பட்டிருந்தன.

Verse 84

चित्रकाज्चनसंनाहैवाजिमुख्यैर्विशाम्पते । घण्टाजालाकुलरवं शक्तितोमरविद्युतम्‌

மக்கள்தலைவனே, அந்த முதன்மை குதிரைகள் வண்ணமயமான பொன்னாலான கவசங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. அவை இழுத்த ரதத்தில் சிறு மணிகளின் கூட்டம் எழுப்பும் இனிய ஒலி எங்கும் பரவியது. அங்கே வைத்திருந்த சக்தி, தோமர முதலிய ஆயுதங்கள் மின்னலைப் போல ஒளிர்ந்தன.

Verse 85

युक्तं सांग्रामिकैद्रव्यैर्बहुशस्त्रपरिच्छदै: । रथं सम्पादयामास मेघगम्भीरनि:स्वनम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—போருக்குத் தேவையான பொருட்களும் பல்வேறு ஆயுதங்களும் நிறைந்த ஒரு தேரைச் சீரமைத்தனர்; அதன் ஒலி மேகத்தின் கர்ஜனைபோல் ஆழமாயிருந்தது. அது நகர்ந்தபோது இடிமேகம்போன்ற கனத்த முழக்கம் எழுந்தது. பின்னர் தாருகனின் இளைய சகோதரன் அந்தத் தேரை சாத்தியகியிடம் கொண்டு வந்தான்.

Verse 86

तं॑ समारुहय शैनेयस्तव सैन्यमुपाद्रवत्‌ । दारुको5पि यथाकामं प्रययौ केशवान्तिकम्‌,सात्यकिने उसीपर आरूढ़ होकर आपकी सेनापर आक्रमण किया। दारुक भी इच्छानुसार भगवान्‌ श्रीकृष्णके निकट चला गया

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்தத் தேரில் ஏறிய ஷைனேயன் (சாத்தியகி) உன் படையின்மேல் பாய்ந்து தாக்கினான். தாருகனும் தன் விருப்பம்போல் கேசவன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) அருகே சென்றான்.

Verse 87

कर्णस्यापि रथं राजन्‌ शंखगोक्षीरपाण्डुरै: । चित्रकाञ्चनसंनाहै: सददश्लेवेगवत्तरै:

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே, கர்ணனுக்காகவும் ஒரு சிறப்பான தேரை கொண்டு வந்தனர்; அதில் சங்கு போலும் புதுப் பால் போலும் வெண்மையான, வண்ணமயமான பொன் அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, உறுதியாக கட்டப்பட்ட, மிக வேகமுடைய சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்டிருந்தன.

Verse 88

हेमकक्ष्याध्वजोपेतं क्लृप्तयन्त्रपताकिनम्‌ | अग्रयं रथं सुयन्तारं बहुशस्त्रपरिच्छदम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அது முதன்மையான தேராக இருந்தது; பொன் பட்டைகளால் கட்டப்பட்ட கொடியுடன், ஒழுங்காக அமைக்கப்பட்ட இயந்திர அமைப்புகளும் சிறுகொடிகளும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டது. பல ஆயுதங்களும் தேவையான கருவிகளும் அதில் நிறைந்திருந்தன; அதன் தேரோட்டியும் மிகத் திறமையுடையவன்.

Verse 89

उपाजहुस्तमास्थाय कर्णो<प्यभ्यद्रवद्‌ रिपून्‌ | एतत्‌ ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिमूच्छसि

சஞ்சயன் கூறினான்—துரியோதனனின் பணியாளர்கள் அந்தத் தேரை கொண்டு வந்தனர்; அதில் ஏறிய கர்ணனும் பகைவர்மேல் நேராகப் பாய்ந்தான். அரசே, நீ என்னிடம் கேட்ட அனைத்தையும் நான் ஒழுங்காக உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்.

Verse 90

भूयश्वापि निबोधेमं तवापनयजं क्षयम्‌ | एकत्रिंशत्‌ तव सुता भीमसेनेन पातिता:

மீண்டும் கேள்—உன் குலத்தின்மேல் வந்த இந்த மேலும் ஒரு அழிவு. பீமசேனன் உன் முப்பத்தொன்று புதல்வர்களை வீழ்த்தினான்.

Verse 91

शतशो निहता: शूरा: सात्वतेनार्जुनेन च

ஓ பாரதா! இதேபோல் சாத்தியகியும் அர்ஜுனனும் நூற்றுக்கணக்கான வீரர்களை வெட்டி வீழ்த்தினர். அரசே, உன் தீய ஆலோசனையின் பலனாகவே இந்த அழிவுப்பணி இவ்வாறு நிறைவேறியது.

Verse 92

भीष्म प्रमुखत: कृत्वा भगदत्तं च भारत । एवमेष क्षयो वृत्तों राजन्‌ दुर्मन्त्रिते तव

ஓ பாரதா! பீஷ்மனை முன்னிறுத்தி, பகதத்தனையும் சேர்த்து—இவ்வாறு இந்த நாசம் நிகழ்ந்தது. அரசே, இது உன் தீய ஆலோசனையாலேயே.

Verse 147

इति श्रीमहाभारते द्रोणपर्वणि जयद्रथवधपर्वणि कर्णसात्यकियुद्धि सप्तचत्वारिंशदधिकशततमो 5 ध्याय:

இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் துரோணபர்வத்தில், ஜயத்ரதவதப் பர்வத்தின் உட்பகுதியாக, கர்ணன்–சாத்தியகி யுத்தத்தை விவரிக்கும் நூற்று நாற்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

Verse 173

एष शेते रथोपस्थे कृपो मद्धघाणपीडित: । “मेरे-जैसा कौन पुरुष ब्राह्मण एवं आचार्यसे द्रोह करेगा? ये ऋषिकुमार, मेरे आचार्य तथा गुरुवर द्रोणाचार्यके परम सखा कृप मेरे बाणोंसे पीड़ित हो रथकी बैठकमें पड़े हैं

கிருபர் என் அம்புகளின் தாக்கத்தால் துன்புற்று, ரதத்தின் இருக்கையில் கிடக்கிறார்.

Verse 186

अवसीदन्‌ रथोपस्थे प्राणान्‌ पीडयतीव मे । “मैंने इच्छा न रहते हुए भी उन्हें बाणोंद्वारा अधिक चोट पहुँचायी है। वे रथकी बैठकमें पड़े-पड़े कष्ट पा रहे हैं और मुझे अत्यन्त पीड़ित-सा कर रहे हैं

அவன் தேரின் இருக்கையில் சாய்ந்து விழுந்தான்—என் உயிர்மூச்சையே நெரித்துவிடுவது போல. விருப்பமின்றியும் என் அம்புகளால் அவர்களை மேலும் காயப்படுத்திவிட்டேன்; இப்போது அவர்கள் தேரிருக்கையில் கிடந்து வேதனைப்படுகின்றனர், அவர்களின் துயரம் என்னை மிகக் கடுமையாகப் பீடிக்கிறது।

Verse 193

अभ्यस्तो बहुभिर्बाणर्दशधर्मगतेन वै । “मैंने पुत्रशोकसे संतप्त, बाणोंद्वारा पीड़ित तथा भारी दुरवस्थाको प्राप्त होकर बहुसंख्यक बाणोंद्वारा उन्हें अनेक बार चोट पहुँचायी है

பல அம்புகளால் அவன் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கப்பட்டு, கடுமையான அபாய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான். அப்போது மகன் இழப்பின் துயரத் தீயால் எரிந்து, அம்புவேதனையால் கலங்கியவனாய், போர்தர்மத்தின் கடுமையான கட்டாயத்தில் அவனும் பல அம்புகளால் எதிரியைத் தொடர்ந்து தொடர்ந்து குத்தினான்।

Verse 203

कृपणं स्वरथे सन्नं पश्य कृष्ण यथागतम्‌ । “निश्चय ही ये कृपाचार्य आहत होकर मुझे पुत्रवधकी अपेक्षा भी अधिक शोकमें डाल रहे हैं। श्रीकृष्ण! देखिये, वे अपने रथपर कैसे सन्न और दीन होकर पड़े हैं

கிருஷ்ணா, பார்—காயமடைந்த கிருபாசாரியர் தம் தேரிலேயே எவ்வாறு சோர்ந்து, தாழ்ந்து கிடக்கிறார். உண்மையாகவே, அவரின் இந்த நிலை எனக்கு மகன் கொலைத் துயரத்தை விடவும் அதிகமான துயரத்தை அளிக்கிறது।

Verse 213

प्रयच्छन्तीह ये कामान्‌ देवत्वमुपयान्ति ते । “आचार्योंसे विद्या ग्रहण करके जो श्रेष्ठ पुरुष उन्हें उनकी अभीष्ट वस्तुएँ देते हैं, वे देवत्वको प्राप्त होते हैं

ஆசாரியரிடமிருந்து கல்வி பெற்ற பின் நன்றியுடன் அவருக்கு அவர் விரும்பியவற்றை அளிக்கும் உயர்ந்தோர், இவ்வுலகிலேயே விருப்பங்களை நிறைவேற்றி இறுதியில் தேவர்நிலையை அடைகின்றனர்।

Verse 223

घ्नन्ति तानेव दुर्वत्तास्ते वै निरयगामिन: । “गुरुसे विद्या ग्रहण करके जो नराधम उनपर ही चोट करते हैं, वे दुराचारी मानव निश्चय ही नरकगामी होते हैं

ஆசாரியரிடமிருந்து கல்வி பெற்ற பின் அதே குருவின்மேல் தாக்குதல் செய்பவர்கள் துஷ்டநடத்தையுடையோர்; அவர்கள் நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்பவர்கள்.

Verse 233

आचार्य शरवर्षेण रथे सादयता कृपम्‌ | “मैंने आचार्य कृपको अपने बाणोंकी वर्षद्वारा रथपर सुला दिया है। निश्चय ही यह कर्म मैंने आज नरकमें जानेके लिये ही किया है

சஞ்சயன் கூறினான்— அம்புமழையால் ஆசாரியர் கிருபர் தேரிலேயே வீழ்த்தப்பட்டார். நிச்சயமாக, இன்று இச்செயலைச் செய்து நான் நரகத்திற்குச் செல்லத் தக்கவனாகவே ஆனேன்.

Verse 243

न कथंचन कौरव्य प्रहर्तव्यं गुराविति । 'पूर्वकालमें मुझे अस्त्रविद्याकी शिक्षा देकर कृपाचार्यने जो मुझसे यह कहा था कि “कुरुनन्दन! तुम्हें गुरुक ऊपर किसी प्रकार भी प्रहार नहीं करना चाहिये”

சஞ்சயன் கூறினான்— ஓ கௌரவ்யா! எந்த நிலையிலும் குருவின் மீது தாக்குதல் செய்யக் கூடாது. முன்பு ஆயுதவித்தை கற்பித்துக் கொண்டிருந்த கிருபாசாரியர் என்னிடம் கூறினார்— “குருநந்தனா! குருவின் மீது எப்போதும் அடி செய்யாதே.”

Verse 256

नानुछितं तमेवाजी विशिखैरभिवर्षता । “जन श्रेष्ठ महात्मा आचार्यका यह वचन युद्धस्थलमें उन्हींपर बाणोंकी वर्षा करके मैंने नहीं माना है

சஞ்சயன் கூறினான்— போர்க்களத்தில் அவர்மேல் அம்புமழை பொழிந்தபோதும், அது உரியதென நான் ஏற்கவில்லை. மகாத்மாவான, மக்களுள் சிறந்த ஆசாரியரின் அந்த வாக்கை நான் போர்முனையில் கைக்கொள்ளவில்லை— என என் உள்ளம் கலங்கியது.

Verse 273

सैन्धवं निहतं दृष्टवा राधेय: समुपाद्रवत्‌ । सव्यसाची अर्जुन कृपाचार्यके लिये विलाप कर ही रहे थे कि सिंधुराजको मारा गया देख राधानन्दन कर्णने उनपर धावा कर दिया

சஞ்சயன் கூறினான்— சைந்தவனாகிய சிந்து அரசன் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்ததும் ராதேயன் கர்ணன் பாய்ந்து வந்தான். சவ்யசாசி அர்ஜுனன் கிருபாசாரியருக்காக இன்னும் புலம்பிக் கொண்டிருந்த வேளையில், ஜயத்ரதன் வதத்தை கண்ட ராதையின் மகன் கர்ணன் அவன்மேல் தாக்குதலுக்கு விரைந்தான்.

Verse 296

प्रहसन्‌ देवकीपुत्रमिदं वचनमब्रवीत्‌ । राधापुत्रको अपने समीप आते देख महारथी कुन्तीकुमार अर्जुनने देवकीनन्दन श्रीकृष्णसे हँसते हुए कहा--

சஞ்சயன் கூறினான்— ராதையின் மகன் அருகே வருவதைக் கண்ட மகாரதன் குந்தியின் மகன் அர்ஜுனன், தேவகியின் மகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நோக்கி சிரித்தபடியே இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 306

न मृष्यति हत॑ नूनं भूरिश्रवसमाहवे । “यह अधिरथपुत्र कर्ण सात्यकिके रथकी ओर जा रहा है। अवश्य ही युद्धस्थलमें भूरिश्रवाका मारा जाना इसके लिये असहयू हो उठा है

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் பூரிச்ரவஸ் கொல்லப்பட்டதை அவன் நிச்சயமாகத் தாங்க இயலவில்லை।

Verse 313

न सौमदत्तिपदवीं गमयेत्‌ सात्यकिं वृष: । “जनार्दन! यह जहाँ जाता है, वहीं आप भी अपने घोड़ोंको हाँकिये। कहीं ऐसा न हो कि कर्ण सात्यकिको भूरिश्रवाके पथपर पहुँचा दे”

சஞ்சயன் கூறினான்—காளைபோன்ற சாத்தியகியை சௌமதத்தி (பூரிச்ரவஸ்) வழிக்குச் செல்ல விடாதே. ஜனார்தனனே! அவன் எங்கே செல்கிறானோ அங்கேயே உன் குதிரைகளையும் செலுத்து; கர்ணன் சாத்தியகியை பூரிச்ரவஸின் தாக்குதல் வழிக்குள் இட்டுச் செல்லாதபடி.

Verse 346

प्रज्वलन्ती महोल्केव तिष्ठत्यस्य हि वासवी । “कुन्तीकुमार! इस समय कर्णके साथ तुम्हारा युद्ध होना ठीक नहीं है; क्योंकि उसके पास बड़ी भारी उल्काके समान प्रज्वलित होनेवाली इन्द्रकी दी हुई शक्ति है

சஞ்சயன் கூறினான்—அவனிடத்தில் இந்திரன் அளித்த வாசவீ சக்தி பெரும் விண்கல்லைப் போல எரிந்து நிற்கிறது. ஆகவே, குந்தியின் மகனே! இந்நேரத்தில் கர்ணனுடன் போரிடுவது உனக்கு உகந்ததல்ல; ஏனெனில் அவனிடம் அந்த அச்சமூட்டும் இந்திரதத்த சக்தி உள்ளது।

Verse 353

अत: कर्ण: प्रयात्वत्र सात्वतस्य यथातथा । शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले अर्जुन! तुम्हारे लिये कर्ण उसकी प्रतिदिन पूजा करते हुए उसे सदा सुरक्षित रखता है; अतः कर्ण सात्यकिके पास जैसे-तैसे जाय और युद्ध करे

சஞ்சயன் கூறினான்—ஆகவே கர்ணன் எப்படியாயினும் இங்கே சாத்த்வதன் (சாத்தியகி) மீது புறப்படட்டும். பகைவர் வீரர்களை அழிப்பவனான அர்ஜுனனே! கர்ணன் அந்த (சக்தி/வரம்) தினந்தோறும் வழிபட்டு எப்போதும் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கிறான்; எனவே கர்ணன் எப்படியாவது சாத்தியகியை அணுகி அவனுடன் போரிடட்டும்।

Verse 423

मानवा वापि जेतार: कृष्णयो: सन्ति केचन । राजन! वे जनार्दन भूत और भविष्य दोनों कालोंको जानते हैं। इसीलिये उन्होंने अपने सारथि दारुकको बुलाकर पहले ही दिन यह आज्ञा दे दी थी कि कल सबेरेसे ही मेरा रथ जोतकर तैयार रखना। महाराज! श्रीकृष्णका बल महान्‌ है। श्रीकृष्ण और अर्जुनको परास्त करनेवाले न तो कोई देवता हैं

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! கிருஷ்ணனையும் அர்ஜுனனையும் வெல்லலாம் என்று கூறும் சில மனிதர்கள் இருக்கலாம். ஆனால் ஜனார்தனன் கடந்த காலத்தையும் வருங்காலத்தையும் அறிந்தவன். ஆகவே, தன் தேரோட்டியான தாருகனை அழைத்து, முந்தைய நாளே இவ்வாணை இட்டான்—‘நாளை விடியற்காலமே என் தேரை பூட்டி தயார் வைத்திரு.’ மகாராஜா! ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வலிமை மாபெரும். ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் அர்ஜுனனையும் தோற்கடிக்கத் தேவர்கள் அல்ல, கந்தர்வர்கள் அல்ல, யக்ஷர்கள் அல்ல, நாகர்கள் அல்ல, ராக்ஷசர்கள் அல்ல—மனிதர்களும் அல்ல; எவரும் இயலார்।

Verse 433

तयो: प्रभावमतुलं शृणु युद्ध तु तत्‌ तथा । उन्हें ब्रह्मा आदि देवता और सिद्ध पुरुष ही यथार्थ रूपसे जान पाते हैं। उन दोनोंके प्रभावकी कहीं तुलना नहीं है। अच्छा, अब युद्धका वृत्तान्त सुनिये

சஞ்சயன் கூறினான்—அவ்விருவரின் ஒப்பற்ற வல்லமையை கேள்; அவர்களின் ஆற்றலுக்கு உண்மையான அளவோ ஒப்பீடோ இல்லை. பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் மற்றும் சித்த மகரிஷிகளே அவர்களை யதார்த்தமாக அறிய வல்லர். இனி போர் எவ்வாறு நிகழ்ந்ததோ அந்த வரலாற்றை கேள்.

Verse 443

दध्मौ शड्खं महानादमार्षभेणाथ माधव: । सात्यकिको रथहीन और कर्णको युद्धके लिये उद्यत देख भगवान्‌ श्रीकृष्णने बड़े जोरकी ध्वनि करनेवाले शंखको ऋषभस्वरसे बजाया

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது மாதவன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) காளைபோன்ற ஆழ்ந்த ஒலியுடன், பேரொலி எழும் சங்கினை ஊதினான். சாத்தியகி தேரின்றி நிற்பதையும், கர்ணன் போருக்கு ஆயத்தமாய் இருப்பதையும் கண்டு ஹ்ருஷீகேசன் அந்த சங்கநாதம் செய்தான்.

Verse 456

रथमन्वानयत्‌ तस्मै सुपर्णोच्छितकेतनम्‌ । दारुकने उस शंखध्वनिको सुनकर भगवान्‌के संदेशको स्मरण करके तुरंत ही उनके लिये अपना रथ ला दिया, जिसपर गरुड़चिह्से युक्त ऊँची ध्वजा फहरा रही थी

சஞ்சயன் கூறினான்—சங்கநாதத்தை கேட்டதும், ஆண்டவனின் ஆணையை நினைத்து, தாருகன் உடனே அவருக்காக அந்தத் தேரை கொண்டு வந்தான்; அதில் கருடச் சின்னம் பொறித்த உயர்ந்த கொடி பறந்தது.

Verse 463

आरुरोह शिने: पौत्रो ज्वलनादित्यसंनिभम्‌ | भगवान्‌ श्रीकृष्णकी अनुमति पाकर शिनिपौत्र सात्यकि दारुकद्वारा जोते हुए अग्नि और सूर्यके समान तेजस्वी उस रथपर आरूढ़ हुए

சஞ்சயன் கூறினான்—பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அனுமதி பெற்ற சினியின் பேரன் சாத்தியகி, தாருகன் இணைத்த, அக்கினி மற்றும் சூரியன் போல் ஒளிரும் அந்தத் தேரில் ஏறினான்.

Verse 486

अभ्यद्रवत राधेयं प्रवपन्‌ सायकान्‌ बहून्‌ | उसमें इच्छानुसार चलनेवाले महान्‌ वेगशाली और सुवर्णमय अलंकारोंसे विभूषित शैब्य

சஞ்சயன் கூறினான்—பல அம்புகளைப் பொழிந்தவாறே சாத்தியகி ராதேயன் கர்ணனை நோக்கி பாய்ந்தான். அவன் தேரில் சைப்ய, சுக்ரீவ, மேகபுஷ்ப, பலாஹக என்ற சிறந்த குதிரைகள் இணைக்கப்பட்டிருந்தன—அவை மிக வேகமுடையவை, சாரதியின் விருப்பத்திற்கேற்ப ஓடுபவை, பொன்னலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை. அந்தத் தேர் விமானம் போல் தோன்றியது. அதில் ஏறி, அம்புமழை பொழிந்து, சாத்தியகி கர்ணன் மீது தாக்குதல் நடத்தினான்.

Verse 496

धनंजयरयथं हित्वा राधेयं प्रत्युदीयतुः । उस समय चक्ररक्षक युधामन्यु और उत्तमौजाने भी धनंजयका रथ छोड़कर कर्णपर ही आक्रमण किया

தனஞ்சயனின் ரதத்தை விட்டுச் சக்கரக் காவலர்களான யுதாமன்யுவும் உத்தமௌஜனும் திரும்பி வந்து நேரே ராதேய கர்ணன் மீது பாய்ந்தனர்।

Verse 513

तादृशं भुवि नो युद्ध दिवि वा श्रुतमित्युत । राजन! मैंने इस पृथ्वीपर या स्वर्गमें देवताओं, गन्धर्वों, असुरों तथा राक्षसोंका भी वैसा युद्ध नहीं सुना था

அரசே! பூமியிலோ விண்ணிலோ இத்தகைய போரை நான் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை; தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், அசுரர்கள், ராட்சசர்கள் இடையிலும் அப்படிப் போர் நடந்ததாகக் கேள்வியில்லை।

Verse 593

अभ्यधावत वेगेन पुन: पुनररिंदम । शत्रुदमन नरेश! कर्ण उन दोनोंकी मृत्युसे शोकमग्न हो फुफकारते हुए महान्‌ सर्पकी भाँति लंबी साँसें खींच रहा था। वह युद्धमें क़रुद्ध हो अपने नेत्रोंसे सात्यकिकी ओर इस प्रकार देख रहा था

பகை அடக்கும் அரசே! அந்த இருவரின் மரணத்தால் துயருற்ற கர்ணன், பெருஞ்சர்ப்பம் போல சீறி நீண்ட மூச்சுகளை இழுத்தான். போரில் கோபம் கொண்டு, கண்களாலேயே சாத்தியகியை எரித்து சாம்பலாக்கிவிடுவேன் என்பதுபோல் அவனை நோக்கினான். மீண்டும் மீண்டும் வேகத்துடன் சாத்தியகியின் மீது பாய்ந்தான்।

Verse 606

महता शरवर्षेण गजं प्रति गजो यथा । कर्णको कुपित देख सात्यकि बाणोंकी बड़ी भारी वर्षा करते हुए उसका सामना करने लगे, मानो एक हाथी दूसरे हाथीसे लड़ रहा हो

சாத்தியகியைப் பார்த்துக் கோபமுற்ற கர்ணன், பெரும் அம்புமழை பொழிந்து அவனை நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டான்—ஒரு யானை மற்றொரு யானையை எதிர்கொள்வதுபோல்।

Verse 613

अन्योन्यं संततक्षाते रणेडनुपमविक्रमौ । वेगशाली व्याप्रोंक समान परस्पर भिड़े हुए वे दोनों पुरुषसिंह युद्धमें अनुपम पराक्रम दिखाते हुए एक-दूसरेको क्षत-विक्षत कर रहे थे

போரில் ஒப்பற்ற வீரத்துடன் இருந்த அந்த இரு நரசிங்கங்கள், புலிகளைப் போல வேகமுடன் ஒன்றையொன்று மோதின; யுத்தத்தில் இணையற்ற பராக்கிரமம் காட்டி, ஒருவரையொருவர் காயப்படுத்தி கிழித்தனர்।

Verse 683

दुर्योधनरथं तूर्णमारुरोह विनि:श्वसन्‌ । राजन्‌! उस समय सारी सेनाओंमें महान्‌ हाहाकार होने लगा। महाराज! सात्यकिके बाणोंसे रथहीन किया गया कर्ण भी लंबी साँस खींचता हुआ तुरंत ही दुर्योधनके रथपर जा बैठा

சஞ்சயன் கூறினான்— மூச்சுத்திணறியவனாய் அவன் விரைந்து துரியோதனனின் தேரில் ஏறினான். அரசே, அச்சமயம் எல்லாச் சேனைகளிலும் பெரும் அலறல் எழுந்தது. மகாராஜா, சாத்தியகியின் அம்புகளால் தேரிழந்த கர்ணனும் நீண்ட மூச்சை இழுத்து உடனே துரியோதனனின் தேரில் வந்து அமர்ந்தான்.

Verse 696

कृतां राज्यप्रदानेन प्रतिज्ञां परिपालयन्‌ । बचपनसे लेकर सदा ही किये हुए आपके पुत्रके सौहार्दका वह समादर करता था और दुर्योधनको राज्य दिलानेकी जो उसने प्रतिज्ञा कर रखी थी, उसके पालनमें वह तत्पर था

சஞ்சயன் கூறினான்— துரியோதனனுக்கு அரசை அளிப்பேன் என்று செய்த சபதத்தை காத்து, அதை நிறைவேற்றுவதில் அவன் எப்போதும் முனைந்திருந்தான். சிறுவயதிலிருந்தே உன் மகன் காட்டிய நட்பை அவன் மதித்தான்; அந்தப் பந்தத்திற்கான நம்பிக்கையால் துரியோதனனுக்கு அரசுரிமை கிடைக்கச் செய்வேன் என்ற உறுதியை நிலைநிறுத்த முயன்றான்.

Verse 726

अनुद्यूते च पार्थेन वध: कर्णस्य संश्रुतः । उन्होंने उन सबको रथहीन और अत्यन्त व्याकुल तो कर दिया

சஞ்சயன் கூறினான்— பின்னர் நடந்த சூதாட்டத்தில் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) கர்ணனை வதம் செய்வேன் என்று உறுதி செய்தான். அந்த இரண்டாம் சூதாட்டத்திலேயே பீமசேனன் உன் மக்களை வதம் செய்வேன் என்று சபதமிட்டான்; அர்ஜுனன் கர்ணனை கொல்வேன் என்று அறிவித்தான். அவர்கள் அனைவரையும் தேரிழந்தவர்களாகவும் மிகுந்த கலக்கத்துடனும் ஆக்கினார்கள்; ஆனால் உயிரைப் பறிக்கவில்லை.

Verse 903

दुर्मुखं प्रमुखे कृत्वा सततं चित्रयोधिनम्‌ । अब पुनः आपके ही अन्यायसे होनेवाले इस महान्‌ जनसंहारका वृत्तान्त सुनिये। भीमसेनने अबतक सदा विचित्र युद्ध करनेवाले दुर्मुख आदि आपके इकतीस पुत्रोंको मार गिराया है

சஞ்சயன் கூறினான்— எப்போதும் வித்தியாசமான போர் நுணுக்கங்களுடன் போராடும் துர்முகனை முன்னணியில் வைத்து, இப்போது மீண்டும் உன் அநீதியிலிருந்து எழுந்த இந்தப் பெரும் மக்கள் அழிவின் செய்தியை கேள். பீமசேனன் துர்முகனுடன் சேர்த்து உன் முப்பத்தொன்று மக்களையும் வீழ்த்தினான்.

Verse 2836

पाज्चाल्यौ सात्यकिश्वैव सहसा समुपाद्रवन्‌ । राधापुत्र कर्णको अर्जुनके रथकी ओर आते देख दोनों भाई पांचालराजकुमार (युधामन्यु और उत्तमौजा) तथा सात्वतवंशी सात्यकि सहसा उसकी और दौड़े

சஞ்சயன் கூறினான்— பாஞ்சால இளவரசர்கள் (யுதாமன்யு, உத்தமௌஜா) இருவரும், சாத்த்வத குலத்துச் சாத்தியகியும் திடீரென எதிரே பாய்ந்தனர். ராதையின் மகன் கர்ணன் அர்ஜுனனின் தேரை நோக்கி வருவதைக் கண்டதும், அந்த இரு சகோதரர்களும் சாத்தியகியும் உடனே அவனை நோக்கி விரைந்தனர்.

Verse 7336

नाशवनुवंस्ततो हन्तुं सात्यकिं प्रवरा रथा: । कर्ण आदि श्रेष्ठ महारथियोंने सात्यकिके वधके लिये पूरा प्रयत्न किया; परंतु वे उन्हें मार न सके

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது கர்ணன் முதலான சிறந்த ரதவீரரும் மகாரதரும் சாத்தியகியை கொல்ல முழு முயற்சியுடன் தாக்கினர்; ஆயினும் அவர்களின் ஒன்றுகூடிய தாக்குதலினாலும் அவனை அவர்கள் கொல்ல இயலவில்லை.