Adhyaya 180
Ādi Parva, Adhyāya 180 — Svayaṃvara-Virodha and Pāṇḍava Parākrama (Draupadī Episode)
Upa-parva: Svayaṃvara–Saṃrambha (Draupadī Svayaṃvara Aftermath Episode)
Vaiśaṃpāyana reports that when Drupada intends to give the maiden (Draupadī) to a brāhmaṇa (the successful contender in disguise), the assembled kings react with anger, interpreting the act as an affront to their status and to svayaṃvara convention. They articulate a rationale grounded in kṣatriya prerogative: selection in svayaṃvara is traditionally for kṣatriyas, and a brāhmaṇa is described as lacking adhikāra in this context. Some voices escalate toward punitive intent against Drupada, while another strand of argument introduces restraint: even if the brāhmaṇa acted from youth or greed, he should not be harmed, and the kings profess that their resources exist for brāhmaṇa welfare—framing non-violence toward brāhmaṇas as a dharmic boundary. The kings then surge forward armed, seeking to seize Drupada; Drupada, alarmed, seeks refuge among brāhmaṇas. As the kings advance like charging elephants, the Pāṇḍava brothers (notably Arjuna and Bhīma) move to resist them. Bhīma uproots a tree and wields it as an improvised weapon, standing near Arjuna in a defensive posture. Observing these extraordinary feats, Dāmodara (Kṛṣṇa) speaks to Halāyudha (Balarāma), identifying Arjuna by his distinctive bowmanship and Bhīma by his superhuman strength. Kṛṣṇa further infers the presence of the Pāṇḍavas and Pṛthā (Kuntī) as survivors of the lac-house fire; Balarāma expresses satisfaction upon hearing that their paternal aunt has been rescued along with the Kuru princes.
Chapter Arc: और्व ऋषि अपने भीतर धधकते क्रोध को ‘अरणि में छिपी अग्नि’ की तरह बताते हैं—वह व्यर्थ नहीं जाएगा, पर उसे किस दिशा में छोड़ा जाए, यही संकट है। → पितर (पूर्वज) और्व को रोकते हैं: क्रोध का निरर्थक प्रतिज्ञा बन जाना भी अधर्म है, और क्रोध को सह लेना भी तभी सार्थक है जब वह त्रिवर्ग (धर्म-अर्थ-काम) की रक्षा करे। वे स्मरण कराते हैं कि पाप को रोकने वाला यदि समर्थ होकर भी न रोके, तो वह भी उसी पाप का भागी होता है। और्व के भीतर न्याय-प्रतिशोध और लोक-रक्षा का द्वंद्व तीव्र होता जाता है। → और्व स्वीकार करते हैं कि उनका क्रोध लोकों को भस्म कर सकता है; वे स्वयं को ‘लोकानामीश्वर’ के समान समर्थ मानते हुए भी पितरों के वचन से बँधने को कठिन बताते हैं—और फिर निर्णायक क्षण में उस क्रोधाग्नि को बडवानल (समुद्र की अग्नि) के रूप में समुद्र में त्याग देते हैं, ताकि विनाश का वेग लोकों पर न टूटे। → क्रोध का ‘निष्फल’ होना नहीं, उसका ‘नियमन’ होता है: और्व प्रतिशोध की ऊर्जा को विश्व-विनाश से हटाकर एक नियंत्रित, दूरस्थ रूप में स्थापित करते हैं। पितरों की शिक्षा—पाप-निरोध, सामर्थ्य की जिम्मेदारी, और क्रोध का धर्म-संगत उपयोग—स्थिर हो जाती है।
Shlokas
Verse 1
जज बक। अकाल एकोनाशीरत्याधिेकशततमो< ध्याय: ऑऔर्व और पितरोंकी बातचीत तथा और्वका अपनी क्रोधाग्निको बडवानलरूपसे समुद्रमें त्यागना ऑर्व उवाच उक्तवानस्मि यां क्रोधात् प्रतिज्ञां पितरस्तदा । सर्वलोकविनाशाय न सा मे वितथा भवेत्
ஔர்வர் கூறினார்—பித்ருக்களே! கோபத்தால் நான் அப்போது எல்லா உலகங்களின் அழிவிற்காக எடுத்த சபதம் பொய்யாகி விடக் கூடாது.
Verse 2
वृथारोषप्रतिज्ञो वै नाहं भवितुमुत्सहे । अनिस्तीर्णो हि मां रोषो देहेदग्निरिवारणिम्
ஔர்வர் கூறினார்— “என் சினமும் என் பிரதிஞ்ஞையும் வீணாகிப் போகும் ஒருவனாக நான் ஆக விரும்பவில்லை. என் கோபம் தன் நோக்கை அடையாவிட்டால், அந்தச் செலவாகாத ரோஷமே அக்கினி அரணி-மரத்தை எரிப்பதுபோல் என்னை எரித்துவிடும்.”
Verse 3
यो हि कारणत:ः क्रोध॑ संजातं क्षन्तुमर्हति । नालं स मनुज: सम्यक् त्रिवर्ग परिरक्षितुम्
ஔர்வர் கூறினார்— “ஏதோ காரணத்தால் எழுந்த கோபத்தைத் தாங்கி அடக்கிக் கொள்பவன், தர்மம், அர்த்தம், காமம் எனும் மும்முனை இலக்குகளை முறையாகக் காக்க வல்லவன் அல்ல.” பின்னர், விரிந்த யாகத்தில், தந்தை சக்தியின் வதையை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, மகாமுனி பராசரர் ராக்ஷசர்களை—முதியவர்களையும் குழந்தைகளையும் கூட—எரிக்கத் தொடங்கினார்।
Verse 4
अशिष्टानां नियन्ता हि शिष्टानां परिरक्षिता । स्थाने रोष: प्रयुक्त: स्यान्नूपै: सर्वजिगीषुभि:
ஔர்வர் கூறினார்— “சரியான நேரத்தில் செலுத்தப்படும் சினம்—எல்லோரையும் வெல்ல விரும்பும் அரசர்களுக்கு குறிப்பாக—அடங்காதவர்களை அடக்கும் கட்டுப்பாடாகவும், ஒழுக்கமுடைய நீதிமான்களைப் பாதுகாக்கும் காவலாகவும் அமையும்.” ஆகவே ‘அவனுடைய இரண்டாம் பிரதிஞ்ஞை முறியாதிருக்கட்டும்’ என்று தீர்மானித்து, வசிஷ்டர் அவனை ராக்ஷச வதையிலிருந்து தடுக்கவில்லை।
Verse 5
अश्रौषमहमूरुस्थो गर्भशय्यागतस्तदा । आसवं मातृवर्गस्थ भगूणां क्षत्रियैर्वथे
ஔர்வர் கூறினார்— “நான் கர்ப்பப் படுக்கையில், தாயின் தொடையில் தங்கியிருந்தபோதே, க்ஷத்திரியர்கள் ப்ருகுக்களை வெட்டிக் கொன்றபோது தாய்மாரின் கருணை அழுகுரல் எனக்குத் தெளிவாகக் கேட்டது.” மேலும் அந்த யாகச் சத்திரத்தில், மூன்று எரியும் புனித அக்கினிகளின் முன், மகாமுனி பராசரர் நான்காம் அக்கினிபோல் ஒளிர்ந்து, அச்சமூட்டும் வலிமையுடன் விளங்கினார்।
Verse 6
संहारो हि यदा लोके भृगूणां क्षत्रियाधमै: । आगर्भोच्छेदनात् क्रान्तस्तदा मां मन्युराविशत्
ஔர்வர் கூறினார்— “இந்த உலகில் கீழ்மையான க்ஷத்திரியர்கள் ப்ருகு குலத்தை அழிக்கத் தொடங்கி—கருவிலிருந்த குழந்தைகளையும் வெட்டி வீழ்த்தியபோது—என்னுள் கோபம் புகுந்தது.” மேலும் சக்தியின் புதல்வன் பராசரர் அந்த மிகத் தூய யாகத்தில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தத் தொடங்கியவுடன், ஹோம அக்கினி அத்தனை தீவிரமாகப் பளிச்சிட்டது; அதன் ஒளியால் முழு வானமும் மழைமேகங்கள் விலகிய பின் சூரிய ஒளி பரவுவது போல ஒளிர்ந்தது।
Verse 7
सम्पूर्णकोशा: किल मे मातर: पितरस्तथा । भयात् सर्वेषु लोकेषु नाधिजग्मु: परायणम्
ஊர்வன் கூறினான்—கருப்பை நிறைந்திருந்த என் தாய்மாரும், என் பித்ருக்களும் அச்சத்தால் எல்லா உலகங்களிலும் அலைந்தனர்; ஆனால் எங்கும் அடைக்கலம் கிடைக்கவில்லை. அப்போது வசிஷ்ட முதலிய முனிவர்கள் அனைவரும் அங்கே தபோதேஜஸால் ஒளிரும் அந்த மகரிஷியை இரண்டாம் சூரியனைப் போலக் கண்டனர்.
Verse 8
तान् भूगूणां यदा दारान् वक्रिन्नाभ्युपपद्यत । माता तदा दधारेयमूरुणैकेन मां शुभा
ஊர்வன் கூறினான்—பிருகுக்களின் மனைவிகளுக்கு எந்தப் பாதுகாவலரும் கிடைக்காதபோது, என் நல்வாழ்வளிக்கும் தாய் என்னை தன் ஒரு தொடையில் மறைத்தாள். பின்னர், பிறரால் அந்த சத்ர யாகத்தை முடிப்பது மிக அரிதும் கடினமும் என்பதை உணர்ந்த உயர்ந்த மனத்தையுடைய அத்ரி முனிவர், அதை நிறைவு செய்ய விரும்பி அங்கே வந்தார்.
Verse 9
प्रतिषेद्धा हि पापस्य यदा लोकेषु विद्यते । तदा सर्वेषु लोकेषु पापकृन्नोपपद्यते
ஊர்வன் கூறினான்—உலகங்களில் பாவச் செயல்களைத் தடுக்கும்வன் ஒருவர் இருந்தவரை, எல்லா உலகங்களிலும் பாவிகள் எங்கும் மேலோங்குவது இயலாது. அதுபோலவே, பகைவரை வெல்வோனே அர்ஜுனா, புலஸ்த்யர், புலஹர், க்ரது, மகாக்ரது ஆகியோரும் ராக்ஷசர்களின் உயிரைக் காக்க விரும்பி அங்கே வந்தனர்.
Verse 10
यदा तु प्रतिषेद्धारं पापों न लभते क्वचित् | तिष्ठन्ति बहवो लोकास्तदा पापेषु कर्मसु
ஊர்வன் கூறினான்—பாவி ஒருவனுக்கு எங்கும் தடுக்கும்வன் கிடைக்காவிட்டால், பலர் பாவச் செயல்களில் நிலைத்துவிடுவர். பரதகுலச் சிறந்தவனே! ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்படுவதைக் கண்டு, பார்த்தா, புலஸ்த்யர் பகைஅடக்கும் பராசரரிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 11
जानन्नपि च यः पापं शक्तिमान् न नियच्छति । ईश: सन् सो$पि तेनैव कर्मणा सम्प्रयुज्यते
ஊர்வன் கூறினான்—பாவம் என்று அறிந்தும், ஆற்றல் உள்ளவன் அதைத் தடுக்காமல் விட்டால், தன்னாட்சி உடையவனாக இருந்தாலும் அவனும் அதே செயலில் பிணைக்கப்படுகிறான். சொல்லு, மகனே! உன் யாகம் தடையின்றி நடைபெறுகிறதா? மேலும், உன் தந்தையின் மரணத்தைப் பற்றி அறியாத குற்றமற்ற எல்லா ராக்ஷசர்களையும் கொன்று நீ உண்மையிலேயே மகிழ்கிறாயா?
Verse 12
राजभिश्रेश्वरैश्वेव यदि वै पितरो मम । शक्तैर्न शकितास्त्रातुमिष्टं मत्वेह जीवितम्
ஔர்வன் கூறினான்— என் முன்னோர்களை மிகச் சிறந்த அரசர்களும் ஆட்சியாளர்களும், வல்லமை இருந்தும், ‘இந்த உலகில் உயிர் அனைவருக்கும் இனியது’ என்று கருதி காக்க முடியாதிருந்தால், நானும் இவ்வுலகங்கள் அனைத்தின்மேல் கோபமுற்றேன். அவர்களைத் தண்டிக்கும் வலிமை எனக்கு உண்டு; ஆகவே இவ்விஷயத்தில் உங்கள் வேண்டுகோளை நான் ஏற்க இயலாது. (முதியோர் கூறினர்)—குழந்தையே! இவ்வாறு மாபெரும் சந்ததி-அழிவைச் செய்வது உனக்கு உரியதல்ல. அன்புக் குமாரா! இத்தகைய வன்முறை தவம் புரியும் இருபிறப்பர் (பிராமணர்) தர்மமாக எப்போதும் கருதப்படவில்லை.
Verse 13
अत एषामहं क़ुद्धो लोकानामी श्वरो हाहम् । भवतां च वचो नालमहं समभिवर्तितुम्
ஔர்வன் கூறினான்— அதனாலேயே நான் இவ்வுலகங்கள் மீது கோபமுற்றேன்—அய்யோ, அவற்றின் ஆண்டவன் நானே! உங்கள் சொல்லை நான் ஏற்க இயலாது. (முதியோர் கூறினர்)—பராசரா! சாந்தமே (அடக்கம்) பரம தர்மம்; அதையே கடைப்பிடி. நீ உயர்ந்த பிராமணனாக இருந்தும் ஏன் இந்த அதர்மத்தைச் செய்கிறாய்?
Verse 14
ममापि चेद् भवेदेवमी श्वरस्य सतो महत् | उपेक्षमाणस्य पुनर्लोकानां किल्बिषाद् भयम्
ஔர்வன் கூறினான்— நானும் வல்லமை உடையவனாக இருந்தும், மக்கள் செய்கிற இந்த மாபெரும் பாவச்செயலை அலட்சியமாகக் கண்டு அமைதியாக இருந்தால், அவர்களின் பாவத்தால் எனக்கும் அச்சம் ஏற்படலாம். மேலும், தர்மத்தை அறிந்தவனே! சக்தி நிறுவிய எல்லையை நீ மீறக்கூடாது. அதுபோல என் சந்ததியை இவ்வாறு அழிப்பதும் உனக்கு உரியதல்ல.
Verse 15
यश्चायं मन्युजो मेडग्निलोकानादातुमिच्छति । दहेदेष च मामेव निगृहीत: स्वतेजसा
ஔர்வன் கூறினான்— என் கோபத்தால் பிறந்த இந்த அக்கினி உலகங்களை விழுங்க விரும்புகிறது; நான் அதை அடக்கினால், அது தன் சொந்த ஒளியால் என்னையே எரித்து சாம்பலாக்கிவிடும். வாசிஷ்ட குலத்தின் அலங்காரமே! அப்போது ஏற்பட்ட அந்த பேரிடர் சக்தியின் சாபத்தாலேயே நிகழ்ந்தது. அவர் தன் குற்றத்தாலேயே இந்த உலகை விட்டு விண்ணுலகம் சென்றார்; இதில் ராட்சசர்களுக்கு எந்தக் குற்றமும் இல்லை.
Verse 16
भवतां च विजानामि सर्वलोकहितेप्सुताम् । तस्माद् विधध्व॑ यच्छेयो लोकानां मम चेश्वरा:
ஔர்வன் கூறினான்— நீங்கள் எல்லா உலகங்களின் நலனையே நாடுகிறீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். ஆகவே, வல்லமைமிக்க முன்னோர்களே, இவ்வுலகங்களுக்கும் எனக்கும்—இருவருக்கும்—உண்மையான நன்மை தருவதைச் செய்யுங்கள். (முதியோர் கூறினர்)—முனிவரே! எந்த ராட்சசனும் அவர்களை விழுங்க வல்லவன் அல்ல; தம் சொந்த செயல் விளைவினாலேயே அப்போது அவர்கள் தம் மரணத்தை கண்டனர்.
Verse 17
पितर ऊचु. य एष मन्युजस्तेडग्निलोंकानादातुमिच्छति । अप्सु तं मुज्च भद्रं ते लोका हाप्सु प्रतिष्ठिता:
பித்ருக்கள் கூறினர்—“ஓ ஔர்வா! உன் கோபத்தால் பிறந்த இந்த அக்கினி எல்லா உலகங்களையும் விழுங்க விரும்புகிறது; இதை நீரில் விடு. உனக்கு நலம் உண்டாக; உலகங்கள் நீரிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன. இவ்விஷயத்தில் பராசரன், விசுவாமித்திரன், கல்மாஷபாதன் அரசனும் வெறும் நிமித்தமட்டுமே; உன் முன்னோர்களின் மரணத்தில் விதியே முதன்மை. இன்றும் உன் தந்தை சக்தி ஸ்வர்க்கம் ஏறி அங்கே மகிழ்கிறான்।”
Verse 18
आपोमया: सर्वरसा: सर्वमापोमयं जगत् | तस्मादप्सु विमुञ्चेम॑ क्रोधाग्निं द्विजसत्तम
ஔர்வன் கூறினான்—“எல்லா சுவைகளும் நீரிலிருந்து தோன்றுகின்றன; முழு உலகமும் நீரின் மாற்றமே என்று அறியப்படுகிறது. ஆகவே, ஓ த்விஜசிரேஷ்டா, இந்த கோபஅக்கினியை நீரிலேயே விடு. மேலும் மகாமுனி வசிஷ்டரின் சக்தியைவிட இளைய புதல்வர்கள்—ஓ மகாமுனியே—அனைவரும் தேவர்களுடன் இணைந்து மகிழ்ச்சியோடு ஆனந்திக்கின்றனர்।”
Verse 19
अयं तिष्ठतु ते विप्र यदीच्छसि महोदधौ । मन्युजोग्निर्दहन्नापो लोका ह्यापोमया: स्मृता:
ஔர்வன் கூறினான்—“ஓ பிராமணரே! உன் விருப்பமெனில், இந்த கோபஜ அக்கினி நீரைச் சுட்டுக்கொண்டே மகாசமுத்திரத்தில் நிலைத்திருக்கட்டும்; ஏனெனில் உலகங்கள் நீர்மயமென நினைவுகூரப்படுகின்றன. ஓ மகாமுனியே! இவை அனைத்தும் வசிஷ்டருக்குத் தெரிந்ததே. மேலும், ஓ சக்தியின் புதல்வனே, ராட்சசர்களை அழிக்கத் தொடங்கிய இந்த சத்ரத்தில் நீ வெறும் நிமித்தமட்டுமே; ஆகவே இந்த யாகச் சத்ரத்தை விட்டு விடு. உனக்கு நலம் உண்டாக; இந்த அமர்வு முறையாக நிறைவு பெறுக।”
Verse 20
एवं प्रतिज्ञा सत्येयं तवानघ भविष्यति । न चैवं सामरा लोका गमिष्यन्ति पराभवम्
ஔர்வன் கூறினான்—“ஓ பாவமற்றவனே! இவ்வாறு செய்தால் உன் விரதம் உண்மையாய் நிறைவேறும்; தேவர்களுடன் கூடிய உலகங்கள் அழிவில் வீழாது. மேலும், ஓ வசிஷ்ட வம்சத்தவனே, இந்த யாகத்தில் நீ வெறும் நிமித்தமட்டுமே. ஆகவே இந்த யாகச் சத்ரத்தை விட்டு விடு; உனக்கு நலம் உண்டாக—இந்த அமர்வு இப்போது முறையாக நிறைவு பெறுக।”
Verse 21
वसिष्ठ उवाच ततस्तं क्रोधजं तात और्वोडग्निं वरुणालये । उत्ससर्ज स चैवाप उपयुद्धक्ते महोदधौ
வசிஷ்டர் கூறினார்—“அப்போது, ஓ தாதா பராசரா, ஔர்வன் தன் கோபஜ அக்கினியை வருணனின் ஆலயமான கடலில் வீசி விட்டான். அது இன்றும் மகாசமுத்திரத்தில் நீரைப் பருகிக்கொண்டே எரிந்து நிலைக்கிறது.” கந்தர்வன் கூறினான்—“புலஸ்தியரும் பேரறிவுடைய வசிஷ்டரும் இவ்வாறு கூறியபின், மகாமுனி சக்தியின் புதல்வன் பராசரன் உடனே யாகச் சத்ரத்தை நிறைவு செய்தான்।”
Verse 22
महद्धयशिरो भूत्वा यत् तद् वेदविदो विदुः । तमग्निमुद्गिरद् वक्त्रात् पिबत्यापो महोदधौ
வசிஷ்டர் கூறினார்—பராசரா! வேதவித்தகர் அறிந்த அந்தச் சத்துவமே மகத்தான ‘குதிரைமுக’ வடிவம் கொண்டு மகாசமுத்திரத்தில் நிலைத்துள்ளது. அது தன் வாயிலிருந்து இடையறாது அக்கினியை உமிழ்ந்து மகாசமுத்திரத்தின் நீரைப் பருகிக் கொண்டே இருக்கிறது. பின்னர் எல்லா ராக்ஷஸர்களையும் அழிக்கும் நோக்கில் நடைபெறும் சத்திரத்திற்காகச் சேகரிக்கப்பட்ட அக்கினியை அவர்கள் வடதிசையில் இமயத்தின் அருகிலுள்ள பெருவனத்தில் விடுத்தனர்.
Verse 23
तस्मात् त्वमपि भद्ठं ते न लोकान् हन्तुमरहसि । पराशर परॉल्लोकान् जानउज्ञानवतां वर
ஆகையால் உனக்கு நலம் உண்டாக—நீயும் உலகங்களை அழிக்க முயல்வது உகந்ததல்ல. ஞானிகளில் சிறந்த பராசரா! நீ பரலோகத்தின் உண்மைகளை அறிந்தவன்; எனவே எல்லா உயிர்களையும் அழித்தல் உனக்குச் சிறப்பல்ல. ஏனெனில் இன்றும் அங்கே, ஒவ்வொரு பருவத் திருப்பத்திலும், அந்த அக்கினி மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது; அது ராக்ஷஸர்களையும் மரங்களையும் கற்களையும் கூட விழுங்கி எரிக்கிறது.
Verse 178
इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपव॑के अन्तर्गत चैत्ररथपर्वमें और्वक्रोधनिवारण-विषयक एक सौ अठहत्तरवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் அடங்கிய சைத்ரரதப் பர்வத்தில், ஔர்வனின் கோபத்தை அடக்குதல் பற்றிய நூற்று எழுபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 179
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि चैत्ररथपर्वण्यौर्वोपाख्याने एकोनाशीत्यधिकशततमो< ध्याय:
இதி ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் சைத்ரரதப் பர்வத்தின் ஔர்வோபாக்யானத்தில் நூற்று எழுபத்தொன்பதாம் அத்தியாயம்.
Verse 180
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि चैत्ररथपर्वण्यौवोपाख्याने अशीत्यधिकशततमो<ध्याय:
இதி ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் சைத்ரரதப் பர்வத்தின் ஔவோபாக்யானத்தில் நூற்று எண்பதாம் அத்தியாயம்.
Frequently Asked Questions
The chapter stages a dharma-saṅkaṭa between enforcing kṣatriya protocol (svayaṃvara as a kṣatriya institution) and maintaining dharmic restraint toward brāhmaṇas (non-violability and reverence), even when political honor feels threatened.
The narrative implies that social order depends not only on asserting rights but also on limiting retaliation: dharma operates through boundaries (who may be punished, how far honor-claims may go) and through strategic recourse to legitimate protective institutions (śaraṇa among brāhmaṇas).
No explicit phalaśruti appears in the supplied verses; instead, the chapter functions as narrative meta-commentary by using recognition (Kṛṣṇa and Balarāma identifying the Pāṇḍavas) to signal the epic’s larger providential and dynastic continuity.