Adhyaya 125
Adhyāya 125: Raṅga-pradarśana — Arjuna’s Entry and Astric Demonstration (रङ्गप्रदर्शनम्)
Upa-parva: Āstīka-parva (contextual segment: Martial Exhibition at the Kuru arena)
Vaiśaṃpāyana describes a polarized assembly whose affection divides between the Kuru prince and Bhīma, producing loud, ocean-like tumult. Observing the risk of disorder, Bhāradvāja’s son Aśvatthāman restrains the two champions, preventing a confrontation born of arena-provocation. Drona then enters the arena, silences the instruments, and directs attention to Arjuna (Phalguna), praised as foremost among weapon-knowers and likened to divine prowess. Arjuna appears with auspicious rites completed, equipped with bow, full quiver, and golden armor, prompting renewed acclaim; Kuntī’s emotional response is noted. Dhṛtarāṣṭra asks Vidura about the uproar; Vidura identifies Arjuna and explains the cause. The chapter proceeds to a technical display of astras: elemental emissions (fire, water, wind, rain-clouds), entry into the earth, creation of mountains, and disappearance through an antardhāna weapon, alongside rapid transformations of position and scale. Precision archery follows—multiple arrows released with single-shot continuity, and repeated hits on moving targets—culminating in a comprehensive exhibition across sword, bow, and mace. As the crowd quiets, a new thunder-like sound arises at the gate; spectators turn, and Drona is seen encircled by the five Pāṇḍavas, while Aśvatthāman restrains the armed, rising Duryodhana, containing the next surge of confrontation.
Chapter Arc: उत्तरफाल्गुनी के शुभ मुहूर्त में, वन-आश्रम के भीतर ब्राह्मण-भोज और स्वस्तिवाचन की हलचल के बीच, नियति चुपचाप पाण्डु के द्वार पर आ खड़ी होती है—कुन्ती क्षणभर के लिए असावधान होती है। → फल-पुष्पों से लदे पलाश, तिलक, आम, चम्पक, पारिभद्रक आदि वृक्षों से भरे वन का सौंदर्य एक ओर है, और दूसरी ओर शाप-बंधित पाण्डु का भीतर-भीतर बढ़ता आकर्षण। धर्मात्मा राजा अपनी पत्नी माद्री के साथ संगम करता है—पर ‘कालधर्म’ (नियत-नियम) के विरुद्ध उठाया गया यह कदम शाप को जाग्रत कर देता है। → शाप का फल तत्क्षण उतरता है: पाण्डु का प्राणान्त। शोक-विह्वल माद्री कुन्ती से विनती करती है कि वह अकेली लौटे और बालकों को संभाले; फिर वह अपने पति की चिता पर आरूढ़ होकर सतीत्व का व्रत चुनती है—चिताग्नि में प्रवेश ही अध्याय का दहकता शिखर है। → तपस्वी ऋषि कुन्ती और माद्री को (और विशेषतः कुन्ती को) धैर्य बँधाते हैं—‘बालपुत्रा’ कुन्ती को जीवित रहकर पुत्रों की रक्षा करनी है। पुरोहित प्रेतकर्म में पारंगत होकर तिल, घृत, दधि, तण्डुल, उदकुम्भ आदि से विधिवत अन्त्येष्टि-क्रियाएँ आरम्भ कराता है। → पाण्डु-माद्री के दाह-संस्कार के बाद अब प्रश्न शेष है—वन में जन्मे ये बालक किसके संरक्षण में, किस मार्ग से, और किस अधिकार के साथ हस्तिनापुर की राजनीति में लौटेंगे?
Shlokas
Verse 1
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके २३ श्लोक मिलाकर कुल ५५ श्लोक हैं) है ० बक। ] अतिफऑशाड< चतुर्विशर्त्याधकशततमो< ध्याय: राजा पाण्डुकी मृत्यु और माद्रीका उनके साथ चितारोहण वैशम्पायन उवाच दर्शनीयांस्तत: पुत्रान् पाण्डु: पज्च महावने । तान् पश्यन् पर्वते रम्ये स्वबाहुबलमाश्रित:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! பின்னர் அந்த மாபெரும் வனத்தில் இனிய மலைச்சிகரத்தில் பாண்டு தன் ஐந்து அழகிய புதல்வர்களைக் கண்டான். அவர்களை நோக்கி, தன் கைபலம் ஒன்றையே ஆதாரமாகக் கொண்டு மனநிறைவுடன் அங்கே வாழ்ந்தான்.
Verse 2
(पूर्णे चतुर्दशे वर्षे फाल्गुनस्य च धीमत: । तदा उत्तरफन्गुन्यां प्रवृत्ते स्वस्तिवाचने ।।
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஞானமிக்க பால்குனன் (அர்ஜுனன்) பதினான்காம் ஆண்டு நிறைவுற்றபோது, உத்தரபால்குனி நட்சத்திரத்தில் ஸ்வஸ்திவாசனம் தொடங்கியது. அந்நேரம் குந்தி காவல் கடமையை மறந்து, பிராமணர்களுக்கான உணவளிப்பில் பரபரப்பாகி, புரோகிதருடன் சேர்ந்து தாமே அவர்களுக்கு பரிமாறினாள். அதே வேளையில் காமமயக்கத்தில் பாண்டு மாத்ரியை அழைத்துக் கொண்டான். வசந்தத்தின் மதுமாதத்தில் மலர்ச்செழிப்பால் வனம் உயிர்களை மயக்கிக் கொண்டிருக்க, அரசன் மனைவியுடன் வனத்தில் உலாவினான்.
Verse 3
पलाशैस्तिलकैश्षूतैश्वम्पकैः पारिभद्रकै: । अन्यैश्न बहुभिव॑क्षे: फलपुष्पसमृद्धिभि:
பலாசம், திலகம், மாமரம், சம்பகம், பாரிபத்ரகம் முதலியனவும், மேலும் பல மரங்களும் கனிகளாலும் மலர்களாலும் செழித்து அந்த வனத்தின் அழகை உயர்த்தின.
Verse 4
जलस्थानैश्व विविधै: पप्मिनीभिश्न शोभितम् | पाण्डोर्वनं तत् सम्प्रेक्ष्य प्रजज्ञे हूदि मन्मथ:
பலவகை நீர்நிலைகளாலும் தாமரை நிறைந்த குளங்களாலும் அழகுபெற்ற அந்த வனத்தைப் பார்த்ததும், பாண்டுவின் உள்ளத்தில் மன்மதன் (காமம்) எழுந்தான்.
Verse 5
प्रहृष्मनसं तत्र विचरन्तं यथामरम् । त॑ माद्रयनुजगामैका वसनं बिभ्रती शुभम्,वे मनमें हर्षोल्लास भरकर देवताकी भाँति वहाँ विचर रहे थे। उस समय माद्री सुन्दर वस्त्र पहने अकेली उनके पीछे-पीछे जा रही थी
அங்கே அவர் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மனத்துடன் தேவரைப் போல உலாவினார். அப்போது நல்வஸ்திரம் அணிந்த மாத்ரி ஒருத்தியே அவரைத் தொடர்ந்து நடந்தாள்.
Verse 6
समीक्षमाण: स तु तां वयःस्थां तनुवाससम् | तस्य काम: प्रववृथे गहने5ग्निरिवोद्गत:
வைசம்பாயனன் கூறினான்—மெல்லிய ஆடை அணிந்த இளமையான அவளைப் பார்த்தவுடனே பாண்டுவின் உள்ளத்தில் காமத் தீ பற்றிக் கொண்டது; அடர்ந்த காட்டில் திடீரென எழும் காட்டுத்தீ போல।
Verse 7
रहस्येकां तु तां दृष्टवा राजा राजीवलोचनाम् । न शशाक नियमन्तुं तं कामं कामवशीकृत:,एकान्त प्रदेशमें कमलनयनी माद्रीको अकेली देखकर राजा कामका वेग रोक न सके, वे पूर्णतः: कामदेवके अधीन हो गये थे
வைசம்பாயனன் கூறினான்—ஒதுக்கிடத்தில் தாமரைப் போன்ற கண்களையுடைய மாத்ரியைத் தனியாகக் கண்ட அரசன் காமவசப்பட்டான்; அந்தக் காமவேகத்தை அடக்க இயலவில்லை।
Verse 8
तत एनां बलादू राजा निजग्राह रहो गताम् । वार्यमाणस्तया देव्या विस्फुरन्त्या यथाबलम्
அப்போது ஒதுக்கிடத்தில் இருந்த மாத்ரியை அரசன் வலுக்கட்டாயமாகப் பற்றிக் கொண்டான். அந்தத் தேவி தன் வலியளவுக்கு துடித்துத் தப்ப முயன்று, அவனை மீண்டும் மீண்டும் தடுத்து எதிர்த்தாள்।
Verse 9
स तु कामपरीतात्मा तं शापं नान्वबुध्यत । माद्रीं मैथुनधर्मेण सो5न्वगच्छद् बलादिव
ஆனால் காமத்தில் மூழ்கிய மனத்துடன் இருந்த அவன் அந்தச் சாபத்தை எண்ணவே இல்லை; ஏதோ ஒரு வலிமையால் தள்ளப்பட்டவன் போல, மாத்ரியைப் புணர்ச்சி நோக்குடன் அணுகினான்।
Verse 10
जीवितान्ताय कौरव्य मन्मथस्य वशं गत: । शापजं भयमुत्सृज्य विधिना सम्प्रचोदित:
வைசம்பாயனன் கூறினான்—ஓ கௌரவா! அவன் மன்மதனின் ஆட்சிக்குள் விழுந்தான். சாபத்தால் எழும் அச்சத்தைத் தள்ளி, விதியின் தூண்டுதலால் முன்னேறி, தன் உயிரின் முடிவை வரவழைக்கும் செயலைச் செய்தான்.
Verse 11
तस्य कामात्मनो बुद्धि: साक्षात् कालेन मोहिता । सम्प्रमथ्येन्द्रियग्रामं प्रणष्टा सह चेतसा
காமவசப்பட்ட அவனுடைய புத்தி, நேரே காலம் (விதி) காரணமாக மயங்கியது. இంద్రியங்களின் கூட்டத்தையே வன்மையாகக் கலக்கி மத்தித்து, அந்தப் புத்தி உள்ளுணர்வும் சிந்தனைவலிமையும் உடனே அழிந்தது.
Verse 12
स तया सह संगम्य भार्यया कुरुनन्दन: । पाण्डु: परमधर्मात्मा युयुजे कालधर्मणा,कुरुकुलको आनन्दित करनेवाले परम धर्मात्मा महाराज पाण्डु इस प्रकार अपनी धर्मपत्नी माद्रीसे समागम करके कालके गालमें पड़ गये
குருகுலத்தின் மகிழ்ச்சியாய் விளங்கிய பரம தர்மாத்மா பாண்டு, மனைவியுடன் இணைந்த பின், காலதர்மத்தின் விதியால் மரணத்துடன் சேர்க்கப்பட்டான்.
Verse 13
ततो माद्री समालिड्र्य राजानं गतचेतसम् । मुमोच दुःखजं शब्दं पुन: पुनरतीव हि,तब माद्री राजाके शवसे लिपटकर बार-बार अत्यन्त दुःखभरी वाणीमें विलाप करने लगी
அப்போது மாத்ரீ, உணர்வு நீங்கிய அரசனைத் தழுவி, மீண்டும் மீண்டும் மிகுந்த துயரத்தில் பிறந்த கருணை ஒலியைக் கத்தினாள்.
Verse 14
सह पुत्रैस्तत: कुन्ती माद्रीपुत्रो च पाण्डवौ । आज म्मु: सहितास्तत्र यत्र राजा तथागत:
பின்னர், தன் மக்களுடன் குந்தியும், மாத்ரீயின் இரு பாண்டவப் புதல்வர்களும், அனைவரும் ஒன்றாக, அரசன் பாண்டு உயிர் நீங்கி கிடந்த இடத்துக்கு வந்தடைந்தனர்.
Verse 15
ततो माद्रयत्रवीद् राजन्नार्ता कुन्तीमिदं वच: । एकैव त्वमिहागच्छ तिष्ठन्त्वत्रैव दारका:,जनमेजय! यह देख शोकातुर माद्रीने कुन्तीसे कहा--“बहिन! आप अकेली ही यहाँ आयें। बच्चोंको वहीं रहने दें”
அப்போது, அரசே, துயரால் துடித்த மாத்ரீ குந்தியிடம் இவ்வாறு கூறினாள்—“அக்கா, நீ ஒருத்தியே இங்கே வா; குழந்தைகள் இங்கேயே இருக்கட்டும்.”
Verse 16
तच्छुत्वा वचन तस्यास्तत्रैवाधाय दारकान् । हताहमिति विक्रुश्य सहसैवाजगाम सा
அவள் சொற்களை கேட்ட குந்தி அங்கேயே குழந்தைகளை நிறுத்தி, “அய்யோ! நான் அழிந்தேன்!” என்று துயரக் கூக்குரலிட்டு உடனே மாத்ரியிடம் விரைந்தாள்.
Verse 17
दृष्टवा पाण्डुं च माद्रीं च शयानौ धरणीतले । कुन्ती शोकपरीताज़्ी विललाप सुदु:ःखिता
அங்கே வந்து பாண்டுவும் மாத்ரியும் தரையில் கிடப்பதை அவள் கண்டாள். அதைக் கண்ட குந்தி துக்கத்தில் முழுகி மிகுந்த வேதனையுடன் புலம்பத் தொடங்கினாள்.
Verse 18
रक्ष्यमाणो मया नित्यं वीर: सततमात्मवान् । कथं त्वामत्यतिक्रान्त: शापं जानन् वनौकस:
மாத்ரி! நான் எப்போதும் அந்த வீரமும் தன்னடக்கமும் கொண்ட அரசனை காத்து வந்தேன்; ஆனாலும் வனவாசி முனிவரின் சாபத்தை அறிந்திருந்தும் அவர் எவ்வாறு கட்டுப்பாட்டை மீறி உன்னுடன் வலுக்கட்டாயமாக இணைந்தார்?
Verse 19
ननु नाम त्वया माद्रि रक्षितव्यो नराधिप: । सा कथ॑ं लोभितवती विजने त्वं नराधिपम्,'माद्री! तुम्हें तो महाराजकी रक्षा करनी चाहिये थी। तुमने एकान्तमें उन्हें लुभाया क्यों?
மாத்ரி! அரசனை காக்க வேண்டியது உன் கடமையல்லவா? அப்படியிருக்க, தனிமையில் நீ ஏன் அவரை மயக்கினாய்?
Verse 20
कथं दीनस्य सततं त्वामासाद्य रहोगताम् | त॑ विचिन्तयत:ः शापं प्रहर्ष. समजायत
அந்த சாபத்தை நினைத்து அவர் எப்போதும் தளர்ச்சியிலும் துக்கத்திலும் இருந்தார்; அப்படியிருக்க, தனிமையில் உன்னை கண்டதும் அவரின் மனத்தில் காமத்தால் உண்டான மகிழ்ச்சி எவ்வாறு எழுந்தது?
Verse 21
धन्या त्वमसि बाह्नलीकि मत्तो भाग्यतरा तथा | दृष्टवत्यसि यद् वक्त्रं प्रह्ृष्टस्य महीपते:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ பாஹ்னலீக அரசகுமாரி! நீ உண்மையிலே பாக்கியவதி; என்னைவிடவும் அதிக பாக்கியவதி. மகிழ்ச்சியால் ஒளிரும் மன்னரின் முகச்சந்திரனை நீ கண்டாய்.
Verse 22
माद्रयुवाच विलपन्त्या मया देवि वार्यमाणेन चासकृत् । आत्मा न वारितो<नेन सत्यं दिष्टं चिकीर्षणा
மாத்ரீ கூறினாள்—அம்மை அரசி! நான் அழுதபடியே பலமுறை மன்னரைத் தடுக்க முயன்றேன்; ஆனால் அவர் தம்மைத் தாமே கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை. மயக்கத்தால், சாபத்தால் வந்த விதிவழி துரதிர்ஷ்டத்தை உண்மையாக்கவே அவர் முயல்வதுபோல் இருந்தது.
Verse 23
वैशम्पायन उवाच (तस्यास्तद् वचन श्रुत्वा कुन्ती शोकाग्नितापिता । पपात सहसा भूमौ छिन्नमूल इव द्रुम: ।।
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மாத்ரீயின் சொற்களை கேட்டதும், துயரத் தீயால் சுட்ட குந்தி வேரறுந்த மரம்போல் திடீரென தரையில் விழுந்தாள். மயக்கத்தால் அசையாது கிடந்தாள்; அசையவும் இயலவில்லை. மாத்ரீ அவளைத் தூக்கி, “வா, வா” என்று கூறி குரு அரசன் பாண்டுவை காணச் செய்தாள். குந்தி எழுந்து மீண்டும் அரசனின் பாதங்களில் விழுந்தாள். அவரது முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை; இப்போதே ஏதோ சொல்லப் போவதுபோல் தோன்றியது. அப்போது மயக்கத்தால் குந்தி அவரை அணைத்துக் கொண்டு, கலங்கிய உணர்வுகளுடன் கருணையாக அழுதாள். மாத்ரீயும் அரசனைத் தழுவி புலம்பினாள்.
Verse 24
अन्विष्यामीह भर्तारिमहं प्रेतवशं गतम् | उत्तिष्ठ त्वं विसृज्यैनमिमान् पालय दारकान्
குந்தி கூறினாள்—மரணத்தின் ஆட்சிக்குள் சென்ற என் கணவரை இங்கேயே நான் பின்தொடர்வேன். நீ எழுந்து, அவரை விட்டுவிட்டு, இந்தக் குழந்தைகளைப் பாதுகாத்து வளர்த்து. மக்களைப் பெற்றதால் என் உலகியலான நோக்கம் நிறைவேறியது; இனி கணவருடன் சிதையில் சென்று வீரபத்னியின் நிலையை நாடுகிறேன்.
Verse 25
माद्रयुवाच अहमेवानुयास्यामि भर्तारमपलायिनम् । न हि तृप्तास्मि कामानां ज्येष्ठा मामनुमन्यताम्
மாத்ரீ கூறினாள்—போர்க்களத்தில் ஒருபோதும் பின்வாங்காத என் கணவரை நான் தான் பின்தொடர்வேன். அவருடன் அனுபவித்த காதல் இன்பங்களில் நான் நிறைவு பெறவில்லை. நீர் மூத்தவர்; ஆகவே எனக்கு அனுமதி அளியுங்கள்.
Verse 26
मां चाभिगम्य क्षीणो5यं कामाद् भरतसत्तम: । तमुच्छिन्द्यामस्य कामं कथं नु यमसादने
வைசம்பாயனன் கூறினான்—“என்னை அணுகி என்னுடன் இணைந்த இந்தப் பரதசிறந்தவன் காமத்தால் சோர்ந்து அழிந்தான். ஆக, யமனின் இல்லத்தில் அவனுடைய அந்தக் காமவேட்கையை நான் எவ்வாறு வெட்டி முடிவுறச் செய்வேன்?”
Verse 27
न चाप्यहं वर्तयन्ती निर्विशेषं सुनेषु ते । वृत्तिमार्ये चरिष्यामि स्पृशेदेनस्तथा च माम्,आये! मैं आपके पुत्रोंके साथ अपने सगे पुत्रोंकी भाँति बर्ताव नहीं कर सकूँगी। उस दशामें मुझे पाप लगेगा
வைசம்பாயனன் கூறினான்—“ஆர்யே! உன் மகன்களிடையே வாழ்ந்தாலும், என் சொந்த மகன்களிடம் காட்டும் போல சமமான, பாகுபாடற்ற அன்பை அவர்களிடம் நான் காட்ட இயலாது. அப்படிச் செய்ய என்னை வற்புறுத்தினால் அது என்மேல் அறக்குறை (பாவம்) எனும் களங்கத்தைத் தரும்.”
Verse 28
तस्मान्मे सुतयो: कुन्ति वर्तितव्यं स्वपुत्रवत् मां च कामयमानो<यं राजा प्रेतवशं गत:
ஆகையால், ஓ குந்தீ, என் மகன்களையும் உன் சொந்த மகன்களைப் போலவே நடத்தி வளர்க்க வேண்டும். இந்த அரசன் என்னையே விரும்பியவாறே மரணத்தின் ஆட்சிக்குள் சென்றான்; எனவே நீ உயிருடன் இருந்து என் மகன்களையும் உன் மகன்களைப் போலவே காத்து வளர்க்க வேண்டும்.
Verse 29
वैशम्पायन उवाच (ऋषयस्तान् समाश्चास्य पाण्डवान् सत्यविक्रमान् | ऊचुः कुन्तीं च माद्रीं च समाश्वास्य तपस्विन: ।।
வைசம்பாயனன் கூறினான்—தவமுனிவர்கள் உறுதியான வீரத்தையுடைய பாண்டவர்களைத் தேற்றியும், குந்தீ மாத்ரீயரையும் ஆறுதல் கூறியும் இவ்வாறு சொன்னார்கள்: “சுபாகைகளே! உங்கள் மகன்கள் இன்னும் சிறுவர்கள்; ஆகையால் எவ்விதத்திலும் உடலைத் துறக்க வேண்டாம். பகைவரைச் சுட்டெரிக்கும் இந்தப் பாண்டவர்களை நாங்கள் குருநாட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வோம். தர்மமற்ற வழியில் வந்த செல்வத்திற்குத் திருதராஷ்டிரன் பேராசை கொண்டவன்; ஆகவே பாண்டவர்களை முறையாக நடத்துவது அவனிடம் எப்போதும் நிகழாது. குந்தீக்கு வ்ருஷ்ணிகள் மற்றும் குந்திபோஜன் அரசன் ஆதரவாளர்கள்; மாத்ரீக்கு வலிமைமிக்கவர்களில் முதன்மையான மகாரதன் சல்யன் சகோதரன். கணவனுடன் மரணத்தை ஏற்குதல் பெரும் பலன் தரும் என்று சொல்லப்படுகிறது—அதில் ஐயமில்லை; ஆனால் உங்களிருவருக்கும் அது மிகக் கடினம் என்று சிறந்த இருபிறப்பினர் கூறுகின்றனர். கணவன் இறந்தபின் சாத்வி பெண் பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் நிலைத்து, யம-நியமங்களால் சோர்ந்து, மனம்-வாக்கு-உடல் வழி நற்கடமைகளைச் செய்து; க்ருச்சிரம், சாந்திராயணம் போன்ற விரத-உபவாச-நியமங்களை அனுஷ்டித்து; தரையில் படுத்து; க்ஷாரம், உப்பு ஆகியவற்றைத் தவிர்த்து; ஒருவேளை மட்டும் உண்பாள்—இவ்வாறு எப்படியாயினும் உடலை ‘உலர்த்தி’ இంద్రியவாசனைகள் அழியச் செய்வாள். ஆனால் இன்பங்களில் சிதைந்த அறிவுடன் உடலைப் போஷிப்பதிலேயே மூழ்கும் பெண் இந்த மனித உடலை வீணாக்கி நிச்சயமாகப் பெரிய நரகத்தை அடைவாள். ஆகையால் ஆசைப் பொருள்கள் அழியும்படி உடலைக் கட்டுப்படுத்தி ‘உலர்த்துதல்’ வேண்டும். இவ்வாறு கணவனை இடையறாது நினைக்கும் சுபலட்சணை பெண் கணவனையும் உயர்த்தி விடுவாள்; தன்னையும், கணவனையும், மகனையும் கூடக் கரை சேர்ப்பாள். எனவே உங்களிருவருக்கும் உயிரோடு இருப்பதே ஏற்றது.”
Verse 30
दारकेष्वप्रमत्ता च भवेथाशक्ष हिता मम । अतोजन्यन्न प्रपश्यामि संदेष्टव्यं हि किंचन
“குழந்தைகள் விஷயத்தில் எச்சரிக்கையுடன் இருந்து, அவர்களின் நலனை நாடி கவனமாக வளர்த்து காத்தருள்வாய். இதற்கு அப்பால் உனக்குச் சொல்ல வேண்டியது எனக்கு வேறொன்றும் தோன்றவில்லை.”
Verse 31
वैशम्पायन उवाच इत्युक्त्वा तं चिताग्निस्थं धर्मपत्नी नरर्षभम् । मद्रराजसुता तूर्णमन्वारोहदू यशस्विनी
வைசம்பாயனர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, மத்ரராஜன் மகளும் புகழ்மிக்க தர்மபத்னியுமான மாத்ரி, சிதையின் தீயில் கிடந்த நரசிறந்த பாண்டுவைத் தொடர்ந்து விரைந்து சிதையில் ஏறினாள்।
Verse 123
इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपव॑के अन्तर्गत सम्भवपर्वमें पाण्डवोंकी उत्पत्तिविषयक एक सौ तेईसवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள சம்பவபர்வத்தில் பாண்டவர்களின் தோற்றம் பற்றிய நூற்று இருபத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 124
(ततः पुरोहित: स्नात्वा प्रेतकर्मणि पारग: । हिरण्यशकलान्याज्यं तिलान् दधि च तण्डुलान् ।।
பின்னர் பித்ருக்கிரியைகளில் தேர்ந்த குடும்பப் புரோகிதர் காச்யபர் நீராடி, பொற்கட்டிகள், நெய், எள், தயிர், அரிசி, நீர் நிறைந்த குடம், பரசு முதலியவற்றைச் சேர்த்தார். தவமுனிவர்களின் துணையுடன் அசுவமேதத்தின் புனித அக்கினியை வரவழைத்து, விதிப்படி அனைத்தையும் சுற்றிலும் ஒழுங்குபடுத்தி, மறைந்த பாண்டுவின் தகனச் சடங்குகளை நடத்தச் செய்தார். அதன் பின் குற்றமற்ற யுதிஷ்டிரன் சகோதரர்களுடன் புதிய ஆடைகள் அணிந்து, புரோகிதரின் ஆணைப்படி அங்கே நீர்க்கடன் (ஜலாஞ்சலி) செலுத்தினான். சதச்ருங்கத்தில் வாழ்ந்த தவசிகள், சாரணர்கள், ரிஷிகளுடன் சேர்ந்து அந்தப் பூஜ்ய அரசனுக்குரிய பரலோகச் சடங்குகள் அனைத்தையும் முறையாக நிறைவேற்றினர்।
Frequently Asked Questions
The dilemma is governance of collective emotion: whether public admiration and rivalry are allowed to escalate into immediate confrontation, or are restrained by teacherly and institutional authority to preserve order and legitimacy.
Force and excellence are socially constructive only when disciplined; the chapter models how authority re-directs volatile public sentiment toward regulated demonstration, preventing factional pride from becoming immediate violence.
No explicit phalaśruti is stated here; its meta-function is structural—establishing Arjuna’s recognized competence and the court’s early mechanisms of conflict containment within the epic’s broader ethical causality.