Adhyaya 8

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे (ईश्वरगीतासु) सप्तमो ऽध्यायः ईश्वर उवाच अन्यद् गुह्यतमं ज्ञानं वक्ष्ये ब्राह्मणपुङ्गवाः / येनासौ तरते जन्तुर्घोरं संसारसागरम्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பின்வகுப்பில், ஈச்வரகீதைகளில் ஏழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. ஈச்வரன் கூறினான்—ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே! இப்போது நான் இன்னொரு மிக ரகசியமான ஞானத்தை உரைப்பேன்; அதனால் ஜீவன் இந்தக் கொடிய ஸம்ஸாரக் கடலைக் கடக்கிறான்.

Verse 2

अहं ब्रह्ममयः शान्तः शाश्वतो निर्मलो ऽव्ययः / एकाकी भगवानुक्तः केवलः परमेश्वरः

நான் பிரம்மமயன்—அமைதியானவன், நித்தியன், மாசற்றவன், அழிவிலான். நான் இரண்டற்ற ஒருவன்; ‘பகவான்’ எனப் போற்றப்படுபவன்—நானே ஒரே பரமேச்வரன்.

Verse 3

मम योनिर्महद् ब्रह्म तत्र गर्भं दधाम्यहम् / मूलं मायाभिधानं तु ततो जातमिदं जगत्

என் யோனி மகத் பிரம்மம்; அதில் நான் விதையை நிறுவுகிறேன். அந்த மூலமே ‘மாயா’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதிலிருந்தே இந்த முழு உலகம் பிறக்கிறது.

Verse 4

प्रधानं पुरुषो ह्यत्मा महान् भूतादिरेव च / तन्मात्राणि महाभूतानीन्द्रियाणि च जज्ञिरे

பிரதானம், புருஷன், ஆத்மா, மகான் மற்றும் பூதாதி வெளிப்பட்டன; அதிலிருந்து தன்மாத்திரைகள், மகாபூதங்கள், இந்திரியங்கள் தோன்றின।

Verse 5

ततो ऽण्डमभवद्धैमं सूर्यकोटिसमप्रभम् / तस्मिन् जज्ञे महाब्रह्मा मच्छक्त्या चोपबृंहितः

பின்னர் கோடி சூரியர் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் பொன்னான அண்டம் தோன்றியது; அதில் மகாபிரம்மா பிறந்து, என் தெய்வீக சக்தியால் வலிமை பெற்றார்।

Verse 6

ये चान्ये बहवो जीवा मन्मयाः सर्व एव ते / न मां पश्यन्ति पितरं मायया मम मोहिताः

மற்ற பல ஜீவர்களும்—அனைவரும்—என்னால் நிறைந்தவர்களே; ஆனால் என் மாயையால் மயங்கித் தம்முடைய பிதாவான என்னை அவர்கள் காணார்।

Verse 7

याश्च योनिषु सर्वासु संभवन्ति हि मूर्तयः / तासां माया परा योनिर्मामेव पितरं विदुः

எல்லா யோனிகளிலும் பிறப்பிடங்களிலும் தோன்றும் உடலுடைய வடிவங்கள் யாவற்றிற்கும்—அவற்றின் உயர்ந்த யோனி என் மாயையே; அவர்கள் என்னையே பிதாவென அறிவர்।

Verse 8

यो मामेवं विजानाति बीजिनं पितरं प्रभुम् / स धीरः सर्वलोकेषु न मोहमधिगच्छति

என்னை இவ்வாறு விதைதாங்கும் மூலமாகவும், பிதாவாகவும், பிரபுவாகவும் அறிந்தவன்—அந்தத் திடமுடைய ஞானி எல்லா உலகங்களிலும் மயக்கமடையான்।

Verse 9

ईशानः सर्वविद्यानां भूतानां परमेश्वरः / ओङ्कारमूर्तिर्भगवानहं ब्रह्मा प्रजापतिः

நானே ஈசானன்; எல்லா வித்யைகளுக்கும் அதிபதி, எல்லா உயிர்களுக்கும் பரமேஸ்வரன். ஓங்காரமே என் திருமேனி; நானே பகவான், நானே பிரம்மா, பிரஜாபதி.

Verse 10

समं सर्वेषु भूतेषु तिष्ठन्तं परमेश्वरम् / विनश्यत्स्वविनश्यन्तं यः पश्यति स पश्यति

அனைத்து உயிர்களிலும் சமமாக நிலைத்த பரமேஸ்வரனை—அழிவோரிடையே அழியாதவனை—யார் காண்கிறாரோ, அவரே உண்மையில் காண்கிறார்.

Verse 11

समं पश्यन् हि सर्वत्र समवस्थितमीश्वरम् / न हिनस्त्यात्मनात्मानं ततो याति पराङ्गतिम्

எங்கும் சமமாக நிலைத்த ஈஸ்வரனை யார் காண்கிறாரோ, அவர் தன்னாலே தன் ஆத்மாவை காயப்படுத்தார்; அந்தச் சரியான தரிசனத்தால் பரம பராகதியை அடைவார்.

Verse 12

विदित्वा सप्त सूक्ष्माणि षडङ्गं च महेश्वरम् / प्रधानविनियोगज्ञः परं ब्रह्माधिगच्छति

ஏழு சூட்சுமத் தத்துவங்களை அறிந்து, ஷடங்கம் உடைய மகேஸ்வரனை உணர்ந்து, பிரதானம் (பிரகிருதி) பயன்பாட்டை அறிந்தவன் பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறான்.

Verse 13

सर्वज्ञता तृप्तिरनादिबोधः स्वतन्त्रता नित्यमलुप्तशक्तिः / अनन्तशक्तिश्च विभोर्विदित्वा षडाहुरङ्गानि महेश्वरस्य

விபுவான ஆண்டவனில் உள்ள அனைத்தறிவு, நிறை திருப்தி, ஆதியற்ற ஞானம், முழு சுதந்திரம், எந்நாளும் குறையாத சக்தி, முடிவிலா சக்தி—இவ்வாறு ஆறு மகேஸ்வரனின் அங்கங்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 14

तन्मात्राणि मन आत्मा च तानि सूक्ष्माण्याहुः सप्त तत्त्वात्मकानि / या सा हेतुः प्रकृतिः सा प्रधानं बन्धः प्रोक्तो विनियोगो ऽपि तेन

தன்மாத்திரைகள், மனம், ஆத்மா—இவை அனைத்தும் சூக்குமமானவை; சாரமாய் ஏழு தத்துவங்களென கூறப்படுகின்றன. காரணரூபமான பிரகிருதி ‘பிரதானம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதனால் நிகழும் தவறான பயன்பாடே (வினியோகம்) பந்தம் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 15

या सा शक्तिः प्रकृतौ लीनरूपा वेदेषूक्ता कारणं ब्रह्मयोनिः / तस्या एकः परमेष्ठी परस्ता- न्महेश्वरः पुरुषः सत्यरूपः

பிரகிருதியில் லீனமாக மறைந்திருக்கும் அந்த சக்தியே வேதங்களில் காரணம், பிரம்மயோனி எனப் புகழப்படுகிறது. அந்த சக்திக்கும் அப்பால் ஒரே பரமேஷ்டி உள்ளான்—மகேஸ்வரன், பராத்பர புருஷன்; அவன் இயல்பே சத்தியம்.

Verse 16

ब्रह्मा योगी परमात्मा महीयान् व्योमव्यापी वेदवेद्यः पुराणः / एको रुद्रो मृत्युरव्यक्तमेकं बीजं विश्वं देव एकः स एव

அவனே பிரம்மா, பரம யோகி, பரமாத்மா—மிகப் பெருமான்; ஆகாயம்போல் எங்கும் நிறைந்தவன்; வேதங்களால் அறியப்படுபவன்; ஆதிபுராணன். அவனே ஒரே ருத்ரன்; அவனே மரணம்; அவனே ஒரே அவ்யக்தம்; அவனே விதையும் உலகமும். அந்த ஒரே தேவன்—அவனே இதெல்லாம்.

Verse 17

तमेवैकं प्राहुरन्ये ऽप्यनेकं त्वेकात्मानं केचिदन्यत्तथाहुः / अणोरणीयान् महतो ऽसौ महीयान् महादेवः प्रोच्यते वेदविद्भिः

சிலர் அவரையே ஒருவன் என்கிறார்கள்; மற்றோர் சிலர் அவரையே பலராய் உரைக்கிறார்கள். சிலர் அவரை எல்லோருக்கும் ஒரே ஆத்மா எனச் சொல்கிறார்கள்; சிலர் வேறுபட்டவன் எனவும் கூறுகிறார்கள். அணுவினும் அணு, மகத்தினும் மகான்—வேதவிதர்கள் அவரை ‘மகாதேவன்’ எனப் புகழ்கிறார்கள்.

Verse 18

एवं हि यो वेद गुहाशयं परं प्रभुं पुराणं पुरुषं विश्वरूपम् / हिरण्मयं बुद्धिमतां परां गतिं स बुद्धिमान् बुद्धिमतीत्य तिष्ठति

இவ்வாறு இதயத்தின் மறை குகையில் உறையும் பரமப் பிரபு—புராதனன், விஸ்வரூப புருஷன்—என்பவனை யார் உண்மையாய் அறிகிறாரோ, பொன்னொளி போல் பிரகாசிக்கும், ஞானிகளின் பரம இலக்கான அவனை; அவன் உண்மையில் புத்திமான் ஆகி, நிறைஞானத்தை அடைந்து அதிலேயே நிலைபெறுகிறான்.