Adhyaya 9

Verse 1

इति श्रीकूर्मपाराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे (ईश्वरगीतासु) अष्टमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः निष्कलो निर्मलो नित्यो निष्क्रियः परमेश्वरः / तन्नो वद महादेव विश्वरूपः कथं भवान्

ரிஷிகள் கூறினர்— பரமேஸ்வரன் பகுதியற்றவன், மாசற்றவன், நித்தியன், செயற்பாடற்றவன். மகாதேவா, நீர் எவ்வாறு விச்வரூபனாய் உள்ளீர்?

Verse 2

ईश्वर उवाच नाहं विश्वो न विश्वं च मामृते विद्यते द्विजाः / मायानिमित्तमत्रास्ति सा चात्मानमपाश्रिता

ஈஸ்வரன் கூறினான்— நான் உலகமல்ல; என்னைத் தவிர தனித்த உலகமும் இல்லை. இருமுறை பிறந்தவர்களே, என்னை அன்றி எதுவும் இல்லை. இங்கு காரணமாக மாயை தோன்றுகிறது; அந்த மாயை ஆத்மாவைச் சார்ந்தது.

Verse 3

अनादिनिधना शक्तिर्मायाव्यक्तसमाश्रया / तन्निमित्तः प्रपञ्चो ऽयमव्यक्तादभवत् खलु

ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத சக்தி—மாயை—அவ்யக்தத்தைச் சார்ந்துள்ளது. அதே காரணத்தினாலே இந்தப் பிரபஞ்சப் பரப்பு உண்மையிலே அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றியது.

Verse 4

अव्यक्तं कारणं प्राहुरानन्दं ज्योतिरक्षरम् / अहमेव परं ब्रह्म मत्तो ह्यन्यन्न विद्यते

அவ்யக்தமே காரணம் என்று கூறுவர்—அது ஆனந்தமே, அழியாத ஒளி. நானே பரம்பிரம்மம்; என்னைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை.

Verse 5

तस्मान्मे विश्वरूपत्वं निश्चितं ब्रह्मवादिभिः / एकत्वे च पृथक्त्वे च प्रोक्तमेतन्निदर्शनम्

ஆகவே பிரம்மவாதிகள் என் விச்வரூபத்தன்மையை உறுதியாக நிர்ணயித்துள்ளனர். இதுவே ஒன்றுமை மற்றும் வேறுபாடு—இரண்டிற்கும் எடுத்துக்காட்டாக உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 6

अहं तत् परमं ब्रह्म परमात्मा सनातनः / अकारणं द्विजाः प्रोक्तो न दोषो ह्यात्मनस्तथा

நானே அந்த பரம்பிரம்மம், சனாதன பரமாத்மா. ஓ இருபிறப்பினரே, நான் காரணமற்றவன் என உரைக்கப்பட்டேன்; ஆகவே ஆத்மாவிற்கு குறை எந்நாளும் இல்லை.

Verse 7

अनन्ता शक्तयो ऽव्यक्ते मायाद्याः संस्थिता ध्रुवाः / तस्मिन् दिवि स्थितं नित्यमव्यक्तं भाति केवलम्

அவ்யக்தத்தில் மாயை முதலிய அளவற்ற சக்திகள் நிலையாக நிறுவப்பட்டுள்ளன. அந்த பரம ஒளிமிகு தாமத்தில் நித்தம் அவ்யக்தமே தனியே பிரகாசிக்கிறது.

Verse 8

याभिस्तल्लक्ष्यते भिन्नमभिन्नं तु स्वभावतः / एकया मम सायुज्यमनादिनिधनं ध्रुवम्

எந்த எந்த வழிகளால் அந்த பரத்தத்துவம் பிரிந்ததுபோல் அறியப்படுகிறதோ, அது இயல்பில் பிரியாததே. ஆனால் ஒரே உண்மை வழியால் மட்டுமே என்னுடன் நிலையான, ஆதியற்ற-அந்தமற்ற சாயுஜ்யம் பெறப்படுகிறது.

Verse 9

पुंसो ऽभूदन्यया भूतिरन्यया तत्तिरोहितम् / अनादिमध्यं तिष्ठन्तं युज्यते ऽविद्यया किल

புருஷனுக்கு ஒரு விதத்தில் உலகப் பிறப்பு தோன்றுகிறது; மற்றொரு விதத்தில் அந்தத் தத்துவம் மறைக்கப்படுகிறது. ஆதியுமில்லா நடுவுமில்லா நிலையில் நிற்பதாயினும், அது அவித்யையால் இணைக்கப்பட்டதுபோல் தோன்றுகிறது.

Verse 10

तदेतत् परमं व्यक्तं प्रभामण्डलमण्डितम् / तदक्षरं परं ज्योतिस्तद् विष्णोः परमं पदम्

இதுவே அந்த பரமத் தத்துவம், தெளிவாக வெளிப்பட்டு ஒளிவட்டத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. இதுவே அழியாதது, உச்ச ஒளி; இதுவே விஷ்ணுவின் பரம பதம்.

Verse 11

तत्र सर्वमिदं प्रोतमोतं चैवाखिलं जगत् / तदेव च जगत् कृत्स्नं तद् विज्ञाय विमुच्यते

அந்த பரமத் தத்துவத்தில் இவ்வுலகம் முழுதும் நெய்யப்பட்டும் பின்னப்பட்டும் உள்ளது; அதுவே முழு பிரபஞ்சம். அதனை உண்மையாக அறிந்தால் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 12

यतो वाचो निवर्तन्ते अप्राप्य मनसा सह / आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् विभेति न कुतश्चन

வாக்கும் மனமும் எட்ட இயலாமல் திரும்பும் அந்த பரம உண்மையை—பிரம்மானந்தத்தை அறிந்த ஞானி எந்தத் திசையிலும் அஞ்சான்.

Verse 13

वेदाहमेतं पुरुषं महान्त- मादित्यवर्णं तमसः परस्तात् / तद् विज्ञाय परिमुच्येत विद्वान् नित्यानन्दी भवति ब्रह्मभूतः

நான் அந்த மகாபுருஷனை அறிகிறேன்—சூரியனென ஒளிர்வான், அறியாமை இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவன். அவனை உணர்ந்த ஞானி முழுமையாக விடுதலை பெற்று, பிரம்மநிலையடைந்து நித்திய ஆனந்தத்தில் தங்குவான்.

Verse 14

यस्मात् परं नापरमस्ति किञ्चित् यज्ज्योतिषां ज्योतिरेकं दिविस्थम् / तदेवात्मानं मन्यमानो ऽथ विद्वान् आत्मानन्दी भवति ब्रह्मभूतः

அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை; அதிலிருந்து வேறெதுவும் இல்லை—அது ஒளிகளின் ஒளி, உன்னத தாமத்தில் நிலைபெற்ற ஒரே பிரகாசம். அதையே தன் ஆத்மா என அறிந்த ஞானி ஆத்மானந்தத்தில் தங்கி பிரம்மநிலையடைகிறான்.

Verse 15

तदव्ययं कलिलं गूढदेहं ब्रह्मानन्दममृतं विश्वधाम / वदन्त्येवं ब्राह्मणा ब्रह्मनिष्ठा यत्र गत्वा न निवर्तेत भूयः

அது அழியாத பிரம்மம்—நுண்ணியது, அறிதற்கு அரியது, உடலில் மறைந்தது—பிரம்மானந்தமே, அமுதம், உலகமெங்கும் தாமம். பிரம்மநிஷ்ட ஞானிகள் இவ்வாறு உரைக்கின்றனர்; அங்கு சென்றால் மீண்டும் திரும்புதல் இல்லை.

Verse 16

हिरण्मये परमाकाशतत्त्वे यदर्चिषि प्रविभातीव तेजः / तद्विज्ञाने परिपश्यन्ति धीरा विभ्राजमानं विमलं व्योम धाम

பரம ஆகாசத் தத்துவத்தின் பொன்னொளியில் ஜ்வாலையெனப் பிரகாசிக்கும் அந்தத் தேஜஸை—அதன் உண்மை அறிவால் திடமுடையோர் உள்ள்வானில் உள்ள மாசற்ற, ஒளிமிகு தாமத்தைத் தரிசிக்கின்றனர்।

Verse 17

ततः परं परिपश्यन्ति धीरा आत्मन्यात्मानमनुभूयानुभूय / स्वयंप्रभः परमेष्ठी महीयान् ब्रह्मानन्दी भगवानीश एषः

அதன்பின் திடமுடையோர் பரமனைத் தரிசிக்கின்றனர்—ஆத்மனில் ஆத்மனை மீண்டும் மீண்டும் நேரடியாக அனுபவித்து. அவர் சுயஒளி, பரமேஷ்டி, மிகமிகப் பெருமான்; பிரம்மானந்தமே, பகவான் ஈசன் இவரே.

Verse 18

एको देवः सर्वभूतेषु गूढः सर्वव्यापी सर्वभूतान्तरात्मा / तमेवैकं ये ऽनुपश्यन्ति धीरास् तेषां शान्तिः शाश्वती नेतरेषाम्

ஒரே தேவன் எல்லா உயிர்களிலும் மறைந்திருக்கிறான்—எங்கும் நிறைந்தவன், அனைத்துயிர்களின் உள்ளாத்மா. அந்த ஒருவனையே நேரில் காணும் திடமுடையோர்க்கே நித்திய சாந்தி; பிறர்க்கல்ல.

Verse 19

सर्वाननशिरोग्रीवः सर्वभूतगुहाशयः / सर्वव्यापी च भगवान् न तस्मादन्यदिष्यते

பகவான் எல்லா முகங்களும், எல்லா தலைகளும், எல்லா கழுத்துகளுமாய் உள்ளவன்; எல்லா உயிர்களின் இதய-குகையில் உறைகிறான். அவர் எங்கும் நிறைந்த பகவான்—அவரைத் தவிர வேறொன்றும் தனித்ததாக ஏற்கப்படாது.

Verse 20

इत्येतदैश्वरं ज्ञानमुक्तं वो मुनिपुङ्गवाः / गोपनीयं विशेषेण योगिनामपि दुर्लभम्

முனிவரியரே, இவ்வாறு ஈசுவரனைச் சார்ந்த தெய்வீக ஞானம் உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது. இதை மிகச் சிறப்பாக ரகசியமாகக் காக்க வேண்டும்; யோகிகளுக்குக் கூட இது அரிது.