Adhyaya 5

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे (ईश्वरगीतासु) चतुर्थो ऽध्यायः व्यास उवाच एतावदुक्त्वा भगवान् योगिनां परमेश्वरः / ननर्त परमं भावमैश्वरं संप्रदर्शयन्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பின்பகுதியில், ஈஸ்வரகீதைகளில் நான்காம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. வ்யாசர் கூறினார்—இவ்வளவு உரைத்த பின், யோகிகளின் பரமேஸ்வரனான பகவான், பரம ஐஸ்வர்ய நிலையைக் காட்டி தெய்வீக நடனம் ஆடினார்.

Verse 2

तं ते ददृशुरीशानं तेजसां परमं निधिम् / नृत्यमानं महादेवं विष्णुना गगने ऽमले

அவர்கள் ஈசானனாகிய மகாதேவனை—எல்லா ஒளிகளின் பரம நிதியைக்—மாசற்ற ஆகாயத்தில் விஷ்ணுவுடன் கூடி நடனமாடுவதாகக் கண்டனர்.

Verse 3

यं विदुर्योगतत्त्वज्ञा योगिनो यतमानसाः / तमीशं सर्वभूतानामाकशे ददृशुः किल

யோகத் தத்துவத்தை அறிந்த, கட்டுப்பட்ட மனத்தையுடைய யோகிகள் யாரை உணர்கிறார்களோ—அந்த எல்லா உயிர்களுக்கும் அதிபதியான ஈஸ்வரனை அவர்கள் உண்மையிலேயே ஆகாயத்தில் கண்டனர்.

Verse 4

यस्य मायामयं सर्वं येनेदं प्रेर्यते जगत् / नृत्यमानः स्वयं विप्रैर्विश्वेशः खलु दृश्यते

யாருக்குப் பூரணமும் மாயைமயமாகத் தோன்றுகிறதோ, யாரால் இந்த முழு உலகமும் இயக்கப்படுகிறதோ—அந்த விஸ்வேஸ்வரன், பிராமண முனிவர்களுக்கு தானே நடனமாடுவதாக நிச்சயமாகக் காட்சியளிக்கிறான்.

Verse 5

यत् पादपङ्कजं स्मृत्वा पुरुषो ऽज्ञानजं भयम् / जहति नृत्यमानं तं भूतेशं ददृशुः किल

யாருடைய திருவடித் தாமரையை நினைத்தால் மனிதன் அறியாமையால் எழும் அச்சத்தை விட்டு விடுகிறானோ—அந்த நடனமாடும் பூதேசன் சிவனை அவர்கள் உண்மையிலே கண்டனர்.

Verse 6

यं विनिद्रा जितश्वासाः शान्ता भक्तिसमन्विताः / ज्योतिर्मयं प्रपश्यन्ति स योगी दृश्यते किल

தூக்கமின்றி, மூச்சை வென்ற, அமைதியுடன் பக்தியால் நிறைந்த யோகிகள் யாரை ஒளிமய வடிவமாகக் காண்கிறார்களோ—அவரே உண்மையான யோகி என அறியப்படுகிறார்.

Verse 7

यो ऽज्ञानान्मोचयेत् क्षिप्रं प्रसन्नो भक्तवत्सलः / तमेव मोचकं रुद्रमाकाशे ददृशुः परम्

கருணையுடன் பக்தர்களை நேசித்து, விரைவில் அறியாமையிலிருந்து விடுவிப்பவர்—அந்த பரம விடுவிப்பவன் ருத்ரனை அவர்கள் ஆகாயத்தில் கண்டனர்.

Verse 8

सहस्रशिरसं देवं सहस्रचरणाकृतिम् / सहस्रबाहुं जटिलं चन्द्रार्धकृतशेखरम्

நான் அந்த தேவாதிதேவனைத் தியானிக்கிறேன்—ஆயிரம் தலைகள் உடையவன், ஆயிரம் அடிகளின் வடிவம் உடையவன், ஆயிரம் கரங்கள் உடையவன், ஜடாதாரி, அரைச்சந்திரத்தைச் சிரோமணியாக அணிந்தவன்.

Verse 9

वसानं चर्म वैयाघ्रं शूलासक्तमहाकरम् / दण्डपाणिं त्रयीनेत्रं सूर्यसोमाग्निलोचनम्

புலிச்சர்மம் அணிந்து, சூலத்துடன் கூடிய மாபெரும் வடிவம் உடையவன், கையில் தண்டம் ஏந்தியவன்—மூன்று கண்கள் உடையவன்; அவன் கண்கள் சூரியன், சந்திரன், அக்னி—அவனை நான் தியானிக்கிறேன்.

Verse 10

ब्रह्माण्डं तेजसा स्वेन सर्वमावृत्य च स्थितम् / दंष्ट्राकरालं दुर्धर्षं सूर्यकोटिसमप्रभम्

தன் சொந்த தேஜஸால் முழு பிரம்மாண்டத்தையும் வியாபித்து மூடி அங்கே நின்றான்—கோரைப் பற்களால் அச்சமூட்டுவான், வெல்ல முடியாதவன், கோடி சூரிய ஒளிக்கு நிகரான பிரகாசம் உடையவன்।

Verse 11

अण्डस्थं चाण्डबाह्यस्थं बाह्यमभ्यन्तरं परम् / सृजन्तमनलज्वालं दहन्तमखिलं जगत् / नृत्यन्तं ददृशुर्देवं विश्वकर्माणमीश्वरम्

அவர்கள் தேவனை—ஈஸ்வரன், விஸ்வகர்மன்—கண்டனர்; அவன் அண்டத்தின் உள்ளும் அண்டத்திற்குப் புறமும் இருப்பவன்; பரமன், வெளியும் உள்ளும் ஆனவன்; அக்கினி நாவுகளைப் படைத்து, பின்னர் முழு உலகையும் எரிப்பவன்; அனைத்துக் கலை-செயல்களின் ஆண்டவனாய் நடனம் ஆடுபவன்।

Verse 12

महादेवं महायोगं देवानामपि दैवतम् / पशूनां पतिमीशानं ज्योतिषां ज्योतिरव्ययम्

நான் மகாதேவனை வணங்குகிறேன்—மகாயோகி, தேவர்களுக்கும் தெய்வம்; ஈசானன், உயிர்களின் ஆண்டவன் பசுபதி; ஒளிகளின் ஒளி, அழியாத பேரொளி।

Verse 13

पिनाकिनं विशालाक्षं भेषजं भवरोगिणाम् / कालात्मानं कालकालं देवदेवं महेश्वरम्

நான் மகேஸ்வரனை வணங்குகிறேன்—பினாகம் ஏந்தியவன், விரிந்த கண்கள் உடையவன்; பவ-நோயால் வாடுவோர்க்கு மருந்து; காலமே ஆனவன், காலத்திற்கும் காலன், தேவர்களின் தேவன்।

Verse 14

उमापतिं विरूपाक्षं योगानन्दमयं परम् / ज्ञानवैराग्यनिलयं ज्ञानयोगं सनातनम्

நான் உமாபதி விரூபாக்ஷனை வழிபடுகிறேன்—பரமன், யோக ஆனந்தமயன்; ஞானமும் வைராக்யமும் தங்கும் நிலையம்; என்றும் நிலைக்கும் ஞானயோகமே அவன்.

Verse 15

शाश्वतैश्वर्यविभवं धर्माधारं दुरासदम् / महेन्द्रोपेन्द्रनमितं महर्षिगणवन्दितम्

யாருடைய மகிமை நித்திய ஐஸ்வர்யத்தின் வெளிப்பாடோ, அவர் தர்மத்தின் ஆதாரம், அணுக இயலாதவர்; மகேந்திரன் (இந்திரன்) மற்றும் உபேந்திரன் (விஷ்ணு) வணங்குபவர், மகரிஷிகள் கூட்டத்தால் போற்றப்படுபவர்।

Verse 16

आधारं सर्वशक्तीनां महायोगेश्वरेश्वरम् / योगिनां परमं ब्रह्म योगिनां योगवन्दितम् / योगिनां हृदि तिष्ठन्तं योगमायासमावृतम्

அவர் எல்லாச் சக்திகளுக்கும் ஆதாரம்; மகாயோகிகளுக்கும் ஈசுவரன், யோக ஆளுமையின் அதிபதி. யோகிகளுக்கு அவர் பரம்பிரம்மம்—யோகத்தாலேயே வணங்கப்படுபவர். யோகிகளின் இதயத்தில் தங்கி, தன் யோகமாயையால் மறைக்கப்பட்டிருப்பவர்।

Verse 17

क्षणेन जगतो योनिं नारायणमनामयम् / ईश्वरेणैकतापन्नमपश्यन् ब्रह्मवादिनः

ஒரு கணத்தில், பிரம்மவாதி முனிவர்கள் உலகின் கருவான, குறையற்ற நாராயணனை—ஈசுவரனோடு தத்துவத்தில் ஒன்றானவரென—கண்டனர்।

Verse 18

दृष्ट्वा तदैश्वरं रूपं रुद्रनारायणात्मकम् / कृतार्थं मेनिरे सन्तः स्वात्मानं ब्रह्मवादिनः

ருத்ர-நாராயண ஒருமைத் தத்துவமாய் விளங்கும் அந்த ஈசுவர ரூபத்தை கண்டதும், பிரம்மவாதி புனித முனிவர்கள் தங்கள் ஆத்மா நிறைவு பெற்றதாக, நோக்கம் நிறைவேறியதாக எண்ணினர்।

Verse 19

सनत्कुमारः सनको भृगुश्च सनातनश्चैव सनन्दनश्च / रुद्रो ऽङ्गिरा वामदेवाथ शुक्रो महर्षिरत्रिः कपिलो मरीचिः

சனத்குமாரர், சனகர், ப்ருகு, மேலும் சனாதனர், சனந்தனர்; ருத்ரர், அங்கிரசர், வாமதேவர், சுக்ரர்; மகரிஷி அத்ரி, கபிலர், மரீசி—இவர்கள் போற்றத்தக்க முனிவர்கள்.

Verse 20

दृष्ट्वाथ रुद्रं जगदीशितारं तं पद्मनाभाश्रितवामभागम् / ध्यात्वा हृदिस्थं प्रणिपत्य मूर्ध्ना बद्ध्वाञ्जलिं स्वेषु शिरःसु भूयः

அப்போது உலகங்களை ஆளும் ஈசனாகிய ருத்ரனைத் தரிசித்து—அவரின் இடப்புறத்தில் பத்மநாபன் (விஷ்ணு) தஞ்சமடைந்திருந்தான்—அவரை இதயத்தில் உறையும் பரமனெனத் தியானித்து, தலைவணங்கி प्रणாமம் செய்து, மீண்டும் கூடிய கரங்களைத் தங்கள் தலைமேல் வைத்து வணங்கினர்।

Verse 21

ओङ्कारमुच्चार्य विलोक्य देवम् अन्तःशरीरे निहितं गुहायाम् / समस्तुवन् ब्रह्ममयैर्वचोभिर् आनन्दपूर्णायतमानसास्ते

ஓங்காரத்தை உச்சரித்து, உள்ளுடலில் இதயக் குகையில் மறைந்திருக்கும் தேவனைத் தரிசித்து, பிரம்மமயமான சொற்களால் புகழ்ந்தனர்; அவர்களின் மனம் ஆனந்தம் நிறைந்து விரிந்தது।

Verse 22

मुनय ऊचुः त्वामेकमीशं पुरुषं पुराणं प्राणेश्वरं रुद्रमनन्तयोगम् / नमाम सर्वे हृदि सन्निविष्टं प्रचेतसं ब्रह्ममयं पवित्रम्

முனிவர்கள் கூறினர்—நீயே ஒரே ஈசன்; ஆதிப் புருஷன்; பிராணங்களின் ஆண்டவன்; அளவற்ற யோகத்தால் நிறைந்த ருத்ரன். இதயத்தில் உறையும் அந்தத் தூய பிரம்மமய சைதன்யத்துக்கு நாங்கள் அனைவரும் வணங்குகிறோம்।

Verse 23

त्वां पश्यन्ति मुनयो ब्रह्मयोनिं दान्ताः शान्ता विमलं रुक्मवर्णम् / ध्यात्वात्मस्थमचलं स्वे शरीरे कविं परेभ्यः परमं तत्परं च

அடக்கமும் அமைதியும் கொண்ட முனிவர்கள் உம்மை பிரம்மயோனி, மாசற்ற, பொன்னிறம் உடையவனாகக் காண்கிறார்கள். தங்கள் உடலில் அசையாத உள்ளாத்மாவாக உம்மைத் தியானித்து, உம்மை எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமன், கவிஞன்-தரிசி, மேலும் பரம இலக்கே என உணர்கிறார்கள்।

Verse 24

त्वत्तः प्रसूता जगतः प्रसूतिः सर्वात्मभूस्त्वं परमाणुभूतः / अणोरणीयान् महतो महीयां- स्त्वामेव सर्वं प्रवदन्ति सन्तः

உம்மிடமிருந்தே உலகத்தின் எழுச்சியின் எழுச்சி உண்டாகிறது; நீர் அனைத்தின் ஆத்மா, அணுவிலும் நிறைந்தவர். அணுவினும் அணு, மகத்தினும் மகான்—சான்றோர் ‘நீரே எல்லாம்’ என உரைக்கின்றனர்।

Verse 25

हिरण्यगर्भो जगदन्तरात्मा त्वत्तो ऽधिजातः पुरुषः पुराणः / संजायमानो भवता विसृष्टो यथाविधानं सकलं ससर्ज

ஹிரண்யகர்ப்பன்—உலகின் அந்தராத்மா—உம்மிடமிருந்தே பிறந்த ஆதிபுருஷன். உம்மால் வெளிப்படுத்தப்பட்டு, விதிப்படி முழு படைப்பையும் அவர் அமைத்தான்.

Verse 26

त्वत्तो वेदाः सकलाः संप्रसूता- स्त्वय्येवान्ते संस्थितिं ते लभन्ते / पश्यामस्त्वां जगतो हेतुभूतं नृत्यन्तं स्वे हृदये सन्निविष्टम्

உம்மிடமிருந்தே எல்லா வேதங்களும் முழுமையாக வெளிப்படுகின்றன; இறுதியில் உம்மிடமே அவை தங்குகின்றன. உலகின் காரணமாக உம்மை நாம் காண்கிறோம்—நடனமாடியும் எங்கள் இதயத்தில் உறைந்திருப்பவனாக.

Verse 27

त्वयैवेदं भ्राम्यते ब्रह्मचक्रं मायावी त्वं जगतामेकनाथः / नमामस्त्वां शरणं संप्रपन्ना योगात्मानं चित्पतिं दिव्यनृत्यम्

உம்மாலேயே இந்தப் பிரம்மசக்கரம் சுழல்கிறது. மாயையை ஆள்பவன் நீயே; எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒரே நாதன் நீ. சரணடைந்து உம்மை வணங்குகிறோம்—யோகஸ்வரூபன், சித்-பதி, தெய்வ நடனன்.

Verse 28

पश्यामस्त्वां परमाकाशमध्ये नृत्यन्तं ते महिमानं स्मरामः / सर्वात्मानं बहुधा सन्निविष्टं ब्रह्मानन्दमनुभूयानुभूय

பரமாகாசத்தின் நடுவில் உம்மை நாம் காண்கிறோம்; அங்கே உமது மகிமை நடனமாடுவது போல் நினைந்து மீண்டும் மீண்டும் தியானிக்கிறோம். நீயே அனைத்தின் ஆத்மா; பலவிதமாக எல்லோரிலும் உறைந்திருப்பவன்; மீண்டும் மீண்டும் பிரம்மானந்தத்தை அனுபவிக்கிறோம்.

Verse 29

ओङ्कारस्ते वाचको मुक्तिबीजं त्वमक्षरं प्रकृतौ गूढरूपम् / तत्त्वां सत्यं प्रवदन्तीह सन्तः स्वयंप्रभं भवतो यत्प्रकाशम्

ஓங்காரம் உமது வாக்கியச் சின்னம்; முக்தியின் விதை. நீயே அக்ஷரம்; பிரகிருதியில் மறைந்த வடிவாய் உறைந்திருப்பவன். இங்கே ஞானிகள் உம்மை ‘சத்தியம்’ என உரைப்பர்—சுயம்பிரபன்; உமது ஒளியால் எல்லாம் ஒளிர்கிறது.

Verse 30

स्तुवन्ति त्वां सततं सर्ववेदा नमन्ति त्वामृषयः क्षीणदोषाः / शान्तात्मानः सत्यसंधा वरिष्ठं विशन्ति त्वां यतयो ब्रह्मनिष्ठाः

எல்லா வேதங்களும் இடையறாது உம்மைத் துதிக்கின்றன; குற்றங்கள் நீங்கிய முனிவர்கள் உம்மை வணங்குகின்றனர். அமைதியான மனத்துடன், சத்தியத்தில் உறுதியாய், பிரம்மநிஷ்டையுடைய தவசிகள்—உயர்ந்தவரே—உம்முள் புகுகின்றனர்.

Verse 31

एको वेदो बहुशाखो ह्यनन्तस् त्वामेवैकं बोधयत्येकरूपम् / वेद्यं त्वां शरणं ये प्रपन्ना- स्तेषां शान्तिः शाश्वती नेतरेषाम्

வேதம் ஒன்று; அதற்கு எண்ணற்ற கிளைகள் இருந்தாலும், ஒரே சாரரூபமான பரத்தத்துவமாக உம்மையே அறிவுறுத்துகிறது. உம்மை அறியத்தக்க பரம்பொருளெனக் கொண்டு உம்மிடம் சரணடைந்தோர்க்கே நித்திய அமைதி; பிறர்க்கல்லை.

Verse 32

भवानीशो ऽनादिमांस्तेजोराशिर् ब्रह्मा विश्वं परमेष्ठी वरिष्ठः / स्वात्मानन्दमनुभूयाधिशेते स्वयं ज्योतिरचलो नित्यमुक्तः

அவரே பவானியின் ஈசன் (சிவன்)—ஆதியற்றவர், ஒளியின் திரள்; அவரே பிரம்மா, அவரே உலகமே, பரமேஷ்டி, மிகச் சிறந்தவர். தன் ஆத்மானந்தத்தை அனுபவித்து தன்னுள்ளே தானே தங்குகிறார்—சுயஒளி, அசையாதவர், நித்திய முக்தர்.

Verse 33

एको रुद्रस्त्वं करोषीह विश्वं त्वं पालयस्यखिलं विश्वरूपः / त्वामेवान्ते निलयं विन्दतीदं नमामस्त्वां शरणं संप्रपन्नाः

நீரே ஒரே ருத்ரன்; இங்கே நீரே உலகை உருவாக்குகிறீர், உலகரூபனாய் அனைத்தையும் காக்கிறீர். முடிவில் இவ்வுலகம் உம்மிடமே தங்குமிடம் பெறுகிறது. உம்மை வணங்குகிறோம்—உம்மிடம் சரணடைந்தோம்.

Verse 34

त्वामेकमाहुः कविमेकरुद्रं प्राणं बृहन्तं हरिमग्निमीशम् / इन्द्रं मृत्युमनिलं चेकितानं धातारमादित्यमनेकरूपम्

உம்மையே ஒரே கவி, ஒரே ருத்ரன் எனப் புகழ்கின்றனர்; உம்மே பிராணன், பெருமை, ஹரி, அக்னி, ஈசன். உம்மே இந்திரன், மரணம், காற்று; அனைத்தறியும் அறிவு; தாதா, ஆதித்யன்—பல வடிவங்களில் தோன்றும் அந்த ஒருவன்.

Verse 35

त्वमक्षरं परमं वेदितव्यं त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् / त्वमव्ययः शाश्वतधर्मगोप्ता सनातनस्त्वं पुरुषोत्तमो ऽसि

நீயே அக்ஷரன், பரமன், அறியத்தக்கவன்; நீயே இவ்வுலகமெங்கும் பரம அடைக்கலம், இறுதி நிதி. நீ அழியாதவன், சாச்வத தர்மத்தின் காவலன்; நீ சனாதனன்—உண்மையில் நீ புருஷோத்தமன்.

Verse 36

त्वमेव विष्णुश्चतुराननस्त्वं त्वमेव रुद्रो भगवानधीशः / त्वं विश्वनाभिः प्रकृतिः प्रतिष्ठा सर्वेश्वरस्त्वं परमेश्वरो ऽसि

நீயே விஷ்ணு; நீயே நான்முகப் பிரம்மா; நீயே ருத்ரன்—பகவான், அதீஸ்வரன். நீயே விஸ்வநாபி, பிரகிருதியின் நிலைபெறும் ஆதாரம்; நீயே சர்வேஸ்வரன்—உண்மையில் நீயே பரமேஸ்வரன்.

Verse 37

त्वामेकमाहुः पुरुषं पुराण- मादित्यवर्णं तमसः परस्तात् / चिन्मात्रमव्यक्तमचिन्त्यरूपं खं ब्रह्म शून्यं प्रकृतिं निर्गुणं च

உம்மையே ஒரே ஆதிப் புருஷன் என்று கூறுவர்—சூரியன் போல் ஒளிமிக்கவர், அறியாமையின் இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவர். நீ தூய சித்தமே; அவ்யக்தன், அசிந்த்ய ரூபன். உம்மை ‘ஆகாசம்’, ‘பிரம்மம்’, ‘சூன்யம்’, ‘பிரகிருதி’, ‘நிர்குணம்’ என்றும் அழைப்பர்.

Verse 38

यदन्तरा सर्वमिदं विभाति यदव्ययं निर्मलमेकरूपम् / किमप्यचिन्त्यं तव रूपमेतत् तदन्तरा यत्प्रतिभाति तत्त्वम्

எதன் உள்ளே இவ்வனைத்தும் பிரகாசிக்கிறதோ—அது அழியாதது, தூயது, ஒரே வடிவானது—அதே உமது ரூபம்; உண்மையில் அசிந்த்யம். அதற்கு அப்பால் எந்தத் தத்துவமும் உண்மையெனப் பிரகாசிப்பதில்லை.

Verse 39

योगेश्वरं रुद्रमनन्तशक्तिं परायणं ब्रह्मतनुं पवित्रम् / नमाम सर्वे शरणार्थिनस्त्वां प्रसीद भूताधिपते महेश

யோகேஸ்வரனான ருத்ரனை—அனந்த சக்தியுடையவரை, பரம சரணமாகியவரை, பிரம்ம-தனுவான தூயவரை—நாங்கள் வணங்குகிறோம். சரணடைந்த நாங்கள் அனைவரும் உமக்கு நமஸ்காரம் செய்கிறோம்; அருள்புரிவாயாக, ஓ மகேசா, பூதாதிபதியே.

Verse 40

त्वत्पादपद्मस्मरणादशेष- संसारबीजं विलयं प्रयाति / मनो नियम्य प्रणिधाय कायं प्रसादयामो वयमेकमीशम्

உமது தாமரைத் திருவடிகளை நினைத்தாலே, உலகப் பந்தத்தின் முழு விதையும் லயமாகிறது. மனத்தை அடக்கி, உடலை நிலைநிறுத்தி, பக்தி ஒருமைப்பாட்டில் ஒரே ஈசுவரனை நாம் பிரசன்னப்படுத்துகிறோம்.

Verse 41

नमो भवायास्तु भवोद्भवाय कालाय सर्वाय हराय तुभ्यम् / नमो ऽस्तु रुद्राय कपर्दिने ते नमो ऽग्नये देव नमः शिवाय

பவனாகிய உமக்கு வணக்கம்; உயிர்கள் எழும் மூலமாகிய உமக்கு வணக்கம்; காலனாகவும், அனைத்தாகவும், ஹரனாகவும் உள்ள உமக்கு வணக்கம். சடையுடைய ருத்ரனே, உமக்கு வணக்கம்; தேவ அগ্নியே, வணக்கம்—சிவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 42

ततः स भगवान् देवः कपर्दी वृषवाहनः / संहृत्य परमं रूपं प्रकृतिस्थो ऽभवद् भवः

அப்போது அந்த பகவான் தேவன்—சடையுடையவன், வृषவாகனன்—தன் பரம ரூபத்தை ஒடுங்கச் செய்து, பிரக்ருதியில் நிலைபெற்றான்; இவ்வாறு பவனாகிய சிவன் இயல்பான உள்ளுறையும் நிலையில் இருந்தான்.

Verse 43

ते भवं भूतभव्येशं पूर्ववत् समवस्थितम् / दृष्ट्वा नारायणं देवं विस्मिता वाक्यमब्रुवन्

கடந்ததும் வருங்காலமும் ஆளும் பவனை முன்புபோல நிலைபெற்றதாகக் கண்டு, நாராயண தேவனை பவ-ரூபமாகத் தரிசித்து அவர்கள் வியந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 44

भगवन् भूतभव्येश गोवृषाङ्कितशासन / दृष्ट्वा ते परमं रूपं निर्वृताः स्म सनातन

பகவானே! கடந்த-வருங்காலங்களின் ஈசனே, கோவும் வृषமும் குறியிடும் ஆணையுடையவனே—சனாதனனே! உமது பரம ரூபத்தைப் பார்த்து நாம் முழுமையாக அமைதியும் நிறைவும் பெற்றோம்.

Verse 45

भवत्प्रसादादमले परस्मिन् परमेश्वरे / अस्माकं जायते भक्तिस्त्वय्येवाव्यभिचारिणी

உமது அருளால், ஹே நிர்மல பரமேஸ்வரா, எங்களில் உம்மிடமே விலகாத, அவ்யபிசாரிணி பக்தி உதயமாகிறது।

Verse 46

इदानीं श्रोतुमिच्छामो माहात्म्यं तव शङ्कर / भूयो ऽपि तव यन्नित्यं याथात्म्यं परमेष्ठिनः

இப்போது உமது மகிமையை கேட்க விரும்புகிறோம், ஹே சங்கரா; மேலும் உமது நித்திய யதார்த்த ஸ்வரூபத்தை—பரமேஷ்டியின் தத்துவத்தை—மீண்டும் அறிய விரும்புகிறோம்।

Verse 47

स तेषां वाक्यमाकर्ण्य योगिनां योगसिद्धिदः / प्राहः गम्भीरया वाचा समालोक्य च माधवम्

அந்த யோகிகளின் சொற்களை கேட்டுத், யோகசித்தி அருள்பவர் ஆழ்ந்த குரலில் உரைத்தார்; அனைவரும் மாதவனை நோக்கி நோக்கினர்।