Adhyaya 24

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे त्रयोविंशो ऽध्यायः व्यास उवाच अग्निहोत्रं तु जुहुयादाद्यन्ते ऽहर्निशोः सदा / दर्शेन चैव पक्षान्ते पौर्णमासेन चैव हि

இவ்வாறு ஸ்ரீ கூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பின்பகுதியில் இருபத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. வ்யாசர் கூறினார்—பகலும் இரவும் தொடக்கமும் முடிவிலும் எப்போதும் அக்னிஹோத்ர ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; ஒவ்வொரு பக்ஷத்தின் முடிவில் தர்ஶ யாகமும், அதுபோல பௌர்ணமாஸ யாகமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 2

शस्यान्ते नवशस्येष्ट्या तथर्त्वन्ते द्विजो ऽध्वरैः / पशुना त्वयनस्यान्ते समान्ते सौमिकैर्मखैः

அறுவடை முடிவில் நவசஸ்யேஷ்டி செய்ய வேண்டும்; பருவ முடிவில் இருபிறப்பினர் வேதவிதி அத்வர யாகங்களை நடத்த வேண்டும். அயன முடிவில் பசு-யாகம் அர்ப்பணித்து, ஆண்டு முடிவில் சோம சம்பந்தமான சௌமிக மகங்களை விதிப்படி செய்ய வேண்டும்.

Verse 3

नानिष्ट्वा नवशस्येष्ट्या पशुना वाग्निमान् द्विजः / नवान्नमद्यान्मांसं वा दीर्घमायुर्जिजीविषुः

அக்னிகளைப் பேணும் இருபிறப்பினர் இல்லறத்தார், நீண்ட ஆயுள் விரும்பினால், முதலில் நவசஸ்யேஷ்டியும் விதியுள்ள இடத்தில் பசு-ஆஹுதியும் செய்யாமல் புதிய தானியமோ மாம்சமோ உண்ணக் கூடாது.

Verse 4

नवेनान्नेन चानिष्ट्वा पशुहव्येन चागन्यः / प्राणानेवात्तुमिच्छन्ति नवान्नामिषगृद्धिनः

புதிய தானியத்தால் யாகம் செய்யாமல், பசு-மாம்ச ஹவ்யத்துடன் அக்னியை அணுகி, புதிய அன்னமும் மாம்சமும் மீது பேராசை கொண்டோர், உண்மையில் உயிர்மூச்சையே விழுங்க விரும்புவோர் ஆவர்.

Verse 5

सावित्रान् शान्तिहोमांश्च कुर्यात् पर्वसु नित्यशः / पितॄंश्चैवाष्टकास्वर्चन् नित्यमन्वष्टकासु च

பர்வ நாட்களில் எப்போதும் சாவித்ரீ ஜபமும் சாந்தி ஹோமங்களும் செய்ய வேண்டும்; அஷ்டகா தினங்களில் பித்ருக்களை வழிபட வேண்டும்; அன்வஷ்டகா அனுஷ்டானங்களிலும் என்றும் அதையே செய்ய வேண்டும்.

Verse 6

एष धर्मः परो नित्यमपधर्मो ऽन्य उच्यते / त्रयाणामिह वर्णानां गृहस्थाश्रमवासिनाम्

இதுவே பரம தர்மம்; எப்போதும் கடைப்பிடிக்க வேண்டியது. இதற்கு எதிரானது அதர்மம் எனப்படுகிறது. இவ்வுபதேசம் இங்கு இல்லற ஆசிரமத்தில் வாழும் மூன்று வர்ணங்களுக்காகும்.

Verse 7

नास्तिक्यादथवालस्याद् यो ऽग्नीन् नाधातुमिच्छति / यजेत वा न यज्ञेन स याति नरकान् बहून्

வேதத்தில் நம்பிக்கையின்மை அல்லது சோம்பல் காரணமாக யார் புனித அக்னிகளை நிறுவ விரும்பாதாரோ, அல்லது நிறுவியபின்பும் யாகத்தால் வழிபடாதாரோ, அவர் பல நரகங்களை அடைவார்.

Verse 8

तामिस्त्रमन्धतामिस्त्रं महारौरवरौरवौ / कुम्भीपाकं वैतरणीमसिपत्रवनं तथा

தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம், மஹாரௌரவம், ரௌரவம்; மேலும் கும்பீபாகம், வைதரணி, அதுபோல அசிபத்ரவனம் (வாளிலை வனம்) ஆகியவை (நரகங்கள்).

Verse 9

अन्यांश्च नरकान् घोरान् संप्राप्यान्ते सुदुर्मतिः / अन्त्यजानां कुले विप्राः शूद्रयोनौ च जायते

மற்ற அச்சமூட்டும் நரகங்களையும் அனுபவித்த பின், அந்த தீயமனம் கொண்டவன்—ஓ பிராமணர்களே—இறுதியில் அந்த்யஜர் குலத்திலும், சூத்ர யோனியிலும் பிறக்கிறான்.

Verse 10

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मणो हि विशेषतः / आधायाग्निं विशुद्धात्मा यजेत परमेश्वरम्

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும்—சிறப்பாகப் பிராமணன்—அக்னியை நிறுவி, உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, யாகத்தால் பரமேஸ்வரனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 11

अग्निहोत्रात् परो धर्मो द्विजानां नेह विद्यते / तस्मादाराधयेन्नित्यमग्निहोत्रेण शाश्वतम्

இவ்வுலகில் இருமுறை பிறந்தோர்க்கு அக்னிஹோத்ரத்தை விட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை. ஆகவே அக்னிஹோத்ர யாகத்தால் நித்தம் சாச்வதனாகிய (இறைவனை) வழிபட வேண்டும்.

Verse 12

यश्चाधायाग्निमालस्यान्न यष्टुं देवमिच्छति / सो ऽसौ मूढो न संभाष्यः किं पुनर्नास्तिको जनः

யாகஅக்னிகளை நிறுவியபின்பும் சோம்பலால் யாகத்தின் மூலம் தேவனை வழிபட விரும்பாதவன் மயக்கமுற்றவன்; அவனுடன் பேசுவதற்கும் தகுதியில்லை—நாத்திகன் பற்றி என்ன சொல்ல.

Verse 13

यस्य त्रैवार्षिकं भक्तं पर्याप्तं भृत्यवृत्तये / अधिकं चापि विद्येत स सोमं पातुमर्हति

மூன்று ஆண்டுகளுக்கான தானிய-உணவு தன் சார்ந்தோர், பணியாளர்கள் வாழ்விற்கு போதுமானதாகவும், மேலும் சிறிது மீதமுமாகவும் இருப்பவனே சோமபானத்திற்கு தகுதியானவன்.

Verse 14

एष वै सर्वयज्ञानां सोमः प्रथम इष्यते / सोमेनाराधयेद् देवं सोमलोकमहेश्वरम्

அனைத்து யாகங்களிலும் சோமயாகமே முதன்மை எனக் கருதப்படுகிறது. சோமத்தின் மூலம் சோமலோகத்தின் மகேஸ்வர தேவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 15

न सोमयागादधिको महेशाराधने क्रतुः / समो वा विद्यते तस्मात् सोमेनाभ्यर्चयेत् परम्

மகேசனை வழிபடுவதில் சோமயாகத்தை விட உயர்ந்த யாகம் இல்லை; அதற்கு இணையும் இல்லை. ஆகவே சோம அர்ப்பணத்தால் பரம தேவனைப் போற்ற வேண்டும்.

Verse 16

पितामहेन विप्राणामादावभिहितः शुभः / धर्मो विमुक्तये साक्षाच्छ्रौतः स्मार्तो द्विधा पुनः

ஆரம்பத்தில் பிதாமகன் பிரம்மா, பிராமணர்களுக்காக நன்மை தரும் தர்மத்தை அறிவித்தான்; அது நேரடியாக முக்திக்குக் காரணம். அது மீண்டும் இருவகை—ஸ்ரௌதமும் ஸ்மார்த்தமும்.

Verse 17

श्रौतस्त्रेताग्निसंबन्धात् स्मार्तः पूर्वं मयोदितः / श्रेयस्करतमः श्रौतस्तस्माच्छ्रौतं समाचरेत्

ஸ்ரௌத தர்மம் திரேதாக்னிகளுடன் தொடர்புடையது; ஸ்மார்த்த தர்மத்தை நான் முன்பே உரைத்தேன். ஸ்ரௌத மார்க்கமே மிகச் சிறந்த நன்மை தருவது; ஆகவே விதிப்படி ஸ்ரௌத கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 18

उभावभिहितौ धर्मौ वेदादेव विनिः सृतौ / शिष्टाचारस्तृतीयः स्याच्छ्रतिस्मृत्योरलाभतः

இந்த இரு தர்மங்களும் உண்மையில் வேதத்திலிருந்தே வெளிப்பட்டவை. ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி கிடைக்காவிடில், சிஷ்டர்களின் ஆச்சாரம் மூன்றாம் ஆதாரமாகும்.

Verse 19

धर्मेणाभिगतो यैस्तु वेदः सपरिबृंहणः / ते शिष्टा ब्राह्मणाः प्रोक्ता नित्यमात्मगुणान्विताः

தர்மத்தின் வழியாக, விளக்க உபப்ருஹணங்களுடன் கூடிய வேதத்தை அணுகி பயின்றவர்கள்—அவர்களே எப்போதும் ஆத்மகுணங்களால் நிறைந்த சிஷ்ட பிராமணர்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 20

तेषामभिमतो यः स्याच्चेतसा नित्यमेव हि / स धर्मः कथितः सद्भिर्नान्येषामिति धारणा

அந்த நற்குணமுடையோரின் மனத்தில் எப்போதும் ஏற்றதாக நிலைபெறுவது எதுவோ—அதையே நல்லோர் ‘தர்மம்’ எனக் கூறுகின்றனர்; பிறருக்கு (அசுத்த மனத்தோருக்கு) அது அப்படியல்ல என்பது உறுதி.

Verse 21

पुराणं धर्मशास्त्रं च वेदानामुपबृंहणम् / एकस्माद् ब्रह्मविज्ञानं धर्मज्ञानं तथैकतः

புராணமும் தர்மசாஸ்திரமும் வேதங்களின் உபப்ருஹணம், அதாவது அதிகாரபூர்வ விளக்கம். ஒரே மூலத்திலிருந்து பிரம்மஞானமும் தர்மஞானமும்—இரண்டும் ஒன்றாகப் பெறப்படும்.

Verse 22

धर्मं जिज्ञासमानानां तत्प्रमाणतरं स्मृतम् / धर्मशास्त्रं पुराणं तद् ब्रह्मज्ञाने परा प्रमा

தர்மத்தை அறிய விரும்புவோர்க்கு தர்மசாஸ்திரமும் புராணமும் உயர்ந்த பிரமாணமாக ஸ்மரிக்கப்படுகின்றன; பிரம்மஞானத்தில் அதுவே பரமப் பிரமாணம்.

Verse 23

नान्यतो जायते धर्मो ब्रह्मविद्या च वैदिकी / तस्माद् धर्मं पुराणं च श्रद्धातव्यं द्विजातिभिः

தர்மமும் வைதிகப் பிரம்மவித்யையும் வேறு எந்த மூலத்திலிருந்தும் தோன்றாது; ஆகவே த்விஜர்கள் தர்மத்திலும் புராணத்திலும் பக்திச் சிரத்தையுடன் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும்.