Kurma Purana — Uttara Bhaga, Shloka 18
Gṛhastha Livelihood, Āpad-dharma, and Sacrificial Stewardship of Wealth
याचित्वा वापि सद्भ्यो ऽन्नं पितॄन्देवांस्तु तोषयेत् / याचयेद् वा शुचिं दान्तं न तृप्येत स्वयं ततः
yācitvā vāpi sadbhyo 'nnaṃ pitṝndevāṃstu toṣayet / yācayed vā śuciṃ dāntaṃ na tṛpyeta svayaṃ tataḥ
நல்லோரிடமிருந்து பிச்சையாக உணவு பெற்றாலும், அதனால் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். அல்லது தூய்மையும் தமனமும் உடையவரிடமிருந்து கேட்கலாம்; ஆனால் அந்த உணவால் தன்னைத் திருப்திப்படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது।
Sūta (narrator) conveying the Kurma Purana’s śrāddha injunctions as taught by the sages
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: shanta
FAQs
Indirectly: it teaches mastery over personal appetite and egoic enjoyment—self-restraint that supports sattva and inner discipline, which are foundational for realizing the Atman in dharma-based life.
Not a meditation technique, but a yama-like discipline: austerity, purity (śauca), and restraint (dama). By not eating for self-pleasure and prioritizing offerings, one cultivates detachment that supports Yoga and ritual concentration.
It does not explicitly discuss Shiva–Vishnu unity; instead it reflects the Kurma Purana’s integrative dharma framework where disciplined action (yajña/śrāddha, purity, restraint) is a shared foundation across Shaiva-Vaishnava practice.