Adhyaya 22
Śrāddha-vidhi for Pitṛs: Invitations, Purity, Offerings, and Conduct
உத்தரபாகத்தின் தர்ம உபதேச ஓட்டத்தில் வ்யாசர் ஸ்ராத்த விதியை முழுமையாக விளக்குகிறார்—முன் அழைப்பு, பிராமணத் தகுதி, இடத் தேர்வு, ஆசனத் திசை, மந்திர ஆவாஹனம், ஹோமம், பிண்ட நியாசம். பித்ருக்கள் நியத நேரத்தில் வந்து, பிராமணர்களுடன் நுண்ணிய முறையில் பங்கெடுத்து திருப்தியடைந்து உயர்ந்த நிலைகளுக்கு செல்கிறார்கள் என்ற தத்துவமும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடு வலியுறுத்தப்படுகிறது—அழைக்கப்பட்ட புரோகிதர் விலகுதல், காமக் குற்றம், சண்டை, நியம மீறல் ஆகியவை பித்ரு போஷணத்தை குறைக்கும் என எச்சரிக்கை. வைஶ்வதேவ முன்னுரிமை, கிழக்கு/தெற்கு ஆசன அமைப்பு, தர்பை-குசா ஒழுங்கு, அர்க்யம் மற்றும் எள்-யவ சுத்திகரிப்பு, தேவகாரியத்தில் உபவீதம் பித்ருகாரியத்தில் ப்ராசீனாவீதம், முழங்கால் நிலை வேறுபாடு ஆகியவை விவரிக்கப்படுகின்றன. உணவின் முடிவில் ஸ்வாத்யாய பாராயணம், விசர்ஜன மந்திரங்கள், பிண்ட நிர்வாகம், இல்லப் பகிர்வு, பின்னர் பிரஹ்மசர்யம் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் அக்னியில்லா ஆம-ஸ்ராத்தம், வறுமைக்கான மாற்றுகள், பீஜீ/க்ஷேத்ரின் தொடர்பான பிண்ட விதிகள், ஏகோத்திஷ்ட கால வேறுபாடுகள், முற்பகல் செழிப்பு கர்மங்கள், மேலும் ஸ்ராத்தத்திற்கு முன் மாத்ருயாகம் அவசியம் எனக் கூறி—அடுத்த மாத்ரு பூஜை மற்றும் மும்மடங்கு ஸ்ராத்த ஒழுங்கிற்கான முன்னுரை அமைக்கிறது।
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे एकविशो ऽध्याय इन् रेए निछ्त् ज़ुल्äस्सिगे ज़ेइछेन्: व्यास उवाच गोमयेनोदकैर्भूमिं शोधयित्वा समाहितः / संनिपात्य द्विजान् सर्वान् साधुभिः संनिमन्त्रयेत्
இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பிந்தையப் பகுதியில் இருபத்தொன்றாம் அதிகாரம். வ்யாசர் கூறினார்—கோமயம் மற்றும் நீரால் நிலத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, எல்லா த்விஜர்களையும் ஒன்று சேர்த்து, சாதுஜனங்களின் துணையுடன் முறையாக அழைக்க வேண்டும்।
Verse 2
श्वो भविष्यति मे श्राद्धं पूर्वेद्युरभिपूज्य च / असंभवे परेद्युर्वा यथोक्तैर्लक्षणैर्युतान्
“நாளை என் ஸ்ராத்தம் நடைபெறும்”—ஆகையால் முந்தைய நாளே (பிராமணர்களை) மரியாதையுடன் அழைத்து பூஜிக்க வேண்டும்; அது இயலாவிட்டால் அடுத்த நாளிலும், சாஸ்திரத்தில் கூறிய இலக்கணங்கள் உடையவர்களைத் தேர்ந்து (அழைக்க வேண்டும்)।
Verse 3
तस्य ते पितरः श्रुत्वा श्राद्धकालमुपस्थितम् / अन्योन्यं मनसा ध्यात्वा संपतन्ति मनोजवाः
அவனுடைய ஸ்ராத்த காலம் வந்துவிட்டது என்று கேட்டு, அவன் பித்ருக்கள் மனத்தால் ஒருவரையொருவர் அறிந்து கொண்டு, எண்ணத்தின் வேகத்தில் விரைந்து வந்து சேர்கிறார்கள்।
Verse 4
ब्राह्मणैस्ते सहाश्नन्ति पितरो ह्यन्तरिक्षगाः / वायुभूतास्तु तिष्ठन्ति भुक्त्वा यान्ति परां गतिम्
அந்தரிக்ஷத்தில் இயங்கும் அந்த பித்ருக்கள், பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து அர்ப்பணித்த அன்னத்தை உண்ணுகின்றனர். அவர்கள் காற்றுருவாக அங்கே நிலைத்து, திருப்தியடைந்து உண்ட பின் பரம நிலையை அடைகின்றனர்।
Verse 5
आमन्त्रिताश्च ते विप्राः श्राद्धकाल उपस्थिते / वसेयुर्नियताः सर्वे ब्रह्मचर्यपरायणाः
ஸ்ராத்த காலம் வந்தபோது அழைக்கப்பட்ட பிராமணர்கள் அனைவரும் கட்டுப்பாட்டுடன், பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, அங்கேயே தங்க வேண்டும்।
Verse 6
अक्रोधनो ऽत्वरो ऽमत्तः सत्यवादी समाहितः / भारं मैथुनमध्वानं श्राद्धकृद् वर्जयेज्जपम्
ஜபம் செய்பவன் கோபமின்றி, அவசரமின்றி, மயக்கமின்றி, உண்மை பேசுபவனாகவும் மனம் ஒருமித்தவனாகவும் இருக்க வேண்டும்; ஜபத்தின் போது கனமான சுமை, மைதுனம், நீண்ட பயணம் தவிர்த்து, ஸ்ராத்தம் செய்யும் போது ஜபத்தை விலக்க வேண்டும்।
Verse 7
आमन्त्रितो ब्राह्मणो वा यो ऽन्यस्मै कुरुते क्षणम् / स याति नरकं घोरं सूकरत्वां प्रायाति च
முறையாக அழைக்கப்பட்ட பிராமணன் ஒரு கணம் கூட பிறருக்குச் சேவை செய்யத் திரும்பினால், அவன் கொடிய நரகத்தை அடைந்து பின்னர் பன்றியாகவும் பிறக்கிறான்।
Verse 8
आमन्त्रयित्वा यो मोहादन्यं चामन्त्रयेद् द्विजम् / स तस्मादधिकः पापी विष्ठाकीटो ऽभिजायते
மயக்கத்தால் ஒருவரை அழைத்த பின், இன்னொரு த்விஜனையும் (அவரின் இடத்தில்) அழைப்பவன் அதைவிட மிகப் பாவி; அவன் மலத்தில் புழுவாகப் பிறக்கிறான்।
Verse 9
श्राद्धे निमन्त्रितो विप्रो मैथुनं यो ऽधिगच्छति / ब्रह्महत्यामवाप्नोति तिर्यग्योनौ च जायते
ஸ்ராத்தத்திற்கு அழைக்கப்பட்ட பிராமணன் மைதுனத்தில் ஈடுபட்டால், அவன் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தை அடைந்து பின்னர் விலங்கு யோனியில் பிறக்கிறான்।
Verse 10
निमन्त्रितस्तु यो विप्रो ह्यध्वानं याति दुर्मतिः / भवन्ति पितरस्तस्य तं मासं पांशुभोजनाः
முறையாக அழைக்கப்பட்ட பிராமணன் மூடத்தனத்தால் பயணத்திற்கு சென்றுவிட்டால், அவனுடைய பித்ருக்கள் அந்த மாதம் முழுவதும் தூசியையே உணவாகப் பெறுவர்।
Verse 11
निमन्त्रितस्तु यः श्राद्धे प्रकुर्यात् कलहं द्विजः / भवन्ति तस्य तन्मासं पितरो मलभोजनाः
சிராத்தத்தில் அழைக்கப்பட்ட இருமுறை பிறந்தவன் அங்கே சண்டை செய்தால், அவனுடைய பித்ருக்கள் அந்த மாதம் முழுவதும் மலம்போன்ற அசுத்தப் படையலையே பெறுவர்।
Verse 12
तस्मान्निमन्त्रितः श्राद्धे नियतात्मा भवेद् द्विजः / अक्रोधनः शौचपरः कर्ता चैव जितेन्द्रियः
ஆகையால் சிராத்தத்திற்கு அழைக்கப்பட்ட இருமுறை பிறந்தவன் தன்னடக்கத்துடன் இருக்க வேண்டும்—கோபமற்றவன், தூய்மையில் நிலைத்தவன், கர்மத்தில் திறமையுள்ளவன், புலன்களை வென்றவன்।
Verse 13
श्वोभूते दक्षिणां गत्वा दिशं दर्भान् समाहितः / समूलानाहरेद् वारि दक्षिणाग्रान् सुनिर्मलान्
விடியற்காலையில் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி தெற்கு திசைக்கு சென்று, நீருடன் வேரோடு, தெற்குநோக்கிய நுனியுடைய மிகத் தூய தர்பைப் புல்லை கொண்டு வர வேண்டும்।
Verse 14
दक्षिणाप्रवणं स्निग्धं विभक्तं शुभलक्षणम् / शुचिं देशं विविक्तं च गोमयेनोपलेपयेत्
தெற்குநோக்கி மெதுவாக சாய்வுடைய, மென்மையான, தனியாக ஒதுக்கப்பட்ட, நல்விளக்கங்களைக் கொண்ட, தூய்மையான மற்றும் தனிமையான இடத்தைத் தேர்ந்து, அதை கோமயத்தால் பூச வேண்டும்।
Verse 15
नदीतीरेषु तीर्थेषु स्वभूमौ चैव सानुषु / विविक्तेषु च तुष्यन्ति दत्तेन पितरः सदा
நதிக்கரைகளிலும், தீர்த்தங்களிலும், தன் நிலத்திலும், மலைச் சரிவுகளிலும், தனிமையான இடங்களிலும் அளிக்கப்படும் அர்ப்பணத்தால் பித்ருக்கள் எப்போதும் திருப்தியடைகின்றனர்.
Verse 16
पारक्ये भूमिभागे तु पितॄणां नैव निर्वपेत् / स्वामिभिस्तद् विहन्येत मोहाद् यत् क्रियते नरैः
பிறருடைய நிலப்பகுதியில் பித்ருக்களுக்கான ஸ்ராத்தம்/நிர்வாபணம் ஒருபோதும் செய்யக்கூடாது; அங்கு மயக்கத்தால் மனிதர் செய்வது, அந்த இடத்தின் உரிமையாளர்களால் பயனற்றதாக்கப்படுகிறது.
Verse 17
अटव्यः पर्वताः पुण्यास्तीर्थान्यायतनानि च / सर्वाण्यस्वामिकान्याहुर्न हि तेषु परिग्रहः
புனித வனங்களும், புண்ணிய மலைகளும், தீர்த்தங்களும், ஆலயங்களும்—இவை அனைத்தும் தனியுரிமையற்றவை எனக் கூறப்படுகின்றன; ஏனெனில் அங்கு உரிமை கோரல் இல்லை.
Verse 18
तिलान् प्रविकिरेत् तत्र सर्वतो बन्धयेदजान् / असुरोपहतं सर्वं तिलैः शुद्ध्यत्यजेन वा
அங்கே எள்ளைச் சுற்றிலும் சிதறவிட்டு, எல்லாத் திசைகளிலும் ஆடுகளை கட்ட வேண்டும்; அசுரத் தாக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்ட அனைத்தும் எள்ளினாலோ அல்லது ஆட்டினாலோ சுத்தமாகிறது.
Verse 19
ततो ऽन्नं बहुसंस्कारं नैकव्यञ्जनमच्युतम् / चोष्यपेयसमृद्धं च यथाशक्त्या प्रकल्पयेत्
பின்னர், இயன்ற அளவு பல நுண்செயல்களால் நன்கு தயாரிக்கப்பட்ட, பலவகை துணை உணவுகளுடன், மென்று உண்ணும் உணவும் குடிப்பானங்களும் நிறைந்த அன்னத்தை அச்யுதப் பெருமானுக்கு அர்ப்பணிக்கத் தயார்செய்ய வேண்டும்.
Verse 20
ततो निवृत्ते मध्याह्ने लुप्तलोमनखान् द्विजान् / अभिगम्य यथामार्गं प्रयच्छेद् दन्तधावनम्
பின்னர் மதியநேரம் கடந்தபின், முடி-நகம் வெட்டிய இருபிறப்பாளர்களை அணுகி, முறையின்படி பல் துலக்கும் குச்சியை அளிக்க வேண்டும்।
Verse 21
तैलमभ्यञ्जनं स्नानं स्नानीयं च पृथग्विधम् / पात्रैरौदुम्बरैर्दद्याद् वैश्वदैवत्यपूर्वकम्
எண்ணெய் அப்யங்கம், நீராடுதல், நீராடுவதற்கான பல பொருட்கள் ஆகியவற்றை தனித்தனியாக அளிக்க வேண்டும்; உதும்பர மரப் பாத்திரங்களில் வைஶ்வதேவ முன்னிட்டு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।
Verse 22
ततः स्नात्वा निवृत्तेभ्यः प्रत्युत्थायकृताञ्जलिः / पाद्यमाचमनीयं च संप्रयच्छेद् यथाक्रमम्
பின்னர் நீராடி, திரும்பி வந்தவர்களை வரவேற்று கைகூப்பி எழுந்து, முறையே பாத்ய நீரும் ஆச்சமன நீரும் அளிக்க வேண்டும்।
Verse 23
ये चात्र विश्वेदेवानां विप्राः पूर्वं निमन्त्रिताः / प्राङ्मुखान्यासनान्येषां त्रिदर्भोपहितानि च
இங்கே விஶ்வேதேவர் கர்மத்திற்காக முன்பே அழைக்கப்பட்ட பிராமணர்களுக்குப் கிழக்கு நோக்கிய ஆசனங்களை அமைத்து, அவற்றில் மூன்று தர்பைகளைச் சேர்த்து வைக்க வேண்டும்।
Verse 24
दक्षिणामुखयुक्तानि पितॄणामासनानि च / दक्षिणाग्रैकदर्भाणि प्रोक्षितानि तिलोदकैः
பித்ருக்களுக்குத் தெற்கு நோக்கிய ஆசனங்களை அமைக்க வேண்டும்; தெற்குத் துனை கொண்ட ஒற்றை தர்பைகளை வைத்து, எள்ளுநீர் கலந்த நீரால் தெளித்து புனிதப்படுத்த வேண்டும்।
Verse 25
तेषूपवेशयेदेतानासनं स्पृश्य स द्विजम् / आसध्वमिति संजल्पन् आसनास्ते पृथक् पृथक्
அங்கே அவர்களை அமரச் செய்து, யஜமானன் ஆசனத்தையும் பிராமணரையும் பக்தியுடன் தொட வேண்டும்; “அமருங்கள்” என்று சொல்லி ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக ஆசனங்களை அமைக்க வேண்டும்।
Verse 26
द्वौ दैवे प्राङ्मुखौ पित्र्ये त्रयश्चोदङ्मुखास्तथा / एकैकं वा भवेत् तत्र देवमातामहेष्वपि
தேவகாரியத்தில் இரண்டு பிராமணர்களை கிழக்குமுகமாக அமரச் செய்ய வேண்டும்; பித்ருகாரியத்தில் மூவரை வடமுகமாக. அல்லது தேவ, மாதா, மாதாமஹன் வழிபாடுகளிலும் அங்கே ஒருவரை ஒருவராக நியமிக்கலாம்।
Verse 27
सत्क्रियां देशकालौ च शौचं ब्राह्मणसंपदम् / पञ्चैतान् विस्तरो हन्ति तस्मान्नेहेत विस्तरम्
சத்கிரியா, தேச-காலம், சௌசம், பிராமணசம்பத்து—இந்த ஐந்தையும் மிகை விரிவாக்கம் கெடுக்கும்; ஆகவே சடங்கில் தேவையற்ற பெருக்கத்தை நாட வேண்டாம்।
Verse 28
अपि वा भोजयेदेकं ब्राह्मणं वेदपारगम् / श्रुतशीलादिसंपन्नमलक्षणविवर्जितम्
அல்லது வேதங்களில் பாண்டித்யம் பெற்ற, ஸ்ருதி-ஞானமும் நல்லொழுக்கமும் முதலியவற்றால் நிறைந்த, தகுதி குறைக்கும் குறியீடுகள் அற்ற ஒரே பிராமணருக்கேனும் உணவளிக்க வேண்டும்।
Verse 29
उद्धृत्य पात्रे चान्नं तत् सर्वस्मात् प्रकृतात् पुनः / देवतायतने चास्मै निवेद्यान्यत्प्रवर्तयेत्
பின்னர் அந்த சமைத்த அன்னத்தை பொதுவான அன்னக் குவியலிலிருந்து மீண்டும் எடுத்து தூய பாத்திரத்தில் வைத்து; தேவாலயத்தில் அவருக்கு நைவேத்யமாக அர்ப்பணித்து, அதன் பின் மீதிக் கிரியைகளை நடத்த வேண்டும்।
Verse 30
प्रास्येदग्नौ तदन्नं तु दद्याद् वा ब्रह्मचारिणे / तस्मादेकमपि श्रेष्ठं विद्वांसं भोजयेद् द्विजम्
அந்த அன்னத்தைப் புனித அக்னியில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அல்லது பிரம்மச்சாரிக்கு அளிக்க வேண்டும். ஆகவே ஒருவரையே போஷிக்க வேண்டுமெனினும், சிறந்த பண்டித இருபிறப்பாளனை (த்விஜனை) போஷிக்க வேண்டும்.
Verse 31
भिक्षुको ब्रह्मचारी वा भोजनार्थमुपस्थितः / उपविष्टेषु यः श्राद्धे कामं तमपि भोजयेत्
பிச்சைக்காரனோ பிரம்மச்சாரியோ உணவுக்காக வந்தால், ஸ்ராத்தத்தில் விருந்தினர்கள் அமர்ந்திருந்தாலும், மனமுவந்து அவனையும் போஷிக்க வேண்டும்.
Verse 32
अतिथिर्यस्य नाश्नाति न तच्छ्राद्धं प्रशस्यते / तस्मात् प्रयत्नाच्छ्राद्धेषु पूज्या ह्यतिथयो द्विजैः
விருந்தினர் உணவு உண்ணாத ஸ்ராத்தம் புகழப்படாது. ஆகவே ஸ்ராத்தக் கிரியைகளில் த்விஜர்கள் முயற்சியுடன் விருந்தினர்களை நிச்சயமாகப் போற்றி மரியாதை செய்ய வேண்டும்.
Verse 33
आतिथ्यरहिते श्राद्धे भुञ्जते ये द्विजातयः / काकयोनिं व्रजन्त्येते दाता चैव न संशयः
ஆதித்யமில்லாத ஸ்ராத்தத்தில் உண்பவர்கள் த்விஜர்கள் காகயோனியை அடைவர்; தானம் செய்பவரும் அதேபோல்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 34
हीनाङ्गः पतितः कुष्ठी व्रणी पुक्कसनास्तिकौ / कुक्कुटाः शूकराः श्वानो वर्ज्याः श्राद्धेषु दूरतः
ஸ்ராத்தச் சடங்குகளில் அங்கஹீனர், பதிதர், குஷ்டரோகம் உடையவர், காயமுற்றவர், புக்கசர், நாஸ்திகர் ஆகியோரை; மேலும் கோழி, பன்றி, நாய் ஆகியவற்றையும் தூரமாகவே விலக்க வேண்டும்.
Verse 35
बीभत्सुमशुचिं नग्नं मत्तं धूर्तं रजस्वलाम् / नीलकाषायवसनं पाषण्डांश्च विवर्जयेत्
அருவருக்கத்தக்கவர், தூய்மையற்றவர், நிர்வாணமானவர், போதையில் இருப்பவர், வஞ்சகர், மாதவிடாய் ஆன பெண், நீல அல்லது காவி ஆடை அணிந்தவர் மற்றும் மதவிரோதிகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
Verse 36
यत् तत्र क्रियते कर्म पैतृकं ब्राह्मणान् प्रति / तत्सर्वमेव कर्तव्यं वैश्वदैवत्यपूर्वकम्
அங்கே அந்தணர்களுக்காகச் செய்யப்படும் பித்ரு கர்மங்கள் அனைத்தும், வைஸ்வதேவ பூஜையை (விஸ்வேதேவர்களுக்குச் செய்யும் வழிபாடு) முன்னிட்டே செய்யப்பட வேண்டும்.
Verse 37
यथोपविष्टान् सर्वांस्तानलङ्कुर्याद् विभूषणः / स्त्रग्दामभिः शिरोवेष्टैर्धूपवासो ऽनुलेपनैः
முறைப்படி அமர்ந்திருக்கும் அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவருக்கும் மாலைகள், தலைப்பாகைகள், தூபம், நறுமண ஆடைகள் மற்றும் சந்தனம் போன்றவற்றால் அலங்காரம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 38
ततस्त्वावाहयेद् देवान् ब्राह्मणानामनुज्ञया / उदङ्मुखो यथान्यायं विश्वे देवास इत्यृचा
பிறகு, அந்தணர்களின் அனுமதியுடன், வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து, 'விஸ்வே தேவாஸ...' என்று தொடங்கும் ரிக் வேத மந்திரத்தினால் முறைப்படி தேவர்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 39
द्वे पवित्रे गृहीत्वाथ भाजने क्षालिते पुनः / शं नो देव्या जलं क्षिप्त्वा यवो ऽसीति यवांस्तथा
பிறகு இரண்டு தர்ப்பைப் புற்களை (பவித்ரம்) எடுத்து, மீண்டும் கழுவப்பட்ட பாத்திரத்தில் 'ஷம் நோ தேவி' என்று கூறி நீரைத் தெளித்து, 'யவோஸி' என்று கூறி பார்லியைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.
Verse 40
या दिव्या इति मन्त्रण हस्ते त्वर्घं विनिक्षिपेत् / प्रदद्याद् गन्धमाल्यानि धूपादीनि च शक्तितः
“யா திவ்யா…” மந்திரத்தை ஜபித்து, தேவன்/பூஜ்யரின் கையில் அர்க்யத்தை வைக்க வேண்டும். பின்னர் இயன்ற அளவு சந்தனம், மாலைகள், தூபம் முதலிய உபசாரங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
Verse 41
अपसव्यं ततः कृत्वा पितॄणां दक्षिणामुखः / आवाहनं ततः कुर्यादुशन्तस्त्वेत्यृचा बुधः
பின்னர் யஜ்ஞோபவீதத்தை அபசவ்யமாக மாற்றி, பித்ருக்களுக்காக தெற்குநோக்கி நின்று, “உஷந்தஸ்த்வா…” என்று தொடங்கும் ரிக் வேத ருசாவால் ஞானி அவர்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 42
आवाह्य तदनुज्ञातो जपेदायन्तु नस्ततः / शं नो देव्योदकं पात्रे तिलो ऽसीति तिलांस्तथा
அவர்களை ஆவாஹனம் செய்து அனுமதி பெற்ற பின் “ஆயந்து நः” என்று ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் பாத்திரத்திலுள்ள நீர்மேல் “ஷம் நோ தேவ்யோதகம்” என்றும், எள்ளின்மேல் “திலோऽஸி” என்றும் ஜபிக்க வேண்டும்.
Verse 43
क्षिप्त्वा चार्घं यथापूर्वं दत्त्वा हस्तेषु वै पुनः / संस्त्रवांश्च ततः सर्वान् पात्रे कुर्यात् समाहितः / पितृभ्यः स्थानमेतेन न्युब्जं पात्रं निधापयेत्
முன்னைப் போல அர்க்யத்தை ஊற்றி, மீண்டும் கைகளில் நீர் அளித்து, ஒருமுகமாக மீதமுள்ள சொட்டுகளையெல்லாம் பாத்திரத்தில் சேகரிக்க வேண்டும். இதனால் பித்ருக்களுக்கு இடம் நிறுவி, பாத்திரத்தை தலைகீழாக வைத்து விட வேண்டும்.
Verse 44
अग्नौ करिष्येत्यादाय पृच्छत्यन्नं घृतप्लुतम् / कुरुष्वेत्यभ्यनुज्ञातो जुहुयादुपवीतवान्
நெய்யால் நனைந்த அன்னத்தை எடுத்துக் கொண்டு “இதை அக்னியில் இடலாமா?” என்று கேட்க வேண்டும். “செய்” என்று அனுமதி கிடைத்தால், யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்தவர் அக்னியில் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்.
Verse 45
यज्ञोपवीतिना होमः कर्तव्यः कुशपाणिना / प्राचीनावीतिना पित्र्यं वैश्वदेवं तु होमवत्
யஜ்ஞோபவீதத்தை உபவீத முறையில் அணிந்து, கையில் குசா தர்பையைப் பிடித்து ஹோமம் செய்ய வேண்டும். பித்ருக் கிரியைப் பிராசீனாவீத முறையில் செய்ய வேண்டும்; வைஶ்வதேவமும் ஹோம விதிபோலவே செய்யப்பட வேண்டும்.
Verse 46
दक्षिणं पातयेज्जानुं देवान् परिचरन् पुमान् / पितृणां परिचर्यासु पातयेदितरं तथा
தேவர்களைப் பணிவிடை செய்யும் போது ஆண் வலது முழங்காலைத் தரையில் தாழ்த்த வேண்டும்; பித்ருக்களின் பணிவிடைச் செயல்களில் அதேபோல் மற்றது, அதாவது இடது முழங்காலைத் தாழ்த்த வேண்டும்.
Verse 47
सोमाय वै पितृमते स्वधा नम इति ब्रुवन् / अग्नये कव्यवाहनाय स्वधेति जुहुयात् ततः
“பித்ருக்களுடன் இணைந்த சோமனுக்கு—ஸ்வதா; நம:” என்று உரைத்து, பின்னர் “ஸ்வதா” என்று சொல்லி, கவ்யவாஹனனான அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்.
Verse 48
अग्न्यभावे तु विप्रस्य पाणावेवोपपादयेत् / महादेवान्तिके वाथ गोष्ठे वा सुसमाहितः
பிராமணனுக்கு அக்னி இல்லையெனில், தன் குவிந்த கைகளிலேயே ஹவனம் செய்ய வேண்டும். அல்லது மனத்தைச் சீராக வைத்து மகாதேவனின் சன்னிதியில், அல்லது கோசாலையிலும் அதைச் செய்யலாம்.
Verse 49
ततस्तैरभ्यनुज्ञातो गत्वा वै दक्षिणां दिशम् / गोमयेनोपतिप्योर्वों स्थानं कृत्वा तु सैकतम्
பின்னர் அவர்களின் அனுமதி பெற்றவனாகத் தெற்கு திசை நோக்கிச் சென்று, கோமயத்தால் நிலத்தை மெழுகி, அங்கே மணற்பரப்பை முறையாக இடமாக அமைத்தான்.
Verse 50
मण्डलं चतुरस्त्रं वा दक्षिणावनतं शुभम् / त्रिरुल्लिखेत् तस्य मध्यं दर्भेणैकेन चैव हि
தெற்குநோக்கி சிறிது சாய்வுடைய, மங்களமான வட்டமண்டலமோ நாற்கோணமோ அமைத்து, ஒரே தர்ப்பைப் புல்லால் அதன் நடுவை மூன்று முறை குறிக்க வேண்டும்.
Verse 51
ततः संस्तीर्य तत्स्थाने दर्भान् वैदक्षिणाग्रकान् / त्रीन् पिण्डान् निर्वपेत् तत्र हविः शेषात्समाहितः
பின்னர் அந்த இடத்தில் தர்ப்பைப் புல்லை தெற்குமுனை நோக்கப் பரப்பி, ஒருமனத்துடன் ஹவிஸின் மீதியால் அங்கே மூன்று பிண்டங்களை வைக்க வேண்டும்.
Verse 52
न्युप्य पिण्डांस्तु तं हस्तं निमृज्याल्लेपभागिनाम् / तेषु दर्भेष्वथाचम्य त्रिरायम्य शनैरसून् / तदन्नं तु नमस्कुर्यात् पितॄनेव च मन्त्रवित्
பிண்டங்களை வைத்த பின், மீதியைப் பெறுவோருக்காக லேபம் பட்ட கையைத் துடைக்க வேண்டும். பின்னர் தர்ப்பையின் மீது ஆச்சமனம் செய்து, மூன்று முறை மெதுவாக பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் மந்திரம் அறிந்தவன் அந்த அன்னநைவேத்யத்தைப் பித்ருக்களை வணங்குவது போல வணங்க வேண்டும்.
Verse 53
उदकं निनयेच्छेषं शनैः पिण्डान्तिके पुनः / अवजिघ्रेच्च तान् पिण्डान् यथान्युप्तान् समाहितः
பின்னர் மீதமுள்ள நீரை மெதுவாக மீண்டும் பிண்டங்களின் அருகே கொண்டு வந்து, ஒருமனத்துடன் அவை வைத்தபடியே அந்தப் பிண்டங்களை மென்மையாக மணம் பார்க்க வேண்டும்.
Verse 54
अथ पिण्डावशिष्टान्नं विधिना भोजयेद् द्विजान् / मांसान्यपूपान् विविधान् दद्यात् कृसरपायसम्
பின்னர் விதிப்படி பிண்ட-மீதியுள்ள அன்னத்தை இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு (த்விஜர்களுக்கு) உணவளிக்க வேண்டும்; மேலும் பலவகை மாமிசம், அபூபம், க்ரிஸரம் மற்றும் பாயசமும் அளிக்க வேண்டும்.
Verse 55
सूपशाकफलानीक्षून् पयो दधि घृतं मधु / अन्नं चैव यथाकामं विविधं भक्ष्यपेयकम्
அவன் சூப்புகள், சமைத்த கீரை‑காய்கள், பழங்கள், கரும்பு; மேலும் பால், தயிர், நெய், தேன்—இச்சைப்படி பலவகை உணவும் உண்ணத்தக்க‑பானங்களும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।
Verse 56
यद् यदिष्टं द्विजेन्द्राणां तत्सर्वं विनिवेदयेत् / धान्यांस्तिलांश्च विविधान् शर्करा विविधास्तथा
இருமுறை பிறந்தோரில் முதன்மையோர்க்கு எது எது விருப்பமோ அதையெல்லாம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—பலவகை தானியங்கள், பலவகை எள்ளு, அதுபோல பலவகை சர்க்கரைகள்।
Verse 57
उष्णमन्नं द्विजातिभ्यो दातव्यं श्रेय इच्छता / अन्यत्र फलमूलेभ्यः पानकेभ्यस्तथैव च
ஆன்ம நலன் (ஶ்ரேயஸ்) நாடுபவன் இருமுறை பிறந்தோர்க்கு சூடான, புதிதாகச் சமைத்த அன்னம் அளிக்க வேண்டும்; ஆனால் பழம்‑வேர் மற்றும் பானகம் (பானம்) விஷயத்தில் விதிவிலக்கு—அவை வேறு விதமாகவும் வழங்கலாம்।
Verse 58
नाश्रूणि पातयेज्जातु न कुप्येन्नानृतं वदेत् / न पादेन स्पृशेदन्नं न चैतदवधूनयेत्
ஒருபோதும் கண்ணீர் சிந்தக்கூடாது; கோபம் கொள்ளக்கூடாது; பொய் பேசக்கூடாது. அன்னத்தை காலால் தொடக்கூடாது; அதை உதிர்த்து விடுதல் அல்லது இகழ்ந்து நடத்தலும் கூடாது।
Verse 59
क्रोधेन चैव यत् दत्तं यद् भुक्तं त्वरया पुनः / यातुधाना विलुम्पन्ति जल्पता चोपपादितम्
கோபத்துடன் கொடுக்கப்பட்ட தானம், அவசரமாக மீண்டும் உண்டது, பேசிக்கொண்டே காரணங்கள் சொல்லி அர்ப்பணித்தது—இவற்றை யாதுதானர்கள் கொள்ளையடிப்பர்; அதன் புண்ணியம் அழியும்।
Verse 60
स्विन्नगात्रो न तिष्ठेत सन्निधौ तु द्विजन्मनाम् / न चात्र श्येनकाकादीन् पक्षिणः प्रतिषेधयेत् / तद्रूपाः पितरस्तत्र समायान्ति बुभुक्षवः
வியர்வையால் நனைந்த உடலுடன் இருபிறப்பாளர்களின் முன்னிலையில் நிற்கக் கூடாது. இவ்விதியில் கழுகு, காகம் முதலிய பறவைகளை விரட்ட வேண்டாம்; பித்ருக்கள் அவ்வுருவமே கொண்டு உணவுக்காக அங்கு வருகின்றனர்।
Verse 61
न दद्यात् तत्र हस्तेन प्रत्यक्षलवणं तथा / न चायसेन पात्रेण न चैवाश्रद्धया पुनः
அந்த தானச் செயலில் உப்பை கையால் நேரடியாகக் கொடுக்கக் கூடாது. இரும்புப் பாத்திரத்திலும் கொடுக்கக் கூடாது; மேலும் நம்பிக்கையின்றி மீண்டும் ஒருபோதும் தானம் செய்யக் கூடாது।
Verse 62
काञ्चनेन तु पात्रेण राजतौदुम्बरेण वा / दत्तमक्षयतां याति खड्गेन च विशेषतः
தங்கப் பாத்திரத்தில், அல்லது வெள்ளி/உதும்பர மரப் பாத்திரத்தில் அளிக்கப்படும் தானம் அழியாத பலனை அடையும்; வாள்-தானத்துடன் அளித்தால் அது சிறப்பாக மேலும் அழியாததாகும்।
Verse 63
पात्रे तु मृण्मये यो वै श्राद्धे भोजयते पितन् / स याति नरकं घोरं भोक्ता चैव पुरोधसः
சிராத்தத்தில் மண் பாத்திரத்தில் பித்ருக்களுக்கு உணவளிப்பவன் கொடிய நரகத்தை அடைவான்; அந்தச் செயலில் பங்கெடுத்து உண்ணும் புரோகிதனும் அதேபோல் அடைவான்।
Verse 64
न पङ्क्त्यां विषमं दद्यान्न याचेन्न च दापयेत् / याचिता दापिता दाता नरकान् यान्ति दारुणान्
பந்தியில் அமர்ந்தவர்களுக்கு சமமில்லாமல் தானம் வழங்கக் கூடாது. தானே கேட்கவும் கூடாது; மற்றவரைத் தானம் செய்ய வற்புறுத்தவும் கூடாது. கேட்பவன், வற்புறுத்தப்பட்டு கொடுப்பவன், கேட்டதற்காக கொடுக்கும் தானியன்—மூவரும் கொடிய நரகங்களை அடைவர்।
Verse 65
भुञ्जीरन् वाग्यताः शिष्टा न ब्रूयुः प्राकृतान् गुणान् / तावद्धि पितरो ऽश्नन्ति यावन्नोक्ता हविर्गुणाः
நல்லொழுக்கமுடையோர் வாக்கை அடக்கி அமைதியுடன் உண்பாராக; உலகியலான அசிங்கப் பேச்சுகளைச் சொல்லாதிருப்பாராக. ஹவியின் புண்ணியக் குணங்கள் பாராயணம் செய்யப்படும் வரையில் மட்டுமே பித்ருக்கள் அந்த அர்ப்பணத்தை அனுபவிக்கின்றனர்.
Verse 66
नाग्रासनोपविष्टस्तु भुञ्जोत प्रथमं द्विजः / बहूनां पश्यतां सो ऽज्ञः पङ्क्त्या हरति किल्बिषम्
இருமுறை பிறந்தவன் வாசற்படியில் அமர்ந்து உண்ணக் கூடாது; விதிப்படி உரிய வரிசையில் முதலில் உண்ண வேண்டும். பலர் பார்க்கும் போது அறியாமையால் பங்க்தியில் தவறாக உண்டால், அந்த உணவுப் பங்க்திக்கு பாவத்தை ஏற்படுத்துகிறான்.
Verse 67
न किञ्चिद् वर्जयेच्छ्राद्धे नियुक्तस्तु द्विजोत्तमः / न मांसं प्रतिषेधेत न चान्यस्यान्नमीक्षयेत्
ஸ்ராத்தத்தில் நியமிக்கப்பட்ட உயர்ந்த இருமுறை பிறந்தவன் விதிப்படி அர்ப்பணிக்கப்பட்ட எதையும் மறுக்கக் கூடாது; விதியால் அளிக்கப்பட்ட அனைத்தையும் ஏற்க வேண்டும். மாம்சத்தைத் தடை செய்யக் கூடாது; மற்றவரின் உணவை ஆசையுடன் நோக்கவும் கூடாது.
Verse 68
यो नाश्नाति द्विजो मांसं नियुक्तः पितृकर्मणि / स प्रेत्य पशुतां याति संभवानेकविंशतिम्
பித்ருகர்மத்தில் விதிப்படி நியமிக்கப்பட்டிருந்தும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட மாம்சத்தை உண்ணாத இருமுறை பிறந்தவன், மரணத்திற்குப் பின் மிருகப் பிறவிகளுக்குச் சென்று, இருபத்தொன்று தொடர்ச்சியான பிறவிகளை அடைகிறான்.
Verse 69
स्वाध्यायं श्रावयेदेषां धर्मशास्त्राणि चैव हि / इतिहासपुराणानि श्राद्धकल्पांश्च शोभनान्
அவர்களுக்காக ஸ்வாத்யாயப் பாராயணத்தைச் செய்ய வேண்டும்; தர்மசாஸ்திரங்களையும், இதிஹாச-புராணங்களையும், மேலும் ஸ்ராத்தக் கல்பம் சார்ந்த சிறந்த விதிநூல்களையும் ஓதச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 70
ततो ऽन्नमुत्सृजेद् भुक्ते अग्रतो विकिरन् भुवि / पृष्ट्वा तृप्ताः स्थ इत्येवं तृप्तानाचामयेत् ततः
பின்னர் உணவு உண்ட பின், முன்புறம் தரையில் அன்னத்தின் ஒரு பகுதியை விட்டுச் சிதறவைத்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ‘நீங்கள் திருப்தியா? திருப்தியாய் இருங்கள்’ என்று கேட்ட பின், திருப்தியடைந்தவர்களுக்கு ஆச்சமனம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்।
Verse 71
आचान्ताननुजानीयादभितो रम्यतामिति / स्वधास्त्विति च तं ब्रूयुर्ब्राह्मणास्तदनन्तरम्
ஆச்சமனம் செய்த பின், அவர்களை மரியாதையுடன் அனுப்பி, ‘எல்லாத் திசைகளிலும் நீங்கள் மகிழ்வுறுக’ என்று கூற வேண்டும். அதன்பின் பிராமணர்கள் உடனே ‘ஸ்வதா அஸ்து’ என்று பதிலளிப்பர்।
Verse 72
ततो भुक्तवतां तेषामन्नशेषं निवेदयेत् / यथा ब्रूयुस्तथा कुर्यादनुज्ञातस्तु वै द्विजैः
பின்னர் அவர்கள் உண்டு முடித்த பின், மீதமுள்ள அன்னத்தை அவர்களுக்கு பக்தியுடன் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். இருபிறப்போரின் அனுமதி பெற்றபின், அவர்கள் சொல்வதுபோலவே செய்ய வேண்டும்।
Verse 73
पित्र्ये स्वदित इत्येव वाक्यं गोष्ठेषु सूनृतम् / संपन्नमित्यभ्युदये दैवे रोचत इत्यपि
பித்ரு வழிபாட்டில் ‘ஸ்வதிதம்’—அதாவது ‘நன்றாக ருசித்தது’—என்ற இனிய உண்மைச் சொல்லை கூற வேண்டும்; கூடுகைகளிலும் இத்தகைய சுன்றுத வாக்கே உரியது. செழிப்பு நேரத்தில் ‘ஸம்பன்னம்’ என்றும், தெய்வச் சடங்கில் ‘ரோசதே’ என்றும் சொல்ல வேண்டும்।
Verse 74
विसृज्य ब्राह्मणांस्तान् वै दैवपूर्वं तु वाग्यतः / दक्षिणां दिशमाकाङ् क्षन्याचेतेमान् वरान् पितॄन्
அந்த பிராமணர்களை முறையாக அனுப்பிவிட்டு, வாக்கால் முதலில் தேவர்களை நினைந்து, பின்னர் தென் திசையை நோக்கி ஆவலுடன் இச் சிறந்த பித்ருக்களை வேண்ட வேண்டும்।
Verse 75
दातारो नो ऽभिवर्धन्तां वेदाः संततिरेव च / श्रद्धा च नो मा व्यगमद् बहुदेयं च नोस्त्त्विति
எங்கள் தானதாரர்கள் வளர்ந்து செழிக்கட்டும்; வேதங்களும் எங்கள் வம்சமும் நிலைத்திருக்கட்டும். எங்கள் பக்தி-நம்பிக்கை விலகாதிருக்க, எப்போதும் பெருந்தானம் செய்யும் வளம் எமக்கு உண்டாகட்டும்—ததாஸ்து।
Verse 76
पिण्डांस्तु गो ऽजविप्रेभ्यो दद्यादग्नौ जले ऽपि वा / मध्यमं तु ततः पिण्डमद्यात् पत्नी सुतार्थिनी
பிண்டங்களைப் பசு, ஆடு மற்றும் பிராமணர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்; அல்லது அக்னியிலோ நீரிலோ சமர்ப்பிக்கலாம். அதன் பின் புத்திரப் பிரார்த்தனை கொண்ட மனைவி நடுப்பிண்டத்தை உண்ண வேண்டும்.
Verse 77
प्रक्षाल्य हस्तावाचम्य ज्ञातीन् शेषेण तोषयेत् / ज्ञातिष्वपि चतुष्टेषु स्वान् भृत्यान् भोजयोत् ततः / पश्चात् स्वयं च पत्नीभिः शेषमन्नं समाचरेत्
கைகளை கழுவி ஆச்சமனம் செய்து, மீதமுள்ள அன்னத்தால் உறவினர்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். நான்கு வகை உறவினர்களுக்கும் முறையாக உபசாரம் செய்த பின், தன் சார்ந்தோர் மற்றும் பணியாளர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும். இறுதியில், மனைவியருடன் தானும் ஒழுங்காக மீதியன்னத்தை உண்ண வேண்டும்.
Verse 78
नोद्वासयेत् तदुच्छिष्टं यावन्नास्तङ्गतो रविः / ब्रह्मचारी भवेतां तु दम्पती रजनीं तु ताम्
சூரியன் அஸ்தமிக்கும் வரை அந்த மீதமுள்ள (உச்சிஷ்ட) பொருளை வெளியே எறியக் கூடாது. மேலும் அந்த இரவில் தம்பதியர் பிரம்மச்சரியத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்.
Verse 79
दत्त्वा श्राद्धं तथा भुक्त्वा सेवते यस्तु मैथुनम् / महारौरवमासाद्य कीटयोनिं व्रजेत् पुनः
சிராத்தம் செய்து, பின்னர் உணவு உண்டு, மைதுனத்தில் ஈடுபடுபவன் ‘மஹாரௌரவ’ நரகத்தை அடைந்து, மீண்டும் புழு/பூச்சி யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 80
शुचिरक्रोधनः शान्तः सत्यवादी समाहितः / स्वाध्यायं च तथाध्वानं कर्ता भोक्ता च वर्जयेत्
மனிதன் தூய்மையுடன், கோபமின்றி, அமைதியுடன், சத்தியவானாக, உள்ளடக்கமாக இருக்க வேண்டும். சுவாத்யாயமும் தியானமும் செய்து, ‘நான் கர்த்தா’ ‘நான் போக்தா’ என்ற அகந்தை எண்ணத்தைத் துறக்க வேண்டும்.
Verse 81
श्राद्धं भुक्त्वा परश्राद्धं भुञ्जते ये द्विजातयः / महापातिकिभिस्तुल्या यान्ति ते नरकान् बहून्
ஒரு சிராத்தத்தில் உண்டு, பின்னர் மற்றொருவரின் சிராத்தத்திலும் உண்ணும் இருபிறப்பினர் மகாபாதகிகளுக்கு ஒப்பானவர்கள்; அவர்கள் பல நரகங்களுக்கு செல்கின்றனர்.
Verse 82
एष वो विहितः सम्यक् श्राद्धकल्पः सनातनः / आमेन वर्तयेन्नित्यमुदासीनो ऽथ तत्त्ववित्
இவ்வாறு உங்களுக்காக சனாதனமான, சரியான சிராத்த விதி முழுமையாக விதிக்கப்பட்டது. ஆகவே தத்துவஞானி உள்ளார்ந்த பற்றின்மையுடன், சமச்சித்தமாக இருந்து, நித்யம் முறையின்படி அதை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.
Verse 83
अनग्निरध्वगो वापि तथैव व्यसनान्वितः / आमश्राद्धं द्विजः कुर्याद् विधिज्ञः श्रद्धयान्वितः / तेनाग्नौ करणं कुर्यात् पिण्डांस्तेनैव निर्वपेत्
இருபிறப்பினருக்கு அக்னி இல்லையெனினும், பயணத்தில் இருந்தாலும், துன்பத்தில் அகப்பட்டிருந்தாலும்—விதியை அறிந்தும், श्रद्धையுடனும் ‘ஆம-சிராத்தம்’ செய்ய வேண்டும். அதே முறையால் அக்னியில் ஆஹுதி அளித்து, அதே முறையால் பிண்டங்களையும் நிவேதிக்க வேண்டும்.
Verse 84
यो ऽनेन विधिना श्राद्धं कुर्यात् संयतमानसः / व्यपेतकल्पषो नित्यं योगिनां वर्तते पदम्
கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் இவ்விதிப்படி சிராத்தம் செய்பவன், எப்போதும் மாசற்றவனாகி, யோகிகள் அடையும் நிலையிலே இடையறாது நிலைபெறுவான்.
Verse 85
तस्मात् सर्वप्रयत्नेन श्राद्धं कुर्याद् द्विजोत्तमः / आराधितो भवेदीशस्तेन सम्यक् सनातनः
ஆகையால் இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவன் முழு முயற்சியுடன் ஸ்ராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அதனால் சனாதன ஈசன் முறையாக ஆராதிக்கப் பெற்று முழுமையாகப் பிரசன்னனாவான்।
Verse 86
अपि मूलैर्फलैर्वापि प्रकुर्यान्निर्धनो द्विजः / तिलोदकैस्तर्पयेद् वा पितॄन् स्नात्वा समाहितः
ஏழையான இருமுறைப் பிறந்தவனும் வேர்கள் அல்லது கனிகளால் ஸ்ராத்தத்தைச் செய்யலாம்; அல்லது நீராடி மனம் அமைதியடைந்து எள்ளுடன் கலந்த நீரால் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।
Verse 87
न जीवत्पितृको दद्याद्धोमान्तं चाभिधीयते / येषां वापि पिता दद्यात् तेषां चैके प्रचक्षते
தந்தை உயிருடன் இருப்பவன் (இத்தகைய) தானம் செய்யக் கூடாது—இது ஹோமம் முடியும் வரை என்றும் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் தந்தை தானே கொடுக்கவோ அனுமதிக்கவோ செய்தால், அவர்களுக்குச் சிலர் அனுமதி கூறுகின்றனர்।
Verse 88
पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः / यो यस्य म्रियते तस्मै देयं नान्यस्य तेन तु
தந்தை, பாட்டன், மூதாதையர்—யாருக்கு யார் இறந்தாரோ அவருக்கே (ஸ்ராத்த தானம்/பிண்டம்) அளிக்க வேண்டும்; மற்றொருவரின் காரணமாக அளிக்கக் கூடாது।
Verse 89
भोजयेद् वापि जीवन्तं यथाकामं तु भक्तितः / न जीवन्तमतिक्रम्य ददाति श्रूयते श्रुतिः
உயிருடன் இருப்பவரை அவன் விருப்பப்படி பக்தியுடன் உணவளிக்க வேண்டும்; ஸ்ருதி கூறுவது—உயிருள்ளவரைத் தாண்டி வேறிடத்தில் தானம்/அர்ப்பணம் செய்யக் கூடாது।
Verse 90
द्व्यामुष्यायणिको दद्याद् बीजिक्षेत्रिकयोः समम् / ऋक्यादर्धं समादद्यान्नियोगोत्पादितो यदि
த்வ்யாமுஷ்யாயணிகன் எனப்படும் மகன், பீஜி (ஜனகன்) மற்றும் க்ஷேத்ரிகன் (சட்டப்படி கணவன்) இருவருக்கும் சமமாகச் சொத்தைப் பகிர வேண்டும். ஆனால் நியோகத்தால் பிறந்தால், முதன்மை வாரிசின் பங்கின் பாதியே பெற வேண்டும்.
Verse 91
अनियुक्तः सुतो यश्च शुल्कतो जायते त्विह / प्रदद्याद् बीजिने पिण्डं क्षेत्रिणे तु ततो ऽन्यथा
நியோக நியமனம் இன்றி பிறந்த மகனும், ஶுல்க (மணமகள் விலை) முறையால் பிறந்ததாகக் கருதப்படும் மகனும் இங்கு பிண்டத்தை பீஜி (ஜனகன்) க்கு அளிக்க வேண்டும். ஆனால் க்ஷேத்ரிஜன் விஷயத்தில் மாறாக—பிண்டம் க்ஷேத்ரின் (கணவன்) க்கு அளிக்கப்படுகிறது.
Verse 92
द्वौ पिण्डौ निर्वपेत् ताभ्यां क्षेत्रिणे बीजिने तथा / कीर्तयेदथ चैकस्मिन् बीजिनं क्षेत्रिणं ततः
அவர்களுக்கு இரண்டு பிண்டங்களைச் செலுத்த வேண்டும்—ஒன்று க்ஷேத்ரின் (சட்டப்படி கணவன்) க்கு, மற்றொன்று பீஜின் (ஜனகன்) க்கு. பின்னர் ஒரே பிண்டத்தில் இருவரையும் சேர்த்து அழைக்க வேண்டும்—முதலில் பீஜின் பெயர், அதன் பின் க்ஷேத்ரின் பெயர்.
Verse 93
मृताहनि तु कर्तव्यमेकोदिष्टं विधानतः / अशौचे स्वे परिक्षीणे काम्यं वै कामतः पुनः
மரண நாளிலேயே விதிப்படி ஏகோத்திஷ்ட ஸ்ராத்தத்தை நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும். தன் அசௌசக் காலம் முடிந்த பின், விருப்பத்திற்கேற்ப காம்ய கர்மங்களை மீண்டும் செய்யலாம்.
Verse 94
पूर्वाह्ने चैव कर्तव्यं श्राद्धमभ्युदयार्थिना / देववत्सर्वमेव स्याद् यवैः कार्या तिलक्रिया
அப்யுதயம் (செழிப்பு) விரும்புபவன் முற்பகலில் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். அதில் அனைத்தும் தேவகாரியம்போல் நடைபெற வேண்டும்; ஆனால் திலக் கிரியையை யவம் (பார்லி) கொண்டு செய்ய வேண்டும்.
Verse 95
दर्भाश्च ऋजवः कार्या युग्मान् वै भोजयेद् द्विजान् / नान्दीमुखास्तु पितरः प्रीयन्तामिति वाचयेत्
நேராக தர்பையை அமைத்து, இரட்டையாகத் த்விஜர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும். அப்போது—“நாந்தீமுக பித்ருக்கள் திருப்தியடையட்டும்” என்று சொல்ல வேண்டும்.
Verse 96
मातृश्राद्धं तु पूर्वं स्यात् पितॄणां स्यादनन्तरम् / ततो मातामहानां तु वृद्धौ श्राद्धत्रयं स्मृतम्
முதலில் தாய்க்கான சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் பித்ருக்களுக்கான சிராத்தம். பின்னர் மாதாமகர்களுக்கும்—முதுமையில்—மூன்று சிராத்தங்களின் வரிசை கூறப்படுகிறது.
Verse 97
दवपूर्वं प्रदद्याद् वै न कुर्यादप्रदक्षिणम् / प्राङ्मुखो निर्वपेत् पिण्डानुपवीती समाहितः
முதலில் தர்பையுடன் அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; வலம்வரும் (தக்ஷிணாவர்த்த) ஒழுங்கின்றி செயல் செய்யக்கூடாது. கிழக்குமுகமாக, உபவீதம் அணிந்து, மனம் ஒருமித்து பிண்டங்களை வைக்க வேண்டும்.
Verse 98
पूर्वं तु मातरः पूज्या भक्त्या वै सगणेश्वराः / स्थण्डिलेषु विचित्रेषु प्रतिमासु द्विजातिषु
முதலில் மாத்ருகணங்களை பக்தியுடன்—கணேஸ்வரருடன் சேர்த்து—வழிபட வேண்டும். அலங்கரிக்கப்பட்ட ஸ்தண்டிலங்களில், உருவங்களில், மேலும் த்விஜர்களின் மூலம் அவர்களைப் போற்ற வேண்டும்.
Verse 99
पुष्पेर्धूपैश्च नैवेद्यैर्गन्धाद्यैर्भूषणैरपि / पूजयित्वा मातृगणं कूर्याच्छ्राद्धत्रयं बुधः
மலர்கள், தூபம், நைவேத்யம், நறுமணப் பொருட்கள் முதலியன, மேலும் ஆபரணங்களாலும் மாத்ருகணங்களை வழிபட்டு, ஞானி பின்னர் மூன்று சிராத்தங்களைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 100
अकृत्वा मातृयागं तु यः श्राद्धं परिवेषयेत् / तस्य क्रोधसमाविष्टा हिंसामिच्छन्ति मातरः
முதலில் மாத்ருயாகம் செய்யாமல் யார் சிராத்தத்தை நடத்தி பரிமாறுகிறாரோ, அவர்மேல் கோபம் கொண்ட மாத்ருகணங்கள் தீங்கு விளையச் செய்ய விரும்புகின்றனர்।
Frequently Asked Questions
It states that when the śrāddha time arrives the Pitṛs descend swiftly, partake along with the brāhmaṇas while remaining in subtle form (likened to wind), and after satisfaction depart toward the highest state.
A śrāddha is criticized when hospitality fails—especially if the guest does not partake of food; it also warns that improper invitee conduct (turning away, quarrels, sexual activity, journeys) and impure participants can ruin the rite’s fruit for both donor and officiants.
The chapter repeatedly places Vaiśvadeva first: ancestral acts connected to brāhmaṇas should be done only after performing Vaiśvadeva, and the rite’s vessels, bathing gifts, and worship sequence are framed as preceded by Vaiśvadeva.
It authorizes āma-śrāddha: the performer, with faith and knowledge of procedure, may make offerings in cupped hands, or in the presence of Mahādeva or a cowshed, and still present piṇḍas through the adapted method.
It claims that one who performs śrāddha with disciplined mind becomes free from taint and abides in a yogin-like state, and that the rite properly pleases the Eternal Lord (Īśa), making ritual duty an Īśvara-centered soteriological act.