Adhyaya 21

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे विशो ऽध्यायः व्यास उवाच स्नात्वा यथोक्तं संतर्प्य पितॄंश्चन्द्रक्षये द्विजः / पिण्डान्वाहार्यकं श्राद्धं कुर्यात् सौम्यमनाः शुचिः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பிந்தைய பகுதியில் இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம். வ்யாசர் கூறினார்—விதிப்படி நீராடி பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தி, சந்திரன் குறையும் காலத்தில் இருமுறைப் பிறந்தவன் தூய்மையுடன், அமைதியான மனத்துடன் பிண்ட-ஆவாஹார்யக ஸ்ராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 2

पूर्वमेव परीक्षेत ब्राह्मणं वेदपारगम् / तीर्थं तद् हव्यकव्यानां प्रदाने चातिथिः स्मृतः

முதலில் வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணரை ஆராய்ந்து உறுதி செய்ய வேண்டும். தேவர்க்குரிய ஹவ்யமும் பித்ருக்களுக்குரிய கவ்யமும் அளிக்கும் போது அவர் தீர்த்தமாகக் கருதப்படுகிறார்; தானத்தில் அவர் தான் உண்மையான அதிதி.

Verse 3

ये सोमपा विरजसो धर्मज्ञाः शान्तचेतसः / व्रतिनो नियमस्थाश्च ऋतुकालाभिगामिनः

சோமபானம் செய்பவர்கள், ரஜஸின் தூசியின்றி, தர்மத்தை அறிந்தவர்கள், அமைதியான சித்தமுடையவர்கள்; விரதமும் நியமமும் நிலைபெற்று, உரிய காலத்திலேயே மனைவியிடம் அணுகுபவர்கள்.

Verse 4

पञ्चाग्निरप्यधीयानो यजुर्वेदविदेव च / बह्वृचश्च त्रिसौपर्णस्त्रिमधुर्वाथ यो भवेत्

பஞ்சாக்னியைப் பேணியும் வேதஅத்தியயனத்தில் ஈடுபட்டும்—யஜுர்வேதம் அறிந்தவனாகவும், ருக்வேதம் ஓதுபவனாகவும், திரிசௌபர்ணம் மற்றும் திரிமது ஸூக்தங்களில் தேர்ந்தவனாகவும் இருப்பவன் இவ்வைதிகத் தகுதிகளால் புகழப்படுகிறான்।

Verse 5

त्रिणाचिकेतच्छन्दोगो ज्येष्ठसामग एव च / अथर्वशिरसो ऽध्येता रुद्राध्यायी विशेषतः

அவன் திரிணாசிகேதச் சாந்தோக்யனாகவும், ஜ்யேஷ்ட-சாமத்தைப் பாடுபவனாகவும் இருக்க வேண்டும்; அதர்வசிரஸ் கற்றவனாகவும், குறிப்பாக ருத்ர-அத்தியாயங்களை நிதம் ஓதுபவனாகவும் இருக்க வேண்டும்।

Verse 6

अग्निहोत्रपरो विद्वान् न्यायविच्च षडङ्गवित् / मन्त्रब्राह्मणविच्चैव यश्च स्याद् धर्मपाठकः

நித்ய அக்னிஹோத்ரத்தில் ஈடுபட்ட அறிஞன், ந்யாயத்தில் தேர்ந்தவன், ஆறு வேதாங்கங்களிலும் வல்லவன்; மந்திரங்களும் பிராஹ்மணப் பகுதிகளும் அறிந்தவனாய் தர்மத்தைப் போதித்து ஓதவல்லவன்।

Verse 7

ऋषिव्रती ऋषीकश्च तथा द्वादशवार्षिकः / ब्रह्मदेयानुसंतानो गर्भशुद्धः सहस्रदः

ரிஷி-விரதம் கடைப்பிடிப்பவன், ரிஷீக ஒழுக்கத்தில் நிலைத்தவன், மேலும் பன்னிரண்டு ஆண்டு அனுஷ்டானம் செய்பவன்; பிரஹ்மதேயப் பரம்பரையைத் துண்டிக்காமல் காக்கும், கருவிலிருந்தே தூய குலத்தவன்—அவன் ‘ஸஹஸ்ரத’ என, ஆயிரமடங்கு தானப் பலன் பெறுவான்।

Verse 8

चान्द्रायणव्रतचरः सत्यवादी पुराणवित् / गुरुदेवाग्निपूजासु प्रसक्तो ज्ञानतत्परः

அவன் சாந்திராயண விரதம் அனுஷ்டிப்பவன், சத்தியவாதி, புராணங்களில் தேர்ந்தவன் ஆக வேண்டும்; குரு, தெய்வம், அக்னி ஆகியோரின் பூஜையில் ஈடுபட்டு, ஞானத்தில் எப்போதும் ஒருமுகமாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 9

विमुक्तः सर्वतो धीरो ब्रह्मभूतो द्विजोत्तमः / महादेवार्चनरतो वैष्णवः पङ्क्तिपावनः

எல்லாவிதத்திலும் விடுதலை பெற்ற, எல்லாச் சூழலிலும் திடமனத்துடன், பிரம்மநிலையில் நிலைத்துள்ள அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பன் மகாதேவனை அர்ச்சிப்பதில் ஈடுபடுவான்; அவனே உண்மையான வைஷ்ணவனும், தன் சன்னிதியாலேயே பந்தி வரிசையைப் புனிதப்படுத்துவான்.

Verse 10

अहिंसानिरतो नित्यमप्रतिग्रहणस्तथा / सत्रिणो दाननिरता विज्ञेयाः पङ्क्तिपावनाः

எப்போதும் அஹிம்சையில் ஈடுபட்டு, தனலாபத்திற்காக தானம் ஏற்காதவர்களும், சத்ர (யாக-தர்மத் தானம்) நடத்தி, தானத்தில் நிலைத்தவர்களும்—அவர்களே ‘பந்தி-பாவனர்’ என அறியப்படுவர்.

Verse 11

युवानः श्रोत्रियाः स्वस्था महायज्ञपरायणाः / सावित्रीजापनिरता ब्राह्मणाः पङ्क्तिपावनाः

இளைய, வேதம் அறிந்த (ஶ்ரோத்ரிய) பிராமணர்கள்—ஆரோக்கியமுடன், தன்னடக்கத்துடன், மகாயாகங்களில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் சாவித்ரீ (காயத்ரீ) ஜபத்தில் நிலைத்திருப்பவர்கள்—அவர்களே ‘பந்தி-பாவனர்’.

Verse 12

कुलीनाः श्रुतवन्तश्च शीलवन्तस्तपस्विनः / अग्निचित्स्नातका विप्रा विज्ञेयाः पङ्क्तिपावनाः

நல்ல குலத்தில் பிறந்து, வேத-ஶ்ருதி அறிவில் நிறைந்தும், நல்லொழுக்கத்துடனும், தவத்தில் நிலைத்தும் உள்ள பிராமணர்கள்—குறிப்பாக அக்னிசயனம் செய்தவர்களும், ஸ்நாதக விரதம் நிறைவு செய்தவர்களும்—‘பந்தி-பாவனர்’ என அறியப்படுவர்.

Verse 13

मातापित्रोर्हिते युक्तः प्रातः स्नायी तथा द्विजः / अध्यात्मविन्मुनिर्दान्तो विज्ञेयः पङ्क्तिपावनः

தாய்-தந்தையரின் நலனில் ஈடுபட்டு, விடியற்காலையில் நீராடி, ஆத்மஞானம் அறிந்தவனாய், முனிவரைப் போன்றவனாய், இంద్రியங்களை அடக்கியவனாய் உள்ள இருபிறப்பன்—அவனே ‘பந்தி-பாவனர்’ எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 14

ज्ञाननिष्ठो महायोगी वेदान्तार्थविचिन्तकः / श्रद्धालुः श्राद्धनिरतो ब्राह्मणः पङ्क्तिपावनः

மோட்சம் தரும் ஞானத்தில் நிலைத்த மகாயோகி, வேதாந்தப் பொருளை ஆராய்வவன்; பக்தியுடன், ஸ்ராத்தக் கிரியைகளில் ஈடுபடுவன்—அத்தகைய பிராமணனே பங்க்தி-பாவனன்.

Verse 15

वेदविद्यारतः स्नातो ब्रह्मचर्यपरः सदा / अथर्वणो मुमुक्षुश्च ब्राह्मणः पङ्क्तिपावनः

வேதவித்யையில் ஈடுபட்டு, ஸ்நாதகச் சடங்கால் தூய்மையடைந்து, எப்போதும் பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, அதர்வண மரபில் உறுதியாக இருந்து, மோட்சம் நாடுவன்—அத்தகைய பிராமணன் பங்க்தி-பாவனன்.

Verse 16

असमानप्रवरको ह्यसगोत्रस्तथैव च / असंबन्धी च विज्ञेयो ब्राह्मणः पङ्क्तिपावनः

வேறு ப்ரவரத்தைச் சேர்ந்தவன், அதே கோத்திரத்தவன் அல்லாதவன், உறவுச் சம்பந்தமற்றவன்—அத்தகைய பிராமணனே பங்க்தி-பாவனன் என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 17

भोजयेद् योगिनं पूर्वं तत्त्वज्ञानरतं यतिम् / अलाभे नैष्ठिकं दान्तमुपकुर्वाणकं तथा

முதலில் தத்துவஞானத்தில் ஈடுபட்ட யதி-யோகியை உணவளிக்க வேண்டும். அவர் கிடைக்காவிடில், நிஷ்டையுடைய, தாந்தன் (இந்திரியக் கட்டுப்பாடு உடைய) துறவியையும், உதவி-சேவையில் ஈடுபட்டவரையும் உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 18

तदलाभे गृहस्थं तु मुमुक्षुं सङ्गवर्जितम् / सर्वालाभे साधकं वा गृहस्थमपि भोजयेत्

அவர்களும் கிடைக்காவிடில், பற்றற்ற மோட்சம் நாடும் இல்லறத்தாருக்கு உணவளிக்க வேண்டும். அனைத்தும் கிடைக்காதபோது, சாதகனான இல்லறத்தாருக்கும் உணவளிக்கலாம்.

Verse 19

प्रकृतेर्गुणतत्त्वज्ञो यस्याश्नाति यतिर्हविः / फलं वेदविदां तस्य सहस्रादतिरिच्यते

பிரகிருதி மற்றும் குணங்களின் தத்துவத்தை அறிந்த யதி யாருடைய ஹவ்யத்தை உண்ணுகிறாரோ, அவருக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியம் வேதவிதர்களின் பலனை ஆயிரமடங்கு மீறுகிறது।

Verse 20

तस्माद् यत्नेन योगीन्द्रमीश्वरज्ञानतत्परम् / भोजयेद् हव्यकव्येषु अलाभादितरान् द्विजान्

ஆகையால் ஹவ்ய‑கவ்யச் சடங்குகளில் ஈசுவர ஞானத்தில் ஈடுபட்ட யோகிகளின் தலைவனை முயற்சியுடன் போஜனம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்; அவர் கிடைக்காவிடில் மட்டுமே பிற த்விஜர்களை போஜனம் செய்யலாம்।

Verse 21

एष वै प्रथमः कल्पः प्रिदाने हव्यकव्ययोः / अनुकल्पस्त्वयं ज्ञेयः सदा सद्भिरनुष्ठितः

ஹவ்ய‑கவ்ய விதிகளில் இதுவே முதன்மைக் கல்பம் (முக்கிய முறை). இதையும் அனுகல்பம் எனும் அங்கீகೃತ துணைமுறையாக அறிய வேண்டும்; சத்புருஷர்கள் இதை எப்போதும் அனுஷ்டிக்கின்றனர்।

Verse 22

मातामहं मातुलं च स्वस्त्रीयं श्वशुरं गुरुम् / दौहित्रं विट्पतिं बन्धुमृत्विग्याज्यौ च भोजयेत्

சிராத்தத்தில் மாதாமஹன், மாதுலன், சகோதரியின் மகன், மாமனார், குரு, மகளின் மகன், சமூகத் தலைவர், உறவினர், மேலும் ரித்விக் மற்றும் யாஜ்யர் ஆகியோருக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 23

न श्राद्धे भोजयेन्मित्रं धनैः कार्यो ऽस्य संग्रहः / पैशाची दक्षिणा सा हि नैवामुत्र फलप्रदा

சிராத்தத்தில் நண்பனை போஜனம் செய்யச் செய்யக் கூடாது; பணத்தால் அவனை ‘சங்க்ரஹம்’ செய்வதும் கூடாது. அத்தகைய தக்ஷிணை ‘பைசாசீ’ எனப்படும்; அது மறுமையில் பலன் தராது।

Verse 24

काम श्राद्धे ऽर्चयेन्मित्रं नाभिरूपमपि त्वरिम् / द्विषता हि हविर्भुक्तं भवति प्रेत्य निष्फलम्

சிராத்தத்தில் தன்விருப்பத்தால் நண்பனையும், அழகும் அவசரமும் உடையவனையும் கூட பாத்திரனென மதித்து அர்ச்சிக்கக் கூடாது. வெறுப்புடையவன் உண்ட ஹவிஸ், மறுமையில் பயனற்றதாகிறது.

Verse 25

ब्राह्मणो ह्यनधीयानस्तृणाग्निरिव शाम्यति / तस्मै हव्यं न दातव्यं न हि भस्मनि हूयते

சுவாத்யாயம் செய்யாத பிராமணன் புல்மீது எழும் தீ போல அணைந்து போகிறான். ஆகவே அவனுக்கு ஹவ்யம் அளிக்கக் கூடாது; சாம்பலில் ஆஹுதி ஊற்றப்படுவதில்லை.

Verse 26

यथेरिणे बीजमुप्त्वा न वप्ता लभते फलम् / तथानृचे हविर्दत्त्वा न दाता लभते फलम्

வறண்ட பாழ்நிலத்தில் விதை தூவினால் விதைத்தவன் கனியை அடையாதது போல, தவறான/அசுத்தமான ருச்சையுடன் அக்னியில் ஹவிஸ் அளித்தால் தானம் செய்தவனுக்கு புண்ணியப் பயன் கிடையாது.

Verse 27

यावतो ग्रसते पिण्डान् हव्यकव्येष्वमन्त्रवित् / तावतो ग्रसते प्रेत्य दीप्तान् स्थूलांस्त्वयोगुडान्

ஹவ்ய-கவ்ய அர்ப்பணங்களில் இருந்து மந்திரம் அறியாதவன் எத்தனை பிண்டங்களை விழுங்குகிறானோ, அவ்வளவு எரியும், பெருத்த இரும்புக் கட்டிகளை அவன் மரணத்திற்குப் பின் பிரேத நிலையில் விழுங்க வேண்டி வரும்.

Verse 28

अपि विद्याकुलैर्युक्ता हीनवृत्ता नराधमाः / यत्रैते भुञ्जते हव्यं तद् भवेदासुर द्विजाः

கல்வியும் குலமும் இருந்தாலும் கீழ்மையான நடத்தையுடைய இழிந்தோர் ‘ஆசுர’ இருபிறப்பினராக ஆகிறார்கள்; அவர்கள் ஹவ்யத்தை உண்ணும் இடமும் (அச்சடங்கும்) ஆசுரமாகக் கருதப்பட வேண்டும், ஓ த்விஜர்களே.

Verse 29

यस्य वेदश्च वेदी च विच्छिद्येते त्रिपूरुषम् / स वै दुर्ब्राह्मणो नार्हः श्राद्धादिषु कदाचन

யாருடைய வேதஅಧ್ಯயனமும் வேதவம்சப் பரம்பரையும் மூன்று தலைமுறைகள் வரை துண்டிக்கப்படுகிறதோ, அவன் உண்மையில் ‘துர்பிராமணன்’; அவன் ஸ்ராத்தம் முதலிய பித்ருகர்மங்களில் எப்போதும் தகுதியற்றவன்।

Verse 30

शूद्रप्रेष्यो भृतो राज्ञो वृषलो ग्रामयाजकः / बधबन्धोपजीवी च षडेते ब्रह्मबन्धवः

சூத்ரனின் கட்டளைக்கு அடிமையாக இருப்பவன், அரசனின் சம்பளச் சேவகர், கீழ்மையான வ்ருஷலன், வாழ்வாதாரத்திற்காக கிராமயாஜகனாய் சடங்குகள் நடத்துபவன், கொலை அல்லது கட்டிப்போட்டு சிறை வைப்பதன் மூலம் வாழ்பவன்—இவ்வாறு ஆறு பேர் ‘பிரஹ்மபந்து’ எனப்படுவர்।

Verse 31

दत्तानुयोगान् वृत्यर्थं पतितान् मनुरब्रवीत् / वेदविक्रायिणो ह्येते श्राद्धादिषु विगर्हिताः

வாழ்வாதாரத்திற்காக கூலிக்காகச் சடங்குகளைச் செய்யும் ‘தத்தானுயோக’ங்களை ஏற்கும்வர்களை மனு ‘பதிதர்’ எனக் கூறினார்; அவர்கள் வேதத்தை விற்பவர்கள் என்பதால் ஸ்ராத்தம் முதலியவற்றில் கண்டிக்கப்படுவர்।

Verse 32

श्रुतिविक्रयिणो ये तु परपूर्वासमुद्भवाः / असमानान् याजयन्ति पतितास्ते प्रकीर्तिताः

ஸ்ருதி/வேதத்தை வாணிகமாக்குபவர்கள், உரிய முன்னோர்-வரிசைக்கு அப்பாற்பட்ட பரம்பரையில் தோன்றியவர்கள், மேலும் தமக்கு சமமல்லாதவர்களுக்காக யாகம் நடத்துபவர்கள்—இவர்கள் ‘பதிதர்’ என அறிவிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 33

असंस्कृताध्यापका ये भृत्या वाध्यापयन्ति ये / अधीयते तथा वेदान् पतितास्ते प्रकीर्तिताः

உரிய ஸம்ஸ்காரம் மற்றும் கட்டுப்பாடு இன்றி வேதம் கற்பிப்பவர்கள், பணியாளர்களையும் வேதம் கற்பிக்கச் செய்வவர்கள், மேலும் அதே தவறான முறையில் வேதம் பயில்பவர்கள்—இவர்கள் ‘பதிதர்’ எனக் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 34

वृद्धश्रावकनिर्ग्रन्थाः पञ्चरात्रविदो जनाः / कापालिकाः पाशुपताः पाषण्डा ये च तद्विधाः

முதிய ஶ்ராவகர், நிர்க்ரந்தர், பாஞ்சராத்திரம் அறிந்தோர், காபாலிகர், பாசுபதர், மேலும் ‘பாஷண்டர்’ என அழைக்கப்படுவோர் மற்றும் அவர்களுக்குச் சமமானோர்—இங்கு கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 35

यस्याश्नन्ति हवींष्येते दुरात्मानस्तु तामसाः / न तस्य तद् भवेच्छ्राद्धं प्रेत्य चेह फलप्रदम्

யாருக்காக அர்ப்பணித்த ஹவிஸை இத்தகைய தாமஸத் தீய மனத்தோர் உண்டால், அவருக்குப் அது உண்மையான ஶ்ராத்தமல்ல; மறுமையிலும் இம்மையிலும் பலன் தராது.

Verse 36

अनाश्रमो यो द्विजः स्यादाश्रमी वा निरर्थकः / मिथ्याश्रमी च ते विप्रा विज्ञेयाः पङ्क्तिदूषकाः

ஆஶ்ரமமின்றி வாழும் த்விஜன், அல்லது ஆஶ்ரமி எனப் பெயரேற்று ஒழுக்கமின்றி பயனற்றவன், மேலும் பொய்யாக ஆஶ்ரமி என நடிப்பவன்—இத்தகைய பிராமணர் பங்க்திதூஷகர்; புனித உணவுப் பங்க்தியை மாசுபடுத்துவோர் என அறியப்படுவர்.

Verse 37

दुश्चर्मा कुनखी कुष्ठी श्वित्री च श्यावदन्तकः / विद्धप्रजननश्चैव स्तेनः क्लीबो ऽथ नास्तिकः

இத்தகைய குற்றத்தால் துஷ்சர்மம் (தோல் நோய்), விகார நகங்கள், குஷ்டம், ஶ்வித்ரி, பற்கள் கருமை, இனப்பெருக்க வலிமை குன்றுதல்—மேலும் இறுதியில் திருட்டு, நபுஞ்சகத்தன்மை, நாஸ்திகம் உண்டாகும்.

Verse 38

मद्यपो वृषलीसक्तो वीरहा दिधिषूपतिः / आगारदाही कुण्डाशी सोमविक्रयिणो द्विजाः

மதுபானம் அருந்தும் த்விஜன், ஶூத்ரஸ்திரீயில் ஆசை கொண்டவன், வீரனை கொன்றவன், உயிருடன் உள்ள கணவன் உடைய பெண்ணை மனைவியாக்குபவன், வீடுகளை எரிப்பவன், குண்டாக்னிக்குரியதல்லாத உணவை உண்ணுபவன், சோமத்தை விற்பவன்—இத்தகைய த்விஜர் பதிதர் எனக் கூறப்படுவர்.

Verse 39

परिवेत्ता तथा हिंस्त्रः परिवित्तिर्निराकृतिः / पौनर्भवः कुसीदी च तथा नक्षत्रदर्शकः

மூத்த அண்ணன் இருக்க முன்னே திருமணம் செய்பவன், வன்முறையாளர், இளையவன் திருமணம் செய்து மூத்தவன் திருமணமின்றி இருப்பவன், புறக்கணிக்கப்பட்டவன், மறுமணம் செய்பவன், வட்டிக்கடன் கொடுப்பவன், நட்சத்திரக் கணிப்பால் வாழ்வோர்—இவர்கள் நிந்தைக்குரியோர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 40

गीतवादित्रनिरतो व्याधितः काण एव च / हीनाङ्गश्चातिरिक्ताङ्गो ह्यवकीर्णिस्तथैव च

பாடல்‑வாத்தியங்களில் ஆசை கொண்டவன், நோயுற்றவன், ஒருகண் உடையவன், அங்கக் குறைபாடு உடையவன், கூடுதல் அங்கம் உடையவன், மேலும் ‘அவகீர்ணி’ (விரதம் கெட்ட/அசௌசம் உடையவன்)—இவர்கள் இவ்வழிபாட்டு ஒழுக்கத்திற்கு தகுதியற்றோர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 41

कन्यादूषी कुण्डगोलौ अभिशस्तो ऽथ देवलः / मित्रध्रुक् पिशुनश्चैव नित्यं भार्यानुवर्तकः

கன்னியைக் களங்கப்படுத்துபவன், குண்ட‑கோல (அநியாயச் சேர்க்கை) பிறப்புடையவன், பொதுநிந்தைக்குரியவன், தேவலன் (கூலிக்காக விக்ரஹ சேவை செய்து வாழும் பூசாரி), நண்பன் துரோகி, பழிசொல்லி, என்றும் மனைவிக்குக் கட்டுப்பட்டவன்—இவர்கள் வீழ்ந்தோர், நிந்தைக்குரியோர் எனக் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 42

मातापित्रोर्गुरोस्त्यागी दारत्यागी तथैव च / गोत्रभिद् भ्रष्टशौचश्च काण्डस्पृष्टस्तथैव च

தாய்‑தந்தை அல்லது குருவைத் துறப்பவன், மனைவியைத் துறப்பவன், கோத்திர மரியாதையை மீறுபவன், ஒழுக்க‑சுத்தத்தில் வீழ்ந்தவன், தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களால் தீண்டப்பட்டவன்—இவர்கள் தர்மத்தில் மாசுற்றோர் என அறிவிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 43

अनपत्यः कूटसाक्षी याचको रङ्गजीवकः / समुद्रयायी कृतहा तथा समयभेदकः

சந்ததி இல்லாதவன், பொய்ச் சாட்சி சொல்வவன், பிச்சையைத் தொழிலாக்குபவன், மேடைநடிப்பால் வாழ்பவன், கடல் பயணம் செய்பவன், கூலிக்கொலை செய்பவன், உடன்படிக்கைகள்/நியமங்களை மீறுபவன்—இவை நிந்தைக்குரிய வாழ்வழிகள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 44

देवनिन्दापरश्चैव वेदनिन्दारतस्तथा / द्विजनिन्दारतश्चैते वर्ज्याः श्राद्धादिकर्मसु

தேவர்களை நிந்திப்பவன், வேதங்களை நிந்திப்பதில் மகிழ்பவன், இருபிறப்பாளர்களை (த்விஜரை) நிந்திப்பதில் ஈடுபடுபவன்—இவர்கள் ஸ்ராத்தம் முதலிய கர்மங்களில் விலக்கப்படவேண்டும்.

Verse 45

कृतघ्नः पिशुनः क्रूरो नास्तिको वेदनिन्दकः / मित्रध्रुक् कुहकश्चैव विशेषात् पङ्क्तिदूषकाः

நன்றிகெட்டவன், பழிசொல்லி, கொடூரன், நாத்திகன், வேதநிந்தகன், நண்பன் துரோகி, வஞ்சகன்—இவர்கள் சிறப்பாக பாங்க்தியை மாசுபடுத்துவோர்.

Verse 46

सर्वे पुनरभोज्यान्नास्त्वदानार्हाश्च कर्मसु / ब्रह्मभावनिरस्ताश्च वर्जनीयाः प्रयत्नतः

இவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் புனித உணவை உண்ணத் தகாதவர்கள்; கர்மங்களில் உங்கள் தானத்தைப் பெறத் தகுதியற்றவர்கள். பிரம்ம-பாவனையைத் தள்ளியவர்களை முயன்று விலக்க வேண்டும்.

Verse 47

शूद्रान्नरसपुष्टाङ्गः संध्योपासनवर्जितः / महायज्ञविहीनश्च ब्राह्मणः पङ्क्तिदूषकः

சூத்ரரின் அன்னரசால் உடல் வளர்ந்தவன், சந்த்யோபாசனையை விட்டு விட்டவன், மகாயஜ்ஞங்களின்றி இருப்பவன்—அத்தகைய பிராமணன் பாங்க்தி-தூஷகன் ஆவான்.

Verse 48

अधीतनाशनश्चैव स्नानहोमविवर्जितः / तामसो राजसश्चैव ब्राह्मणः पङ्क्तिदूषकः

தன் ஸ்வாத்யாயத்தை அழிப்பவன், ஸ்நானமும் ஹோமமும் இன்றியவன், தமஸ்-ரஜஸ் ஆட்பட்டவன்—அத்தகைய பிராமணன் பாங்க்தி-தூஷகன் ஆவான்.

Verse 49

बहुनात्र किमुक्तेन विहितान् ये न कुर्वते / निन्दितानाचरन्त्येते वर्जनीयाः प्रयत्नतः

இங்கே அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? விதிக்கப்பட்ட கடமைகளைச் செய்யாமல், நிந்திக்கத்தக்க செயல்களையே செய்பவர்கள்—அத்தகையவர்களை முயன்று விலக்க வேண்டும்।