Adhyaya 10

Verse 1

इति श्रीकूर्मपाराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे (ईश्वरगीतासु) नवमो ऽध्यायः ईश्वर उवाच अलिङ्गमेकमव्यक्तं लिङ्गं ब्रह्मेति निश्चितम् / स्वयञ्ज्योतिः परं तत्त्वं परे व्योम्नि व्यवस्थितम्

இதி ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் உபரிவிபாகத்தில், ஈஸ்வரகீதைகளில் ஒன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவு. ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—ஒரே நிர்லிங்கமான, அவ்யக்தமான தத்துவமே உண்மையான ‘லிங்கம்’; அது நிச்சயமாகப் பிரம்மம். அது சுயஜ்யோதி பரதத்துவம்; பரவ்யோமத்தில் (பரச் சிதாகாசத்தில்) நிலைபெற்றது.

Verse 2

अव्यक्तं कारणं यत्तदक्षरं परमं पदम् / निर्गुणं शुद्धविज्ञानं तद् वै पश्यन्ति सूरयः

அவ்யக்தமான காரணத் தத்துவமே அக்ஷரம், பரமபதம்; குணாதீதமும் தூய விழிப்புணர்வு-சொரூபமும் ஆன அதையே ஞானிகள் உண்மையாகக் காண்கிறார்கள்.

Verse 3

तन्निष्ठाः शान्तसंकल्पा नित्यं तद्भावभाविताः / पश्यन्ति तत् परं ब्रह्म यत्तल्लिङ्गमिति श्रुतिः

அதில் உறுதியாக நிலைத்தோர், சங்கல்பம் அமைந்தோர், எப்போதும் அதே தியான-பாவத்தில் நிறைந்தோர்—அவர்கள் அந்த பரம்பிரம்மத்தை காண்கிறார்கள்; ஸ்ருதி கூறுகிறது: ‘அதே அதன் (உண்மை) லிங்கம்.’

Verse 4

अन्यथा नहि मां द्रष्टुं शक्यं वै मुनिपुङ्गवाः / नहि तद् विद्यते ज्ञानं यतस्तज्ज्ञायते परम्

வேறு வழியில், ஓ முனிவரே, என்னைக் காண்பது உண்மையில் இயலாது. ஏனெனில் அந்த பரம தத்துவத்தை அறியச் செய்யும் சாதாரண அறிவு எதுவும் இல்லை.

Verse 5

एतत्तत्परमं ज्ञानं केवलं कवयो विदुः / अज्ञानमितरत् सर्वं यस्मान्मायामयं जगत्

இதுவே பரம ஞானம்—கவி-ரிஷிகள் இதையே அறிகிறார்கள். இதற்கு அப்பால் உள்ள அனைத்தும் அஞ்ஞானமே; ஏனெனில் இந்த உலகம் மாயாமயம்.

Verse 6

यज्ज्ञानं निर्मलं सूक्ष्मं निर्विकल्पं यदव्ययम् / ममात्मासौ तदेवेमिति प्राहुर्विपश्चितः

மாசற்ற, நுண்ணிய, நிர்விகல்ப, அழிவிலா அந்த ஞானமே என் ஆத்மஸ்வரூபம் என்று ஞானிகள் உரைக்கின்றனர்.

Verse 7

ये ऽप्यनेकं प्रपश्यन्ति ते ऽपि पश्यन्ति तत्परम् / आश्रिताः परमां निष्ठां बुद्ध्वैकं तत्त्वमव्ययम्

பல்வகைமை காண்பவர்களும் அந்த பரமத் தத்துவத்தையே காண்கிறார்கள். உன்னத நிஷ்டையில் தஞ்சமடைந்து, ஒரே அழிவிலா தத்துவத்தை உணர்கிறார்கள்.

Verse 8

ये पुनः परमं तत्त्वमेकं वानेकमीश्वरम् / भक्त्या मां संप्रपश्यन्ति विज्ञेयास्ते तदात्मकाः

பக்தியால் என்னை பரமத் தத்துவமாகத் தெளிவாகக் காண்போர்—ஒரே ஈசுவரனாகவோ, பல வடிவங்களில் வெளிப்படும் ஈசுவரனாகவோ—அவர்கள் அத் தத்துவத்தில் நிலைபெற்ற ஆத்மையினர் என அறியப்படுவர்.

Verse 9

साक्षादेव प्रपश्यन्ति स्वात्मानं परमेश्वरम् / नित्यानन्दं निर्विकल्पं सत्यरूपमिति स्थितिः

அவர்கள் தம் சொந்த ஆத்மாவிலேயே பரமேசுவரனை நேரடியாகக் காண்கிறார்கள்—நித்திய ஆனந்தம், நிர்விகல்பம், சத்தியஸ்வரூபம்; இதுவே நிலைபெற்ற நிலை.

Verse 10

भजन्ते परमानन्दं सर्वगं यत्तदात्मकम् / स्वात्मन्यवस्थिताः शान्ताः परे ऽव्यक्ते परस्य तु

தம் ஆத்மாவில் நிலைத்து, அமைதியுடன் உள்ள்முகமாக அவர்கள் அந்த பரமானந்தத்தை வழிபடுகின்றனர்; அது அனைத்திலும் நிறைந்தது, அத் தத்துவமே—பரமனின் அவ்யக்தமான உச்சநிலை.

Verse 11

एषा विमुक्तिः परमा मम सायुज्यमुत्तमम् / निर्वाणं ब्रह्मणा चैक्यं कैवल्यं कवयो विदुः

இதுவே பரம விடுதலை—என்னுடன் உத்தம சாயுஜ்யம். இதுவே நிர்வாணம், பிரம்மத்துடன் ஐக்கியம், கைவல்யம் என ஞானிகள் அறிகின்றனர்.

Verse 12

तस्मादनादिमध्यान्तं वस्त्वेकं परमं शिवम् / स ईश्वरो महादेवस्तं विज्ञाय विमुच्यते

ஆகவே ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்ற ஒரே பரமத் தத்துவமான பரமசிவனை அறிக. அவரே ஈசன், மகாதேவன்; அவரை உணர்ந்தால் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 13

न तत्र सूर्यः प्रविभातीह चन्द्रो न नक्षत्राणि तपनो नोत विद्युत् / तद्भासेदमखिलं भाति नित्यं तन्नित्यभासमचलं सद्विभाति

அங்கே சூரியன் ஒளியளிப்பதில்லை; சந்திரனும் அல்ல; நட்சத்திரங்களும் அல்ல; மின்னலும் அல்ல; உலக அக்கினியும் அல்ல. அவன் ஒளியாலேயே இவை அனைத்தும் எப்போதும் ஒளிர்கின்றன; அந்த அசையா சுயஜ்யோதி நித்தியமாகவே பிரகாசிக்கிறது.

Verse 14

नित्योदितं संविदा निर्विकल्पं शुद्धं बृहन्तं परमं यद्विभाति / अत्रान्तरं ब्रह्मविदो ऽथ नित्यं पश्यन्ति तत्त्वमचलं यत् स ईशः

நித்தியமாக ஒளிரும் அந்த பரமத் தத்துவம்—தூய சித்துரூபம், நிர்விகல்பம், மாசற்றது, பேர்விரிவு உடையது, உச்சமானது—அதையே பிரம்மவித்தர்கள் இவ்வுள்ளகத்தில் இடையறாது அசையா உண்மையெனக் காண்கிறார்கள்; அதுவே ஈசன்.

Verse 15

नित्यानन्दममृतं सत्यरूपं शुद्धं वदन्ति पुरुषं सर्ववेदाः / तदेवेदमिति प्रणवेनेशितारं धायायन्ति वेदार्थविनिश्चितार्थाः

அனைத்து வேதங்களும் பரம புருஷனை நித்தியானந்தம், அமிர்தம், சத்தியரூபம், முழுத் தூய்மை எனப் புகழ்கின்றன. ‘அதுவே இதுவெல்லாம்’ என்று உறுதி செய்து, வேதார்த்தம் தீர்மானித்தோர் பிரணவம் (ஓம்) வழியே ஈசனைத் தியானிக்கின்றனர்.

Verse 16

न भूमिरापो न मनो न वह्निः प्राणो ऽनिलो गगनं नोत बुद्धिः / न चेतनो ऽन्यत् परमाकाशमध्ये विभाति देवः शिव एव केवलः

அங்கே பூமியும் இல்லை, நீரும் இல்லை, மனமும் இல்லை, தீயும் இல்லை; பிராணனும் இல்லை, காற்றும் இல்லை, ஆகாயமும் இல்லை, புத்தியும் இல்லை. வேறு எந்தச் சைதன்யத் தத்துவமும் இல்லை. பரம ஆகாசமான உண்மையின் நடுவில் ஒரே தேவன் சிவன் மட்டுமே ஒளிர்கிறான்—சிவனே தனியே.

Verse 17

इत्येतदुक्तं परमं रहस्यं ज्ञानामृतं सर्ववेदेषु गूढम् / जानाति योगी विजने ऽथ देशे युञ्जीत योगं प्रयतो ह्यजस्रम्

இவ்வாறு உச்ச ரகசியம் உரைக்கப்பட்டது—அனைத்து வேதங்களிலும் மறைந்துள்ள விடுதலை-ஞான அமிர்தம். யோகி தனிமையான இடத்தில் அதை உணர்கிறான்; ஆகவே முயற்சியுடன் இடைவிடாது யோகத்தைப் பயில வேண்டும்.