Adhyaya 41

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे चत्वारिशो ऽध्यायः सूत उवाच एवमेष महादेवो देवदेवः पितामहः / करोति नियतं कालं कालात्मा ह्यैश्वरी तनुः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் நாற்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—இவ்விதம் அந்த மகாதேவன், தேவர்களின் தேவன், பிதாமகன், நிர்ணயமான ஒழுங்கில் காலத்தை அமைக்கிறான்; ஏனெனில் காலமே அவன் ஆத்மா, அவனது ஐஸ்வர்யத் திருமேனி.

Verse 2

तस्य ये रश्मयो विप्राः सर्वलोकप्रदीपकाः / तेषां श्रेष्ठाः पुनः सप्त रश्मयो ग्रहयोनयः

ஓ விப்ரர்களே, அவன் (சூரியன்) கதிர்கள் எல்லா உலகங்களையும் ஒளிரச் செய்கின்றன; அவற்றில் மீண்டும் சிறந்த ஏழு கதிர்கள் கிரகங்களின் யோனிகள், அதாவது தோற்றக் காரணங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 3

सुषुम्नो हरिकेशश्च विश्वकर्मा तथैव च / विश्वव्यचाः पुनश्चान्यः संयद्वसुरतः परः

(இக்கதிர்களின் பெயர்கள்)—சுஷும்னா, ஹரிகேசன், மேலும் விஸ்வகர்மா; மீண்டும் மற்றொன்று ‘விஸ்வவ்யசா’ எனப்படும்; இவற்றிற்கு அப்பால் ‘ஸம்யத்வஸுரத’ என்ற கதிர் உள்ளது.

Verse 4

अर्वावसुरिति ख्यातः स्वराडन्यः प्रकीर्तितः / सुपुम्नः सूर्यरश्मिस्तु पुष्णाति शिशिरद्युतिम्

ஒரு சூரியக் கதிர் ‘அர்வாவசு’ எனப் புகழ்பெற்றது; மற்றொன்று ‘ஸ்வராட்’ எனக் கூறப்படுகிறது. ‘ஸுபும்ன’ என்ற சூரியரச்மி பனிக்காலத்தின் குளிர்ந்த ஒளிமிகுதியை வளர்க்கிறது.

Verse 5

तिर्यगूर्ध्वप्रचारो ऽसौ सुषुम्नः परिपठ्यते / हरिकेशस्तु यः प्रोक्तो रश्मिर्नक्षत्रपोषकः

அது குறுக்காகவும் மேல்நோக்கியும் செல்கின்ற இயக்கம் ‘சுஷும்னா’ எனப் பாராயணம் செய்யப்படுகிறது. ‘ஹரிகேச’ எனச் சொல்லப்படும் கதிர் நக்ஷத்திரங்களைப் போஷிப்பதாகும்.

Verse 6

विश्वकर्मा तथा रश्मिर्बुधं पुष्णाति सर्वदा / विश्वव्यचास्तु यो रश्मिः शुक्रं पुष्णाति नित्यदा

‘விஸ்வகர்மா’ எனும் கதிர் எப்போதும் புதனைப் போஷிக்கிறது. ‘விஸ்வவ்யசா’ எனப்படும் கதிர் நிரந்தரமாக சுக்ரனைப் போஷிக்கிறது.

Verse 7

संयद्वसुरिति ख्यातः स पुष्णाति च लोहितम् / वृहस्पतिं प्रपुष्णाति रश्मिरर्वावसुः प्रभोः / शनैश्चरं प्रपुष्णाति सप्तमस्तु सुराट् तथा

‘ஸம்யத்வஸு’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த (பிரபுவின்) கதிர் லோஹிதன் (செவ்வாய்) ஐப் போஷிக்கிறது. பிரபுவின் ‘அர்வாவசு’ கதிர் சிறப்பாக ப்ருஹஸ்பதியைப் புஷ்டிப்படுத்துகிறது. அதுபோல ஏழாவது ‘ஸுராட்’ கதிர் சனைஸ்சரன் (சனி) ஐயும் போஷிக்கிறது.

Verse 8

एवं सूर्यप्रभावेन सर्वा नक्षत्रतारकाः / वर्धन्ते वर्धिता नित्यं नित्यमाप्याययन्ति च

இவ்வாறு சூரியனின் பிரபாவத்தால் எல்லா நட்சத்திரங்களும் தாரைகளும் வளர்கின்றன; என்றும் வலுப்பெற்று, அவை இடையறாது மீண்டும் மீண்டும் ஊட்டம் பெறுகின்றன।

Verse 9

दिव्यानां पार्थिवानां च नैशानां चैव सर्वशः / आदानान्नित्यमादित्यस्तेजसां तमसां प्रभुः

வானுலக, பூமியுலக, இரவுக்கால—எல்லா வகையிலும் உள்ள சக்திகளை இடையறாது ஈர்த்து, ஆதித்யன் ஒளிக்கும் இருளுக்கும் என்றும் அதிபதியாக விளங்குகின்றான்।

Verse 10

आदत्ते स तु नाडीनां सहस्त्रेण समन्ततः / नादेयांश्चैव सामुद्रान् कूप्यांश्चैव सहस्त्रदृक् / स्थावराञ्जङ्गमांश्चैव यच्च कुल्यादिकं पयः

ஆயிரக் கண்களையுடைய சூரியன் எல்லாத் திசைகளிலும் ஆயிரம் நாழிகள் (நீரோடைகள்) வழியாக நீரை ஈர்க்கின்றான்—ஆறுகளின் நீர், கடல்நீர், கிணறுகள் மற்றும் நீர்த்தேக்கங்களின் நீர்; மேலும் நிலைபெற்றதும் நகர்வதும் ஆகிய உயிர்களுக்காக கால்வாய்கள் முதலியவற்றில் ஓடும் நீரையும் அவன் எடுத்துக் கொள்கின்றான்।

Verse 11

तस्य रश्मिसहस्त्रं तच्छीतवर्षोष्णनिस्त्रवम् / तासां चतुः शतं नाड्यो वर्षन्ते चित्रमूर्तयः

அவனிடமிருந்து (சூரியனிடமிருந்து) ஆயிரம் கதிர்கள் வெளிப்படுகின்றன; அவை குளிராகவும் மழையாகவும் வெப்பமாகவும் பாய்கின்றன. அவற்றில் நானூறு நாழிகள் வியத்தகு வடிவங்களை ஏற்று மழையைப் பொழிகின்றன।

Verse 12

वन्दनाश्चैव याज्याश्च केतना भूतनास्तथा / अमृता नाम ताः सर्वा रश्मयो वृष्टिसर्जनाः

மழையை உருவாக்கும் அந்தக் கதிர்கள் ‘வந்தனா’, ‘யாஜ்யா’, ‘கேதனா’, ‘பூதனா’ என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. அவை அனைத்தும் சேர்ந்து ‘அம்ருதா’ எனப் பெயர்பெறும்—மழையைப் பிறப்பிக்கும் ஒளிமிகு கதிர்கள்.

Verse 13

हिमोद्वाहाश्च ता नाड्यो रश्मयस्त्रिशतं पुनः / रश्म्यो मेष्यश्च पौष्यश्च ह्लादिन्यो हिमसर्जनाः / चन्द्रास्ता नामतः सर्वाः पीताभाः स्युर्गभस्तयः

குளிரை ஏந்தும் அந்த நாடிகள் மீண்டும் சந்திரனின் முந்நூறு கதிர்களாகக் கூறப்படுகின்றன. அவற்றில் மேஷ்யா, பௌஷ்யா எனப்படும் கதிர்கள் குளிர்ச்சியுடையவை; பனிமூட்டம்/பனித்துளி உண்டாக்குபவை. அவை அனைத்தும் ‘சந்திராஃ’ என அழைக்கப்படுகின்றன; அவற்றின் ஒளி மங்கிய மஞ்சள்நிறமாகும்.

Verse 14

शुक्राश्च ककुभश्चैव गावो विश्वभृतस्तथा / शुक्रास्ता नामतः सर्वास्त्रिविधा घर्मसर्जनाः

சுக்ரா, ககுபா, மேலும் ‘விச்வப்ருத்’ எனப்படும் பசுக்கள்—பெயரால் இவை அனைத்தும் ‘சுக்ராஃ’ என அழைக்கப்படுகின்றன. இவை மூன்று வகை; வெப்பம் (கார்மை) உமிழ்வன.

Verse 15

समं बिभर्ति ताभिः स मनुष्यपितृदेवताः / मनुष्यानौषधेनेह स्वधया च पितॄनपि / अमृतेन सुरान् सर्वांस्त्रिभिस्त्ररिंस्तर्पयत्यसौ

இந்த மூன்றினாலும் அவர் மனிதர், பித்ருக்கள், தேவர்கள் ஆகிய மூவரையும் சமமாகத் தாங்கி வளர்க்கிறார். இங்கு மனிதரை அன்னமும் மூலிகை மருந்துகளாலும், பித்ருக்களை ஸ்வதா அர்ப்பணத்தாலும், எல்லாத் தேவர்களையும் அமிர்தத்தாலும் திருப்திப்படுத்துகிறார்; இவ்வாறு மும்முறைச் செயலில் மூவரும் நிறைவு பெறுகின்றனர்.

Verse 16

वसन्ते ग्रैष्मिके चैव शतैः स तपति त्रिभिः / शरद्यपि च वर्षासु चतुर्भैः संप्रवर्षति / हेमन्ते शिशिरे चैव हिममुत्सृजति त्रिभिः

வசந்தமும் கோடையும் காலங்களில் அவர் (சூரியன்) முந்நூறு கதிர்களால் எரியத் திகழ்கிறார். சரத்காலமும் மழைக்காலமும் நானூறு கதிர்களால் மழையைப் பொழிகிறார். ஹேமந்தம் மற்றும் சிசிரத்தில் முந்நூறு கதிர்களால் பனியை வெளிப்படுத்துகிறார்.

Verse 17

वरुणो माघमासे तु सूर्यः पूषा तु फल्गुने / चैत्रे मासि भवेदंशो धाता वैशाखतापनः

மাঘ மாதத்தில் வருணன் அதிஷ்டாதாவாக இருப்பான்; பால்குணத்தில் சூரியன் பூஷன் ரூபமாக அதிஷ்டானம் செய்கிறான். சைத்ரத்தில் அம்சன் அதிஷ்டாதா; வைசாகத்தில் தாதா ‘தாபன’—வெப்பம் அளிப்பவன்—அதிஷ்டாதாவாகிறான்.

Verse 18

ज्येष्ठामूले भवेदिन्द्रः आषाढे सविता रविः / विवस्वान् श्रावणे मासि प्रौष्ठपद्यां भगः स्मृतः

ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் தொடக்கத்தில் இந்திரன் அதிஷ்டாதா; ஆஷாடத்தில் சவிதா—ரவி—அதிஷ்டிக்கிறார். ஸ்ராவணத்தில் விவஸ்வான்; ப்ரோஷ்டபதாவில் பகன் அதிதேவதையாக நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 19

पर्जन्यो ऽश्वयुजि त्वष्टाकार्तिके मासि भास्करः / मार्गशीर्ष भवेन्मित्रः पौषे विष्णुः सनातनः

ஆஸ்வயுஜத்தில் அவர் பர்ஜன்யன் என அழைக்கப்படுகிறார்; கார்த்திகையில் த்வஷ்டா, அதே மாதத்தில் பாஸ்கரனுமாக. மார்கசீர்ஷத்தில் மித்ரனாகிறார்; பௌஷத்தில் சனாதன விஷ்ணுவாகிறார்.

Verse 20

पञ्चरश्मिसहस्त्राणि वरुणस्यार्ककर्मणि / षड्भिः सहस्त्रैः पूषा तु देवोंशः सप्तभिस्तथा

சூரியனின் செயல்பாட்டில் வருணனுக்கு ஐந்தாயிரம் கதிர்கள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளன. பூஷன் ஆறாயிரத்தால் இயங்குகிறார்; தேவாம்சமும் அதுபோல் ஏழாயிரத்தால்.

Verse 21

धाताष्टभिः सहस्त्रैस्तु नवभिस्तु शतक्रतुः / विवस्वान् दशभिः पाति पात्येकादशभिर्भगः

தாதா எட்டாயிரம் (கதிர்களால்) காக்கிறார்; சதக்ரது (இந்திரன்) ஒன்பதாயிரத்தால். விவஸ்வான் பத்தாயிரத்தால் காக்கிறார்; பகன் பதினொன்றாயிரத்தால் காக்கிறார்.

Verse 22

सप्तभिस्तपते मित्रस्त्वष्टा चैवाष्टभिस्तपेत् / अर्यमा दशभैः पाति पर्जन्यो नवभिस्तपेत् / षड्भी रश्मिसहस्त्रैस्तु विष्णुस्तपति विश्वसृक्

மித்ரன் ஏழு (கதிர்க் குழுக்களால்) ஒளிர்கிறான்; த்வஷ்டா எட்டால் ஒளிர்கிறான். அர்யமன் பத்தால் காக்கிறான்; பர்ஜன்யன் ஒன்பதால் தகிக்கிறான். ஆனால் உலகைச் சிருஷ்டிப்பவன் விஷ்ணு ஆறாயிரம் கதிர்களால் தகித்து ஒளியூட்டுகிறான்.

Verse 23

वसन्ते कपिलः सूर्यो ग्रीष्मे काञ्चनसप्रभः / श्वेतो वर्षासु वर्णेन पाण्डुरः शरदि प्रभुः / हेमन्ते ताम्रवर्णः स्याच्छिशिरे लोहितो रविः

வசந்தத்தில் சூரியன் கபில நிறமாய்; கோடையில் காஞ்சனப் பிரகாசத்துடன் ஒளிர்வான். மழைக்காலத்தில் வெண்நிறமாய், சரத்காலத்தில் ஆண்டவன் பாண்டுர ஒளியாய் தோன்றுவான். ஹேமந்தத்தில் தாமிர நிறமாய், சிசிரத்தில் ரவி செந்நிறமாய் விளங்குவான்.

Verse 24

ओषधीषु बलं धत्ते स्वधामपि पितृष्वथ / सूर्यो ऽमरत्वममृते त्रयं त्रिषु नियच्छति

அவர் மூலிகைகளில் வலிமையை நிறுவுகிறார்; பித்ருக்களிடத்தில் ‘ஸ்வதா’ எனும் ஹவியை ஒழுங்குபடுத்துகிறார். சூரியன் அமிர்தத்தின் மூலம் அமரத்துவத்தைத் தாங்கி, மூன்று உலகங்களிலும் அந்த மும்மையை நியமிக்கிறான்.

Verse 25

अन्ये चाष्टौ ग्रहा ज्ञेयाः सूर्येणाधिष्ठिता द्विजाः / चन्द्रमाः सोमपुत्रश्च शुक्रश्चैव बृहस्पतिः / भौमो मन्दस्तथा राहुः केतुमानपि चाष्टमः

இருபிறப்பினரே, சூரியன் அதிஷ்டானமாகக் கொண்ட மற்ற எட்டு கிரகங்களையும் அறியுங்கள்—சந்திரன், சோமபுத்திரன் புதன், சுக்கிரன், பிரகஸ்பதி, பௌமன் (செவ்வாய்), மந்தன் (சனி), ராகு, மேலும் எட்டாவது கேது.

Verse 26

सर्वे ध्रुवे निबद्धा वै ग्रहास्ते वातरश्मिभिः / भ्राम्यमाणा यथायोगं भ्रमन्त्यनुदिवाकरम्

அந்த எல்லா கிரகங்களும் துருவ நட்சத்திரத்தில் காற்றுபோன்ற கதிர்களின் கயிறுகளால் கட்டப்பட்டுள்ளன. தத்தம் ஒழுங்கின்படி இயக்கப்பட்டு, தினந்தோறும் திவாகரனின் பாதையைப் பின்பற்றி சுற்றுகின்றன.

Verse 27

अलातचक्रवद् यान्ति वातचक्रेरिता द्विजाः / यस्माद् वहति तान् वायुः प्रवहस्तेन स स्मृतः

இருபிறப்பினரே, காற்றின் சக்கரத்தால் உந்தப்பட்டு அவர்கள் தீக்குச்சி வட்டம்போல் சுழன்று செல்கின்றனர். காற்றே அவர்களைத் தாங்கி முன்னே கொண்டு செல்கின்றதால், அவன் ‘ப்ரவஹ’ என்ற நாமத்தால் நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 28

रथस्त्रिचक्रः सोमस्य कुन्दाभास्तस्य वाजिनः / वामदक्षिणतो युक्ता दश तेन निशाकरः

சோமனின் ரதம் மூன்று சக்கரங்களுடையது; அவன் குதிரைகள் குந்தமலர் (மல்லிகை) போல் வெண்மையானவை. இடமும் வலமும் பத்து குதிரைகள் பூட்டப்பட்டுள்ளன; அவற்றால் நிசாகரன் சந்திரன் தன் பாதையில் செல்கிறான்.

Verse 29

वीथ्याश्रयाणि चरति नक्षत्राणि रविर्यथा / ह्रासवृद्धी च विप्रेन्द्रा ध्रुवाधाराणि सर्वदा

சூரியன் தன் விண்வீதியில் நகர்வதுபோல், நக்ஷத்திரங்களும் தத்தம் பாதைகளில் செல்கின்றன. ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே, அவற்றின் குறைவு-வளர்ச்சி எப்போதும் துருவ நட்சத்திரத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டே நிலைகொள்கிறது.

Verse 30

स सोमः शुक्लपक्षे तु भास्करे परतः स्थिते / आपूर्यते परस्यान्तः सततं दिवसक्रमात्

அந்த சோமன் சுக்லபட்சத்தில், பாஸ்கரன் (சூரியன்) அவனுக்கு அப்பால் நிலைபெற்றிருக்கையில், நாட்களின் வரிசைப்படி அவன் அப்புறப் பகுதியில் இடையறாது நிரம்புகின்றான்.

Verse 31

क्षीणायितं सुरैः सोममाप्यायति नित्यदा / एकेन रश्मिना विप्राः सुषुम्नाख्येन भास्करः

ஓ விப்ரர்களே, தேவர்களால் ‘பானம்’ செய்யப்பட்டதால் சோமன் சுருங்கியபோது, பாஸ்கரன் (சூரியன்) ‘சுஷும்னா’ எனப்படும் ஒரே கதிரால் அவனை எப்போதும் ஊட்டிப் பெருக்குகின்றான்.

Verse 32

एषा सूर्यस्य वीर्येण सोमस्याप्यायिता तनुः / पौर्णमास्यां स दृश्येत संपूर्णे दिवसक्रमात्

சூரியனின் வீரியத்தால் ஊட்டமடைந்த இந்த சோமனின் உடல் (சந்திரமண்டலம்), நாட்களின் சுழற்சி நிறைவுற்றபோது பௌர்ணமி இரவில் முழுமையாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 33

संपूर्णमर्धमासेन तं सोमममृतात्मकम् / पिबन्ति देवता विप्रा यतस्ते ऽमृतभोजनाः

அரைமாதத்திற்குள் அமுதசாரமாயுள்ள அந்தச் சோமத்தை தேவரும் பிரம்மரிஷிகளும் முழுதும் அருந்துகின்றனர்; ஆகவே அவர்கள் அமுதபோஜிகள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 34

ततः पञ्चदशे भागे किञ्चिच्छिष्टे कलात्मके / अपराह्णे पितृगणा जघन्यं पर्युपासते

பின்னர் காலைகளால் ஆன நாளின் பதினைந்தாம் பகுதி சிறிது மீதமிருக்கையில், பிற்பகலில் பித்ருகணங்கள் தாழ்ந்த (அவசான) பகுதியைச் சேவித்து அர்ப்பணங்களை எதிர்நோக்குகின்றனர்.

Verse 35

पिबन्ति द्विकलं कालं शिष्टा तस्य कला तुया / सुधामृतमयीं पुण्यां तामन्दोरमृतात्मिकाम्

இரு கலைகாலம் வரை, நீதியுடையோர் உம்மால் அருளப்பட்ட அவனுடைய அந்தப் புனிதமான சுதா-அமுதமயக் கலையை—சந்திரனின் அமுதாத்மிக இயல்பை—அருந்துகின்றனர்.

Verse 36

निः सृतं तदमावास्यां गभस्तिभ्यः स्वधामृतम् / मासतृप्तिमपाप्यग्र्यां पितरः सन्ति निर्वृताः

அமாவாசையில் சூரியக் கதிர்களிலிருந்து ‘ஸ்வதா’ எனும் அமுதம் வெளிப்படுகிறது; அதனால் மாதாந்திர உத்தமத் திருப்தியைப் பெற்று பித்ருக்கள் நிறைவும் அமைதியும் அடைகின்றனர்.

Verse 37

न सोमस्य विनाशः स्यात् सुधा देवैस्तु पीयते / एवं सूर्यनिमित्तस्य क्षयो वृद्धिश्च सत्तमाः

சோமனுக்கு அழிவு இல்லை; தேவர்கள் அவனுடைய சுதாவையே அருந்துகின்றனர். ஓ சத்தமா, சூரியனை நிமித்தமாகக் கொண்டு இவ்வாறே குறைவும் வளர்ச்சியும் (கலைக் குறை-வளர்) நிகழ்கின்றன.

Verse 38

सोमपुत्रस्य चाष्टाभिर्वाजिभिर्वायुवेगिभिः / वारिजैः स्यन्दनो युक्तस्तेनासौ याति सर्वतः

சோமபுத்திரனுடைய தேரு நீரிலிருந்து பிறந்த, காற்றின் வேகமென ஓடும் எட்டு குதிரைகளால் இணைக்கப்பட்டது; அந்தத் தேரினால் அவன் எங்கும் செல்கிறான்.

Verse 39

शुक्रस्य भूमिजैरश्वैः स्यन्दनो दशभिर्वृतः / अष्टबिश्चाथ भौमस्य रथो हैमः सुशोभनः

சுக்கிரனுடைய தேரு பூமியில் பிறந்த பத்து குதிரைகளால் சூழப்பட்டது; அதுபோல பௌமன் (செவ்வாய்) எட்டு குதிரைகள் இழுக்கும் பொன்னாலான அழகிய தேரை உடையவன்.

Verse 40

बृहस्पतेरथाष्टाश्वः स्यन्दनो हेमनिर्मितः / रथस्तमोमयो ऽष्टाश्वो मन्दस्यायसनिर्मितः / स्वर्भानोर्भास्करारेश्च तथा षड्भिर्हयैर्वृतः

பிரகஸ்பதியின் தேரு பொன்னால் செய்யப்பட்டு எட்டு குதிரைகள் இழுக்கிறது. மந்தன் (சனி) இரும்பால் ஆன, இருள்மயமான எட்டு குதிரைத் தேரை உடையவன். சூரியனின் பகைவன் ஸ்வர்பானு (ராகு) ஆறு குதிரைகளால் சூழப்பட்டவன்.

Verse 41

एते महाग्रहाणां वै समाख्याता रथा नव / सर्वे ध्रुवे महाभागा निबद्धा वातरश्मिभिः

இவ்வாறு மகாகிரகங்களின் ஒன்பது தேர்கள் கூறப்பட்டன. ஓ மகாபாகனே! அவை அனைத்தும் காற்றின் கதிர்களெனும் கயிறுகளால் துருவ நட்சத்திரத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளன.

Verse 42

ग्रहर्क्षताराधिष्ण्यानि ध्रुवे बद्धान्येशेषतः / भ्रमन्ति भ्रामयन्त्येनं सर्वाण्यनिलरश्मिभिः

கிரகங்கள், நட்சத்திர மண்டலங்கள், தாரைகள் மற்றும் அவற்றின் தெய்வீக நிலையங்கள்—இவை அனைத்தும் விதிவிலக்கின்றி துருவத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளன. தத்தம் பாதையில் சுழன்று, காற்றின் கதிர்களால் இயக்கப்பட்டு, (பிரபஞ்சச் சக்கரத்தையும்) சுழலச் செய்கின்றன.