Adhyaya 40

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितार्या पूर्वविभागे एकोनचत्वारिंशो ऽध्यायः सूत उवाच स रथो ऽधिष्ठितो देवैरादित्यैर्वसुभिस्तथा / गन्धर्वैरप्सरोभिश्च ग्रामणीसर्पराक्षसैः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் ஏகோனசத்வாரிம்ஷ அத்தியாயம். சூதர் கூறினார்—அந்த ரதம் தேவர்கள், ஆதித்யர், வசுக்கள், கந்தர்வர், அப்ஸரைகள், கணநாயகர், நாகர் மற்றும் ராக்ஷசர் ஆகியோரால் ஏறப்பட்டிருந்தது.

Verse 2

धातार्ऽयमाथ मित्रश्च वरुणः शक्र एव च / विवस्वानथ पूषा च पर्जन्यश्चांशुरेव च

தாதா, அர்யமன், மித்ரன், வருணன், சக்ரன்; மேலும் விவஸ்வான், பூஷன், பர்ஜன்யன், அம்‌ஷு—இத்தெய்வங்கள் இங்கு அறிவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 3

भगस्त्वष्टा च विष्णुश्च द्वादशैते दिवाकराः / आप्यायन्ति वै भानुं वसन्तादिषु वै क्रमात्

பகன், த்வஷ்டா, விஷ்ணு—இவர்கள் பன்னிரண்டு திவாகரர் (ஆதித்யர்). வசந்தம் முதலான பருவங்களில் வரிசையாக அவர்கள் சூரியனை ஊட்டிப் பலப்படுத்துகின்றனர்.

Verse 4

पुलस्त्यः पुलहश्चात्रिर्वसिष्ठश्चाङ्गिरा भृगुः / भरद्वाजो गौतमश्च कश्यपः क्रतुरेव च

புலஸ்த்யர், புலஹர், அத்ரி, வசிஷ்டர், அங்கிரஸ், ப்ருகு, பரத்வாஜர், கௌதமர், கஷ்யபர், கிரது—இம்மஹரிஷிகள் இங்கு வரிசையாக எண்ணப்பட்டுள்ளனர்।

Verse 5

जमदग्निः कौशिकश्च मुनयो ब्रह्मवादिनः / स्तुवन्ति देवं विविधैश्छन्दोभिस्ते यथाक्रमम्

ஜமதக்னி, கௌசிகர்—பிரம்மவாதி முனிவர்கள்—பலவித வேதச் சந்தங்களால், வரிசைப்படி, இறைவனைப் போற்றுகின்றனர்।

Verse 6

रथकृच्च रथौज्श्च रथचित्रः सुबाहुकः / रथस्वनो ऽथ वरुणः सुषेणः सेनजित् तथा

மேலும் ரதக்ருத், ரதௌஜா; ரதசித்ர, சுபாஹுக; அடுத்து ரதஸ்வன; அதோடு வருணன்; சுஷேணன் மற்றும் சேனஜித் ஆகியோரும் இருந்தனர்।

Verse 7

तार्क्ष्यश्चारिष्टनेमिश्च रथजित् सत्यजित् तथा / ग्रामण्यो देवदेवस्य कुर्वते ऽभीशुसंग्रहम्

தார்க்ஷ்யன், அரிஷ்டநேமி, ரதஜித், சத்யஜித், கிராமண்யன்—தேவர்களின் தேவனுக்குரிய இச்சேவகர்கள், ஆண்டவரின் தேரின் கட்டுப்பாடுகளையும் அணிகலன்களையும் சேர்த்து ஒழுங்குபடுத்துகின்றனர்।

Verse 8

अथ हेतिः प्रहेतिश्च पौरुषेयो वधस्तथा / सर्पो व्याघ्रस्तथापश्च वातो विद्युद् दिवाकरः

அடுத்து ஆயுதமும் எதிராயுதமும்; மனிதனால் நிகழும் வதமும்; அதுபோல் பாம்பு, புலி, மாடுபசுக்கள்; மேலும் காற்று, மின்னல், திவாகரன் சூரியனும் (உள்ளனர்)।

Verse 9

ब्रह्मोपेतश्च विप्रेन्द्रा यज्ञोपेतस्तथैव च / राक्षसप्रवरा ह्येते प्रयान्ति पुरतः क्रमात्

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! பிரம்மவிரதம் (வேத ஒழுக்கம்) உடையவர்களும், யாகவிரதத்தில் நிலைபெற்றவர்களும் ஆகிய இச் சிறந்த ராட்சசர்கள் வரிசையாக ஒன்றன்பின் ஒன்றாக முன்னே செல்கின்றனர்।

Verse 10

वासुकिः कङ्कनीरश्च तक्षकः सर्पपुङ्गवः / एलापत्रः शङ्खपालस्तथैरावतसंज्ञितः

வாசுகி, கங்கனீர, பாம்புகளில் சிறந்த தக்ஷகன்; மேலும் ஏலாபத்ரன், சங்கபாலன், ஐராவதன் என அழைக்கப்படுபவன்—இவர்கள் (நாகர்கள்) பெயரிடப்படுகின்றனர்।

Verse 11

धनञ्जयो महापद्मस्तथा कर्कोटको द्विजाः / कम्बलाश्वतरश्चैव वहन्त्येनं यथाक्रमम्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! தனஞ்சயன், மகாபத்மன், கர்கோடகன்; மேலும் கம்பலன், அச்வதரன்—இம்மகா நாகர்கள் இவரை வரிசையாகத் தாங்கிச் செல்கின்றனர்।

Verse 12

तुम्बुरुर्नारदो हाहा हूहूर्विश्वावसुस्तथा / उग्रसेनो वसुरुचिरर्वावसुरथापरः

தும்புரு, நாரதரும் இருந்தனர்; அதுபோல ஹாஹா, ஹூஹூ, விஸ்வாவசு. உக்ரசேனன், வசுருசி, மேலும் வாசவுரதனும் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 13

चित्रसेनस्तथोर्णायुर्धृतराष्ट्रो द्विजोत्तमाः / सूर्यवर्चा द्वादशैते गन्धर्वा गायतां वराः / गायन्ति विविधैर्गानैर्भानुं षड्जादिभिः क्रमात्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! சித்ரசேனன், உர்ணாயு, த்ருதராஷ்டிரன், சூர்யவர்ச்சா—இப் பன்னிரண்டு கந்தர்வர்கள், பாடகர்களில் தலைசிறந்தோர், ஷட்ஜம் முதலான ஸ்வர வரிசையில் பலவகைப் பாடல்களால் பானு (சூரியன்)னைப் புகழ்ந்து பாடுகின்றனர்।

Verse 14

क्रतुस्थलाप्सरोवर्या तथान्या पुञ्जिकस्थला / मेनका सहजन्या च प्रम्लोचा च द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! க்ரதுஸ்தலா எனும் முதன்மை அப்சரையும், மற்றொரு புஞ்ஜிகஸ்தலாவையும்; மேலும் மேனகா, ஸஹஜன்யா, ப்ரம்லோசா ஆகியோரும் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 15

अनुम्लोचा घृतीची च विश्वाची चोर्वशी तथा / अन्या च पूर्वचित्तिः स्यादन्या चैव तिलोत्तमा

அனும்லோசா, க்ருதாசீ, விஷ்வாசீ, உர்வஷீ; மேலும் மற்றொரு பூர்வசித்தி, இன்னொரு திலோத்தமா என்றும் கூறப்படுகிறது।

Verse 16

ताण्डवैर्विविधैरेनं वसन्तादिषु वै क्रमात् / तोषयन्ति महादेवं भानुमात्मानमव्ययम्

வசந்தம் முதலான பருவங்களில் முறையாகப் பலவகை தாண்டவ நடனங்களை ஆடி, அவர்கள் மகாதேவரை மகிழ்விக்கின்றனர்—அவரே பானு, அழியாத ஆத்மா.

Verse 17

एवं देवा वसन्त्यर्के द्वौ द्वौ मासौ क्रमेण तु / सूर्यमाप्याययन्त्येते तेजसा तेजसां निधिम्

இவ்வாறு தேவர்கள் முறையாக இரு இரு மாதங்கள் அர்க்கனில் (சூரியனில்) வாசம் செய்கின்றனர்; தங்கள் ஒளியால் ஒளிகளின் நிதியான சூரியனைப் போஷிக்கின்றனர்।

Verse 18

ग्रथितैः स्वैर्वचोभिस्तु स्तुवन्ति मुनयो रविम् / गन्धर्वाप्सरसश्चैनं नृत्यगेयैरुपासते

முனிவர்கள் தங்கள் நன்கு அமைந்த சொற்களால் ரவியைப் போற்றுகின்றனர்; கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் நடனமும் பாடலும் கொண்டு அவரை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 19

ग्रामणीयक्षभूतानि कुर्वते ऽभीषुसंग्रहम् / सर्पा वहन्ति देवेशं यातुधानाः प्रयान्ति च

கிராமணிகளுடன் யக்ஷ‑பூதக் கூட்டங்கள், கதிர்களைச் சேர்ப்பதுபோல் ஒளியைத் திரட்டுகின்றன. நாகங்கள் தேவேசனைத் தாங்குகின்றன; யாதுதானர்களும் அந்த ஊர்வலத்தில் நகர்கின்றனர்॥

Verse 20

बालखिल्या नयन्त्यस्तं परिवार्योदयाद् रविम् / एते तपन्ति वर्षन्ति भान्ति वान्ति सृजन्ति च / भूतानामशुभं कर्म व्यपोहन्तीह कीर्तिताः

பாலகில்ய முனிவர்கள் உதயத்தில் சூரியனைச் சூழ்ந்து, அவனை அஸ்தமனத்திற்குக் கொண்டு செல்கின்றனர். அவர்கள் வெப்பமூட்டுவர், மழை பொழிவர், ஒளிர்வர், காற்றென வீசுவர், படைப்பையும் நிகழ்த்துவர்; உயிர்களின் அசுபக் கர்மத்தை அகற்றுவோர் என இங்கு போற்றப்படுகின்றனர்॥

Verse 21

एते सहैव सूर्येण भ्रमन्ति दिवि सानुगाः / विमाने च स्थितो नित्यं कामगे वातरंहसि

இவர்கள் துணையுடன் சூரியனோடு விண்ணில் எப்போதும் சுழல்கின்றனர். சூரியனும் தன் விமானத்தில் நிலைத்திருந்து, விருப்பம்போல் செல்லும், காற்றின் வேகமுடையவனாய் ஆகாயத்தில் உலாவுகின்றான்॥

Verse 22

वर्षन्तश्च तपन्तश्च ह्लादयन्तश्च वै प्रजाः / गोपयन्तीह भूतानि सर्वाणीहायुगक्षयात्

அவர்கள் மழை பொழிந்து, வெப்பமூட்டி, உயிர்களை மகிழ்வித்து, இவ்வுலகில் யுக முடிவுவரை எல்லா ஜீவராசிகளையும் காக்கின்றனர்॥

Verse 23

एतेषामेव देवानां यथावीर्यं यथातपः / यथायोगं यथासत्त्वं स एष तपति प्रभुः

இத்தேவர்களின் வலமும் தவமும், அவர்களின் ஒழுக்க‑யோகமும் இயல்புச் சக்தியும் எவ்வாறோ அதற்கேற்ப—இப்பிரபு தன் தேஜஸ்மய தவத்தால் அவர்களைத் தக்கவாறு பகுத்து நிலைநிறுத்துகின்றான்॥

Verse 24

अहोरात्रव्यवस्थानकारणं स प्रजापतिः / पितृदेवमनुष्यादीन् स सदाप्यायेद् रविः

அவரே பிரஜாபதி; பகல்-இரவு ஒழுங்கை நிறுவும் காரணமும் அவரே. அந்த ரவி பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் முதலிய அனைவரையும் எப்போதும் போஷிக்கிறார்.

Verse 25

तत्र देवो महादेवो भास्वान् साक्षान्महेश्वरः / भासते वेदविदुषां नीलग्रीवः सनातनः

அங்கே நேரே மகேஸ்வரனாகிய ஒளிமிகு மகாதேவன் விளங்குகிறார்; வேதம் அறிந்தோர்க்கு நித்திய நீலக்ரீவன் (நீலகண்டன்) பிரகாசிக்கிறார்.

Verse 26

स एष देवो भगवान् परमेष्ठी प्रजापतिः / स्थानं तद् विदुरादित्यं वेदज्ञा वेदविग्रहम्

அவரே தேவன், பகவான், பரமேஷ்டி பிரஜாபதி; வேதம் அறிந்தோர் அந்த நிலையைக் ஆதித்யன் (சூரியன்) என அறிகின்றனர்—வேதஞானியும், வேதமே உருவானவனும் அவர்.