Adhyaya 24

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे त्रयोविंशो ऽध्यायः सूत उवाच अथ देवो हृषीकेशो भगवान् पुरुषोत्तमः / तताप घोरं पुत्रार्थं निदानं तपसस्तपः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணம், ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—பின்னர் தேவன் ஹ்ருஷீகேசன், பகவான் புருஷோத்தமன், புதல்வன் வேண்டி கடும் தவம் செய்தான்—தவத்தின் மூலநிதானமே ஆன தவம்।

Verse 2

स्वेच्छयाप्यवतीर्णो ऽसौ कृतकृत्यो ऽपि विश्वधृक् / चचार स्वात्मनो मूलं बोधयन् भावमैश्वरम्

உலகைத் தாங்குபவன், நிறைவு பெற்றவனாயிருந்தும், தன் சுயஇச்சையால் அவதரித்தான்; மேலும் அவன் நடமாடிக்கொண்டே தன் ஆத்மத்தின் மூலத்தை வெளிப்படுத்தி, ஈச்வரப் பாவத்தின் அறிவை விழிப்பித்தான்।

Verse 3

जगाम योगिभिर्जुष्टं नानापक्षिसमाकुलम् / आश्रमं तूपमन्योर्वै मुनीन्द्रस्य महात्मनः

பின்பு அவர் யோகிகளால் சேவிக்கப்படும், பலவகைப் பறவைகளின் களகளப்பால் நிறைந்த மகாத்மா முனீந்திரன் உபமன்யுவின் பரம ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 4

तपत्त्रिराजमारूढः सुपर्णमतितेजसम् / शङ्खचक्रगदापाणिः श्रीवत्सकृतलक्षणः

அவர் தீவிர ஒளியுடன் திகழும் பறவைகளின் அரசன் கருடன்—மிகுந்த தேஜஸுடைய சுபர்ணன்—மேல் ஏறி தோன்றினார்; கைகளில் சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கி, மார்பில் புனித ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் விளங்கியது।

Verse 5

नानाद्रुमलताकीर्णं नानापुष्पोपशोभितम् / ऋषीणामाश्रमैर्जुष्टं वेदघोषनिनादितम्

அந்த இடம் பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்தது; பலவித மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; ரிஷிகளின் ஆசிரமங்களால் சூழப்பட்டு, வேத பாராயணத்தின் முழக்கத்தால் ஒலித்தது।

Verse 6

सिंहर्क्षशरभाकीर्णं शार्दूलगजसंयुतम् / विमलस्वादुपानीयैः सरोभिरुपशोभितम्

அந்த இடம் சிங்கங்கள், கரடிகள், சரபங்கள் நிறைந்ததாகவும், புலிகளும் யானைகளும் உடனிருந்ததாகவும்; தூய, இனிய நீருடைய ஏரிகளால் மேலும் அழகுபெற்றதாகவும் இருந்தது।

Verse 7

आरामैर्विविधैर्जुष्टं देवतायतनैः शुभैः / ऋषिकैरृषिपुत्रैश्च महामुनिगणैस्तथा

அந்த இடம் பலவகை இனிய பூங்காக்களால் நிறைந்ததும், தேவர்களின் மங்கள ஆலயங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும்; ரிஷிகள், ரிஷிப் புதல்வர்கள் மற்றும் மகாமுனிகளின் கூட்டங்களால் நிரம்பியதும் ஆக இருந்தது।

Verse 8

वेदाध्ययनसंपन्नैः सेवितं चाग्निहोत्रिभिः / योगिभिर्ध्याननिरतैर्नासाग्रगतलोचनैः

அவ்விடம் வேதாத்யயனத்தில் தேர்ந்தவராலும் அக்னிஹோத்திரம் செய்பவராலும் சேவிக்கப்படுகிறது; மேலும் தியானத்தில் நிலைத்த யோகிகளாலும், நாசியின் முனையில் பார்வை நிலைபெற்றவர்களாலும் அணுகப்படுகிறது।

Verse 9

उपेतं सर्वतः पुण्यं ज्ञानिभिस्तत्त्वदर्शिभिः / नदीभिरभितो जुष्टं जापकैर्ब्रह्मवादिभिः

அவ்விடம் எல்லாத் திசைகளிலும் புனிதமாய், தத்துவத்தைத் தரிசிக்கும் ஞானிகளால் அணுகப்படுகிறது; நதிகள் அதைச் சூழ்ந்து நேசித்து வளப்படுத்துகின்றன; ஜபம் செய்பவர்களும் பிரம்மவாதிகளும் அங்கு இடையறாது வருகை தருகின்றனர்।

Verse 10

सेवितं तापसैः पुण्यैरीशाराधनतत्परैः / प्रशान्तैः सत्यसंकल्पैर्निः शोकैर्निरुपद्रवैः

அவ்விடம் புண்ணியத் தபஸ்விகளால் சேவிக்கப்படுகிறது; அவர்கள் ஈசுவர ஆராதனையில் ஈடுபட்டவர்கள், அமைதியுடையவர்கள், உண்மைச் சங்கல்பம் கொண்டவர்கள், துயரமற்றவர்கள், இடையூறால் தீண்டப்படாதவர்கள்।

Verse 11

भस्मावदातसर्वाङ्गै रुद्रजाप्यपरायणैः / मुण्डितैर्जटिलैः शुद्धैस्तथान्यैश्च शिखाजटैः / सेवितं तापसैर्नित्य ज्ञानिभिर्ब्रह्मचारिभिः

அவ்விடம் எப்போதும் தபஸ்விகளால் சேவிக்கப்படுகிறது—அவர்களின் உடல் முழுதும் விபூதியால் வெண்மையாய், ருத்ர ஜபத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர்கள்; மேலும் தூயவர்களால்—சிலர் மொட்டையடித்தோர், சிலர் ஜடாதாரிகள், இன்னும் சிலர் சிகையும் ஜடையும் இரண்டையும் தரித்தோர்—அத்துடன் ஞானிகளாலும் உறுதியான பிரம்மச்சாரிகளாலும்।

Verse 12

तत्राश्रमवरे रम्ये सिद्धाश्रमविभूषिते / गङ्गा भगवती नित्यं वहत्येवाघनाशिनी

அங்கே, சித்தர்களின் ஆசிரமங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த இனிய சிறந்த ஆசிரமத்தில், பகவதி கங்கை இடையறாது ஓடுகின்றாள்—பாவநாசினி.

Verse 13

स तानन्विष्य विश्वात्मा तापसान् वीतकल्मषान् / प्रणामेनाथ वचसा पूजयामास माधवः

விச்வாத்மனான மாதவன் அவர்களைத் தேடி, மாசற்ற தவசிகளை சாஷ்டாங்க நமஸ்காரமும் உரிய இனிய வாக்குகளாலும் போற்றி வழிபட்டான்।

Verse 14

ते ते दृष्ट्वा जगद्योनिं शङ्खचक्रगदाधरम् / प्रणेमुर्भक्तिसंयुक्ता योगिनां परमं गुरुम्

சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கிய ஜகத்யோனியைப் பார்த்து, பக்தியுடன் அவர்கள் யோகிகளின் பரம குருவை வணங்கினர்।

Verse 15

स्तुवन्ति वैदिकैर्मन्त्रैः कृत्वा हृदि सनातनम् / प्रोचुरन्योन्यमव्यक्तमादिदेवं महामुनिम्

இதயத்தில் சனாதனனை நிறுவி, அவர்கள் வேத மந்திரங்களால் ஸ்தோத்திரம் செய்தனர்; மேலும் ஒருவருக்கொருவர் அவ்யக்தன்—ஆதிதேவன், மகாமுனி—என்று உரைத்தனர்।

Verse 16

अयं स भगवानेकः साक्षान्नारायणः परः / अगच्छत्यधुना देवः पुराणपुरुषः स्वयम्

“இவரே அந்த ஒரே பரம பகவான்—நேரில் வெளிப்பட்ட பரநாராயணன். இப்போது இந்த தேவன், புராணபுருஷன், தானே புறப்படுகிறார்.”

Verse 17

अयमेवाव्ययः स्त्रष्टा संहर्ता चैव रक्षकः / अमूर्तो मूर्तिमान् भूत्वा मुनीन् द्रष्टुमिहागतः

அவரே அழிவற்ற படைப்பாளர், சங்காரகர், காப்பாளர். உருவமற்றவராயினும் உருவம் கொண்டு, முனிவர்களை காண இங்கு வந்தார்।

Verse 18

एष धाता विधाता च समागच्छति सर्वगः / अनादिरक्षयो ऽनन्तो महाभूतो महेश्वरः

அவரே தாதா, விதாதா; அனைத்திலும் நிறைந்து அனைவரிடமும் அணுகுகின்றார். ஆதியற்றவர், அழிவற்றவர், முடிவற்றவர்—அவரே மகாபூதன், பரமேஸ்வரன் மகேஸ்வரன்.

Verse 19

श्रुत्वा श्रुत्वा हरिस्तेषां वचांसि वचनातिगः / ययौ स तूर्णं गोविन्दः स्थानं तस्य महात्मनः

அவர்களின் சொற்களை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டபின், சொல்லுக்கு அப்பாற்பட்ட ஹரி—கோவிந்தன்—அந்த மகாத்மாவின் வாசஸ்தலத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றான்.

Verse 20

उपस्पृश्याथ भावेन तीर्थे तीर्थे स यादवः / चकार देवकीसूनुर्देवर्षिपितृतर्पणम्

பின்னர் அந்த யாதவன் ஒவ்வொரு தீர்த்தத்திலும் பக்தியுடன் ஆச்சமனம் செய்து தூய்மை பெற்று, தேவகியின் புதல்வன் தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தான்.

Verse 21

नदीनां तीरसंस्थानि स्थापितानि मुनीश्वरैः / लिङ्गानि पूजयामास शंभोरमिततेजसः

நதிக்கரைகளில் முனிவரேந்தர்கள் நிறுவிய தீர்த்தஸ்தலங்களில், அளவற்ற ஒளியுடைய சம்பு (சிவன்) அவரின் லிங்கங்களை அவர் வழிபட்டான்.

Verse 22

दृष्ट्वा दृष्ट्वा समायान्तं यत्र यत्र जनार्दनम् / पूजयाञ्चक्रिरे पुष्पैरक्षतैस्तत्र वासिनः

எங்கே எங்கே ஜனார்தனன் வருவதை அவர்கள் கண்டார்களோ, அங்கேயுள்ள மக்கள் மலர்களாலும் அக்ஷதத்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் அவரை வழிபட்டனர்.

Verse 23

समीक्ष्य वासुदेवं तं शार्ङ्गशङ्खासिधारिणम् / तस्थिरे निश्चलाः सर्वे शुभाङ्गं तन्निवासिनः

சார்ங்க வில், சங்கம், வாள் தாங்கிய அந்த வாசுதேவனை நோக்கி, அந்தப் புனிதத் தாமத்தின் வாசிகள் அனைவரும் அசையாது நின்றனர்।

Verse 24

यानि तत्रारुरुक्षूणां मानसानि जनार्दनम् / दृष्ट्वा समीहितान्यासन् निष्क्रामन्ति पुराहिरम्

அங்கே அவரை அடைய விரும்பி வந்தவர்களின் மனத்தில் எழுந்த எண்ணங்களை ஜனார்தனன் கண்டு, அவர்கள் நாடிய பயன்களை நிறைவேற்றச் செய்து, பின்னர் ஹரி அந்த இடத்திலிருந்து புறப்பட்டார்।

Verse 25

अथावगाह्य गङ्गायां कृत्वा देवादितर्पणम् / आदाय पुष्पवर्याणि मुनीन्द्रस्याविशद् गृहम्

பின்னர் கங்கையில் நீராடி, தேவர்கள் முதலியோருக்குத் தர்ப்பணம் செய்து, சிறந்த மலர்களை எடுத்துக்கொண்டு முனிவரின் இல்லத்தில் நுழைந்தார்।

Verse 26

दृष्ट्वा तं योगिनां श्रेष्ठं भस्मोद्धूलितविग्रहम् / जटाचीरधरं शान्तं ननाम शिरसा मुनिम्

திருநீறு பூசப்பட்ட உடலுடன், சடைமுடியும் பட்டை ஆடையும் அணிந்த, அமைதியுடைய யோகிகளின் சிறந்தவரை கண்டு, அவர் முனிவருக்கு தலைவணங்கி வணங்கினார்।

Verse 27

आलोक्य कृष्णमायान्तं पूजयामास तत्त्ववित् / आसने चासयामास योगिनां प्रथमातिथिम्

கிருஷ்ணன் வருவதைக் கண்டு, தத்துவஞானி அவரை வழிபட்டு, யோகிகளின் முதன்மை விருந்தினராகத் தகுந்த ஆசனத்தில் அமர்த்தினார்।

Verse 28

उवाच वचसां योनिं जानीमः परमं पदम् / विष्णुमव्यक्तसंस्थानं शिष्यभावेन संस्थितम्

அவர் கூறினார்—விஷ்ணுவே வாக்கின் மூலாதாரம், பரமப் பதம் என நாம் அறிகிறோம். அவர் அவ்யக்த நிலையிலே நிலைத்துள்ளார்; நாம் அவர்முன் சீடபாவத்துடன் நிற்கிறோம்.

Verse 29

स्वागतं ते हृषीकेश सफलानि तपांसि नः / यद् साक्षादेव विश्वात्मा मद्गेहं विष्णुरागतः

ஹே ஹ்ருஷீகேசா, உமக்கு வரவேற்பு. எங்கள் தவங்கள் பலித்தன; ஏனெனில் உலகாத்மா விஷ்ணு சாட்சாத் எனது இல்லத்திற்கே வந்துள்ளார்.

Verse 30

त्वां न पश्यन्ति मुनयो यतन्तो ऽपि हि योगिनः / तादृशस्याथ भवतः किमागमनकारणम्

முயற்சி செய்யும் முனிவர்களும், சாதனையில் உழலும் யோகிகளும் கூட உம்மை காண இயலார். அத்தகைய உமது இங்கு வருகையின் காரணம் என்ன?

Verse 31

श्रुत्वोपमन्योस्तद् वाक्यं भगवान् केशिमर्दनः / व्याजहार महायोगी वचनं प्रणिपत्य तम्

உபமன்யுவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பின், கேசிமர்தனனாகிய பகவான், மகாயோகி, அவருக்கு வணங்கி பதிலாக உரைத்தார்.

Verse 32

श्रीकृष्ण उवाच भगवन् द्रष्टुमिच्छामि गिरीशं कृत्तिवाससम् / संप्राप्तो भवतः स्थानं भगवद्दर्शनोत्सुकः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—ஹே பகவனே, தோலாடை அணிந்த கிரீசனை நான் தரிசிக்க விரும்புகிறேன். பகவத் தரிசனத்திற்கான ஆவலால் உமது இருப்பிடத்துக்கு வந்தேன்.

Verse 33

कथं स भगवानीशो दृश्यो योगविदां वरः / मयाचिरेण कुत्राहं द्रक्ष्यामि तमुमापतिम्

யோகத்தை அறிந்தோரில் உன்னதமான அந்த பகவான் ஈசன் எவ்வாறு காட்சியளிப்பார்? நான் எத்தனை காலத்திற்குப் பின், எங்கே உமாபதி சிவனை தரிசிப்பேன்?

Verse 34

इत्याह भगवानुक्तो दृश्यते परमेश्वरः / भक्त्या चोग्रेण तपसा तत्कुरुष्वेह यत्नतः

இவ்வாறு கேட்டபோது பகவான் கூறினார்—“பரமேஸ்வரன் நிச்சயமாகக் காட்சியளிப்பான்; பக்தியாலும் கடுந்தவத்தாலும். ஆகவே இதனை இங்கே முயற்சியுடன் செய்.”

Verse 35

इहेश्वरं देवदेवं मुनीन्द्रा ब्रह्मवादिनः / ध्यायन्तो ऽत्रासते देवं जापिनस्तापसाश्च ये

இங்கே பிரம்மவாதிகளான முனிவர்களில் சிறந்தோர், தேவர்களின் தேவனான ஈசுவரனைத் தியானிக்கின்றனர்; மேலும் இங்கே ஜபமும் தவமும் செய்பவர்கள் அந்த தேவனை வழிபட்டு வாழ்கின்றனர்.

Verse 36

इह देवः सपत्नीको भगवान् वृषभध्वजः / क्रीडते विविधैर्भूतैर्योगिभिः परिवारितः

இங்கே பகவான் வृषபத்வஜன் (சிவன்) தன் துணைவியுடன், பலவகை பூதகணங்களுடன் விளையாடி, সিদ্ধ யோகிகளால் சூழப்பட்டிருக்கிறார்.

Verse 37

इहाश्रमे पुरा रुद्रात् तपस्तप्त्वा सुदारुणम् / लेभे महेश्वराद् योगं वसिष्ठो भगवानृषिः

இந்த ஆசிரமத்திலே முற்காலத்தில் பகவான் ரிஷி வசிஷ்டர், ருத்ரனை நோக்கி மிகக் கடுந்தவம் செய்தார்; மேலும் மகேஸ்வரனிடமிருந்து யோகத்தைப் பெற்றார்.

Verse 38

इहैव भगवान् व्यसः कृष्णद्वैपायनः प्रभुः / दृष्ट्वा तं परमं ज्ञानं लब्धवानीश्वरेश्वरम्

இவ்வுலகிலேயே பகவான் வியாசர்—கிருஷ்ணத் த்வைபாயனப் பெருமான்—அப் பரம ஞானத்தைத் தரிசித்து, ஈச்வரர்களின் ஈச்வரனாகிய ஸ்ரீஈச்வரனை அடைந்தார்।

Verse 39

इहाश्रमवरे रम्ये तपस्तप्त्वा कपर्दिनः / अविन्दत् पुत्रकान् रुद्रात् सुरभिर्भक्तिसंयुता

இங்கே இவ்வழகிய சிறந்த ஆசிரமத்தில் பக்தியுடன் கூடிய சுரபி, கபர்தின் (சிவன்) பொருட்டு தவம் செய்து, ருத்ரனிடமிருந்து வரமாகப் புதல்வர்களைப் பெற்றாள்।

Verse 40

इहैव देवताः पूर्वं कालाद् भीता महेश्वरम् / दृष्टवन्तो हरं श्रीमन्निर्भया निर्वृतिं ययुः

ஓ ஸ்ரீமான்! இங்கே முற்காலத்தில் காலத்தால் அஞ்சிய தேவர்கள் மகேஸ்வரன் ஹரனைத் தரிசித்தனர்; அவரைக் கண்டதும் அவர்கள் அச்சமின்றி அமைதியும் பேர்நிறைவும் அடைந்தனர்।

Verse 41

इहाराध्य महादेवं सावर्णिस्तपतां वरः / लब्धवान् परमं योगं ग्रन्थकारत्वमुत्तमम्

இங்கே மகாதேவனை ஆராதித்து, தவசிகளில் சிறந்த சாவர்ணி பரம யோகத்தை அடைந்தார்; மேலும் புனித நூல்கள் இயற்றும் உயர்ந்த திறனையும் பெற்றார்।

Verse 42

प्रवर्तयामास शुभां कृत्वा वै संहितां द्विजः / पौराणिकीं सुपुण्यार्थां सच्छिष्येषु द्विजातिषु

அந்த த்விஜ முனிவர் ஒரு மங்களமான ஸம்ஹிதையை இயற்றி, மிகப் புண்ணியமிக்க புராண மரபைத் தகுதியான த்விஜ சீடர்களிடையே நிலைநாட்டினார்।

Verse 43

इहैव संहितां दृष्ट्वा कापेयः शांशपायनः / महादेवं चकारेमां पौराणीं तन्नियोगतः / द्वादशैव सहस्त्राणि श्लोकानां पुरुषोत्तम

இங்கேயே ஸம்ஹிதையை நோக்கி அறிந்து, காபேய ஷாம்ஷபாயனன் அந்த ஆணையின்படி மகாதேவருக்காக இப் பௌராணிக நூலை இயற்றினான். ஓ புருஷோத்தமா, இதில் துல்லியமாக பன்னிரண்டு ஆயிரம் ஸ்லோகங்கள் உள்ளன.

Verse 44

इह प्रवर्तिता पुण्या द्व्यष्टसाहस्त्रिकोत्तरा / वायवीयोत्तरं नाम पुराणं वेदसंमितम् / इहैव ख्यापितं शिष्यैः शांशपायनभाषितम्

இங்கேயே இந்தப் புண்ணியமான புராணம்—‘வாயவீயோத்தரம்’ எனப் பெயர்பெற்று, இருபத்தெட்டு ஆயிரத்திற்குச் சிறிது மேற்பட்ட ஸ்லோகங்களுடன், வேதசம்மதமாக—பரவலாயிற்று; ஷாம்ஷபாயனன் உரைத்ததாக சீடர்கள் இங்கேயே இதை புகழ்படுத்தினர்.

Verse 45

याज्ञवल्क्यो महायोगी दृष्ट्वात्र तपसा हरम् / चकार तन्नियोगेन योगशास्त्रमनुत्तमम्

இங்கேயே மகாயோகி யாஜ்ஞவல்க்யர் தவத்தின் வலிமையால் ஹரன் (சிவன்) தரிசனம் பெற்று, அவரின் ஆணையின்படி ஒப்பற்ற யோகசாஸ்திரத்தை இயற்றினார்.

Verse 46

इहैव भृगुणा पूर्वं तप्त्वा वै परमं तपः / शुक्रो महेश्वरात् पुत्रो लब्धो योगविदां वरः

இங்கேயே முற்காலத்தில் ப்ருகு பரம தவம் செய்து, மகேஸ்வரனிடமிருந்து மகனாக சுக்ரனைப் பெற்றார்—யோகத்தை அறிந்தோரில் சிறந்தவர் சுக்ரன்.

Verse 47

तस्मादिहैव देवेशं तपस्तप्त्वा महेश्वरम् / द्रष्टुमर्हसि विश्वेशमुग्रं भीमं कपर्दिनम्

ஆகையால் இங்கேயே தேவேசன் மகேஸ்வரனை நோக்கி தவமும் சாதனையும் செய்து, நீ விஸ்வேஸ்வரன்—உக்ரன், பீமன், கபர்தி (ஜடாதாரி சிவன்)—தரிசனம் பெறத் தகுதியானவன்.

Verse 48

एवमुक्त्वा ददौ ज्ञानमुपमन्युर्महामुनिः / व्रतं पाशुपतं योगं कृष्णायाक्लिष्टकर्मणे

இவ்வாறு கூறி மகாமுனி உபமன்யு, களங்கமற்ற செயல்களுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு ஞானத்தை அளித்து, பாசுபத விரதமும் அதன் யோக ஒழுக்கமும் அருளினார்।

Verse 49

स तेन मुनिवर्येण व्याहृतो मधुसूदनः / तत्रैव तपसा देवं रुद्रमाराधयत् प्रभुः

அந்த முதன்மை முனிவரால் உரைக்கப்பட்ட மధுசூதனன் அங்கேயே தங்கி, அதே இடத்தில் தவத்தால் தேவ ருத்ரனை ஆராதித்தான்.

Verse 50

भस्मौद्धूलितसर्वाङ्गो मुण्डो वल्कलसंयुतः / जजाप रुद्रमनिशं शिवैकाहितमानसः

முழு உடலிலும் திருநீறு பூசி, தலை மொட்டையிட்டு, மரப்பட்டை ஆடை அணிந்து, சிவனில் ஒருமுக மனத்துடன் இடையறாது ருத்ர நாம ஜபம் செய்தான்.

Verse 51

ततो बहुतिथे काले सोमः सोमार्धभूषणः / अदृश्यत महादेवो व्योम्नि देव्या महेश्वरः

பின்னர் நீண்ட காலம் கடந்தபின், பிறைச்சந்திர அலங்காரமுடைய மகாதேவன் தேவியுடன் வானில் மகேஸ்வரனாகத் தோன்றினான்.

Verse 52

किरीटिनं गदिनं चित्रमालं पिनाकिनं शूलिनं देवदेवम् / शार्दूलचर्माम्बरसंवृताङ्गं देव्या महादेवमसौ ददर्श

அவன் தேவியுடன் மகாதேவனை கண்டான்—முடி அணிந்தவன், கதையைக் கொண்டவன், அற்புத மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; பினாகமும் திரிசூலமும் தாங்கிய தேவர்களின் தேவன்; புலிச்சர்ம ஆடையால் அங்கங்கள் மூடப்பட்டவன்.

Verse 53

परश्वधासक्तकरं त्रिनेत्रं नृसिंहचर्मावृतसर्वगात्रम् / समुद्गिरन्तं प्रणवं बृहन्तं सहस्त्रसूर्यप्रतिमं ददर्श

அவன் மும்முகக் கண்களையுடைய இறைவனை கண்டான்—கையில் பரசு ஏந்தி, உடல் முழுதும் நரசிம்மச் சர்மம் போர்த்தி; மகா பிரணவம் ‘ஓம்’ என முழங்க, ஆயிரம் சூரியர் போல் ஒளிர்ந்தார்।

Verse 54

प्रभुं पुराणं पुरुषं पुरस्तात् सनातनं योगिनमीशितारम् / अणोरणीयांसमनन्तशक्तिं प्राणेश्वरं शंभुमसौ ददर्श

அவன் முன்னே சம்புவை கண்டான்—அதிபதி, ஆதிபுருஷன், சனாதனன்; யோகியும் பரம ஆளுநனும்; அணுவினும் அணுவானவன், அனந்த சக்தியுடையவன், பிராணங்களின் ஈசன்।

Verse 55

न यस्य देवा न पितामहो ऽपि नेन्द्रो न चाग्निर्वरुणो न मृत्युः / प्रभावमद्यापि वदन्ति रुद्रं तमादिदेवं पुरतो ददर्श

யாருடைய மகிமையை தேவர்கள்—பிதாமகனும் கூட—முழுதாய் அறியார்; இந்திரனும் அல்ல, அக்னியும் அல்ல, வருணனும் அல்ல, மரணமும் அல்ல. இன்றும் புகழப்படும் அந்த ருத்ரனை, அவன் ஆதிதேவனாக முன்னே கண்டான்।

Verse 56

तदान्वपश्यद् गिरिशस्य वामे स्वात्मानमव्यक्तमनन्तरूपम् / स्तुवन्तमीशं बहुभिर्वचोभिः शङ्खासिचक्रार्पितहस्तमाद्यम्

அப்போது கிரீசனின் இடப்புறத்தில் தன் ஆத்மாவையே கண்டான்—அவ்யக்தன், அனந்த ரூபன்—பல வாக்குகளால் ஈசனைப் புகழ்ந்து கொண்டிருந்தான்; சங்கு, வாள், சக்கரம் தாங்கிய கைகளையுடைய ஆதியவன்।

Verse 57

कृताञ्जलिं दक्षिणतः सुरेशं हंसाधिरूढं पुरुषं ददर्श / स्तुवानमीशस्य परं प्रभावं पितामहं लोकगुरुं दिवस्थम्

கைகளைக் கூப்பி அவன் தெற்கில் தேவர்களின் தலைவன்—பிதாமகன் பிரம்மாவை—கண்டான்; அன்னத்தில் அமர்ந்த, திவ்யலோகத்தில் இருப்பவன், உலககுரு; ஈசனின் உன்னத மகிமையைப் பாடி வணங்கினான்।

Verse 58

गणेश्वरानर्कसहस्त्रकल्पान् नन्दीश्वरादीनमितप्रभावान् / त्रिलोकभर्तुः पुरतो ऽन्वपश्यत् कुमारमग्निपतिमं सशाखम्

அப்போது மூவுலகையும் தாங்கும் இறைவனின் முன்னிலையில், ஆயிரம் சூரியர் போல் ஒளிரும் கணேச்வரர்களையும், நந்தீஸ்வரர் முதலிய அளவிலா வல்லமை கொண்ட கணங்களையும் கண்டான்; மேலும் தீப்போல் ஜ்வலிக்கும், தன் பரிவாரத்துடன் தேவசேனாபதி குமாரன் (ஸ்கந்தன்) ஐயும் கண்டான்।

Verse 59

मरीचिमत्रिं पुलहं पुलस्त्यं प्रचेतसं दक्षमथापि कण्वम् / पराशरं तत्परतो वसिष्ठं स्वायंभुवं चापि मनुं ददर्श

அவன் மரீசி, அத்ரி, புலஹ, புலஸ்த்ய, பிரசேதஸ், தக்ஷன் மற்றும் கண்வரை கண்டான்; பின்னர் பராசரரை, அதன் பின் வசிஷ்டரை, மேலும் ஸ்வாயம்புவ மனுவையும் கண்டான்।

Verse 60

तुष्टाव मन्त्रैरमरप्रधानं बद्धाञ्जलिर्विष्णुरुदारबुद्धिः / प्रणम्य देव्या गिरिशं सभक्त्या स्वात्मन्यथात्मानमसौ विचिन्त्य

உன்னத அறிவுடைய விஷ்ணு கைகூப்பி, அமரர்களில் முதன்மையான இறைவனை புனித மந்திரங்களால் துதித்தான்; தேவியுடன் கூடிய கிரீஷன் (சிவன்) முன் பக்தியுடன் வணங்கி, தன் ஆத்மத்திலேயே அந்த பரமாத்மாவை தியானித்தான்।

Verse 61

श्रीकृष्ण उवाच नमो ऽस्तु ते शाश्वत सर्वयोने ब्रह्माधिपं त्वामृषयो वदन्ति / तपश्च सत्त्वं च रजस्तमश्च त्वामेव सर्व प्रवदन्ति सन्तः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினான்— நமஸ்காரம் உமக்கு, நித்தியனே, அனைத்தின் மூலமே! முனிவர்கள் உம்மை பிரம்மாவிற்கும் அதிபதி எனச் சொல்கின்றனர். தவம், சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்—இவை அனைத்தும் உம்மே என ஞானிகள் அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 62

त्वं ब्रह्मा हरिरथ विश्वयोनिरग्निः संहर्ता दिनकरमण्डलाधिवासः / प्राणस्त्वं हुतवहवासवादिभेद- सत्वामेकं शरणमुपैमि देवमीशम्

நீயே பிரம்மா; நீயே ஹரி (விஷ்ணு); நீயே உலகின் கருவான அக்னி; நீயே சங்காரன்; நீயே சூரிய மண்டலத்தில் உறைவாய். நீயே பிராணன்; ஹுதவஹன் (அக்னி), வாசவன் (இந்திரன்) முதலிய வேறுபட்ட சக்திகளாகவும் நீயே வெளிப்படுகிறாய். தேவேச ஈசா! ஒரே சரணமாக உம்மையே அடைகிறேன்।

Verse 63

सांख्यास्त्वां विगुणमथाहुरेकरूपं योगास्त्वां सततमुपासते हृदिस्थम् / वेदास्त्वामभिदधतीह रुद्रमग्निं त्वामेकं शरणमुपैमि देवमीशम्

சாங்க்யர்கள் உம்மை குணாதீதன், ஒரே அఖண்ட ஸ்வரூபன் எனக் கூறுவர்; யோகிகள் இதயத்தில் உறையும் உம்மை இடையறாது வழிபடுவர். வேதங்கள் உம்மை ருத்ரனாகவும் அக்னியாகவும் உரைக்கின்றன. தேவ ஈசா, உம்மையே நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 64

त्वात्पादे कुसुममथापि पत्रमेकं दत्त्वासौ भवति विमुक्तविश्वबन्धः / सर्वाघं प्रणुदति सिद्धयोगिजुष्टं स्मृत्वा ते पदयुगलं भवत्प्रसादात्

உமது பாதங்களில் ஒரு மலரையாவது—அல்லது ஒரு இலை ஒன்றையாவது—அர்ப்பித்தால் உலகப் பந்தங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவர். சித்த யோகிகள் வணங்கும் உமது இரு பாதங்களை நினைவு கூர்வதுமே, உமது அருளால், எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும்.

Verse 65

यस्याशेषविभागहीनममलं हृद्यन्तरावस्थितं तत्त्वं ज्योतिरनन्तमेकमचलं सत्यं परं सर्वगम् / स्थानं प्राहुरनादिमध्यनिधनं यस्मादिदं जायते नित्यं त्वामहमुपैमि सत्यविभवंविश्वेश्वरन्तंशिवम्

எல்லாப் பிரிவுகளும் அற்ற, மாசற்ற தத்துவம் இதயத்தில் உறைந்து—அனந்த ஒளியாக, ஒன்றாய், அசையாததாய், பரம சத்தியமாய், எங்கும் நிறைந்ததாய் இருப்பவன். ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்ற நித்திய தாமம் எனப் போற்றப்படுபவன்; அவனிடமிருந்து இவ்வுலகம் இடையறாது பிறக்கிறது. அந்த உலகீசன் சிவன், சத்திய வைபவனை நான் எப்போதும் சரணடைகிறேன்.

Verse 66

ॐ नमो नीलकण्ठाय त्रिनेत्राय च रंहसे / महादेवाय ते नित्यमीशानाय नमो नमः

ஓம் நீலகண்டனுக்கும், மும்முகக் கண்களையுடையவனுக்கும், வேகமிகு ஆண்டவனுக்கும் நமஸ்காரம். மகாதேவா, உமக்கு நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்; ஈசானனாகிய அதிபதிக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 67

नमः पिनाकिने तुभ्यं नमो मुण्डाय दण्डिने / नमस्ते वज्रहस्ताय दिग्वस्त्राय कपर्दिने

பினாகம் ஏந்திய உமக்கு நமஸ்காரம்; மண்டைமாலை அணிந்த, தண்டம் தாங்கியவருக்கு நமஸ்காரம். வஜ்ரம் ஏந்திய கரத்தவருக்கு நமஸ்காரம்; திகம்பரத் துறவிக்கும், சடையுடைய ஆண்டவனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 68

नमो भैरवनादाय कालरूपाय दंष्ट्रिणे / नागयज्ञोपवीताय नमस्ते वह्निरेतसे

பைரவநாதமாய் முழங்கும், காலரூபத் தந்த்ரதாரியாய் உள்ள இறைவனுக்கு நமஸ்காரம். நாகத்தை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்தவனே, அக்னிமய வீரியனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 69

नमो ऽस्तु ते गिरीशाय स्वाहाकाराय ते नमः / नमो मुक्ताट्टहासाय भीमाय च नमो नमः

கிரீசனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ‘ஸ்வாஹா’ எனும் மந்திரநாதத்தில் உறையும் உமக்கு வணக்கம். விடுதலையான அட்டஹாசம் உடையவனே நமஸ்காரம்; பீமனே, மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः.

Verse 70

नमस्ते कामनाशाय नमः कालप्रमाथिने / नमो भैरववेषाय हराय च निषङ्गिणे

காமநாசனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; காலத்தையும் அடக்கும் வல்லவனே, உமக்கு வணக்கம். பைரவவேடம் கொண்டவனே நமோ; வாள்தாங்கும் ஹரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 71

नमो ऽस्तु ते त्र्यम्बकाय नमस्ते कृत्तिवाससे / नमो ऽम्बिकाधिपतये पशूनां पतये नमः

திர்யம்பகனே, மும்முகக் கண்களுடைய இறைவனே நமஸ்காரம்; க்ருத்திவாசனே, தோலாடை அணிந்தவனே வணக்கம். அம்பிகையின் அதிபதியே நமோ; எல்லா உயிர்களின் பதியான பசுபதியே நமஸ்காரம்.

Verse 72

नमस्ते व्योमरूपाय व्योमाधिपतये नमः / नरनारीशरीराय सांख्ययोगप्रवर्तिने

வ்யோமரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; வ்யோமத்தின் அதிபதியே வணக்கம். ஆண்-பெண் உடலாகத் தோன்றுபவனே நமோ; சாங்க்யமும் யோகமும் நடத்தும் பிரவர்த்தகனே நமஸ்காரம்.

Verse 73

नमो दैवतनाथाय देवानुगतलिङ्गिने / कुमारगुरवे तुभ्यं देवदेवाय ते नमः

தேவர்களின் நாதனே, தேவர்கள் போற்றிப் பின்பற்றும் லிங்கதாரியே, உமக்கு நமஸ்காரம். குமாரகுருவே, தேவர்தேவனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 74

तमो यज्ञाधिपतये नमस्ते ब्रह्मचारिणे / मृगव्याधाय महते ब्रह्माधिपतये नमः

தமஸ்-ஸ்வரூப யஜ்ஞாதிபதியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; மகா பிரம்மச்சாரியே, உமக்கு நமஸ்காரம். மாபெரும் மிருகவேடனே, பிரம்மாதிபதியே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 75

नमो हंसाय विश्वाय मोहनाय नमो नमः / योगिने योगगम्याय योगमायाय ते नमः

பரம ஹம்ஸனே, அனைத்திலும் நிறைந்த விஸ்வரூபனே, உலகை மயக்கும் இறைவனே—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். யோகியே, யோகத்தால் மட்டுமே அடையத்தக்கவனே; உமது யோகமாயைக்கும் வணக்கம்.

Verse 76

नमस्ते प्राणपालाय घण्टानादप्रियाय च / कपालिने नमस्तुभ्यं ज्योतिषां पतये नमः

பிராணங்களைப் பாதுகாப்பவனே, மணி ஓசையை விரும்புபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். கபாலம் தாங்கிய ஆண்டவனே, உமக்கு வணக்கம்; ஒளிகளின் அதிபதியே, உமக்கு प्रणாமம்.

Verse 77

नमो नमो नमस्तुभ्यं भूय एव नमो नमः / मह्यं सर्वात्मना कामान् प्रयच्छ परमेश्वर

நமோ நமः, உமக்கு வணக்கம்; மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः. பரமேஸ்வரா, அனைத்தின் உள்ளாத்மாவாக இருந்து, எனது விரும்பிய பயன்களை முழுமையாக அருள்வாயாக.

Verse 78

एवं हि भक्त्या देवेशमभिष्टूय स माधवः / पपात पादयोर्विप्रा देवदेव्योः स दण्डवत्

இவ்வாறு பக்தியுடன் தேவேசனைப் போற்றி, ஓ பிராமணர்களே, அந்த மாதவன் தேவதேவன் மற்றும் தேவதேவியின் திருவடிகளில் தண்டவத் செய்து முழுமையாக விழுந்தான்।

Verse 79

उत्थाप्य भगवान् सोमः कृष्णं केशिनिषूदनम् / बभाषे मधुरं वाक्यं मेघगम्भीरनिः स्वनः

அப்போது பகவான் சோமன் கேசிநிஷூதனான கிருஷ்ணனை எழுப்பி, மேகமென ஆழ்ந்த ஒலியுடன், இனிய வார்த்தைகளை அவனிடம் கூறினார்।

Verse 80

किमर्थं पुण्डरीकाक्ष तपस्तप्तं त्वयाव्यय / त्वमेव दाता सर्वेषां कामानां कामिनामिह

ஓ புண்டரீகாக்ஷா, ஓ அழிவிலா ஆண்டவனே! நீ ஏன் தவம் செய்தாய்? இவ்வுலகில் விரும்புவோர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பவன் நீயே.

Verse 81

त्वं हि सा परमा मूर्तिर्मम नारायणाह्वया / नानवाप्तं त्वया तात विद्यते पुरुषोत्तम

நீயே என் பரம வடிவம்; ‘நாராயணன்’ எனும் நாமத்தால் அறியப்படுபவன். ஓ அன்பனே, ஓ புருஷோத்தமா! நீ அடையாதது எதுவும் இல்லை.

Verse 82

वेत्थ नारायणानन्तमात्मानं परमेश्वरम् / महादेवं महायोगं स्वेन योगेन केशव

ஓ கேசவா! உன் சொந்த யோகத்தால் நீ நாராயணன்—அனந்தன்—எனும் பரமாத்மா, பரமேஸ்வரனை அறிகிறாய்; அவரே மகாதேவன், மகாயோகி, யோகத்தின் சாரம்.

Verse 83

श्रुत्वा तद्वचनं कृष्णः प्रहसन् वै वृषध्वजम् / उवाच वीक्ष्य विश्वेशं देवीं च हिमशैलजाम्

அவ்வசனங்களை கேட்ட கிருஷ்ணன் புன்னகைத்து, வृषத்வஜனான விஸ்வேஸ்வர சிவனையும் ஹிமாலயக் குமாரியான தேவியையும் நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 84

ज्ञातं हि भवता सर्वं स्वेन योगेन शङ्कर / इच्छाम्यात्मसमं पुत्रं त्वद्भक्तं देहि शङ्कर

ஓ சங்கரா! உமது யோக சக்தியால் அனைத்தையும் நீர் அறிவீர். எனக்கு என்னுடனே ஒப்பான, உமக்கு பக்தியுடைய ஒரு புதல்வனை அருள்வாயாக, ஓ சங்கரா।

Verse 85

तथास्त्वित्याह विश्वात्मा प्रहृष्टमनसा हरः / देवीमालोक्य गिरिजां केशवं परिषस्वजे

“அப்படியே ஆகுக” என்று உலகாத்மா ஹரன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் கூறினார். பின்னர் கிரிஜா தேவியை நோக்கி, கேசவனை அன்புடன் அணைத்தார்।

Verse 86

ततः सा जगतां माता शङ्करार्धशरीरिणी / व्याजहार हृषीकेशं देवी हिमगिरीन्द्रजा

அப்போது உலகமாதா, சங்கரனின் அர்த்தசரீரிணியான, ஹிமகிரியின் மகளான தேவி ஹ்ருஷீகேசனை நோக்கி பேசினாள்।

Verse 87

वत्स जाने तवानन्तां निश्चलां सर्वदाच्युत / अनन्यामीश्वरे भक्तिमात्मन्यपि च केशव

குழந்தையே, ஓ அச்யுதா! உன் பக்தி முடிவில்லாததும் எப்போதும் அசையாததும் என நான் அறிவேன்—ஈசுவரனிடத்தில் ஒருமுக பக்தி; மேலும் ஓ கேசவா, ஆத்மனிடத்திலும் உன் நம்பிக்கை உள்ளது।

Verse 88

त्वं हि नारायणः साक्षात् सर्वात्मा पुरुषोत्तमः / प्रार्थितो दैवतैः पूर्वं संजातो दैवकीसुतः

நீயே சாட்சாத் நாராயணன்—அனைவரின் அந்தராத்மா, புருஷோத்தமன். தேவர்கள் முன்பு வேண்டியதால் நீ தேவகியின் புதல்வனாக அவதரித்தாய்.

Verse 89

पश्य त्वमात्मनात्मानमात्मीयममलं पदम् / नावयोर्विद्यते भेद एवं पश्यन्ति सूरयः

உன் ஆத்மாவால் ஆத்மாவையே காண்—உன் மாசற்ற நிலை. நமக்குள் வேறுபாடு இல்லை; ஞானிகள் இவ்வாறே உணர்வர்.

Verse 90

इमानिमान् वरानिष्टान् मत्तो गृह्णीष्व केशव / सर्वज्ञत्वं तथैश्वर्यं ज्ञानं तत् पारमेश्वरम् / ईश्वरे निश्चलां भक्तिमात्मन्यपि परं बलम्

கேசவா, என்னிடமிருந்து இவ்விரும்பிய வரங்களை ஏற்றுக் கொள்—சர்வஞ்ஞத்துவமும் ஐஸ்வர்யமும்; பரமேஸ்வரனை மையமாகக் கொண்ட உன்னத ஞானமும்; ஈஸ்வரனில் அசையாத பக்தியும்; மேலும் உன் ஆத்மஸ்வரூபத்திலேயே பரம வலமும்.

Verse 91

एवमुक्तस्तया कृष्णो महादेव्या जनार्दनः / आशिषं शिरसाहृङ्णाद् देवो ऽप्याह महेश्वरः

மகாதேவி இவ்வாறு கூறியபோது ஜனார்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தலை வணங்கி அவளின் ஆசீர்வாதத்தை ஏற்றுக் கொண்டான்; பின்னர் மகேஸ்வரனும் உரைத்தான்.

Verse 92

प्रगृह्य कृष्णं भगवानथेशः करेण देव्या सह देवदेवः / संपूज्यमानो मुनिभिः सुरेशै- र् जगाम कैलासगिरिं गिरीशः

பின்னர் தேவதேவன் பகவான் ஈசன், தேவியுடன் சேர்ந்து தன் கையால் கிருஷ்ணனின் கையைப் பிடித்து, முனிவர்களும் தேவர்களின் தலைவர்களும் போற்றித் தொழுதிட, கிரீஷன் கைலாசமலையை நோக்கி சென்றான்.