Adhyaya 25

Verse 1

इति श्रीकूर्मपूराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे चतुर्विशो ऽध्यायः सूत उवाच प्रविश्य मेरुशिखरं कैलासं कनकप्रभम् / रराम भगवान् सोमः केशवेन महेश्वरः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் இருபத்தைந்தாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—மேரு சிகரத்திலுள்ள பொன்னொளி கயிலாயத்தில் நுழைந்து, பகவான் சோமரூப மகேஸ்வரன் கேசவனுடன் மகிழ்ந்து விளங்கினார்.

Verse 2

अपश्यंस्तं महात्मानं कैलासगिरिवासिनः / पूजयाञ्चक्रिरे कृष्णं देवदेवमथाच्युतम्

அந்த மகாத்மாவை கண்ட கயிலாய மலைவாசிகள் உடனே கிருஷ்ணனை—தேவர்களின் தேவன், அச்யுதன்—வழிபட்டனர்.

Verse 3

चतुर्बाहुमुदाराङ्गं कालमेघसमप्रभम् / किरीटिनं शार्ङ्गपाणि श्रीवत्साङ्कितवक्षसम्

நான்கு கரங்களும், உயர்ந்த அங்கங்களும் உடைய, கருமேகம்போல் ஒளிவீசும்—மகுடம் தரித்த, சார்ங்க வில்லை ஏந்திய, மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் கொண்ட இறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 4

दीर्घबाहुं विशालाक्षं पीतवाससमच्युतम् / दधानमुरसा मालां वैजयन्तीमनुत्तमाम्

நீண்ட கரங்களும், விரிந்த கண்களும் உடைய, மஞ்சள் ஆடை தரித்த அச்யுதன்—தன் மார்பில் ஒப்பற்ற வைஜயந்தி மாலையை அணிந்திருந்தான்.

Verse 5

भ्राजमानं श्रिया दिव्यं युवानमतिकोमलम् / पद्माङ्घ्रिनयनं चारु सुस्मितं सुगतिप्रदम्

தெய்வீக ஸ்ரீயால் ஒளிரும், மிக மென்மையான இளமைத் திருமேனி உடையவன்—தாமரைப் பாதமும் தாமரைப் பார்வையும் கொண்டவன்; அழகியவன், மென்மையான புன்னகையுடன், உயர்ந்த சுகதியை அருள்வான்.

Verse 6

कदाचित् तत्र लीलार्थं देवकीनन्दवर्धनः / भ्राजमानः श्रीया कृष्णश्चचार गिरिकन्दरे

ஒருமுறை அங்கே லீலைக்காகவே, தேவகியின் ஆனந்தத்தை வளர்ப்பவன், மங்கள ஸ்ரீயால் ஒளிரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மலைக் குகையில் உலாவினான்।

Verse 7

गन्धर्वाप्सरसां मुख्या नागकन्याश्च कृत्स्नशः / सिद्धा यक्षाश्च गन्धर्वास्तत्र तत्र जगन्मयम्

கந்தர்வர், அப்சரஸ்களில் முதன்மையோர், மேலும் எல்லா நாககன்னியரும்; சித்தர், யக்ஷர், கந்தர்வர்—எங்கெங்கும் அனைவரும் ஜகன்மயமாகவே நிறைந்திருந்தனர்।

Verse 8

दृष्ट्वाश्चर्यं परं गत्वा हर्षादुत्फुल्लोचनाः / मुमुचुः पुष्पवर्षाणि तस्य मूर्ध्नि महात्मनः

அந்த உன்னத அதிசயத்தைப் பார்த்து, ஆனந்தத்தில் மலர்ந்த கண்களுடன் அவர்கள் அந்த மகாத்மாவின் தலைமேல் மலர்மழை பொழிந்தனர்।

Verse 9

गन्धर्वकन्यका दिव्यास्तद्वदप्सरसां वराः / दृष्ट्वा चकमिरे कृष्णं स्त्रस्तवस्त्रविभूषणाः

தெய்வீக கந்தர்வக் கன்னியரும், அதுபோல அப்சரஸ்களில் சிறந்தவர்களும்—கிருஷ்ணனைப் பார்த்ததும் காமமயக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்; அவர்களின் ஆடையும் அணிகளும் சிதறின।

Verse 10

काश्चिद् गायन्ति विविधां गीतिं गीतविशारदाः / संप्रेक्ष्य देवकीसूनुं सुन्दर्यः काममोहिताः

சில அழகியோர்—பாடலில் தேர்ந்தவர்கள்—பலவகை இசைப்பாடல்களைப் பாடினர்; தேவகியின் புதல்வனைப் பார்த்ததும் அவர்கள் காமமயக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 11

काश्चिद्विलासबहुला नृत्यन्ति स्म तदग्रतः / संप्रेक्ष्य संस्थिताः काश्चित् पपुस्तद्वदनामृतम्

சிலர் லலித விளையாட்டால் நிறைந்து அவர்முன் நடனம் செய்தனர்; சிலர் நிலைத்து நின்று ஒருமுகமாக நோக்கி, அவரது முகாமிர்தத்தைப் பருகினர்।

Verse 12

काश्चिद् भूषणवर्याणि स्वाङ्गादादाय सादरम् / भूषयाञ्चक्रिरे कृष्णं कामिन्यो लोकभूषणम्

சில காமினியர் தங்கள் உடலிலிருந்த சிறந்த அணிகளை மரியாதையுடன் எடுத்துக் கொண்டு, உலகின் அணியே ஆன கிருஷ்ணனை அலங்கரித்தனர்।

Verse 13

काश्चिद् भूषणवर्याणि समादाय तदङ्गतः / स्वात्मानं बूषयामासुः स्वात्मगैरपि माधवम्

சிலர் அவரது உடலிலிருந்த சிறந்த அணிகளை எடுத்துத் தங்களை அலங்கரித்தனர்; மேலும் தங்களுடைய அணிகளாலேயே மாதவனையும் அலங்கரித்தனர்।

Verse 14

काश्चिदागत्य कृष्णस्य समीपं काममोहिताः / चुचुम्बुर्वदनाम्भोजं हरेर्मुग्धमृगेक्षणाः

சில பெண்கள் காம மயக்கத்தால் கிருஷ்ணனருகே வந்து, மான்-விழியுடைய மயங்கியவர்கள் ஹரியின் தாமரைமுகத்தை முத்தமிட்டனர்।

Verse 15

प्रगृह्य काश्चिद् गोविन्दं करेण भवनं स्वकम् / प्रापयामासुर्लोकादिं मायया तस्य मोहिताः

சிலர் கோவிந்தனின் கையைப் பிடித்து தங்கள் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்; அவரது மாயையால் மயங்கி, உலகாதி ஆண்டவனையும் தங்களுள் ஒருவரென எண்ணினர்।

Verse 16

तासां स भगवान् कृष्णः कामान् कमललोचनः / बहूनि कृत्वा रूपाणि पूरयामास लीलया

தாமரைநேத்திரனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பல வடிவங்களை ஏற்று, லீலையால் அவர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றினான்।

Verse 17

एवं वै सुचिरं कालं देवदेवपुरे हरिः / रेमे नारायणः श्रीमान् मायया मोहयञ्जगत्

இவ்வாறு நீண்ட காலம் தேவதேவபுரத்தில், மாயையால் உலகை மயக்கி, ஸ்ரீமான் நாராயணனான ஹரி லீலையுடன் இன்புற்றான்।

Verse 18

गते बहुतिथे काले द्वारवत्यां निवासिनः / बभूवुर्विह्वला भीता गोविन्दविरहे जनाः

நீண்ட காலம் கடந்தபின், த்வாரவதியின் மக்கள் கோவிந்தன் பிரிவால் கலங்கி அஞ்சினர்।

Verse 19

ततः सुपर्णो बलवान् पूर्वमेव विसजितः / कृष्णेन मार्गमाणस्तं हिमवन्तं ययौ गिरिम्

அப்போது முன்பே அனுப்பப்பட்ட வலிமைமிக்க சுபர்ணன் (கருடன்) ஹிமவத் மலையை நோக்கிச் சென்றான்; கிருஷ்ணன் அவனைத் தேடி பின்தொடர்ந்தான்।

Verse 20

अदृष्ट्वा तत्र गोविन्दं प्रणम्य शिरसा मुनिम् / आजगामोपमन्युं तं पुरीं द्वारवतीं पुनः

அங்கே கோவிந்தனை காணாமல், உபமன்யு முனிவருக்கு தலைவணங்கி வணங்கி, மீண்டும் த்வாரவதீ நகரத்திற்குத் திரும்பினார்।

Verse 21

तदन्तरे महादैत्या राक्षसाश्चातिभीषणाः / आजग्मुर्द्वारकां शुभ्रां भीषयन्तः सहस्त्रशः

அந்நேரத்தில் மகாபலமுடைய தைத்யர்களும் மிகப் பயங்கரமான ராக்ஷசர்களும் ஆயிரக்கணக்காக ஒளிமிகு த்வாரகைக்கு வந்து நகரை அச்சுறுத்தினர்।

Verse 22

स तान् सुपर्णो बलवान् कृष्णतुल्यपराक्रमः / हत्वा युद्धेन महता रक्षति स्म पुरीं शुभाम्

அப்போது க்ருஷ்ணனுக்கு ஒப்பான வீரத்தையுடைய வலிமைமிக்க சுபர்ணன், மகாபோரில் அவர்களை அழித்து அந்தப் புனித நகரை காத்தான்।

Verse 23

एतस्मिन्नेव काले तु नारदो भगवानृषिः / दृष्ट्वा कैलासशिखरे कृष्णं द्वारवतीं गतः

அதே வேளையில் தெய்வீக முனிவர் நாரதர்—கைலாச சிகரத்தில் க்ருஷ்ணனைத் தரிசித்து—த்வாரவதி (த்வாரகா) நோக்கி சென்றார்।

Verse 24

तं दृष्ट्वा नारदमृषिं सर्वे तत्र निवासिनः / प्रोचुर्नारायणो नाथः कुत्रास्ते भगवान् हरिः

நாரத முனிவரைப் பார்த்த அங்குள்ள அனைவரும் கூறினர்: “ஹே நாராயணா, எங்கள் நாதா! பகவான் ஹரி இப்போது எங்கு வாசம் செய்கிறார்?”

Verse 25

स तानुवाच भगवान् कैलसशिखरे हरिः / रमते ऽद्य महायोगीं तं दृष्ट्वाहमिहागतः

அப்போது பகவான் ஹரி கூறினார்: “கைலாச சிகரத்தில் இன்று மகாயோகி ஆனந்தத்தில் லீலை செய்கிறார்; அவரைத் தரிசித்து நான் இங்கு வந்தேன்।”

Verse 26

तस्योपश्रुत्य वचनं सुपर्णः पततां वरः / जगामाकाशगो विप्राः कैलासं गिरिमुत्तमम्

அவன் சொற்களைச் செவிமடுத்த சுபர்ணன் கருடன்—பறப்போரில் முதன்மை—ஆகாய வழியே, ஓ விப்ரர்களே, சிறந்த கைலாச மலைக்குச் சென்றான்.

Verse 27

ददर्श देवकीसूनुं भवने रत्नमण्डिते / वरासनस्थं गोविन्दं देवदेवान्तिके हरिम्

அவன் தேவகியின் புதல்வனை கண்டான்—ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாளிகையில் சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்த கோவிந்தன் ஹரியை, தேவர்களும் தேவேஷனும் முன்னிலையில்.

Verse 28

उपास्यमानममरैर्दिव्यस्त्रीभिः समन्ततः / महादेवगणैः सिद्धैर्योगिभिः परिवारितम्

அவர் அமரர்களால் வழிபடப்பட்டார்; எல்லாத் திசைகளிலும் தெய்வப் பெண்களால் சூழப்பட்டார்; மகாதேவனின் கணங்கள்—சித்தர்களும் யோகிகளும்—அவரை வளைத்திருந்தனர்.

Verse 29

प्रणम्य दण्डवद् भूमौ सुपर्णः शङ्करं शिवम् / निवेदयामास हरेः प्रवृत्तिं द्वारके पुरे

பூமியில் தண்டவத் பணிந்து சுபர்ணன் கருடன் சங்கரன் சிவனிடம் சென்று, த்வாரகா நகரில் ஹரியின் நிகழ்வுகளை அறிவித்தான்.

Verse 30

ततः प्रणम्य शिरसा शङ्करं नीललोहितम् / आजगाम पुरीं कृष्णः सो ऽनुज्ञातो हरेण तु

பின்னர் நீல-லோஹிதனான சங்கரனைத் தலைவணங்கி, கிருஷ்ணன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான்; ஹரியின் அனுமதியுடன் தான் வந்தான்.

Verse 31

आरुह्य कश्यपसुतं स्त्रीगणैरभिपूजितः / वचोभिरमृतास्वादैर्मानितो मधुसूदनः

காச்யபபுத்ரனை ஏறி அமர்ந்த மதுசூதனனை தேவமங்கையர் கூட்டம் பக்தியுடன் பூஜித்தது; அமுதுச் சுவையுடைய இனிய சொற்களால் அவரை மதித்தது।

Verse 32

वीक्ष्य यान्तममित्रघ्नं गन्धर्वाप्सरसां वराः / अन्वगच्छन् महोयोगं शङ्खचक्रगदाधरम्

பகைவரை அழிப்பவன் புறப்படுவதைப் பார்த்து கந்தர்வர், அப்சரஸ்களில் சிறந்தோர் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர்—அவர் மகாயோகி, சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கியவர்।

Verse 33

विसर्जयित्वा विश्वात्मा सर्वा एवाङ्गना हरिः / ययौ स तूर्णं गोविन्दो दिव्यां द्वारवतीं पुरीम्

அனைத்து பெண்களையும் மரியாதையுடன் விடைபெறச் செய்து, உலகாத்மா ஹரி—கோவிந்தன்—விரைவாகத் தெய்வீக த்வாரவதீ நகரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 34

गते मुररिपौ नैव कामिन्यो मुनिपुङ्गवाः / निशेव चन्द्ररहिता विना तेन चकाशिरे

முராரியின் பகைவன் புறப்பட்டபின், ஆசை கொண்டவர்களும் முனிவரில் சிறந்தவர்களும் ஒளிவிடவில்லை; நிலவில்லா இரவைப் போல, அவரின்றி யாரும் பிரகாசிக்கவில்லை।

Verse 35

श्रुत्वा पौरजनास्तूर्णं कृष्णागमनमुत्तमम् / मण्डयाञ्चक्रिरे दिव्यां पुरीं द्वारवतीं शुभाम्

கிருஷ்ணனின் மிக மங்களமான வருகை செய்தியைக் கேட்டவுடன் நகர மக்கள் உடனே தெய்வீகமும் நன்மையும் நிறைந்த த்வாரவதீ நகரை அலங்கரித்தனர்।

Verse 36

पताकाभिर्विशालाभिर्ध्वजै रत्नपरिष्कृतैः / लाजादिभिः पुरीं रम्यां भूषयाञ्चक्रिरे तदा

அப்போது அவர்கள் அகன்ற கொடிகளாலும் ரத்தினம் பதித்த த்வஜங்களாலும், லாஜா முதலிய மங்கலப் பொருட்களின் அர்ப்பணத்தாலும் அந்த அழகிய நகரை அலங்கரித்தனர்।

Verse 37

अवादयन्त विविधान् वादित्रान् मधुरस्वनान् / शङ्खान् सहस्त्रशो दध्मुर्वोणावादान् वितेनिरे

இனிய ஒலியுடன் பலவகை வாத்தியங்களை அவர்கள் இசைத்தனர்; ஆயிரக்கணக்கான சங்குகள் ஊதப்பட்டன; வீணை வாசிப்பும் முழுமையாக நிகழ்ந்தது।

Verse 38

प्रविष्टमात्रे गोविन्दे पुरीं द्वारवतीं शुभाम् / अगायन् मधुरं गानं स्त्रियो यौवनशालिनः

கோவிந்தன் மங்கலமான த்வாரவதீ நகரில் நுழைந்த உடனே, யௌவனச் செழுமையுடைய பெண்கள் இனிய பாடல்களைப் பாடத் தொடங்கினர்।

Verse 39

दृष्ट्वा ननृतुरीशानं स्थिताः प्रासादमूर्धसु / मुमुचुः पुष्पवर्षाणि वसुदेवसुतोपरि

ஈசானனை கண்டதும், மாளிகைகளின் மேற்பகுதிகளில் நின்றவர்கள் நடனமாடினர்; வாசுதேவனின் புதல்வன் மீது மலர்மழையைப் பொழிந்தனர்।

Verse 40

प्रविश्य भवनं कृष्ण आशीर्वादाभिवर्धितः / वरासने महायोगी भाति देवीभिरन्वितः

அரண்மனையில் நுழைந்து ஆசீர்வாதங்களால் வலிமை பெற்ற கிருஷ்ணன், தேவியரால் சூழப்பட்ட மகாயோகியாக, சிறந்த சிங்காசனத்தில் அமர்ந்து ஒளிர்ந்தான்।

Verse 41

सुरम्ये मण्डपे शुभ्रे शङ्खाद्यैः परिवारितः / आत्मजैरभितो मुख्यैः स्त्रीसहस्त्रैश्च संवृतः

அழகிய ஒளிமிகு மண்டபத்தில், சங்கம் முதலிய முதன்மை பரிவாரங்களால் சூழப்பட்டு, தம் சிறந்த புதல்வர்களால் எல்லாத் திசைகளிலும் வளைந்தும், ஆயிரம் பெண்களாலும் நிரம்பியிருந்தார்।

Verse 42

तत्रासनवरे रम्ये जाम्बवत्या सहाच्युतः / भ्राजते मालया देवो यथा देव्या समन्वितः

அங்கே இனிய சிறந்த ஆசனத்தில் ஜாம்பவதியுடன் அச்யுதன் அமர்ந்திருந்தான்; மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆண்டவன், தேவியுடன் கூடிய தேவனைப் போல ஒளிர்ந்தான்।

Verse 43

आजग्मुर्देवगन्धर्वा द्रष्टुं लोकादिमव्ययम् / महर्षयः पूर्वजाता मार्कण्डेयादयो द्विजाः

உலகங்களின் ஆதிமூலமான அழிவிலா பரம்பொருளைக் காண தேவர்கள், கந்தர்வர்கள் வந்தனர்; மேலும் பழம்பிறப்புடைய மகரிஷிகள்—மார்கண்டேயர் முதலிய இருபிறப்பாளரும்—அடைந்தனர்।

Verse 44

ततः स भगवान् कृष्णो मार्कण्डेयं समागतम् / ननामोत्थाय शिरसा स्वासनं च ददौ हरिः

அப்போது பகவான் கிருஷ்ணன் மார்கண்டேயர் வந்ததைப் பார்த்து எழுந்து தலைவணங்கி வணங்கினார்; ஹரி தம் ஆசனத்தையும் அவருக்குத் தந்தார்।

Verse 45

संपूज्य तानृषिगणान् प्रणामेन महाभुजः / विसर्जयामास हरिर्दत्त्वा तदभिवाञ्छितान्

மகாபாகு ஹரி அந்த ரிஷிகணங்களை வணக்கத்தால் முறையாகப் போற்றி, அவர்கள் விரும்பிய வரங்களை அளித்து அவர்களை அனுப்பிவைத்தான்।

Verse 46

तदा मध्याह्नसमये देवदेवः स्वयं हरिः / स्नात्वा शुक्लाम्बरो भानुमुपतिष्ठत् कृताञ्जलिः

அப்போது மதிய நேரத்தில் தேவர்களின் தேவனான ஹரி தாமே நீராடி வெண்மையான ஆடை அணிந்து, கைகூப்பி சூரியதேவனை முன்னிட்டு பக்தியுடன் நின்றார்।

Verse 47

जजाप जाप्यं विधिवत् प्रेक्षमाणो दिवाकरम् / तर्पयामास देवेशो देवेशो देवान् मुनिगणान् पितॄन्

சூரியனை நோக்கி அவர் விதிப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஜபத்தை ஜபித்தார்; பின்னர் தேவேசன் தேவர்கள், முனிவர்கள் கூட்டம், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்தி அளித்தார்।

Verse 48

प्रविश्य देवभवनं मार्कण्डेयेन चैव हि / पूजयामास लिङ्गस्थं भूतेशं भूतिभूषणम्

தெய்வாலயத்தில் நுழைந்து மார்கண்டேயருடன் சேர்ந்து, லிங்கத்தில் உறையும் பூதேசனை—திருநீறே அலங்காரமானவரை—வழிபட்டார்।

Verse 49

समाप्य नियमं सर्वं नियन्तासौ नृणां स्वयम् / भोजयित्वा मुनिवरं ब्राह्मणानभिपूज्य च

அனைத்து நியமங்களையும் நிறைவு செய்து, தன்னடக்கமுள்ள அந்த மனிதராஜன் தாமே முனிவருக்கு உணவளித்து, பிராமணர்களையும் முறையாகப் போற்றி மரியாதை செய்தார்।

Verse 50

कृत्वात्मयोगं विप्रेन्द्रा मार्कण्डेयेन चाच्युतः / कथाः पौराणिकीः पुण्याश्चक्रे पुत्रादिभिर्वृतः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, மார்கண்டேயருடன் ஆத்மயோகத்தை நிலைநிறுத்திய அச்யுதப் பெருமான், புதல்வர்கள் முதலியோர் சூழ, புனிதமான புராணக் கதைகளை உரைத்தார்।

Verse 51

अथैतत् सर्वमखिलं दृष्ट्वा कर्म महामुनिः / मार्कण्डेयो हसन् कृष्णं बभाषे मधुरं वचः

அப்போது அந்த முழுக் காரியத்தையும் முழுமையாகக் கண்டு, மகாமுனி மார்கண்டேயர் புன்னகையுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை இனிய மధுர வார்த்தைகளால் உரைத்தார்।

Verse 52

मार्कण्डेय उवाच कः समाराध्यते देवो भवता कर्मभिः शुभैः / ब्रूहि त्वं कर्मभिः पूज्यो योगिनां ध्येय एव च

மார்கண்டேயர் கூறினார்—உமது நற்கர்மங்களால் எந்தத் தேவன் முறையாக ஆராதிக்கப்படுகிறார்? சொல்லும்; கர்மங்களால் பூஜிக்கத்தக்க தெய்வம் யார், யோகிகளின் தியான இலக்கும் யார்?

Verse 53

त्वं हि तत् परमं ब्रह्म निर्वाणममलं पदम् / भारावतरणार्थाय जातो वृष्णिकुले प्रभुः

நீயே அந்த பரம்பிரம்மம்—நிர்வாண ரூபமான மாசற்ற பரமபதம். ஓ प्रभு, பூமியின் பாரத்தைத் தணிக்கவே நீ வृष்ணி குலத்தில் அவதரித்தாய்।

Verse 54

तमब्रवीन्महाबाहुः कृष्णो ब्रह्मविदां वरः / शृण्वतामेव पुत्राणां सर्वेषां प्रहसन्निव

அப்போது மகாபாகு, பிரம்மவித்தர்களில் சிறந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவரிடம் உரைத்தான்; அவனுடைய புதல்வர்கள் அனைவரும் கேட்க, அவர் புன்னகைத்ததுபோல் இருந்தார்।

Verse 55

श्रीभगवानुवाच भवता कथितं सर्वं तथ्यमेव न संशयः / तथापि देवमीशानं पूजयामि सनातनम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—நீ கூறிய அனைத்தும் ஐயமின்றி உண்மையே. ஆயினும் நான் சனாதனமான ஈசான தேவனைப் பூஜிக்கிறேன்।

Verse 56

न मे विप्रास्ति कर्तव्यं नानवाप्तं कथञ्चन / पूजयामि तथापीशं जानन्नैतत् परं शिवम्

ஓ விப்ரரே! எனக்கு செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை; பெறாதது ஒன்றும் இல்லை; ஆயினும் நான் அந்த ஈசனை வழிபடுகிறேன்—அவரே பரம சிவன் என்று அறிந்து।

Verse 57

न वै पश्यन्ति तं देवं मायया मोहिता जनाः / ततो ऽहं स्वात्मनो मूलं ज्ञापयन् पूजयामि तम्

மாயையால் மயங்கிய மக்கள் அந்த தேவனை உண்மையாகக் காணார்; ஆகவே என் ஆத்மாவின் மூலத்தை வெளிப்படுத்த நான் அவரை வழிபடுகிறேன்।

Verse 58

न च लिङ्गार्चनात् पुण्यं लोकेस्मिन् भीतिनाशनम् / तथा लिङ्गे हितायैषां लोकानां पूजयेच्छिवम्

இந்த உலகில் சிவலிங்க ஆராதனையால் உண்டாகும் புண்ணியம் பயத்தை நீக்காமல் இருப்பதில்லை; ஆகவே இவ்வுலகங்களின் நலனுக்காக லிங்கத்தில் சிவனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 59

यो ऽहं तल्लिङ्गमित्याहुर्वेदवादविदो जनाः / ततो ऽहमात्ममीशानं पूजयाम्यात्मनैव तु

வேதவாதத்தை அறிந்தோர் ‘இந்த நான்’தான் அந்த லிங்கம் எனக் கூறுவர்; ஆகவே நான் ஈசானனை என் ஆத்மரூபமாக, ஆத்மாவாலேயே வழிபடுகிறேன்।

Verse 60

तस्यैव परमा मूर्तिस्तन्मयो ऽहं न संशयः / नावयोर्द्यिते भेदो वेदेष्वेवं विनिश्चयः

நான் அவருடையே பரம மூர்த்தி; அவரின் தத்துவத்தாலே முழுமையாக ஆனவன்—இதில் ஐயமில்லை; எங்கள் இருவரின் ஒளியில் வேறுபாடு இல்லை—வேதங்களில் இவ்வாறே உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது।

Verse 61

एष देवो महादेवः सदा संसारभीरुभिः / ध्येयः पूज्यश्च वन्द्यश्च ज्ञेयो लिङ्गे महेश्वरः

இதே தேவனே மகாதேவன்; சம்சாரப் பந்தத்திற்குப் பயப்படும்ோர் அவரை எப்போதும் தியானிக்கவும், பூஜிக்கவும், வணங்கவும் வேண்டும். லிங்கத்திலே மகேஸ்வரனை அறிந்து அனுபவிக்க வேண்டும்.

Verse 62

मार्कण्डेय उवाच किं तल्लिङ्गं सुरश्रेष्ठ लिङ्गे संपूज्यते च कः / ब्रूहि कृष्ण विशालाक्ष गहनं ह्येतदुत्तमम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவரே! அந்த லிங்கம் என்ன? லிங்கத்திற்குள் முழு பக்தியுடன் யாரை வழிபடுகின்றனர்? விசாலநேத்திர கృష్ణா, கூறுவாயாக; இது மிக உயர்ந்ததும் ஆழ்ந்ததும் ஆகும்.

Verse 63

अव्यक्तं लिङ्गमित्याहुरानन्दं ज्योतिरक्षरम् / वेदा महेस्वरं देवमाहुर्लिङ्गिनमव्ययम्

லிங்கம் அவ்யக்தம் எனச் சொல்கின்றனர்—ஆனந்தஸ்வரூபமான அழியாத ஜோதி. வேதங்கள் மகேஸ்வர தேவனை லிங்கி, மாறாத ஆண்டவன் எனப் புகழ்கின்றன.

Verse 64

पुरा चैकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे / प्रबोधार्थं ब्रह्मणो मे प्रादुर्भूतः स्वयं शिवः

முன்னொரு காலத்தில், பயங்கரமான ஒரே பெருங்கடல் மட்டும் இருந்தபோது, நிலைபெற்றதும் நகர்வதும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, பிரம்மாவை விழிப்பிக்கத் தாமே சிவன் என்முன் வெளிப்பட்டார்.

Verse 65

तस्मात् कालात् समारभ्य ब्रह्मा चाहं सदैव हि / पूजयावो महादेवं लोकानां हितकाम्यया

அந்தக் காலத்திலிருந்து பிரம்மாவும் நானும் எப்போதும் உலகங்களின் நலன் வேண்டி மகாதேவனை வழிபட்டு வருகின்றோம்.

Verse 66

मार्कण्डेय उवाच कथं लिङ्गमभूत् पूर्वमैश्वरं परमं पदम् / प्रबोधार्थं स्वयं कृष्ण वक्तुमर्हसि सांप्रतम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஹே கிருஷ்ணா! ஆதியில் அந்த லிங்கம் எவ்வாறு தோன்றியது? அது ஈசுவரத்தின் சின்னமும் பரமப் பதமும். எங்கள் விழிப்பிற்காக நீயே இப்போது விளக்க அருள்வாயாக।

Verse 67

श्रीभगवानुवाच आसोदेकार्णवं घोरमविभागं तमोमयम् / मध्ये चैकार्णवे तस्मिन् शङ्खचक्रगदाधरः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—அப்போது ஒரே பயங்கர ஏகார்ணவம் இருந்தது; அது வேறுபாடற்றதும் இருள்மயமானதும். அந்த ஒரே பெருங்கடலின் நடுவில் சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கியவன் நின்றான்।

Verse 68

सहस्त्रशीर्षा भूत्वाहं सहस्त्राक्षः सहस्त्रपात् सहस्त्रबाहुर्युक्तात्मा शयितो ऽहं सनातनः

நான் ஆயிரம் தலைகள், ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் பாதங்கள், ஆயிரம் கரங்கள் கொண்ட வடிவம் ஏற்று—யோகத்தில் ஒன்றிய மனத்துடன்—நான் சனாதனன், அனைத்தின் ஆதாரமாகச் சயனித்திருந்தேன்।

Verse 69

एतस्मिन्नन्तरे दूरता पश्यमि ह्यमितप्रभम् / कोटिसूर्यप्रतीकाशं भ्राजमानं श्रियावृतम्

அந்நேரத்தில் நான் தொலைவில் இருந்து அந்த அளவற்ற ஒளியுடையவனை காண்கிறேன்—கோடி சூரியரைப் போலப் பிரகாசித்து—ஒளிவீசி, ஸ்ரீ எனும் தெய்வச் செழுமையால் சூழப்பட்டவன்।

Verse 70

चतुर्वरक्त्रं महायोगं पुरुषं काञ्चनप्रभम् / कृष्णाजिरधरं देवमृग्यजुः सामभिः स्तुतम्

நான் அந்த தெய்வப் புருஷனைத் தியானிக்கிறேன்—நான்கு ஒளிமிகு முகங்களுடைய மகாயோகி, பொன்னொளி பொலிவுடையவன்—கரிய மான் தோல் அணிந்தவன், ரிக்-யஜுஸ்-சாம வேதப் பாடல்களால் போற்றப்படுபவன்।

Verse 71

निमेषमात्रेण स मां प्राप्तो योगविदां वरः / व्याजहार स्वयं ब्रह्मा स्मयमानो महाद्युतिः

ஒரு இமைப்பொழுதிலேயே யோகத்தை அறிந்தோரில் சிறந்தவர் என்னிடம் வந்தடைந்தார். அப்போது பேரொளியுடன் பிரகாசித்து, புன்னகையுடன் தாமே பிரம்மா உரைத்தார்.

Verse 72

कस्त्वं कुतो वा किं चेह तिष्ठसे वह मे प्रभो / अहं कर्ता हि लोकानां स्वयंभूः प्रपितामहः

‘நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய், இங்கே ஏன் நிற்கிறாய்? ஆண்டவனே, என்னைத் தாங்கிச் செல். நான் உலகங்களின் கர்த்தா—ஸ்வயம்பூ, பிரபிதாமஹன்.’

Verse 73

एवमुक्तस्तदा तेन ब्रह्मणाहमुवाच ह / अहं कर्तास्मि लोकानां संहर्ता च पुनः पुनः

அவ்வாறு பிரம்மா கூறியபோது நான் பதிலுரைத்தேன்—‘நான் உலகங்களின் படைப்பாளியும், மீண்டும் மீண்டும் அவற்றை ஒடுக்கி அழிப்பவனும்.’

Verse 74

एवं विवादे वितते मायया परमेष्ठिनः / प्रबोधार्थं परं लिङ्गं प्रादुर्भूतं शिवात्मकम्

இவ்வாறு பரமேஷ்டியின் மாயையால் வாதம் விரிந்தது. அவர்களை விழிப்பிக்கச் சிவசாரமாய பரம லிங்கம் வெளிப்பட்டது.

Verse 75

कालानलसमप्रख्यं ज्वालामालासमाकुलम् / क्षयवृद्धिविनिर्मुक्तमादिमध्यान्तवर्जितम्

அது காலத்தின் அக்னியைப் போலத் தகதக, தீச்சுடர் மாலைகளால் சூழப்பட்டு; அழிவு-வளர்ச்சி அற்றது, ஆதியும் நடுவும் முடிவும் இன்றியது.

Verse 76

ततो मामाह भगवानधो गच्छ त्वमाशु वै / अन्तमस्य विजानीम ऊर्ध्वं गच्छे ऽहमित्यजः

அப்போது பகவான் என்னிடம் கூறினார்— “நீ விரைவாக கீழே செல்; இதன் எல்லையை அறி. நான்—அஜன் பிரம்மா—மேலே செல்கிறேன்.”

Verse 77

तदाशु समयं कृत्वा गतावूर्ध्वमधश्च द्वौ / पितामहो ऽप्यहं नान्तं ज्ञातवन्तौ समाः शतम्

அப்போது உடனே காலத்தை நிர்ணயித்து இருவரும் சென்றனர்—ஒருவர் மேலே, ஒருவர் கீழே. ஆனால் நான் மற்றும் பிதாமகர், நூறு ஆண்டுகளிலும் அதன் எல்லையை அறியவில்லை.

Verse 78

ततो विस्मयमापन्नौ भीतौ देवस्य शूलिनः / मायया मोहितौ तस्य ध्यायन्तौ विश्वमीश्वरम्

அப்போது திரிசூலதாரி தேவனுடைய அந்த இருவரும் ஆச்சரியமும் அச்சமும் அடைந்தனர். அவன் மாயையால் மயங்கிப், உலகமே தானான ஈசுவரனைத் தியானித்தனர்.

Verse 79

प्रोच्चारन्तौ महानादमोङ्कारं परमं पदम् / प्रह्वाञ्जलिपुटोपेतौ शंभुं तुष्टुवतुः परम्

அவர்கள் பேரொலியுடன் முழங்கும் ‘ஓம்’—பரமப் பதம்—என்று உரக்க உச்சரித்தனர். தலை வணங்கி, அஞ்சலி கூப்பி, பரம ஶம்புவைத் துதித்தனர்.

Verse 80

ब्रह्मविष्णू ऊचतुः / अनादिमलसंसाररोगवैद्याय शंभवे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

பிரம்மா, விஷ்ணு கூறினர்— “ஆதியற்ற மாசால் கலங்கிய சம்சார நோய்க்கு வைத்தியனான ஶம்புவுக்கு நமஸ்காரம். அமைதியான சிவனுக்கு நமஸ்காரம்; லிங்கமூர்த்தியாக விளங்கும் பிரம்மஸ்வரூபத்துக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 81

प्रलयार्णवसंस्थाय प्रलयोद्भूतिहेतवे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

பிரளயக் கடலில் நிலைத்து, பிரளயத்திற்குப் பின் தோற்றத்தின் காரணமான சாந்த சிவனுக்கு வணக்கம்; பிரம்மஸ்வரூப லிங்கமூர்த்திக்கு நமः।

Verse 82

ज्वालामालावृताङ्गाय ज्वलनस्तम्भरूपिणे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ஜ்வாலாமாலைகளால் சூழப்பட்ட அங்கங்களையுடைய, அக்கினித் தூணாகத் தோன்றும் சாந்த சிவனுக்கு வணக்கம்; பிரம்மஸ்வரூப லிங்கமூர்த்திக்கு நமः।

Verse 83

आदिमध्यान्तहीनाय स्वबावामलदीप्तये / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ஆதி-மத்திய-அந்தமில்லாத, தன் இயல்பின் மாசற்ற ஒளியால் பிரகாசிக்கும் சாந்த சிவனுக்கு வணக்கம்; பிரம்மஸ்வரூப லிங்கமூர்த்திக்கு நமः।

Verse 84

महादेवाय महते ज्योतिषे ऽनन्ततेजसे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

மகாதேவனாகிய மகத்தான பரமஜோதி, முடிவற்ற தேஜஸுடையவருக்கு வணக்கம்; சாந்த சிவனுக்கு, பிரம்மஸ்வரூப லிங்கமூர்த்திக்கு நமः।

Verse 85

प्रधानपुरुषेशाय व्योमरूपाय वेधसे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

பிரதான-புருஷங்களுக்கு ஈசன், வான்வடிவான விதாதாவுக்கு வணக்கம்; சாந்த சிவனுக்கு, பிரம்மஸ்வரூப லிங்கமூர்த்திக்கு நமः।

Verse 86

निर्विकाराय सत्याय नित्यायामलतेजसे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

விகாரமற்ற, சத்தியமான, நித்தியமான, மாசற்ற ஒளியுடைய பரம்பொருளுக்கு வணக்கம்; சாந்தஸ்வரூப சிவனுக்கு, லிங்கமூர்த்தியான பிரம்மனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 87

वेदान्तसाररूपाय कालरूपाय धीमते / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

வேதாந்த சாரஸ்வரூபனாகவும், காலஸ்வரூபனாகவும், ஞானஒளி நிறைந்த சிவனுக்கு நமஸ்காரம்; சாந்தஸ்வரூபனாகிய லிங்கமூர்த்தி பிரம்மனுக்கு நமः।

Verse 88

एवं संस्तूयमानस्तु व्यक्तो भूत्वा महेश्वरः / भाति देवो महायोगी सूर्यकोटिसमप्रभः

இவ்வாறு புகழ்ந்து பாடப்படும்போது மகேஸ்வரன் வெளிப்பட்டார்; தேவர் மகாயோகி கோடி சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்தார்।

Verse 89

वक्त्रकोटिसहस्त्रेण ग्रसमान इवाम्बरम् / सहस्त्रहस्तचरणः सूर्यसोमाग्निलोचनः

கோடிக்கணக்கான முகங்களால் ஆகாயத்தையே விழுங்குவது போல; ஆயிரம் கைகள் கால்கள் உடையவர், சூரியன்-சோமன்-அக்னி ஆகியவை அவரது கண்கள்।

Verse 90

पिनाकपाणिर्भगवान् कृत्तिवासास्त्रिशूलभृत् / व्यालयज्ञोपवीतश्च मेघदुन्दुभिनिः स्वनः

பகவான் பினாகத்தை கையில் தாங்கி, தோலாடை அணிந்து, திரிசூலம் ஏந்தியவர்; பாம்பை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்து, மேகத் துந்துபி போல் அவரது குரல் முழங்குகிறது।

Verse 91

अथोवाच महादेवः प्रीतो ऽहं सुरसत्तमौ / पश्येतं मां महादेवं भयं सर्वं प्रमुच्यताम्

அப்போது மகாதேவர் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, நான் மகிழ்ந்தேன். என்னை, மகாதேவனை, தரிசியுங்கள்; உங்கள் எல்லாப் பயமும் முற்றிலும் நீங்குக।

Verse 92

युवां प्रसूतौ गात्रेभ्यो मम पूर्वं सनातनौ / अयं मे दक्षिणे पार्श्वे ब्रह्मा लोकपितामहः / वामपार्श्वे च मे विष्णुः पालको हृदये हरः

நீங்கள் இருவரும் என் அங்கங்களிலிருந்து முதலில் தோன்றினீர்; இயல்பில் சனாதனர்கள். என் வலப்புறத்தில் பிரம்மா—உலகப் பிதாமகர்; இடப்புறத்தில் விஷ்ணு—பாலகர்; என் இதயத்தில் ஹரன் (சிவன்) உறைகிறார்।

Verse 93

प्रीतो ऽहं युवयोः सम्यक् वरं दद्मि यथेप्सितम् / एवमुक्त्वाथ मां देवो महादेवः स्वयं शिवः / आलिङ्ग्य देवं ब्रह्माणं प्रसादाभिमुखो ऽभवत्

நான் உங்களிருவரிடமும் உண்மையாய் மகிழ்ந்தேன்; நீங்கள் விரும்பும் வரத்தை அளிக்கிறேன். இவ்வாறு கூறி, தாமே சிவனான மகாதேவர், பிரம்மதேவனை அணைத்து, அருள்புரிய முனைந்தார்।

Verse 94

ततः प्रहृष्टमनसौ प्रणिपत्य महेश्वरम् / ऊचतुः प्रेक्ष्य तद्वक्त्रं नारायणपितामहौ

பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் நாராயணனும் பிதாமகன் (பிரம்மா) மகேஸ்வரனை வணங்கினர். அவரது முகத்தை நோக்கி அவர்கள் இருவரும் உரைத்தனர்।

Verse 95

यदि प्रीतिः समुत्पन्ना यदि देयो वरश्च नौ / भक्तिर्भवतु नौ नित्यं त्वयि देव महेश्वरे

உமது அருள் மகிழ்ச்சி உண்மையாய் எழுந்து, எங்களுக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், தேவரே மகேஸ்வரா, உம்மிடத்தில் எங்கள் பக்தி என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும்।

Verse 96

ततः स भगवानीशः प्रहसन् परमेश्वरः / उवाच मां महादेवः प्रीतः प्रीतेन चेतसा

அப்போது அந்த பகவான் ஈசன், பரமேஸ்வரன், புன்னகையுடன் என்னிடம் கூறினார்; மகாதேவன் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் என்னை அழைத்துப் பேசினான்।

Verse 97

देव उवाच प्रलयस्थितिसर्गाणां कर्ता त्वं धरणीपते / वत्स वत्स हरे विश्वं पालयैतच्चराचरम्

தேவன் கூறினான்—ஓ தாரணீபதி, பிரளயம், நிலை, படைப்பு இவற்றின் கர்த்தா நீயே. வத்ஸா, வத்ஸா, ஹரியே—இந்தச் சராசர உலகை காத்தருள்வாய்।

Verse 98

त्रिधा भिन्नो ऽस्म्यहं विष्णो ब्रह्मविष्णुहराख्यया / सर्गरक्षालयगुणैर्निर्गुणो ऽपि निरञ्जनः

ஓ விஷ்ணுவே, படைப்பு-காப்பு-அழிவு ஆகிய செயல்குணங்களால் நான் பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் என மூன்று பெயர்களால் கூறப்படுகிறேன்; ஆனால் உண்மையில் நான் நிர்குணனாயினும் நிரஞ்சனன், மாசற்றவன்।

Verse 99

संमोहं त्यज भो विष्णो पालयैनं पितामहम् / भविष्यत्येष भगवांस्तव पुत्रः सनातनः

ஓ விஷ்ணுவே, இந்த மயக்கத்தை விட்டு, இந்தப் பிதாமஹன் (பிரம்மா) அவரைக் காத்தருள்வாய். இவ்வருள் நிறைந்தவர் எதிர்காலத்தில் உன் சனாதனப் புதல்வனாவார்।

Verse 100

अहं च भवतो वक्त्रात् कल्पादौ घोररूपधृक् / शूलपाणिर्भविष्यामि क्रोधजस्तव पुत्रकः

மேலும் நானும் கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் உன் வாயிலிருந்து, பயங்கர ரூபம் தாங்கி, தோன்றுவேன்; திரிசூலதாரியாகி உன் கோபத்தில் பிறந்த புதல்வனாவேன்।

Verse 101

एवमुक्त्वा महादेवो ब्रह्माणं मुनिसत्तम / अनुगृह्य च मां देवस्तत्रैवान्तरधीयत

இவ்வாறு கூறி மகாதேவர், ஓ முனிவரிற் சிறந்தவரே, பிரம்மனை உரைத்தார்; என்மேலும் அருள் செய்து அந்தத் தேவன் அங்கேயே மறைந்தார்।

Verse 102

ततः प्रभृति लोकेषु लिङ्गार्चा सुप्रतिष्ठिता / लिङ्ग तल्लयनाद् ब्रह्मन् ब्रह्मणः परमं वपुः

அதன்பின் உலகமெங்கும் லிங்காராதனை உறுதியாக நிலைபெற்றது. ஓ பிரம்மனே, லிங்கம்—அனைத்து வடிவங்களையும் பரமத்தில் லயிக்கச் செய்யும் குறியுருவாய்—பிரம்மத்தின் உன்னத உடலென போற்றப்படுகிறது।

Verse 103

एतल्लिङ्गस्य माहात्म्यं भाषितं ते मयानघ / एतद् बुध्यन्ति योगज्ञा न देवा न च दानवाः

ஓ பாவமற்றவனே, இந்த லிங்கத்தின் மகிமையை நான் உனக்குச் சொன்னேன். இதை யோகஞானிகள் மட்டுமே உணர்வர்; தேவரும் அல்ல, தானவரும் அல்ல।

Verse 104

एतद्धि परमं ज्ञानमव्यक्तं शिवसंज्ञितम् / येन सूक्ष्ममचिन्त्यं तत् पश्यन्ति ज्ञान वक्षुषः

இதுவே பரம ஞானம்—அவ்யக்தம், ‘சிவ’ என அழைக்கப்படுவது. இதனால் ஞானக் கண்கள் உடையோர் அந்த நுண்ணிய, சிந்திக்க இயலாத தத்துவத்தை காண்கிறார்கள்।

Verse 105

तस्मै भगवते नित्यं नमस्कारं प्रकुर्महे / महादेवाय रुद्राय देवदेवाय लिङ्गिने

அந்த பகவானுக்கு நாம் எப்போதும் வணங்குகிறோம்—மகாதேவர், ருத்ரர், தேவர்களின் தேவன், லிங்கதாரி அவருக்கு।

Verse 106

नमो वेदरहस्याय नीलकण्ठाय वै नमः / विभीषणाय शान्ताय स्थाणवे हेतवे नमः

வேதரகசியத்தின் சாரமான நீலகண்டனுக்கு வணக்கம். பயமூட்டும் மகிமையுடையவனுக்கும், அமைதியானவனுக்கும், நிலையான ஸ்தாணுவுக்கும், பரம காரணனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 107

ब्रह्मणे वामदेवाय त्रिनेत्राय महीयसे / शङ्कराय महेशाय गिरीशाय शिवाय च

பிரம்மஸ்வரூபமான வாமதேவனுக்கும், மும்முகக் கண்களையுடையவனுக்கும், மகிமைமிக்க மகானுக்கும் வணக்கம். சங்கரன், மகேசன், கிரீசன், சிவனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 108

नमः कुरुष्व सततं ध्यायस्व मनसा हरम् / संसारसागरादस्मादचिरादुत्तरिष्यसि

எப்போதும் வணக்கம் செலுத்து; மனத்தால் ஹரன் (சிவன்) மீது தியானம் செய். இந்த சம்சாரக் கடலை நீ விரைவில் கடந்து விடுவாய்.

Verse 109

एवं स वासुदेवेन व्याहृतो मुनिपुङ्गवः / जगाम मनसा देवमीशानं विश्वतोमुखम्

வாசுதேவன் இவ்வாறு உரைத்தபோது, முனிவர்களில் சிறந்த அந்த ரிஷி மனவலிமையால் அனைத்துத் திசைகளிலும் முகமுடைய ஈசான தேவனை அணைந்தார்.

Verse 110

प्रणम्य शिरसा कृष्णमनुज्ञातो महामुनिः / जगाम चेप्सितं देशं देवदेवस्य शूलिनः

கிருஷ்ணனைத் தலைவணங்கி வணங்கி, அனுமதி பெற்ற மகாமுனி, தேவர்களின் தேவனான திரிசூலதாரியின் விரும்பிய புனிதத் தலத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 111

य इमं श्रावयेन्नित्यं लिङ्गाध्यायमनुत्तमम् / शृणुयाद् वा पठेद् वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

இந்த ஒப்பற்ற ‘லிங்க அத்தியாயம்’ தினமும் பாராயணம் செய்யச் செய்வோனும், கேட்போனும், அல்லது தானே வாசிப்போனும்—அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 112

श्रुत्वा सकृदपि ह्येतत् तपश्चरणमुत्तमम् / वासुदेवस्य विप्रेन्द्राः पापं मुञ्चिति मानवः

ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே! வாசுதேவனை நோக்கிய இந்த உயர்ந்த தவநெறியை ஒருமுறை கேட்டால்கூட மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 113

जपेद् वाहरहर्नित्यं ब्रह्मलोके महीयते / एवमाह महायोगी कृष्णद्वैपायनः प्रभुः

காலை மாலை தினமும் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் பிரம்மலோகத்தில் பெருமை பெறுவான். இவ்வாறு மகாயோகி ஆண்டவன் கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசர்) உரைத்தார்।