Kurma Purana — Purva Bhaga, Shloka 65
Viṣṇu at Upamanyu’s Āśrama: Pāśupata Tapas, Darśana of Śiva, and Boons from Devī
यस्याशेषविभागहीनममलं हृद्यन्तरावस्थितं तत्त्वं ज्योतिरनन्तमेकमचलं सत्यं परं सर्वगम् / स्थानं प्राहुरनादिमध्यनिधनं यस्मादिदं जायते नित्यं त्वामहमुपैमि सत्यविभवंविश्वेश्वरन्तंशिवम्
yasyāśeṣavibhāgahīnamamalaṃ hṛdyantarāvasthitaṃ tattvaṃ jyotiranantamekamacalaṃ satyaṃ paraṃ sarvagam / sthānaṃ prāhuranādimadhyanidhanaṃ yasmādidaṃ jāyate nityaṃ tvāmahamupaimi satyavibhavaṃviśveśvarantaṃśivam
எல்லாப் பிரிவுகளும் அற்ற, மாசற்ற தத்துவம் இதயத்தில் உறைந்து—அனந்த ஒளியாக, ஒன்றாய், அசையாததாய், பரம சத்தியமாய், எங்கும் நிறைந்ததாய் இருப்பவன். ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்ற நித்திய தாமம் எனப் போற்றப்படுபவன்; அவனிடமிருந்து இவ்வுலகம் இடையறாது பிறக்கிறது. அந்த உலகீசன் சிவன், சத்திய வைபவனை நான் எப்போதும் சரணடைகிறேன்.
A devotee/narratorial voice offering a stotra (hymn) to Śiva within the Kurma Purana’s Purva-bhaga context
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It describes the Supreme as a single, stainless, divisionless Reality abiding in the heart as infinite light—unchanging, all-pervading, and the ultimate Truth from which the world arises.
The verse points to inward contemplation (hṛdy-antara-avasthitam): meditation on the heart-indwelling, changeless light (jyotiḥ) as the one Reality—an inner-focused practice consistent with Pāśupata-oriented devotion and jñāna-yoga themes in the Kurma Purana.
By presenting Śiva as the supreme, all-pervading tattva and refuge, it supports the Purana’s synthetic theology where the highest Lord is one Reality approached through different divine names and forms—often harmonizing Śaiva and Vaiṣṇava viewpoints.