Adhyaya 8

Verse 1

इति ब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने स्तेयपानकथनं नाम सप्तमो ऽध्यायः इन्द्र उवाच अगम्यागमनं किं वा को दोषः का च निष्कृतिः / एतन्मे मुनिशार्दूल विस्तराद्वक्तुमर्हसि

இவ்வாறு பிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தின் உத்தரபாகத்தில் ஹயக்ரீவ–அகஸ்த்ய உரையாடலில் லலிதோபாக்யானத்தில் ‘ஸ்தேயபானக் கதனம்’ எனும் ஏழாம் அதிகாரம். இந்திரன் கூறினான்—அகம்யாகமனம் என்ன? அதன் தோஷம் யாது? அதற்கான பிராயச்சித்த நிஷ்க்ருதி என்ன? முனிசார்தூலா, இதை விரிவாக எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 2

बृहस्पतिरुवाच अगम्यागमनं नाम मातृस्वसृगुरुस्त्रियः / मातुलस्य प्रिया चेति गत्वेमा नास्ति निष्कृतिः

பிருஹஸ்பதி கூறினார்—‘அகம்யாகமனம்’ என்பது: தாய், தாயின் சகோதரி (மாத்ருஸ்வஸா), குருவின் மனைவி, மேலும் மாமாவின் பிரியா—இவர்களிடம் செல்வதும் (உறவாடலும்). இவர்களுடன் சேர்ந்தால் எந்த நிஷ்க்ருதி (பிராயச்சித்தம்) இல்லை.

Verse 3

मातृसङ्गे तु यदघं तदेव स्वसृसङ्गमे / गुरुस्त्रीसंगमे तद्वद्गुरवो बहवः स्मृताः

தாயுடன் சேர்வதால் ஏற்படும் பாவம், சகோதரியுடன் (ஸ்வஸா) சேர்வதாலும் அதே பாவமே. குருவின் மனைவியுடன் சேர்வதிலும் அதேபோல்; மேலும் ‘குரு’ எனப்படுவோர் பல வகையென ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன.

Verse 4

ब्रह्मोपदेशमारभ्य यावद्वेदान्तदर्शनम् / एकेन वक्ष्यते येन स महागुरुरुच्यते

பிரம்மோபதேசம் தொடங்கி வேதாந்த தரிசனம் வரை—இவற்றை ஒரே ஒருவன் போதிப்பவனே ‘மஹாகுரு’ என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 5

ब्रह्मोपदेशमेकत्र वेदशास्त्राण्यथैकतः / आचार्यः स तु विज्ञेयस्तदेकैकास्तु देशिकाः

பிரம்மோபதேசம் ஒரு பக்கம், வேத-சாஸ்திரங்கள் மற்றொரு பக்கம்—இரண்டையும் ஒருங்கே போதிப்பவனே ‘ஆசார்யன்’ என அறியப்பட வேண்டும்; இவற்றில் ஒன்றொன்றையே போதிப்போர் ‘தேசிகர்’ எனப்படுவர்.

Verse 6

गुरोरात्मान्तमेव स्यादायार्यस्य प्रियागमे / द्वादशाब्दं चरेत्कृच्छ३मेकैकं तु षडब्दतः

குருவின் பிரியமான மனைவியிடம் சென்றால் ஆத்மப் பாழ்ச்சி உண்டாகும்; அப்போது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ‘க்ருச்ச்ர’ தவம் செய்ய வேண்டும், ஒவ்வொரு குற்றத்திற்கும் ஆறு ஆண்டுகள் பிராயச்சித்தம் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 7

मातुलस्य प्रियां गत्वा षडब्दं कृच्छ्रमाचरेत् / ब्राह्मणस्तु सजातीयां प्रमदां यदि गच्छति

மாமாவின் பிரியமான மனைவியிடம் சென்றால் ஆறு ஆண்டுகள் ‘க்ருச்ச்ர’ பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். மேலும் பிராமணன் தன் இனத்திலுள்ள பெண்ணை (அநீதியாக) அணைந்தால்—

Verse 8

उपोषितस्त्रिरात्रं तु प्राणायामशतं चरेत् / कुलटां तु सजातीयां त्रिरात्रेण विशुध्यति

மூன்று இரவுகள் உபவாசமிருந்து நூறு முறை பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும். தன் இனத்திலுள்ள குலட்டைப் பெண் மூன்று இரவுகளிலேயே தூய்மை அடைகிறாள்.

Verse 9

पञ्चाहात्क्षत्रियाङ्गत्वा सप्ताहा द्वैश्यजामपि / चक्रीकिरातकैवर्तकर्मकारादियोषितः

க்ஷத்திரியப் பெண்ணின் விஷயத்தில் ஐந்து நாளில், வைசியப் பெண்ணின் விஷயத்தில் ஏழு நாளில் தூய்மை உண்டாகும்; மேலும் சக்ரீ, கிராத, கைவார்த்த, கர்மகார முதலிய வகுப்புப் பெண்களுக்கும் (இத்தகைய விதி கூறப்படுகிறது).

Verse 10

शुद्धिः स्याद्द्वादशाहेन धराशक्त्यर्चनेन च / अनन्त्यजां ब्राह्मणो गत्वा प्रमादादब्दतः शुचिः

பன்னிரண்டு நாளில் தூய்மை உண்டாகும்; மேலும் தராசக்தி (பூதேவி) அர்ச்சனையாலும் தூய்மை பெறலாம். ஆனால் பிராமணன் தவறுதலால் அந்த்யஜப் பெண்ணிடம் சென்றால், ஒரு ஆண்டு கழித்தே தூய்மையடைவான்.

Verse 11

देवदासी ब्रह्मदासी स्वतन्त्राशूद्रदासिका / दासी चतुर्विधा प्रोक्ता द्वे चाद्ये क्षत्रियासमे

தேவதாசி, பிரம்மதாசி, சுதந்திரா-சூத்ரதாசிகா எனத் தாசி நான்கு வகையென கூறப்பட்டது; அவற்றில் முதல் இரண்டும் க்ஷத்திரியருக்கு ஒப்பானவை.

Verse 12

अन्यावेश्याङ्गनातुल्या तदन्या हीनजातिवत् / आत्मदासीं द्विजो मोहादुक्तार्थे दोषमाप्नुयात्

ஒரு வகை தாசி வेश्यா-மகளிருக்கு ஒப்பாகக் கருதப்படுகிறாள்; மற்றொரு வகை தாழ்ந்த ஜாதியினைப் போல. மோகத்தால் த்விஜன் ஆத்மதாசியைப் பற்றிக் கூறிய முறையில் நடந்தால் குற்றம் அடைவான்.

Verse 13

स्वस्त्रीमृतुमतीं गत्वा प्राजापत्यं चरेद्व्रतम् / द्विगुणेन परां नारीं चतुर्भिः क्षत्रियाङ्गनाम्

தன் மனைவி இறந்தபின் பிராஜாபத்ய விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்; பிற பெண்ணுக்காக அதின் இரட்டிப்பு, க்ஷத்திரியப் பெண்ணுக்காக நான்குமடங்கு (பிராயச்சித்தம்) கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 14

अष्टभिर्वैश्यनारीं च शूद्रां षौडशभिस्तथा / द्वात्रिंशता संकरजां वेश्यां शूद्रामिवाचरेत्

வைசியப் பெண்ணுக்காக எட்டுமடங்கு, சூத்ரப் பெண்ணுக்காக பதினாறுமடங்கு; சங்கரஜ வेश्यைக்காக முப்பத்திரண்டு மடங்கு (பிராயச்சித்தம்) செய்ய வேண்டும்; வेश्यையை சூத்ரையைப் போலவே நடத்த வேண்டும்.

Verse 15

रजस्वलां तु यो भार्यां मोहतो गन्तुमिच्छति / स्नात्वान्यवस्त्रसंयुक्तमुक्तार्थेनैव शुध्यति

மோகத்தால் ரஜஸ்வலையான மனைவியிடம் செல்ல விரும்புபவன், நீராடி வேறு ஆடைகளை அணிந்தால், கூறப்பட்ட பிராயச்சித்தத்தினாலேயே தூய்மையடைவான்.

Verse 16

उपोष्य तच्छेषदिनं स्नात्वा कर्म समाचरेत् / तथैवान्याङ्गनां गत्वा तदुक्तार्थं समाचरेत्

அந்த மீதியுள்ள நாளில் உபவாசமிருந்து, நீராடி விதிப்படி கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும். அதுபோல மற்றொரு பெண்ணிடம் சென்றாலும், சாஸ்திரத்தில் கூறிய பொருளின்படி நடக்க வேண்டும்.

Verse 17

पित्रोरनुज्ञया कन्यां यो गच्छेद्विधिना विना / त्रिरात्रोपोषणाच्छुद्धिस्तामेवोद्वाहयेत्तदा

தந்தை-தாயின் அனுமதியுடன், ஆனால் விதியின்றி, கன்னியிடம் சென்றவன்—மூன்று இரவுகள் உபவாசம் செய்தால் சுத்தி பெறுவான்; அப்போது அவளையே மணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 18

कन्यां दत्त्वा तु यो ऽन्यस्मै दत्ता यश्चानुयच्छति / पित्रोरनुज्ञया पाददिनार्धेन विशुध्यति

கன்னியை மற்றொருவருக்கு அளித்துவிட்டு, அளிக்கப்பட்டவளையே மீண்டும் பின்தொடர்ந்து/திரும்பப் பெறுகிறவன்—தந்தை-தாயின் அனுமதியுடன், ‘பாத தினத்தின் அரை’ (அதாவது நாளின் எட்டில் ஒரு பகுதி) பிராயச்சித்தத்தால் சுத்தி பெறுவான்.

Verse 19

ज्ञातः पितृभ्यां यो मासं कन्याभावे तु गच्छति / वृषलः स तु विज्ञेयः सर्वकर्मबहिष्कृतः

தந்தை-தாய்க்குத் தெரிந்திருந்தும், கன்னியெனும் நிலையிலே ஒரு மாதம் தொடர்ந்து செல்வவன்—அவன் ‘விருஷலன்’ என அறியப்பட வேண்டும்; எல்லா தர்மகர்மங்களிலிருந்தும் விலக்கப்படுவான்.

Verse 20

ज्ञातः पितृभ्यां यो गत्वा परोढां तद्विनाशने / विधवा जायते नेयं पूर्वगन्तारमाप्नुयात्

தந்தை-தாய்க்குத் தெரிந்திருந்தும், சென்று பரோடா (மற்றொருவரின் மனைவி) உடன் தொடர்பு கொள்பவன்—அவன் அழிந்தால் அந்தப் பெண் விதவையாகிறாள்; அவள் முன்னர் சென்றவனை (பூர்வகந்தாரனை) அடையமாட்டாள்.

Verse 21

अनुग्रहाद्द्विजातीनामुद्वाहविधिना तथा / त्यागकर्माणि कुर्वीत श्रौतस्मार्तादिकानि च

இருபிறப்பினருக்கு அருள்கொண்டு, திருமண விதிப்படி, வேத‑ஸ்மிருதி கூறும் தியாகக் கருமங்கள் முதலியவற்றையும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 22

आदावुद्वाहिता वापि तद्विनाशे ऽन्यदः पिता / भोगेच्छोः साधनं सा तु न येग्याखिलकर्मसु

முதலில் மணந்த மனைவியே இருக்க வேண்டும்; அவள் அழிந்தால் தந்தை வேறொருத்தியை அளிப்பான். இன்பவேட்கையுடையவனுக்கு அவள் சாதனம்; ஆனால் எல்லாக் கருமங்களிலும் அவளை இணைப்பதில்லை।

Verse 23

ब्रह्मादिपिपीलकान्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् / पञ्चभूतात्मकं प्रोक्तं चतुर्वासनयान्वितम्

பிரம்மாவிலிருந்து எறும்புவரை, நிலைபெற்றதும் நகர்வதும் ஆகிய உலகமெல்லாம் பஞ்சபூதமயமென கூறப்படுகிறது; அது நான்கு வாசனைகளால் இணைந்தது।

Verse 24

जन्माद्याहारमथननिद्राभीत्यश्च सर्वदा / आहारेण विना जन्तुर्नाहारो मदनात्स्मृतः

பிறப்பிலிருந்தே எப்போதும் உணவு, மைதுனம், உறக்கம், அச்சம் ஆகியவை உள்ளன. உணவின்றி உயிர் நிலைக்காது; உணவும் காமதேவனால் தூண்டப்பட்டதே என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 25

दुस्तरो मदनस्तस्मात्सर्वेषां प्राणिनामपि / पुन्नारीरूपवत्कृत्वा मदननेनैव विश्वसृक्

ஆகையால் மதன் எல்லா உயிர்களுக்கும் கடக்க அரிதானவன். உலகசிருஷ்டிகரன் ஆண்‑பெண் ரூபங்களை அமைத்து, இதே மதன அம்பினாலே உலகை இயக்கினான்।

Verse 26

प्रवृत्तिमकरोदादौ सृष्टिस्थितिलयात्मिकाम् / तत्प्रवृत्त्या प्रवर्तन्ते तन्निवृत्त्याक्षयां गतिम्

ஆரம்பத்தில் அவர் படைப்பு-நிலை-அழிவு இயல்புடைய ‘பிரவிருத்தி’யை ஏற்படுத்தினார். அதனால் உயிர்கள் செயல்களில் ஈடுபடுகின்றன; அதன் நிவிருத்தியால் அழியாத கதியை (மோக்ஷம்) அடைகின்றன.

Verse 27

प्रवृत्त्यैव यथा मुक्तिं प्राप्नुयुर्ये न धीयुताः / तद्रहस्यं तदोपायं शृणु वक्ष्यामि सांप्रतम्

தீவிர ஞானமில்லாதவர்களும் கூட எவ்வாறு பிரவிருத்தியாலேயே முக்தியை அடைய முடியும்—அந்த இரகசியத்தையும் வழியையும் கேள்; இப்போது நான் கூறுகிறேன்.

Verse 28

सर्वात्मको वासुदेवः पुरुषस्तु पुरातनः / इयं हि मूलप्रकृतिर्लक्ष्मीः सर्वजगत्प्रसूः

வாசுதேவன் அனைத்துஆத்மாவாகிய பழமையான புருஷன். இவ்வுலகின் மூலப் பிரகிருதி இந்த லக்ஷ்மியே; எல்லா ஜகத்திற்கும் தாயாகப் பிறப்பிப்பவள்.

Verse 29

पञ्चापञ्चात्मतृप्त्यर्थं मथनं क्रियतेतराम् / एवं मन्त्रानुभावात्स्यान्मथनं क्रियते यदि

பஞ்ச-அபஞ்ச தத்துவங்களின் திருப்திக்காக மத்தனம் மிகுந்து செய்யப்படுகிறது. அதுபோல மந்திரத்தின் அனுபாவத்தால் மத்தனம் செய்யப்படின் அதுவும் அதே பயனை அளிக்கும்.

Verse 30

तावुभौ मन्त्रकर्माणौ न दोषो विद्यते तयोः

அவை இரண்டும் மந்திரக் கர்மங்களே; அவற்றில் எந்தக் குறையும் இல்லை.

Verse 31

तपोबलवतामेतत्केवलानामधोगतिः / स्वस्त्रीविषय एवेदं तयोरपि विधेर्बलात्

தபோபலமுடைய ஒருநிலைத் தவசிகளுக்கும் இதுவே கீழ்வீழ்ச்சி—தம் மனைவி விஷயத்திலேயே பற்றுதல்; அவர்கள்மேலும் விதியின் வலிமை செயற்படும்.

Verse 32

परस्परात्म्यैक्यहृदोर्देव्या भक्त्यार्द्रचेतसोः / तयोरपि मनाक्चेन्न निषिद्धदिवसेष्वघम्

பரஸ்பர ஆத்மஐக்கியத்தால் ஒரே இதயமாய், தேவீபக்தியால் உருகிய மனத்தையுடைய அவர்களுக்கும்—சிறிதளவும் (கட்டுப்பாடு இல்லையெனில்) தடைப்பட்ட நாட்களில் பாவம் உண்டாகும்.

Verse 33

इयमंबा जगद्धात्री पुरुषो ऽयं सदाशिवः / पञ्चविंशतितत्त्वानां प्रीतये मथ्यते ऽधुना

இவள் அம்பா, உலகைத் தாங்கும் தாயே; இவன் புருஷன், சதாசிவன்; பஞ்சவிம்ஶதி தத்துவங்கள் மகிழ்வதற்காக இப்போது இந்த மத்தனம் செய்யப்படுகிறது.

Verse 34

एतन्मन्त्रानुभावाच्च मथनं क्रियते यदि / तावुभौ पुण्यकर्माणौ न दोषो विद्यते तयोः

இந்த மந்திரத்தின் அனுபவ-பிரபாவத்தால் மத்தனம் செய்யப்படின், அவர்கள் இருவரும் புண்ணியகர்மர்கள்; அவர்களுக்குத் தோஷம் இல்லை.

Verse 35

इदं च शृणु देवेन्द्र रहस्यं परमं महत् / सर्वेषामेव पापानां यौगपद्येन नाशनम्

தேவேந்திரா, இந்த மிகப் பெரிய பரம ரகசியத்தையும் கேள்—இது எல்லாப் பாவங்களையும் ஒரே நேரத்தில் அழிக்கும்.

Verse 36

भक्तिश्रद्धासमायुक्तः स्नात्वान्तर्जलसंस्थितः / अष्टोत्तरसहस्रं तु जपेत्पञ्चदशाक्षरीम्

பக்தியும் நம்பிக்கையும் உடையவன் நீராடி, நீருக்குள் நிலைத்து, பதினைந்து எழுத்து மந்திரத்தை ஆயிரத்து எட்டு முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 37

आराध्य च परां शक्तिं मुच्यते सर्वकिल्बिषैः / तेन नश्यन्ति पापानि कल्पकोटिकृतान्यपि / सर्वापद्भ्यो विमुच्येत सर्वाभीष्टं च विन्दति

பராசக்தியை ஆராதித்தால் அவன் எல்லாக் களங்கங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; அதனால் கோடி கோடி கல்பங்களில் செய்த பாவங்களும் அழியும். எல்லா ஆபத்துகளிலிருந்தும் விடுதலை பெற்று, எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்.

Verse 38

इन्द्र उवाच भगवन्सर्वधर्मज्ञ सर्वभूतहिते रत / संयोगजस्य पापस्य विशेषं वक्तुमर्हसि

இந்திரன் கூறினான்— பகவனே, நீர் எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவர், எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவர்; ‘சம்யோக’த்தால் உண்டாகும் பாவத்தின் சிறப்பை விளக்க அருள வேண்டும்.

Verse 39

बृहस्पतिरुवाच संयोगजं तु यत्पापं तच्चतुर्धा निगद्यते / कर्ता प्रधानः सहकृन्निमित्तो ऽनुमतः क्रमात्

பிரகஸ்பதி கூறினார்— சம்யோகத்தால் உண்டாகும் பாவம் நான்கு வகையாகச் சொல்லப்படுகிறது: கர்த்தா (முதன்மை செய்பவன்), சகக்ருத் (உதவி செய்பவன்), நிமித்தம் (காரணமாக இருப்பவன்), அனுமதன் (ஒப்புதல் அளிப்பவன்)—என்ற வரிசையில்.

Verse 40

क्रमाद्दशांशतो ऽघं स्याच्छुद्धिः पूर्वोक्तमार्गतः

வரிசைப்படி ஒவ்வொருவருக்கும் பாவப் பங்கு பத்தில் ஒரு பங்காகும்; சுத்தி முன் கூறிய வழியின்படியே உண்டாகும்.

Verse 41

मद्यं कलञ्जं निर्यासं छत्राकं गृञ्जनं तथा / लशुनं च कलिङ्गं च महाकोशातकीं तथा

மதியம், கலஞ்சம், நிர்யாசம், சத்ராகம் (காளான்), க்ரிஞ்ஜனம், லசுனம், கலிங்கம் மற்றும் மகாகோசாதகி—இவையும் (குறிப்பிடப்பட்டவை).

Verse 42

बिंबीं च कवकं चैव हस्तिनीं शिशुलंबिकाम् / औदुंबरं च वार्ताकं कतकं बिल्वमल्लिका

பிம்பீ, கவகம், ஹஸ்தினீ, சிசுலம்பிகா, அவுதும்பரம், வார்தாகம் (கத்தரிக்காய்), கடகம் மற்றும் பில்வமல்லிகா—இவையும் (எண்ணப்பட்டவை).

Verse 43

क्रमाद्दशगुणं न्यूनमघमेषां विनिर्दिशेत् / पुरग्रामाङ्गवैश्याङ्गवेश्योपायनविक्रयी

இவர்களின் பாவம் வரிசையாக பத்துமடங்கு குறைவாகக் கூறப்படுகிறது—நகர-கிராமத்தின் அங்கமாக இருப்பவன், வைசியருடன் தொடர்புடையவன், வேசியருடன் தொடர்புடையவன், மேலும் காணிக்கை/பரிசு விற்பவன்।

Verse 44

सेवकः पुरसंस्थश्च कुग्रामस्थो ऽभिशस्तकः / वैद्यो वैखानसः शैवो नारीजीवो ऽन्नविक्रयी

சேவகர், நகரில் தங்கியவன், தீய கிராமத்தில் வாழ்பவன், அபிசஷ்டன் (குற்றம் சுமத்தப்பட்டவன்), வைத்தியன், வைகானசன், சைவன், பெண்ணைச் சார்ந்து வாழ்பவன், மற்றும் அன்னம் விற்பவன்।

Verse 45

शस्त्रजीवी परिव्राट् च वैदिकाचारनिन्दकः / क्रमाद्दशगुणान्न्यूनमेषामन्नादने भवेत्

ஆயுதத்தால் வாழ்பவன், பரிவ்ராட் (பிச்சைச் சந்நியாசி), மற்றும் வைதிக ஆசாரத்தை நிந்திப்பவன்—இவர்களிடமிருந்து அன்னம் உண்ணுவதில் (தோஷம்) வரிசையாக பத்துமடங்கு குறையும்।

Verse 46

स्वतन्त्रं तैलकॢप्तं तु ह्युक्तार्थं पापमादिशेत् / तैरेव दृष्टं तद्भुक्तमुक्तपापं विनिर्दिशेत्

தன்னிச்சையாக எண்ணெயில் சமைக்கப்பட்ட உணவு, சாஸ்திரார்த்தப்படி பாபகரம் எனக் கூறப்படுகிறது; ஆனால் அது அவர்களாலேயே காணப்பட்டு பின்னர் உண்டால், பாபமुक्तம் என நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 47

ब्रह्मक्षत्रविशां चैव सशूद्राणां यथौदनम् / तैलपक्वमदृष्टं च भुञ्जन्पादमघं भवेत्

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர்—இவர்களுக்கு சாதாரண அன்னம் போலவே; எண்ணெயில் சமைந்ததும் காணப்படாததும் உண்டால் பாபத்தின் ஒரு பாதம் (நான்கில் ஒன்று) உண்டாகும்.

Verse 48

द्विजात्मदासीकॢप्तं च तया दृष्टे तदर्धके / वेश्यायास्तु त्रिपादं स्यात्तथा दृष्टे तदोदने

த்விஜனின் தாசி செய்த உணவு, அது அவளால் காணப்பட்டால் பாபத்தின் அரைபங்கு உண்டாகும்; மேலும் வேசியின் அன்னம் அவ்வாறே காணப்பட்டால் பாபத்தின் மூன்று பாதங்கள் (மூன்று-நான்கில்) உண்டாகும்.

Verse 49

शूद्रावत्स्यात्तु गोपान्नं विना गव्यचतुष्टयम् / तैलाज्यगुडसंयुक्तं पक्वं वैश्यान्न दुष्यति

கோபரின் அன்னம், கோவிலிருந்து பெறும் நான்கு பொருட்கள் (கவ்விய-சதுஷ்டயம்) இல்லையெனில் சூத்ரரின் அன்னம் போலக் கருதப்படும்; ஆனால் எண்ணெய், நெய், வெல்லம் சேர்த்து சமைத்த வைசியரின் அன்னம் குற்றமடையாது.

Verse 50

वैश्यावद्ब्राह्मणी भ्रष्टा तया दृष्टेन किञ्चन

பதிதமான (ப்ரஷ்ட) பிராமணியை வைசியைப் போலக் கருத வேண்டும்; அவளால் காணப்பட்ட எந்த உணவும் அதே விதிப்படி எண்ணப்பட வேண்டும்.

Verse 51

ब्रुवस्यान्नं द्विजो भुक्त्वा प्राणायामशतं चरेत् / अथवान्तर्जले जप्त्वाद्रुपदां वा त्रिवारकम्

ப்ருவாவின் அன்னத்தை உண்டு த்விஜன் நூறு பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது நீருக்குள் த்ருபதா மந்திரத்தை மூன்று முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 52

इदं विष्णुस्त्र्यंबकं वा त्थैवान्तर्जले जपेत् / उपोष्य रजनीमेकां ततः पापाद्विशुध्यति

அதேபோல் ‘விஷ்ணு’ அல்லது ‘த்ர்யம்பக’ மந்திரத்தையும் நீருக்குள் ஜபிக்க வேண்டும்; ஒரு இரவு உபவாசம் இருந்தால் பாவத்திலிருந்து தூய்மையடைவான்.

Verse 53

अथवा प्रोक्षयेदन्नमब्लिङ्गैः पावमानिकैः / अन्नसूक्तं जपित्वा तु भृगुर्वै वारुणीति च

அல்லது பாவமான அப்லிங்க மந்திரங்களால் அன்னத்தில் ப்ரோட்சணம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் அன்னசூக்தமும் ‘ப்ருகுர்வை வாருணீ’யும் ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 54

ब्रह्मार्पणमिति श्लोकं जप्त्वा नियममाश्रितः / उपोष्य रजनीमेकां ततः शुद्धो भविष्यति

‘ப்ரஹ்மார்ப்பணம்’ என்ற ச்லோகத்தை ஜபித்து, நியமத்தைப் பின்பற்றி, ஒரு இரவு உபவாசம் இருந்தால், அவன் தூய்மையடைவான்.

Verse 55

स्त्री भुक्त्वा तु ब्रुवाद्यन्नमेकाद्यान्भोजये द्द्विजान् / आपदि ब्राह्मणो ह्येषामन्नं भुक्त्वा न दोषभाक्

பெண் ப்ருவாவின் அன்னத்தை உண்டால், அவள் ஒரு நாள் (விரதம் கொண்டு) த்விஜர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்; ஆபத்தில் பிராமணன் அவர்களின் அன்னத்தை உண்டாலும் குற்றம் அடையான்.

Verse 56

इदं विष्णुरिति मन्त्रेण सप्तवाराभिमन्त्रितम् / सो ऽहंभावेन तद्ध्यात्वा भुक्त्वा दोषैर्न लिप्यते

‘இதம் விஷ்ணுரிதி’ மந்திரத்தால் ஏழு முறை அபிமந்திரிக்கப்பட்ட அன்னத்தை ‘ஸோऽஹம்’ பாவத்துடன் தியானித்து உண்டால், அவன் தோஷங்களில் ஒட்டான்।

Verse 57

अथवा शङ्करं ध्यायञ्जप्त्वा त्रैय्यंबकं मनुम् / सो ऽहंभावेन तज्ज्ञानान्न दोषैः प्रविलिप्यते

அல்லது சங்கரனைத் தியானித்து த்ர்யம்பக மந்திரத்தை ஜபித்தால், ‘ஸோऽஹம்’ பாவத்தால் அந்த ஞானத்தில் நிலைபெற்று, தோஷங்களில் ஒட்டான்।

Verse 58

इदं रहस्यं देवेन्द्र शृणुष्व वचनं मम / ध्यात्वा देवीं परां शक्तिं जप्त्वा पञ्चदशाक्षरीम्

தேவேந்திரா, என் இந்த இரகசிய வாக்கை கேள்; பராசக்தி தேவியைத் தியானித்து பஞ்சதசாக்ஷரீ மந்திரத்தை ஜபி.

Verse 59

तन्निवेदितबुद्ध्यादौ यो ऽश्नाति प्रत्यहं द्विजः / नास्यान्नदोषजं किञ्चिन्न दारिद्रयभयं तथा

தினந்தோறும் தன் புத்தி முதலியவற்றை அவருக்கே அர்ப்பணித்து உண்ணும் த்விஜனுக்கு அன்னதோஷத்தால் எதுவும் ஏற்படாது; வறுமை பயமும் இல்லை।

Verse 60

न व्याधिजं भयं तस्य न च शत्रुभयं तथा / जपतो मुक्तिरेवास्य सदा सर्वत्र मङ्गलम्

அவனுக்கு நோய் பயமில்லை; பகைவர் பயமும் இல்லை. ஜபம் செய்பவனுக்கு முக்தியே கிடைக்கும்; எப்போதும் எங்கும் மங்களமே.

Verse 61

एष ते कथितः शक्र पापानामपि विस्तरः / प्रायश्चित्तं तथा तेषां किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

ஏ சக்கிரா! பாவங்களின் விரிவையும் அவற்றிற்கான பிராயச்சித்தத்தையும் உனக்குக் கூறினேன்; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?