Adhyaya 29

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपख्याने विशुक्रविषङ्गवधो नामाष्टाविंशो ऽध्यायः अगस्त्य उवाच अश्वानन महाप्राज्ञ वर्णितं मन्त्रिणीबलम् / विषङ्गस्य वधो युद्धे वर्णितो दण्डनाथया

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் உத்தரபாகத்தில், ஹயக்ரீவ–அகஸ்த்ய உரையாடலில், லலிதோபாக்யானத்தில் ‘விசுக்ர–விஷங்க வதம்’ எனும் இருபத்தெட்டாம் அதிகாரம். அகஸ்த்யர் கூறினார்— ஹே அશ્વானன மகாப்ராஜ்ஞா! மந்திரிணியின் படைபலம் விளக்கப்பட்டது; தண்டநாதையால் போரில் விஷங்கன் வதமும் கூறப்பட்டது.

Verse 2

श्रीदेव्याः श्रोतुमिच्छामि रणचक्रे पराक्रमम् / सोदरस्यापदं दृष्ट्वा भण्डः किमकरोच्छुचा

ஸ்ரீதேவியின் ரணசக்கரத்தில் வெளிப்பட்ட பராக்கிரமத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; உடன்பிறந்தவனின் ஆபத்தைப் பார்த்து, துயரத்தில் பண்டன் என்ன செய்தான்?

Verse 3

कथं तस्य रणोत्साहः कैः समं समयुध्यत / सहायाः के ऽभवंस्तस्य हतभ्रातृतनूभुवः

அவனுடைய போர்உற்சாகம் எவ்வாறு இருந்தது, யார்யாருடன் சமமாகப் போரிட்டான்? சகோதரன் கொல்லப்பட்ட பின் அவனுக்குத் துணையாயிருந்தோர் யார்?

Verse 4

हयग्रीव उवाच इदं शृणु महाप्राज्ञ सर्वपापनिकृन्तनम् / ललिताचरितं पुण्यमणिमादिगुमप्रदम्

ஹயக்ரீவர் கூறினார்—மகாப்ராஜ்ஞனே! இதைக் கேள்; இது ஸ்ரீலலிதா-சரிதம், எல்லாப் பாவங்களையும் அறுக்கும், மிகப் புண்ணியமானது, மஹிமை முதலிய தெய்வீக குணங்களை அளிப்பது।

Verse 5

वैषुवायनकालेषु पुण्येषु समयेषु च / सिद्धिदं सर्वपापघ्नं कीर्तिदं पञ्चपर्वसु

விஷுவாயன காலங்களிலும் புண்ணிய நேரங்களிலும், ஐந்து பண்டிகை நாட்களிலும் இதை கீர்த்திப்பது சித்தி தரும், புகழ் தரும், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்।

Verse 6

तदा हतौ रणे तत्र श्रुत्वा निजसहोदरौ / शोकेन महताविष्टो भण्डः प्रविललाप सः

அப்போது அந்தப் போர்க்களத்தில் தன் உடன்பிறந்தோர் கொல்லப்பட்டனர் என்று கேட்டு, பண்டன் பேர்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அழுது புலம்பினான்।

Verse 7

विकीर्मकेशो धरणौ मूर्छितः पतितस्तदा / न लेभे किञ्चिदाश्वासं भ्रातृव्यसनकर्शितः

அப்போது அவன் தலைமுடி சிதறி, மயக்கமடைந்து தரையில் விழுந்தான்; சகோதரர் துயரால் வாடி, சிறிதளவும் ஆறுதல் பெறவில்லை।

Verse 8

पुनः पुनः प्रविलपन्कुटिलाक्षेण भूरिशः / आश्वास्यामानः शोकेन युक्तः कोपमवाप सः

அவன் வஞ்சகக் கண்களுடன் மீண்டும் மீண்டும் மிகுந்து புலம்பினான்; ஆறுதல் கூறப்பட்டாலும் துயருடன் இருந்து இறுதியில் கோபத்தை அடைந்தான்।

Verse 9

फालं वहन्नतिक्रूरं भ्रमद्भ्रुकुटिभीषणम् / अङ्गारपाटलाक्षश्च निःश्वसन्कृष्णसर्पवत्

கொடிய நெற்றியையும், புருவ நெளிப்பால் பயங்கரமான தோற்றத்தையும், தணல் போன்ற சிவந்த கண்களையும் கொண்டு, கருநாகம் போல் சீறினான்.

Verse 10

उवाच कुटिलाक्षं द्राक्समस्तपृतनापतिम् / क्षिप्रं मुहुर्मुहुः स्पृष्ट्वा धुन्वानः करवालिकाम्

தனது வாளை மீண்டும் மீண்டும் தொட்டுச் சுழற்றியவாறு, அனைத்துப் படைகளுக்கும் தலைவனான குடிலாட்சனிடம் அவன் விரைவாகக் கூறினான்.

Verse 11

क्रोधहुङ्कारमातन्वन्गर्जन्नुत्पातमेघवत्

ஊழிப் பெருங்காலத்து மேகம் போல இடிமுழக்கம் செய்து, கோபத்துடன் பெருங்குரல் எழுப்பினான்.

Verse 12

ययैव दृष्टया मायाबलाद्युद्धे विनाशिताः / भ्रातरो मम पुत्राश्च सेनानाथाः सहस्रशः

எந்தத் திமிர் பிடித்த பெண் தனது மாயாஜால வலிமையால் போரில் என் சகோதரர்களையும், மகன்களையும், ஆயிரக்கணக்கான படைத்தலைவர்களையும் அழித்தாளோ...

Verse 13

तस्याः स्त्रियाः प्रमत्तायाः कण्ठोत्थैः शोणितद्रवैः / भ्रातृपुत्रमहाशोकवह्निं निर्वापयाम्यहम्

செருக்குக் கொண்ட அந்தப் பெண்ணின் கழுத்திலிருந்து பீறிடும் ரத்த வெள்ளத்தால், என் சகோதரர்களையும் மகன்களையும் இழந்த பெருந்துயர நெருப்பை நான் அணைப்பேன்.

Verse 14

गच्छ रे कुटिलाक्ष त्वं सज्जीकुरु पताकिनीम् / इत्युक्त्वा कठिनं वर्म वज्रपातसहं महत्

“போ, ஓ குடிலாக்ஷா! பதாகினி சேனையை ஆயத்தப்படுத்து” என்று கூறி, அவன் வஜ்ரவீழ்ச்சியையும் தாங்கும் கடினமான மகத்தான கவசத்தை அணிந்தான்.

Verse 15

दधानो भुजमध्येन बध्नन्पृष्ठ तथेषुधी / उद्दाममौर्विनिःश्वासकठोरं भ्रामयन्धनुः

அவன் தோள்களுக்கிடையில் கவசம் அணிந்து, முதுகில் அம்புத்தொட்டியை கட்டி, உக்கிரமான மௌர்வியின் டங்காரம்போல் கடினமான மூச்சுடன் வில்லைக் சுழற்றினான்.

Verse 16

कालाग्निरिव संक्रुद्धो निर्जगाम निजात्पुरात् / तालजङ्घादिकैः सार्द्धंपूर्वद्वारे निवेशिते

காலாக்னியைப் போலக் கோபமுற்று அவன் தன் நகரத்திலிருந்து வெளியேறி, கிழக்கு வாயிலில் நிறுத்தப்பட்ட தாலஜங்கா முதலியோருடன் சேர்ந்து சென்றான்.

Verse 17

चतुर्भिर्धृतशस्त्रौघैर्धृतवर्मभिरुद्धतैः / पञ्चत्रिंशच्चमूनाथैः कुटिलाक्षपुरःसरैः

நான்கு படைகளின் திமிர்கொண்ட வீரர்கள் ஆயுதக் கூட்டங்களை ஏந்தி, கவசம் அணிந்திருந்தனர்; குடிலாக்ஷன் முன்னணியில், முப்பத்தைந்து சேனாதிபதிகள் உடனிருந்தனர்.

Verse 18

सर्वसेनापतीन्द्रेण कुटिलाक्षेण स क्रुधा / मिलितेन च भण्डेन चत्वारिंशच्चमूवराः

அனைத்து சேனாதிபதிகளின் தலைவனான குடிலாக்ஷன் கோபத்துடன், பண்டனும் சேர்ந்து வந்தபோது, நாற்பது சிறந்த சேனாநாயகர்கள் ஒன்று கூடியனர்.

Verse 19

दीप्तायुधा दीप्तकेशा निर्जग्मुर्दीप्तकङ्कटाः / द्विसहस्राक्षौहिणीनां पञ्चाशीतिः परार्धिका

ஒளிவீசும் ஆயுதங்களும், ஜ்வலிக்கும் கூந்தலும், பிரகாசிக்கும் கவசங்களும் அணிந்த படைகள் புறப்பட்டன. இரண்டாயிரம் அக்ஷௌஹிணிகளுக்கும் மேலாக, எண்பத்தைந்து பரார்த்தப் படை திரண்டது.

Verse 20

तदेनमन्वगादेकहेलया मथितुं द्विषः / भण्डासुरे विनिर्याते सर्वसैनिकसंकुले

பகைவனை நசுக்க ஒரே விளையாட்டென அவன் அவனைத் தொடர்ந்து சென்றான். பண்டாசுரன் புறப்பட்டவுடன் எல்லாப் படைவீரர்களாலும் இடம் நிரம்பியது.

Verse 21

शून्यके नगरे तत्र स्त्रीमात्रमवशेषितम् / आभिलो नाम दैत्येन्द्रो रथवर्यो महारथः / सहस्रयुग्यसिंहाढ्यमारुरोह रणोद्धतः

அந்த வெறிச்சோடிய நகரில் பெண்கள் மட்டுமே எஞ்சினர். ‘ஆபிலோ’ எனும் தைத்தியேந்திரன், மகாரதன், போர்மதம் கொண்டு ஆயிரம் யுக்ய சிங்கங்கள் பூட்டிய சிறந்த தேரில் ஏறினான்.

Verse 22

तत्वरे विज्वलज्ज्वालाकालाग्निरिव दीप्तिमान् / घातको नाम वै खड्गश्चन्द्रहाससमाकृतिः

அப்போது அவன் ஜ்வலிக்கும் நெருப்புச் சுடருடைய காலாக்னியைப் போல ஒளிர்ந்தான். ‘காதக’ எனும் அவன் வாள் சந்திரஹாசம் போன்ற வடிவமுடையது.

Verse 23

इतस्ततश्चलन्तीनां सेनानां धूलिरुत्थिता / वोढुं तासां भरं भूमिरक्षमेव दिवं ययौ

இங்கும் அங்கும் நகர்ந்த படைகளால் தூசி எழுந்தது. அவர்களின் பாரத்தைத் தாங்க இயலாத பூமி, அந்தத் தூசியுடன் வானத்தைத் தொட்டதுபோல் ஆனது.

Verse 24

केचिद्भूमेरपर्याप्ताः प्रचेलुर्व्योमवर्त्मना / केषाञ्चित्स्कन्धमारूढाः केचिच्चेलुर्महारथाः

சில வீரர்கள் பூமியில் இடமின்றி வான்வழியாகப் பாய்ந்தனர். சிலர் தோள்மீது ஏறினர்; சிலர் மகாரதர்கள் ரதங்களில் முன்னே சென்றனர்.

Verse 25

न दिक्षु न च भूचक्रे न व्योमनि च ते ममुः / दुःखदुखेन ते चेलुरन्योन्याश्लेषपीडिताः

அவர்கள் திசைகளிலும், பூமிச்சக்கரத்திலும், வானிலும் எங்கும் இடம்பிடிக்க இயலவில்லை. ஒருவரையொருவர் அணைத்த நெருக்கத்தால் பீடிக்கப்பட்டு, துயர்மேல் துயருடன் நகர்ந்தனர்.

Verse 26

अत्यन्त सेनासंमर्दाद्रथचक्रैर्विचूर्णिताः / केचित्पादेन नागानां मर्दिता न्यपतन्भुवि

மிகுந்த படைமோதலில் சிலர் ரதச்சக்கரங்களால் நொறுங்கினர். சிலர் யானைகளின் கால்களால் மிதிக்கப்பட்டு பூமியில் விழுந்தனர்.

Verse 27

इत्थं प्रचलिता तेन समं सर्वैश्च सैनिकैः / वज्रनिष्पेषसदृशो मेघनादो व्यधीयत

இவ்வாறு அவனுடன் எல்லா படைவீரரும் ஒன்றாகக் கலங்கினர். இடியடிபோல் கடுமையான மேகநாதம் எழுந்தது.

Verse 28

तेनातीव कठोरेण सिंहनादेन भूयसा / भण्डदैत्यमुखोत्थेन विदीर्णमभवज्जगत्

பண்ட தைத்யனின் வாயிலிருந்து எழுந்த மிகக் கடுமையான, பேராற்றல்மிக்க சிங்கநாதத்தால் உலகமே பிளந்ததுபோல் ஆனது.

Verse 29

सागराः शोषमापन्नाश्चन्द्राकारै प्रपलायितौ / उडूनि न्यपतन्व्योम्नो भूमिर्देलायिताभवत्

கடல்கள் வற்றிப் போனன; சந்திரவடிவ அச்சத்தால் கலங்கி ஓடினவெனத் தோன்றின. வானிலிருந்து நட்சத்திரங்கள் விழுந்தன; பூமி ஆடித் தளர்ந்து நடுங்கியது.

Verse 30

दिङ्नागाश्चाभवंस्त्रस्ता मूर्च्छिताश्च दिवौकसः / शक्तीनां कटकं चासीदकाण्डत्रासविह्वलम्

திசை யானைகள் அச்சத்தால் நடுங்கின; தேவர்களும் மயங்கி விழுந்தனர். சக்திகளின் படைவ்யூகம் கூட திடீர் அச்சத்தால் கலங்கியது.

Verse 31

प्राणान्संधारयामासुः कथञ्चिन्मध्य आहवे / शक्तयो भयविभ्रष्टान्यायुधानि पुनर्दधुः

போரின் நடுவில் அவர்கள் எப்படியோ உயிரைத் தாங்கிக் கொண்டனர். அச்சத்தால் கைவிட்ட ஆயுதங்களை சக்திகள் மீண்டும் எடுத்துத் தாங்கினார்கள்.

Verse 32

वह्निप्राकारवलयं प्रशान्तं पुनरुत्थितम् / दैत्येन्द्रसिंहनादेन चमूनाथधनुःस्वनैः

அமைந்திருந்த தீக்கோட்டை வட்டம் மீண்டும் எழுந்தது—தைத்தியேந்திரனின் சிங்கநாதத்தாலும் சேனாநாதனின் வில்லொலியாலும்.

Verse 33

क्रन्दनैश्चापि योद्धॄणामभूच्छब्दमयं जगत् / तेन नादेन महता भण्डदैत्यविनिर्गमम् / निश्चित्य ललिता देवी स्वयं योद्धुं प्रचक्रमे

போராளிகளின் அலறலால் உலகம் ஒலியால் நிறைந்தது. அந்தப் பெருநாதத்தால் பண்டதைத்தியன் வெளியேறுதலை அறிந்து, லலிதா தேவி தாமே போரிடத் தொடங்கினாள்.

Verse 34

अशक्यमन्यशक्तीनामाकलय्य महाहवम् / भण्डदैत्येन दुष्टेन स्वयमुद्योगमास्थिता

மற்ற சக்திகளால் அந்த மாபெரும் போரைக் கணிக்க இயலாது என அறிந்து, தீய பண்ட தைத்தியனுக்கு எதிராக தேவி தாமே போர்முயற்சியை ஏற்றாள்।

Verse 35

चक्रराजरथस्तस्याः प्रचचाल महोदयः / चतुर्वेदमहाचक्रपुरुषार्थमहाभयः

அவளுடைய சக்கரராஜ ரதம், மாபெரும் ஒளியுடன், முன்னே நகர்ந்தது; அது நான்கு வேதங்களெனும் மகாசக்கரத்துடன், புருஷார்த்தங்களுக்கு மகாபயமாக இருந்தது।

Verse 36

आनन्दध्वजसंयुक्तो नवभिः पर्वभिर्युतः / नवपर्वस्थदेवीभिराकृष्टगुरुधन्विभिः

ஆனந்தக் கொடியுடன் கூடிய அந்த ரதம் ஒன்பது பகுதிகளுடன் அமைந்தது; ஒன்பது பகுதிகளில் அமர்ந்த தேவியர் கனமான வில்ல்களைத் தாங்கி அதை இழுத்தனர்।

Verse 37

परार्धाधिकसंख्यातपरिवारसमृद्धिभिः / पर्वस्थानेषु सर्वेषु पालितः सर्वतो दिशम्

பரார்த்தத்தையும் மீறும் எண்ணிக்கையுடைய பரிவாரச் செழிப்பால், எல்லாப் பகுதிநிலைகளிலும் அது எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் காக்கப்பட்டது।

Verse 38

दशयोजनमुन्नद्धश्चतुर्योजन विस्तृतः / महाराज्ञीचक्रराजो रथेन्द्रः प्रचलन्बभौ

பத்து யோஜனை உயரமும் நான்கு யோஜனை அகலமும் கொண்ட, மகாராணியின் சக்கரராஜ ரதேந்திரன் நகர்ந்து ஒளிர்ந்தான்।

Verse 39

तस्मिन्प्रचलिते जुष्टे श्यामया दण्डनाथया / गेयचक्रं तु बालाग्रे किरिचक्रं तु बृष्ठतः

அந்த இயக்கமுற்ற போரில், ஷ்யாமா தண்டநாதியுடன், பாலைகளின் முன்னணியில் கேயசக்கரம்; பின்னால் கிரிசக்கரம் அமைந்தது.

Verse 40

अन्यासामपि शक्तीनां वाहनानि परार्द्धशः / नृसिंहोष्ट्रनरव्यालमृगपक्षिहयास्तथा

மற்ற சக்திகளுக்கும் அளவற்ற வாகனங்கள் இருந்தன—நரசிம்மம், ஒட்டகம், மனிதர், வியாளம், மிருகம், பறவை, குதிரை முதலியன.

Verse 41

गजभेरुण्डशरभ व्याघ्रवातमृगास्तथा / एतादृशश्च तिर्यञ्चो ऽप्यन्ये वाहनतां गताः

யானை, பேருண்டம், சரபம், புலி, வாதமிருகம் முதலியன; இத்தகைய பிற திரியக் உயிர்களும் வாகனமாக ஆனன.

Verse 42

मुहुरुच्चावचाः शक्तीर्भण्डासुरवधोद्यताः / योजनायामविस्तारमपि तद्द्वारमण्डलम् / वह्निप्राकारचक्रस्य न पर्याप्तं चमूपतेः

பண்டாசுரனை வதைக்கத் தயாரான உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் பல சக்திகள் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தன; அந்த வாயில் மண்டலத்தின் விரிவு ஒரு யோஜனை அளவாயிருந்தும், அக்னிப் பிராகாரச் சக்கரமும் சேனாபதிக்கு போதவில்லை.

Verse 43

ज्वालामालिनिका नित्या द्वारस्यात्यन्तविस्तृतिम् / विततान समस्तानां सैन्यानां निर्गमैषिणी

நித்திய ஜ்வாலாமாலினிகா வாயிலின் மிக விரிந்த பரப்பை விரித்தாள்; அதனால் எல்லாச் சேனைகளும் வெளியே செல்ல ஆவலுற்றன.

Verse 44

अथ सा जगतां माता महाराज्ञी महोदया / निर्जगामा ग्निपुरता वरद्वारात्प्रतापिनी

அப்போது உலகமாதா, மகோதய மகாராணி, பிரதாபினி, வரத்வாரத்திலிருந்து அக்னிபுரத்தின் முன்புறம் வெளிவந்தாள்।

Verse 45

देवदुन्दुभयो नेदुः पतिताः पुष्पवृष्टयः / महामुक्तातपत्रं तद्दिवि दीप्तमदृश्यत

தேவதுந்துபிகள் முழங்கின; மலர்மழை பொழிந்தது; விண்ணில் அந்த மகாமுத்துமயக் குடை ஒளிர்ந்து தோன்றியது।

Verse 46

निमित्तानि प्रसन्नानि शंसकानि जयश्रियाः / अभवंल्ललितासैन्ये उत्पातास्तु द्विषां बले

லலிதையின் சேனையில் வெற்றிச் செல்வத்தை அறிவிக்கும் இனிய நிமித்தங்கள் தோன்றின; பகைவர்படையில் தீய உற்பாதங்கள் எழுந்தன।

Verse 47

ततः प्रववृते युद्धं सेन योरुभयोरपि / प्रसर्पद्विशिखैः स्तोमबद्धान्धतमसच्छटम्

பின்பு இரு சேனைகளுக்கும் போர் தொடங்கியது; பரவிய இருமுனை அம்புகளின் கூட்டம் அடர்ந்த இருளைப் போல மூடியது।

Verse 48

हन्यमानगजस्तोमसृतशोणितबिन्दुभिः / ह्नीयमाणशिरश्छन्नदैत्यश्वेतातपत्रकम्

வெட்டுண்ட யானைக் கூட்டத்திலிருந்து சிந்திய இரத்தத் துளிகளால் தைத்தியர்களின் வெண்குடை மூடப்பட்டு செந்நிறம் கொண்டது।

Verse 49

न दिशो न नभो नागा न भूमिर्न च किञ्चन / दृश्यते केवलं दृष्टं रजोमात्रं च सूर्च्छितम्

திசைகளும் தெரியவில்லை, ஆகாயமும் இல்லை, நாகங்களும் இல்லை, பூமியும் இல்லை, எதுவும் இல்லை; தூளி-ரஜஸின் அடர்ந்த மூடல் மட்டுமே காணப்பட்டது।

Verse 50

नृत्यत्कबन्धनिवहाविर्भूततटपादपम् / दैत्यकेशसहस्रैस्तु शैवालाङ्कुरकोमला

நடனமாடும் உடலற்ற தண்டங்களின் கூட்டத்தால் கரையில் மரம்போன்ற உருவங்கள் தோன்றின; அசுரர்களின் ஆயிரக் கணக்கான கூந்தல்கள் பாசியின் மென்மையான முளைகள்போல் தெரிந்தன।

Verse 51

श्वेतातपत्रयवलयश्वेतपङ्कजभासुरा / चक्रकृत्तकरिग्रामपादकूर्मपरंपरा

வெண்குடைகளின் வளையங்களாலும் வெண்தாமரைகளின் ஒளியாலும் அது பிரகாசித்தது; சக்கரத்தால் வெட்டப்பட்ட யானைக் கூட்டங்களும், ஆமைபோன்ற பாதங்களின் தொடரும் நிரம்பியிருந்தன।

Verse 52

शक्तिध्वस्तमहादैत्यगलगण्डशिलोच्चया / विलूनकाण्डैः पतितैः सफेना बलचामरैः

சக்தியால் அழிந்த மாபெரும் அசுரர்களின் கழுத்தும் கன்னப்பகுதியும் பாறைமேடுகள் போல் உயர்ந்தன; வெட்டப்பட்ட தண்டுகளின் விழுந்த குவியல்களும் நுரைமிக்க பலச் சாமரங்களும் அதை மூடின।

Verse 53

तीक्ष्णासिवल्लरीजालैर्निबिडीकृततीरभूः / दैत्यवीरेक्षमश्रेणिमुक्तिंसपुटभासुरा

கூர்மையான வாள்களின் கொடிவலைகளால் கரையோர நிலம் அடர்த்தியாக மூடப்பட்டது; அசுரவீரர்களின் கண்களும் தாடிகளின் வரிசைகளும், முத்துக் குவியல்களும் ஒளிரச் செய்தன।

Verse 54

दैत्यवाहनसंघातन क्रमीनशताकुला / प्रावहच्छोणितनदी सेनयोर्युध्यमानयोः

தைத்திய வாகனங்களின் மோதலால் நிலம் சேற்றாயிற்று; இரு சேனைகளும் போரிட, இரத்தநதி பெருகிப் பாய்ந்தது.

Verse 55

इत्थं प्रववृते युद्धं मृत्योश्च त्रासदायकम् / चतुर्थयुद्धदिवसे प्रातरा रभ्यभीषणम् / प्रहरद्वयपर्यन्तं सेनयोरुभयोरपि

இவ்வாறு மரணப் பயம் தரும் போர் தொடர்ந்தது. நான்காம் போர் நாளின் காலையில் அது மிகக் கொடுமையாய் எழுந்து, இரு சேனைகளிலும் இரண்டு பிரஹரங்கள் வரை நீடித்தது.

Verse 56

ततः श्रीललितादेव्या भण्डस्याथाभवद्रणः / अस्त्रप्रत्यस्त्रसंक्षोभैस्तुमुलीकृतदिक्तटः

பின்பு ஸ்ரீலலிதா தேவிக்கும் பண்டாசுரனுக்கும் போர் நிகழ்ந்தது; அஸ்திர-பிரத்யஸ்திரக் கலக்கத்தால் திசைகளின் எல்லைகள் வரை பேரொலி எழுந்தது.

Verse 57

धनुर्ज्यातलटङ्कारहुङ्कारैरतिभीषणः / तूणीरवदनात्कृष्टधनुर्वरविनिः सृतैः / विमुक्तैर्विशिशैर्भीमैराहवे प्राणहारिभिः

வில் நாணின் டங்காரமும் ஹுங்காரமும் எழ, போர் மிகப் பயங்கரமாயிற்று. அம்புக்கூட்டின் வாயிலிருந்து எடுத்து, சிறந்த வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட கொடிய அம்புகள் போரில் உயிர் பறிப்பவையாகின.

Verse 58

हस्तलाघववेगेन न प्राज्ञायत किञ्चन / महाराज्ञीकरांभोजव्यापारं शरमोक्षणे / शृणु सर्वं प्रवक्ष्यामि कुम्भसंभव सङ्गरे

கையின் நுட்ப வேகத்தால் எதுவும் அறிய இயலவில்லை. மகாராணியின் தாமரைத் திருக்கரங்கள் அம்பு விடுதலில் செய்த செயல்—கும்பசம்பவா! அந்தப் போரின் அனைத்தையும் கேள்; நான் உரைப்பேன்.

Verse 59

संधाने त्वेकधा तस्य दशधा चापनिर्गमे / शतधा गगने दैत्यसैन्यप्राप्तौ सहस्रधा / दैत्याङ्गसंगे संप्राप्ताः कोटिसंख्याः शिलीमुखाः

சந்தானத்தில் அவன் சிலீமுக அம்புகள் ஒரே வடிவமாய் இருந்து, விடுதலில் பத்துமடங்காய்; ஆகாயத்தில் நூறுமடங்காய், தைத்யசேனை அடையும்போது ஆயிரமடங்காய்; தைத்ய அங்கங்களைத் தொடும் பொழுது கோடிக்கணக்காய் வந்து சேர்ந்தன।

Verse 60

परान्धकारं सृजती भिन्दती रोदसी शरैः / मर्माभिनत्प्रचण्डस्य महाराज्ञी महेषुभिः

அவள் அம்புகளால் பேரிருளை உருவாக்கி, தன் சரங்களால் இரு திசைகளையும் பிளந்து, மகாராணி பெரும் அம்புகளால் பிரசண்டனின் மர்மங்களைத் துளைத்தாள்।

Verse 61

वहत्कोपारुणं नेत्रं ततो भण्डः स दानवः / ववष शरजालेन महता ललितेश्वरीम्

அப்போது அந்த தானவன் பண்டன் கோபத்தால் செந்நிறக் கண்களைத் தாங்கி, லலிதேஸ்வரியின் மீது பெரும் அம்புவலையை மழையெனப் பொழிந்தான்।

Verse 62

अन्धतामिस्रकं नाम महास्त्रं प्रमुमोच सः / महातरणिबाणेन तन्नुनोद महेश्वरी

அவன் ‘அந்ததாமிஸ்ரகம்’ என்னும் மஹாஸ்திரத்தை விடுத்தான்; ஆனால் மஹேஸ்வரி ‘மஹாதரணி’ அம்பால் அதனை அடக்கி நீக்கினாள்।

Verse 63

पाखण्डास्त्रं महावीरो भण्डः प्रमुमुचे रणे / गायत्र्यस्त्रं तस्य नुत्यै ससर्ज जगदंबिका

போரில் மகாவீரன் பண்டன் ‘பாகண்டாஸ்திரம்’ விடுத்தான்; அதனைத் தடுக்க ஜகதம்பிகை ‘காயத்ரியாஸ்திரம்’ உருவாக்கினாள்।

Verse 64

अन्धास्त्रमसृजद्भण्डः शक्तिदृष्टिविनाशनम् / चाक्षुष्मतमहास्त्रेण शमयायास तत्प्रसूः

சக்திகளின் பார்வையை அழிக்கும் ‘அந்தாஸ்திரம்’ என்பதை பண்டன் ஏவினான்; அப்போது அவன் தாய் ‘சாக்ஷுஷ்மத்’ மகாஸ்திரத்தால் அதை அடக்கினாள்.

Verse 65

शक्तिनाशाभिधं भण्डो मुमोचास्त्रं महारणे / विश्वावसोरथास्त्रेण तस्य दर्पमपाकरोत्

மகாபோரில் பண்டன் ‘சக்திநாச’ எனும் அஸ்திரத்தை ஏவினான்; ஆனால் விஸ்வாவசுவின் ரதாஸ்திரம் அவன் அகந்தையை அகற்றியது.

Verse 66

अन्तकास्त्रं ससर्जोच्चैः संक्रुद्धो भडदानवः / महामृत्युञ्जयास्त्रेण नाशयामास तद्बलम्

சினமுற்ற பட தானவன் உரக்க ‘அந்தகாஸ்திரம்’ ஏவினான்; ‘மஹாம்ருத்யுஞ்ஜய’ அஸ்திரம் அவன் வலிமையை அழித்தது.

Verse 67

सर्वास्त्रस्मृतिनाशाख्यमस्त्रं भण्डो व्यमुञ्चत / धारणास्त्रेण चक्रेशी तद्बलं समनाशयत्

பண்டன் ‘சர்வாஸ்த்ரஸ்ம்ருதிநாச’ எனும் அஸ்திரத்தை விடுத்தான்; சக்கரேசி ‘தாரணாஸ்திரம்’ கொண்டு அதன் வலிமையை முற்றிலும் அழித்தாள்.

Verse 68

भयास्त्रमसृजद्भण्डः शक्तीनां भीतिदायकम् / अभयङ्करमैन्द्रास्त्रं मुमुचे जगदंबिका

சக்திகளுக்கு அச்சம் தரும் ‘பயாஸ்திரம்’ பண்டன் படைத்தான்; உலகாம்பிகை அபயம் அளிக்கும் ‘மைந்த்ராஸ்திரம்’ ஏவினாள்.

Verse 69

महारोगास्त्रमसृजच्छक्तिसेनासु दानवः / राजयक्ष्मादयो रोगास्ततो ऽभूवन्सहस्रशः

தானவன் சக்திசேனைகள்மேல் மகாரோக அஸ்திரத்தை எறிந்தான்; அப்போது ராஜயக்ஷ்மா முதலிய நோய்கள் ஆயிரமாய்த் தோன்றின.

Verse 70

तन्निवारणसिद्ध्यर्थं ललिता परमेश्वरी / नामत्रयमहामन्त्रमहास्त्रं सा मुमोच ह

அவற்றைத் தடுக்கச் சித்தி பெறும்பொருட்டு பரமேஸ்வரி லலிதை, நாமத்ரய மகாமந்திரம் எனும் மகாஸ்திரத்தை விடுத்தாள்.

Verse 71

अच्युतश्चाप्यनन्तश्च गोविन्दस्तु शरोत्थिताः / हुङ्कारमात्रतो दग्ध्वारोगांस्ताननयन्मुदम्

அச்யுதன், அனந்தன், கோவிந்தன் ஆகியோர் அம்புகளிலிருந்து வெளிப்பட்டனர்; ‘ஹூங்காரம்’ மட்டும் கொண்டு அந்த நோய்களைச் சுட்டெரித்து மகிழ்ச்சி அளித்தனர்.

Verse 72

नत्वा च तां महेशानीं तद्भक्तव्याधिमर्दनम् / विधातुं त्रिषु लोकेषु नियुक्ताः स्वपदं ययुः

மஹேஷானியை வணங்கி, அவளது பக்தர்களின் நோய்களை மூன்று உலகங்களிலும் அழிக்க நியமிக்கப்பட்டு, அவர்கள் தம் தம் பதத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 73

आयुर्नाशनमस्त्रं तु मुक्तवान्भण्डदानवः / कालसंकर्षणीरूपमस्त्रं राज्ञी व्यमुञ्चत

பண்ட தானவன் ஆயுள் நாசக அஸ்திரத்தை விடுத்தான்; அப்போது அரசி கால-சங்கர்ஷிணி ரூபமான அஸ்திரத்தைச் செலுத்தினாள்.

Verse 74

महासुरास्त्रमुद्दामं व्यसृजद्भण्डदानवः / ततः सहस्रशो जाता महाकाया महाबलाः

அப்போது பண்டன் எனும் தானவன் மிகக் கொடிய மகாசுராஸ்திரத்தை எறிந்தான். அந்த அஸ்திரத்திலிருந்து ஆயிரமாயிரம் மகாகாயர், மகாபலர் தோன்றினர்.

Verse 75

मधुश्च कैटभश्चैव महिषासुर एव च / धूम्रलोचनदैत्यश्च चण्डमुण्डादयो ऽसुराः

மது, கைடபன், மகிஷாசுரன்; மேலும் தூம்ரலோசனன் எனும் தைத்தியனும் சண்ட-முண்ட முதலிய அசுரர்களும் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 76

चिक्षुभश्चामरश्चैव रक्तबीजो ऽसुरस्तथा / शुम्भश्चैव निशुम्भश्च कालकेया महाबलाः

சிக்ஷுபன், அமரன், மேலும் ரக்தபீஜன் எனும் அசுரன்; சும்பன், நிசும்பன், மகாபலமிக்க காலகேயர்களும் தோன்றினர்.

Verse 77

धूम्राभिधानाश्च परे तस्मादस्त्रात्समुत्थिताः / ते सर्वे दानवश्रेष्ठाः कठोरैः शस्त्रमण्डलैः

மேலும் ‘தூம்ர’ என அழைக்கப்படும் பிறரும் அந்த அஸ்திரத்திலிருந்து எழுந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் தானவர்களில் சிறந்தோர்; கடினமான ஆயுதக் குழுக்களால் ஆயத்தமாயிருந்தனர்.

Verse 78

शक्तिसेनां मर्दयन्तो नर्द्दन्तश्च भयङ्करम् / हाहेति क्रन्दमानाश्चशक्तयो दैत्यमर्दिताः

அவர்கள் சக்திசேனையை மிதித்துத் தள்ளி பயங்கரமாக கர்ஜித்தனர். ‘ஹா ஹா’ என்று அலறிய சக்திகள் தைத்தியர்களால் நசுக்கப்பட்டன.

Verse 79

ललितां शरणं प्राप्ताः पाहि पाहीति सत्वरम् / अथ देवी भृशं क्रुद्धा रुषाट्टहासमातनोत्

அவர்கள் லலிதையின் சரணடைந்து உடனே “பாஹி, பாஹி” என்று காப்பாற்றுமாறு வேண்டினர். அப்போது தேவி மிகக் கோபமுற்று ரோஷத்துடன் அட்டஹாசம் செய்தாள்।

Verse 80

ततः समुत्थिता काचिद्दुर्गा नाम यशस्विनी / समस्तदेवतेजोभिर्निर्मिता विश्वरूपिणी

பின்னர் ‘துர்கா’ என்னும் புகழ்மிக்க தேவி தோன்றினாள். அவள் எல்லா தேவர்களின் தேஜஸால் உருவான, விஸ்வரூபிணி.

Verse 81

शूलं च शूलिना दत्तं चक्रं चक्रिसमर्पितम् / शङ्खं वरुणदत्तश्च शक्तिं दत्तां हविर्भुजा

சூலதாரி சிவன் சூலத்தை அளித்தான்; சக்கரதாரி விஷ்ணு சக்கரத்தை அர்ப்பணித்தான். வருணன் சங்கத்தைத் தந்தான்; ஹவிர்புஜன் (அக்னி) சக்தியை வழங்கினான்।

Verse 82

चापमक्षयतूणीरौ मरुद्दत्तौ महामृधे / वज्रिदत्तं च कुलिशं चषकन्धनदार्पितम्

மகாபோருக்காக மருதர்கள் வில்லையும் அழியாத தூணீரையும் அளித்தனர். வஜ்ரதாரி இந்திரன் குலிசம் (வஜ்ரம்) தந்தான்; சஷகந்தனன் தாரு (மரத்தண்டு) அர்ப்பணித்தான்।

Verse 83

कालदण्डं महादण्डं पाशं पाशधरार्पितम् / ब्रह्मदत्तां कुण्डिकां च घण्टामैरावतार्पिताम्

காலதண்டமும் மகாதண்டமும்; மேலும் பாசதாரன் (யமன்) பாசத்தை அர்ப்பணித்தான். பிரம்மா குண்டிகையைத் தந்தான்; ஐராவதன் மணியை (கண்டை) சமர்ப்பித்தான்।

Verse 84

मृत्युदत्तौ खड्गखेटौ हारं जलधिनार्पितम् / विश्वकर्मप्रदत्तानि भूषणानि च बिभ्रती

மரணதேவன் அளித்த வாள் மற்றும் கேடயத்தைத் தாங்கி, கடல் அர்ப்பணித்த மாலையையும்; விஸ்வகர்மன் வழங்கிய ஆபரணங்களையும் அவள் அணிந்திருந்தாள்.

Verse 85

अङ्गैः सहस्रकिरणश्रेणिभासुररश्मिभिः / आयुधानि समस्तानि दीपयन्ति महोदयैः

ஆயிரம் கதிர்களின் வரிசைபோல் ஒளிரும் கதிர்களுடன் அவள் அங்கங்களால், எல்லா ஆயுதங்களும் மகத்தான ஒளியால் பிரகாசித்தன.

Verse 86

अन्यदत्तैरथान्यैश्च शोभमाना परिच्छदैः / सिंहवाहनमारुह्य युद्धं नारायणीव्यधात्

பிறர் அளித்த பலவகை அணிகலன்களால் அழகுபெற்று, சிங்க வாகனத்தில் ஏறி நாராயணீ போரை நிகழ்த்தினாள்.

Verse 87

तथा ते महिषप्रख्या दानवा विनिपातिताः / चण्डिकासप्तशत्यां तु यथा कर्म पुराकरोत्

அவ்வாறே எருமைபோல் வலிமைமிக்க அந்த தானவர்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர்; சண்டிகா-ஸப்தசதியில் அவள் முன்பு செய்த செயல்போலவே.

Verse 88

तथैव समरञ्चक्रे महिषादिमदापहम् / तत्कृत्वा दुष्करं कर्म ललितां प्रणनाम सा

அவ்வாறே எருமை முதலியோரின் அகந்தையை அகற்றும் போரை அவள் நிகழ்த்தினாள்; அந்த அரிய செயலை முடித்து லலிதையை வணங்கினாள்.

Verse 89

मूकास्त्रमसृद्दुष्टः शक्तिसेनासु दानवः / महावाग्वा दिनी नाम ससर्जास्त्रं जगत्प्रसूः

துஷ்ட தானவன் சக்திசேனைகள்மேல் மூகாஸ்திரத்தை எறிந்தான். அப்போது ஜகத்ப்ரசூ ‘மஹாவாக்வாதினி’ என்னும் அஸ்திரத்தைப் படைத்தாள்.

Verse 90

विद्यारूपस्य वेदस्य तस्करानसुराधमान् / ससर्ज तत्र समरे दुर्मदो भण्डदानवः

வித்தியாரூபமான வேதத்தைத் திருடும் கீழ்மையான அசுரர்களை அப்போரில் துர்மதன் பண்டதானவன் உருவாக்கினான்.

Verse 91

दक्षहस्ताङ्गुष्ठनखान्महाराज्ञ्या तिरस्कृतः / अर्णवास्त्रं महादीरो भण्डदैत्यो रणे ऽसृजत्

மகாராணியால் இகழப்பட்ட மஹாதீரன் பண்டதைத்யன், வலக்கையின் பெருவிரல் நகத்திலிருந்து போரில் அர்ணவாஸ்திரத்தை விட்டான்.

Verse 92

तत्रोद्दामपयः पूरे शक्तिसैन्यं ममजज च / अथ श्रीललितादक्षहस्ततर्जनिकानखात् / आदिकूर्मः समुत्पन्नो योजनायतविस्तरः

அங்கே கொந்தளிக்கும் நீர்ப்பெருக்கில் சக்திசேனை மூழ்கியது. அப்போது ஸ்ரீலலிதையின் வலக்கை சுட்டுவிரல் நகத்திலிருந்து யோஜனை அளவு விரிந்த ஆதிகூர்மன் தோன்றினான்.

Verse 93

धृतास्तेन महाभोगखर्परेण प्रथीयसा / शक्तयो हर्षमापन्नाः सागरास्त्रभयं जहुः

அந்தப் பெருவிரிந்த மஹாபோகக் கர்ப்பரதாரி அவர்களைத் தாங்கினான். சக்திகள் மகிழ்ந்து சாகராஸ்திரத்தின் பயத்தை நீக்கினார்கள்.

Verse 94

तत्सामुद्रं च भगवान्सकलं सलिलं पपौ / हैरण्याक्षं महास्त्रं तु विजहौ दुष्टदानवः

இறைவன் கடல் நீர் முழுவதையும் பருகினார். அப்போது அந்த கொடிய அரக்கன் ஹிரண்யாக்ஷ மகாஸ்திரத்தை ஏவினான்.

Verse 95

तस्मात्सहस्रशो जाता हिरण्याक्षा गदायुधाः / तैर्हन्यमाने शक्तीनां सैन्ये सन्त्रा सविह्वले / इतस्ततः प्रचलिते शिथिले रणकर्मणि

அதிலிருந்து கதையேந்திய ஆயிரக்கணக்கான ஹிரண்யாக்ஷர்கள் தோன்றினர். அவர்கள் தாக்கியதால் சக்தி சேனை அச்சంతో நிலைகுலைந்தது.

Verse 96

अथ श्रीललितादक्षहस्तमध्याङ्गुलीनखात् / महावराहः समभूच्छ्वेतः कैलाससंनिभः

பின்னர் ஸ்ரீ லலிதா தேவியின் வலது கை நடுவிரல் நகத்திலிருந்து கைலாய மலையைப் போன்ற வெண்மையான மகா வராகர் தோன்றினார்.

Verse 97

तेन वज्रसमानेन पोत्रिणाभिविदारिताः / कोटिशस्ते हिरण्याक्षा मर्द्यमानाः क्षयं गताः

வஜ்ரம் போன்ற வலிமையான அந்த வராக மூர்த்தி கோடிக்கணக்கான ஹிரண்யாக்ஷர்களை கிழித்தெறிந்து, நசுக்கி அழித்தார்.

Verse 98

अथभण्डस्त्वतिक्रोधाद्भुकुटीं विततान ह / तस्य भ्रुकुटितो जाता हिरण्याः कोटिसंख्यकाः

பின்னர் பண்டாசுரன் கடும் கோபத்துடன் புருவங்களை நெறித்தான். அவனது புருவங்களிலிருந்து கோடிக்கணக்கான ஹிரண்யகசிபுக்கள் தோன்றினர்.

Verse 99

ज्वलदादित्यवद्दीप्ता दीपप्रहरणाश्व ते / अमर्दयच्चक्तिसैन्यं प्रह्लादं चाप्यमर्दयन्

எரியும் ஆதித்தியனைப் போல ஒளிவீசும், தீப ஆயுதம் தாங்கிய குதிரைகள் சக்திசேனையையும் மிதித்து, பிரஹ்லாதனையும் துன்புறுத்தின.

Verse 100

यः प्रह्लादो ऽस्ति शक्तीनां परमानन्दलक्षणः / स एव बालकोभूत्वा हिरण्यपरिपीडितः

சக்திகளின் பரமானந்த இலக்கணமான பிரஹ்லாதனே, குழந்தையாகி ஹிரண்யனால் கடுமையாகப் பீடிக்கப்பட்டான்.

Verse 101

ललितां शरणं प्राप्तस्तेन राज्ञी कृपामगात् / अथ शक्त्या नन्दरूपं प्रह्लादं परिरक्षितुम्

லலிதையின் சரணடைந்த அவன்மேல் அரசியின் அருள் பொழிந்தது; அப்போது சக்தி நந்தரூபம் கொண்டு பிரஹ்லாதனைப் பாதுகாக்க முனைந்தாள்.

Verse 102

दक्षहस्तानामिकाग्रं धुनोति स्म महेश्वरी / तस्माद् धूतसटाजालः प्रज्वलल्लोचनत्रयः

மகேஸ்வரி தன் வலக்கையின் மோதிரவிரலின் முனையை அசைத்தாள்; அதனால் ஜடைகளின் வலை உதிர்ந்து, அவளின் மூன்று கண்களும் தீப்பொறிபோல் எரிந்தன.

Verse 103

सिंहास्यः पुरुषा कारः कण्ठस्याधो जनार्दनः / नखायुधः कालरुद्ररूपी घोराट्टहासवान्

சிங்கமுகம், மனிதவடிவு; கழுத்திற்குக் கீழே ஜனார்தனன் போன்ற திருமேனி; நகங்களே ஆயுதம்—காலருத்ர ரூபத்தில் அவன் பயங்கரமாக அட்டஹாசம் செய்தான்.

Verse 104

सहस्रसंख्यदोर्दण्डो ललिताज्ञानुपालकः / हिरण्यकशिपून्सर्वान्भण्डभ्रुकुटिसंभवान्

ஆயிரம் புஜதண்டங்கள் உடையவன், லலிதா தேவியின் ஆணையைப் பேணுபவன்; பண்டனின் புருவச் சுருக்கத்திலிருந்து தோன்றிய எல்லா ஹிரண்யகசிபுக்களும் (அவன் சார்ந்தோர்).

Verse 105

क्षणाद्विदारयामास नखैः कुलिशकर्कशैः / बलीन्द्रास्त्रं महाघोरं सर्वदैवतनाशनम् / अमुञ्चल्ललिता देवी प्रतिभण्डमहासुरम्

ஒரு கணத்தில் வஜ்ரம் போல் கடினமான நகங்களால் (அவன்) கிழித்தான். பின்னர் லலிதா தேவி, எல்லாத் தேவர்களையும் அழிக்கவல்ல மிகக் கொடிய ‘பலீந்திராஸ்திரம்’ என்பதை பிரதிபண்ட மகாசுரன் மீது ஏவினாள்.

Verse 106

तदस्त्रदर्पनाशाय वामनाः शतशो ऽभवन् / महाराज्ञीदक्षहस्तकनिष्ठाग्रान्महौजसः

அந்த அஸ்திரத்தின் அகந்தையை அழிக்க, மகாராணி (லலிதா) வலக்கையின் சிறுவிரல் நுனியிலிருந்து மிக்க ஒளியுடைய வாமனர்கள் நூற்றுக்கணக்காகத் தோன்றினர்.

Verse 107

क्षणेक्षणे वर्धमानाः पाशहस्ता महाबलाः / बलीन्द्रानस्त्रसंभूतान्बध्नन्तः पाशबन्धनैः

கணந்தோறும் பெருகி வளர்ந்து, பாசம் கையில் கொண்ட மாபலவான்கள், பலீந்திராஸ்திரத்திலிருந்து தோன்றியவர்களைப் பாசக் கட்டுகளால் கட்டினர்.

Verse 108

दक्षहस्तकनिष्ठाग्राज्जाताः कामेशयोषितः / महाकाया महोत्साहास्तदस्त्रं समनाशयन्

வலக்கையின் சிறுவிரல் நுனியிலிருந்து தோன்றிய காமேஸ்வரனின் தெய்வீக யோஷிதர்கள்—மாபெரும் உடலுடன், மிக்க உற்சாகத்துடன்—அந்த அஸ்திரத்தை முற்றிலும் அழித்தனர்.

Verse 109

हैहयास्त्रं समसृजद्भण्डदैत्यो रणाजिरे / तस्मात्सहस्रशोजाताः सहस्रार्जुनकोटयः

போர்க்களத்தில் பண்ட தைத்யன் ஹைஹயாஸ்திரத்தைச் செலுத்தினான்; அதனால் ஆயிரமாயிரமாக சஹஸ்ரார்ஜுனனின் கோடிக்கணக்கான உருவங்கள் தோன்றின.

Verse 110

अथ श्रीललितावामहस्ताङ्गुष्टनखादितः / प्रज्वलन्भार्गवो रामः सक्रोधः सिंहनादवान्

அப்போது ஸ்ரீலலிதையின் இடக்கையின் பெருவிரல் நகத் தொடுதலால் பார்கவ ராமன் தீப்பொறிபோல் ஜ்வலித்து, கோபத்துடன் சிங்கநாதம் செய்தான்.

Verse 111

धारया दारयन्नेतान्कुठारस्य कठोरया / सहस्रार्जुनसंख्यातान्क्षणादेव व्यनाशयन्

கோடாரியின் கடினமான धारையால் அவர்களைப் பிளந்து, சஹஸ்ரார்ஜுனன் அளவிலான எண்ணற்றவர்களை அவன் கணநேரத்தில் அழித்தான்.

Verse 112

अथ क्रुद्धो भण्डदैत्यः क्रोधाद्धुङ्कारमातनोत् / तस्माद्धुङ्कारतो जातश्चन्द्रहासकृपाणवान्

அப்போது கோபமுற்ற பண்ட தைத்யன் ரோஷத்தால் ஹுங்காரம் செய்தான்; அந்த ஹுங்காரத்திலிருந்து ‘சந்திரஹாச’ எனும் வாள்தாரி தோன்றினான்.

Verse 113

सहस्राक्षौहिणीरक्षःसेनया परिवारितः / कनिष्ठं कुंभकर्णं च मेघनादं च नन्दनम् / गृहीत्वा शक्तिसैन्यं तदतिदूरममर्दयत्

ஆயிரம் அக்ஷௌஹிணி ராக்ஷஸ சேனையால் சூழப்பட்டவன், கனிஷ்டன், கும்பகர்ணன், மேகநாதன், நந்தனன் ஆகியோரை உடன் கொண்டு, சக்திசேனையைப் பிடித்து மிகத் தொலைவு வரை மிதித்தழித்தான்.

Verse 114

अथ श्रीललितावामहस्ततर्जनिकानखात् / कोदण्डरामः समभूल्लक्ष्मणेन समन्वितः

அப்போது ஸ்ரீலலிதையின் இடக்கையின் சுட்டுவிரல் நகத்திலிருந்து கோதண்டம் தாங்கிய ஸ்ரீராமன் இலக்குமணனுடன் தோன்றினான்।

Verse 115

जटामुकुटवान्वल्लीबन्ध्धतूणीरपृष्टभूः / नीलोत्पलदलश्यामो धनुर्विस्फारयन्मुहुः

அவன் ஜடாமகுடம் அணிந்தவன்; கொடிகளால் கட்டப்பட்ட அம்புத்தூணி முதுகில் இருந்தது; நீலத் தாமரை இதழ்போல் கருமை நிறமாய், மீண்டும் மீண்டும் வில்லை இழுத்தான்।

Verse 116

नाशयामास दिव्यास्त्रैः क्षणाद्राक्षससैनिकम् / मर्दयामास पौलस्त्यं कुंभकर्णं च सोदरम् / लक्ष्मणो मेघनादं च महावीरमनाशयत्

தெய்வ அஸ்திரங்களால் கணநேரத்தில் ராட்சச சேனையை அழித்தான். பௌலஸ்திய கும்பகர்ணனையும் அவன் சகோதரனையும் நசுக்கினான்; இலக்குமணன் மகாவீரன் மேகநாதனை வதைத்தான்।

Verse 117

द्विविदास्त्रं महाभीममसृजद्भण्डदानवः / तस्मादनेकशो जाताः कपयः पिङ्गलोचनाः

பண்ட தானவன் மிகப் பயங்கரமான த்விவிதாஸ்திரத்தை எறிந்தான்; அதிலிருந்து பல பிங்கலக் கண்களுடைய குரங்குகள் தோன்றின.

Verse 118

क्रोधेनात्यन्तता म्रास्याः प्रत्येकं हनुमत्समाः / व्यनाशयच्छक्तिसैन्यं क्रूरक्रेङ्कारकारिणः

அவர்கள் கடும் கோபத்தால் மிக உக்கிரமடைந்தனர்; ஒவ்வொருவரும் ஹனுமான் போன்றவர். கொடூர முழக்கமிட்டு சக்தி சேனையை அழித்தனர்.

Verse 119

अथ श्रीललितावामहस्तमध्याङ्गुलीनखात् / आविर्बभूव तालाङ्कः क्रोधमध्यारुणेक्षणः

அப்போது ஸ்ரீலலிதையின் இடக்கையின் நடுவிரல் நகத்திலிருந்து, கோபத்தால் செந்நிறக் கண்களையுடைய ‘தாலாங்க’ வெளிப்பட்டான்।

Verse 120

नीलांबरपिनद्धाङ्गः कैलासाचलनिर्मलः / द्विविदास्त्रसमुद्भूतान्कपीन्सर्न्वान्व्यनाशयन्

நீல ஆடை அணிந்து, கைலாச மலைபோல் தூய்மையுடைய அந்த தாலாங்கன், த்விவிதன் அஸ்திரத்திலிருந்து தோன்றிய எல்லா வானரர்களையும் அழித்தான்।

Verse 121

राजासुरं नाम महत्ससर्जास्त्रं महाबलः / तस्मादस्त्रात्समुद्भूता बहवो नृपदानवाः

மகாபலன் ‘ராஜாசுர’ எனும் மாபெரும் அஸ்திரத்தை ஏவினான்; அந்த அஸ்திரத்திலிருந்து பல அரசருருவ தானவர்கள் தோன்றினர்।

Verse 122

शिशुपालो दन्तवक्त्रः शाल्वः काशीपतिस्तथा / पैण्ड्रको वासुदेवश्च रुक्मी डिंभकहंसकौ

சிசுபாலன், தந்தவக்த்ரன், சால்வன், காசிபதி; பைண்ட்ரக வாசுதேவன், ருக்மி, டிம்பகன், ஹம்சன் ஆகியோர் தோன்றினர்।

Verse 123

शंबरश्च प्रलंबश्च तथा बाणासुरो ऽपि च / कंसश्चाणूरमल्लश्च मुष्टिकोत्पलशेखरौ

சம்பரன், பிரலம்பன், பாணாசுரன்; கம்சன், சாணூர மல்லன், முஷ்டிகன், உத்பலசேகரன் ஆகியோரும் தோன்றினர்।

Verse 124

अरिष्टो धेनुकः केशी कालियो यमलार्जुनौ / पूतना शकटश्चैव तृणावर्तादयो ऽसुराः

அரிஷ்டன், தேனுகன், கேசி, காலியன், யமலார்ஜுனர்கள்; மேலும் பூதனா, சகடன், திருணாவர்த்தன் முதலிய அசுரர்கள் இருந்தனர்.

Verse 125

नरकाख्यो महावीरो विष्णुरूपी मुरासुरः / अनेके सह सेनाभिरुत्थिताः शस्त्रपाणयः

நரகன் எனும் மகாவீரனும், விஷ்ணுரூபம் கொண்ட முராசுரனும்; பலர் படைகளுடன் ஆயுதம் ஏந்தி எழுந்தனர்.

Verse 126

तान्विनाशयितुंसर्वान्वासुदेवः सनातनः / श्रीदेवीवामहस्ताब्जानामिकानखसंभवः

அவர்களையெல்லாம் அழிக்கச் சனாதன வாசுதேவன் தோன்றினான்—ஸ்ரீதேவியின் இடக்கைத் தாமரையின் மோதிர விரல் நகத்திலிருந்து பிறந்தவனாய்.

Verse 127

चतुर्व्यूहं समातेने चत्वारस्ते ततो ऽभवन् / वासुदेवो द्वितीयस्तु संकर्षण इति स्मृतः

அவர் சதுர்வ்யூஹத்தை அமைத்தார்; அப்போது நான்கு ரூபங்கள் தோன்றின. அவற்றில் இரண்டாம் வாசுதேவன் ‘சங்கர்ஷணன்’ எனப் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 128

प्रद्युम्नश्चानिरुद्धश्च ते सर्वे प्रीद्यतायुधाः / तानशेषान्दुराचारान्भूमभोरप्रवर्तकान्

பிரத்யும்னனும் அனிருத்தனும்—அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து ஆயுதம் ஏந்தி—பூமியின் பாரத்தை வளர்த்த மீதமிருந்த துராசாரர்களை (அழிக்க).

Verse 129

नाशयामासुरुर्वीशवेषच्छन्नान्महासुरान्

உர்வீசன் வேடத்தில் மறைந்திருந்த மகாதானவர்களை அவன் அழித்தான்.

Verse 130

अथ तेषु विनष्टेषु संक्रुद्धो भण्ड्रदानवः / धर्मविप्लावकं घोरं कल्यस्त्रं सममुञ्चत

அவர்கள் அழிந்தபின் கோபம் கொண்ட பண்ட்ர தானவன், தர்மத்தைச் சிதைக்கும் பயங்கர ‘கல்யாஸ்திரம்’ ஒன்றை ஏவினான்.

Verse 131

ततः कल्यस्त्रतोजाता आन्ध्राः पुण्डाश्च भूमिपाः / किराताः शबरा हूणा यवनाः पापवृत्तयः

பின்னர் அந்த கல்யாஸ்திரத்திலிருந்து ஆந்திரர், புண்டர் முதலிய அரசர்கள், கிராதர், சபரர், ஹூணர், யவனர்—பாவவழியினர்—உண்டாயினர்.

Verse 132

वेद विप्लावका धर्मद्रोहिणः प्राणहिंसकाः / वर्णाश्रमेषु सांकर्यकारिणो मलिनाङ्गकाः / ललिताशक्तिसैन्यानि भूयोभूयो व्यमर्दयन्

அவர்கள் வேதத்தைச் சிதைக்கும்ோர், தர்மத் துரோகிகள், உயிர் கொல்லிகள், வர்ணாஶ்ரமங்களில் கலப்பை உண்டாக்குவோர், மாசடைந்த உடலினர்; அவர்கள் லலிதா-சக்தியின் சேனைகளை மீண்டும் மீண்டும் நசைத்தனர்.

Verse 133

अथ श्रीललितावामहस्तपद्मस्य भास्वतः / कनिष्ठिकानखोद्भूतः कल्किर्नाम जनार्दनः

அப்போது ஸ்ரீலலிதையின் இடக்கையின் ஒளிமிகு தாமரையிலிருந்து, சிறுவிரல் நகத்திலிருந்து ‘கல்கி’ எனும் ஜனார்தனன் தோன்றினான்.

Verse 134

अश्वारूढः प्रतीप्त श्रीरट्टहासं चकार सः / तस्यैव ध्वनिना सर्वे वज्रनिष्पेषबन्धुना

குதிரைமேல் ஏறிய அவன் ஒளிவீசும் திருவுடன் பேரட்டஹாசம் செய்தான். வஜ்ரத் தாக்கம் போன்ற அவன் ஒலியால் அனைவரும் நடுங்கினர்.

Verse 135

किराता मूर्च्छिता नेशुः शक्तयश्चापि हर्षिताः / दशावतारनाथास्ते कृत्वेदं कर्म दुष्करम्

மயங்கிய கீராதர்கள் அலறினர்; சக்திகளும் மகிழ்ந்தன. அந்த தசாவதார நாதர்கள் இத்தகைய கடினச் செயலை நிறைவேற்றினர்.

Verse 136

ललितां तां नमस्कृत्य बद्धाञ्जलिपुटाः स्थिताः / प्रतिकल्पं धर्मरक्षां कर्तुं मत्स्या दिजन्मभिः / ललितांबानियुक्तास्ते वैकुण्ठाय प्रतस्थिरे

அந்த லலிதா தேவியை வணங்கி, கைகூப்பி நின்றனர். ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் மத்ஸ்யாதி தெய்வ அவதாரங்களால் தர்மத்தை காக்க லலிதாம்பா நியமித்த அவர்கள் வைகுண்டம் நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.

Verse 137

इत्थं समस्तेष्वस्त्रंषु नाशितेषु दुराशयः / महामोहास्त्रमसृजच्छक्तयस्तेन मूर्छिताः

இவ்வாறு எல்லா அஸ்திரங்களும் அழிந்தபின், அந்த தீய எண்ணமுடையவன் மகாமோஹாஸ்திரத்தை எறிந்தான். அதனால் சக்திகள் மயங்கின.

Verse 138

शांभवास्त्रं विसृज्यांबा महामोहास्त्रमक्षिणोत् / अस्त्रप्रत्यस्त्रधाराभिरित्थं जाते महाहवे / अस्तशैलङ्गभस्तीशो गन्तुमारभतारुणः

அம்பா சாம்பவாஸ்திரத்தை விடுத்து மகாமோஹாஸ்திரத்தை அழித்தாள். அஸ்திர-பிரத்யஸ்திர ஓட்டங்களால் மகாபோர் எழுந்தது; அப்போது அஸ்தமலை யானைநாதன் அருணன் செல்லத் தொடங்கினான்.

Verse 139

अथ नारायणास्त्रेण सा देवी ललितांबिका / सर्वा अक्षौहिणीस्तस्य भस्मसादकरोद्रणे

அப்போது தேவியான லலிதாம்பிகை நாராயணாஸ்திரத்தால் போர்க்களத்தில் அவனுடைய எல்லா அக்ஷௌஹிணி சேனைகளையும் சாம்பலாக்கினாள்.

Verse 140

अथ पाशुपतास्त्रेण दीप्तकालानलत्विषा / चत्वारिंशच्चमूनाथान्महाराज्ञी व्यमर्दयत्

பின்னர் மகாராணி, தீப்பற்றிய காலாக்னியைப் போன்ற ஒளியுடைய பாசுபதாஸ்திரத்தால் நாற்பது சேனாதிபதிகளை நசுக்கினாள்.

Verse 141

अथैकशेषं तं दुष्टं निहताशेषबान्धवम् / क्रोधेन प्रज्वलन्तं च जगद्विप्लवकारिणम्

அப்போது அந்தத் தீயவன் ஒருவனே மீதமிருந்தான்; அவனுடைய எல்லா உறவினரும் கொல்லப்பட்டிருந்தனர்; கோபத்தால் எரிந்து உலகில் கலக்கத்தை உண்டாக்குபவனாய் இருந்தான்.

Verse 142

महासुरं महासत्त्वं भण्डं चण्डपराक्रमम् / महाकामेश्वरास्त्रेण सहस्रादित्यवर्चसा / गतासुमकरोन्माता ललिता परमेश्वरी

அப்போது தாய் லலிதா பரமேஸ்வரி, ஆயிரம் சூரியர்களைப் போன்ற ஒளியுடைய மகாகாமேஸ்வராஸ்திரத்தால் அந்த மகாபலவான், கடும் பராக்கிரமமுடைய மகாசுரன் பண்டனை உயிரற்றவனாக்கினாள்.

Verse 143

तदस्त्रज्वालयाक्रान्तं शून्यकं तस्य पट्टनम् / सस्त्रीकं च सबालं च सगोष्ठं धनधान्यकम्

அந்த அஸ்திரத்தின் ஜ்வாலையால் சூழப்பட்டு அவனுடைய நகரம் வெறுமையாயிற்று; பெண்களுடன், குழந்தைகளுடன், மாட்டுத்தொழுவங்களுடன், செல்வமும் தானியமும் உட்பட அனைத்தும் அழிந்தன.

Verse 144

निर्दग्धमासीत्सहसा स्थलमात्रमशिष्यत / भण्डस्य संक्षयेणासीत्त्रैलोक्यं हर्षनर्तितम्

திடீரென எல்லாம் எரிந்து சாம்பலாயிற்று; சிறிதளவு நிலமட்டுமே மீந்தது. பண்டாசுரன் அழிந்ததால் மூவுலகமும் மகிழ்ச்சியில் ஆடினது போலாயிற்று.

Verse 145

इत्थं विधाय सुरकार्यमनिन्द्यशीला श्रीचक्रराजरथमण्डलमण्डनश्रीः / कामेश्वरी त्रिजगतां जननी बभासे विद्योतमानविभवा विज्यश्रियाढ्या

இவ்வாறு தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றி, குற்றமற்ற இயல்புடையவளாய், ஸ்ரீசக்கர ராஜரத மண்டலத்தை அலங்கரிக்கும் திருவொளியாய், மூவுலகத் தாயான காமேஸ்வரி, ஒளிரும் வைபவமும் வெற்றித் திருவும் கொண்டு பிரகாசித்தாள்.

Verse 146

सैन्यं समस्तमपि सङ्गरकर्मखिन्नं भण्डासुरप्रबलबाणकृशानुतप्तम् / अस्तं गते सवितरि प्रथितप्रभावा श्रीदेवता शिबिरमात्मन आनिनाय

போர்செயலில் களைத்த முழு சேனையும், பண்டாசுரனின் வலிய அம்புகளெனும் தீயால் வெந்து துடித்தது. சூரியன் அஸ்தமித்தபோது, புகழ்பெற்ற வல்லமையுடைய ஸ்ரீதேவி அவர்களைத் தம் முகாமிற்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

Verse 147

यो भण्डदानववधं ललितांबयेमं कॢप्तं सकृत्पठति तस्य तपोधनेन्द्र / नाशं प्रयान्ति कदनानि दृताष्टसिद्धेर्भुक्तिश्च मुक्तिरपि वर्तत एव हस्ते

தபோதனச் சிறந்தவரே! லலிதாம்பையால் அமைக்கப்பட்ட இந்த பண்டதானவவதத்தை ஒருமுறை கூடப் பாராயணம் செய்பவனின் துன்பங்கள் அழியும்; அஷ்டசித்திகளும், போகமும், மோக்ஷமும் அவன் கரத்தில் நிலைக்கும்.

Verse 148

इमं पवित्रं ललितापराक्रमं समस्तपापघ्नमशेषसिद्धिदम् / पठन्ति पुण्येषु दिनेषु ये नरा भजन्ति ते भाग्यसमृद्धिमुत्तमाम्

லலிதையின் இந்தப் புனிதப் பராக்கிரமம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழித்து, எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கும். புண்ணிய நாட்களில் இதைப் பாராயணம் செய்பவர்கள் உயர்ந்த நல்வாழ்வுச் செழிப்பை அடைவர்.