Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे वंशानुवर्णनं नाम चतुःसप्ततितमो ऽध्यायः // ७४// समाप्तश्चायं तृतीयः पादः अथोत्तरभागप्रारमभः श्रुत्वा पादं तृतीयं तु क्रान्तं सूतेन धीमता / ततश्चतुर्थं पप्रच्छुः पादं वै ऋषिसत्तमाः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில் மூன்றாம் உபோத்காதப் பாதத்தில் ‘வம்சானுவர்ணனம்’ எனும் எழுபத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இம்மூன்றாம் பாதமும் முடிந்தது; இனி உத்தரப் பகுதி தொடங்குகிறது. ஞானமிகு சூதர் கூறிய மூன்றாம் பாதத்தைச் செவிமடுத்த பின், சிறந்த ரிஷிகள் நான்காம் பாதத்தைப் பற்றி வினவினர்.

Verse 2

पादः क्रान्तस्तृतीयो ऽयमनुषङ्गेण नस्त्वया / चतुर्थं विस्तरात्पादं संहारं पारिकीर्त्तय

நீ எங்களுக்காகப் பொருத்தமாக இம்மூன்றாம் பாதத்தை நிறைவு செய்தாய்; இப்போது நான்காம் பாதத்தை விரிவாகவும், சம்ஹாரத்தையும் விளக்கிக் கூறு.

Verse 3

मन्वन्तराणि सर्वाणि पूर्वाण्येवापरैः सह / सप्तर्षीणामथैतेषां सांप्रतस्यान्तरे मनोः

முன்னையதும் பின்னையதும் ஆகிய எல்லா மன்வந்தரங்களையும், இப்போதைய மனுவின் அந்தரத்தில் உள்ள சப்தரிஷிகளையும் நான் கூறுவேன்।

Verse 4

विस्तरावयवं चैव निसर्गस्य महात्मनः / विस्तरेणानुपूर्व्या च सर्वमेव ब्रवीहि नः

மகாத்மா! படைப்பின் விரிவையும் அதன் அங்கங்களையும், மேலும் வரிசையாக அனைத்தையும் விரிவாக எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 5

सूत उवाच भवतां कथयिष्यामि सर्वमेतद्यथातथम् / पादं त्विमं ससंहारं चतुर्थं मुनिसत्तमाः

சூதர் கூறினார்—முனிவரே! இது அனைத்தையும் யாதார்த்தமாக உங்களுக்குச் சொல்வேன்; இது சங்காரத்துடன் கூடிய நான்காம் பாதம்.

Verse 6

मनोर्वैवस्वतस्येमं सांप्रतस्य महात्मंनः / विस्तरेणानुपूर्व्या च निसर्गं शृणुत द्विजाः

த்விஜர்களே! இப்போதைய மகாத்மா வைவர்ஸ்வத மனுவின் இந்தப் படைப்பை வரிசையாகவும் விரிவாகவும் கேளுங்கள்।

Verse 7

मन्वन्तराणां संक्षेपं भविष्यैः सह सप्तभिः / प्रलयं चैव लोकानां ब्रुवतो मे निबोधत

வரவிருக்கும் ஏழு மன்வந்தரங்களுடன் மன்வந்தரங்களின் சுருக்கத்தையும், உலகங்களின் பிரளயத்தையும் நான் கூறுகிறேன்; கவனமாக அறிந்துகொள்ளுங்கள்।

Verse 8

एतान्युक्तानि वै सम्यक्सप्तसप्तसु वै प्रजाः / मन्वन्तराणि संक्षेपाच्छृणुता नागतानि मे

ஏழேழு பிரஜைகள் குறித்து இவை அனைத்தையும் நான் முறையாக உரைத்தேன். இப்போது வரவிருக்கும் மன்வந்தரங்களைச் சுருக்கமாக என் வாயிலிருந்து கேளுங்கள்.

Verse 9

सावर्णस्य प्रवक्ष्यामि मनोर्वैवस्वतस्य ह / भविष्यस्य भविष्यं तु समासात्तन्निबोधत

இப்போது சாவர்ண மனுவையும் வைவைஸ்வத மனுவையும் நான் உரைப்பேன். எதிர்காலத்தில் நிகழவிருப்பதையும் சுருக்கமாக அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 10

अनागताश्च सप्तैव स्मृतास्त्विह महर्षयः / कौशिको गालवश्चैव जामदग्न्यश्च भार्गवः

இங்கு வரவிருக்கும் ஏழு மகரிஷிகள் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்—கௌசிகர், காலவர், ஜாமதக்ன்யர், பார்கவர்.

Verse 11

द्वैपायनो वशिष्टश्च कृपः शारद्वतस्तथा / आत्रेयो दीप्तिमांश्चैव ऋषयशृङ्गस्तु काश्यपः

த்வைபாயனர், வசிஷ்டர், சாரத்வத க்ருபர்; ஆத்திரேயர், தீப்திமான், மேலும் காச்யபர் ரிஷ்யச்ருங்கர்—இவர்களும் (அவர்களில்).

Verse 12

भरद्वाजस्तथा द्रौणिरश्वत्थामा महायशाः / एते सप्त महात्मानो भविष्याः परमर्षयः / सुतपाश्चामिताभाश्च सुखाश्चैव गणास्त्रयः

பரத்வாஜரும், த்ரௌணி அச்வத்தாமா எனும் மகாயசஸ்வியும். இவ்வேழு மகாத்மாக்கள் எதிர்காலத்தில் பரமரிஷிகளாவர். சுதபா, அமிதாப, சுக—என மூன்று கணங்களும் இருப்பர்.

Verse 13

तेषां गणस्तु देवानामेकैको विंशकः स्मृतः / नामतस्तु प्रवक्ष्यामि निबोधध्वं समाहिताः

அந்த தேவகணங்களில் ஒவ்வொரு கணமும் இருபது எனக் கருதப்படுகிறது. இப்போது அவர்களின் நாமங்களைச் சொல்கிறேன்; நீங்கள் ஒருமனத்துடன் கேளுங்கள்.

Verse 14

ऋतुस्तपश्च शुक्रश्च कृतिर्नेमिः प्रभाकरः / प्रभासो मासकृद्धर्मस्तेजोरश्मिः क्रतुर्विराट्

ருது, தபஸ், சுக்ர, கிருதி, நேமி, பிரபாகர; பிரபாச, மாதஸ்கிருத், தர்ம, தேஜோரஷ்மி, கிரது, விராட்.

Verse 15

अर्चिष्मान् द्योतनो भानुर्यशः कीर्त्तिर्बुधो धृतिः

அர்ச்சிஷ்மான், த்யோதன, பானு, யசஸ், கீர்த்தி, புத்த, த்ருதி.

Verse 16

विंशतिः सुतपा ह्येते नामभिः परिकीर्त्तिताः / प्रभुर्विभुर्विभासश्च जेता हन्ता रिहा ऋतुः

சுதபா எனப்படும் இவ்விருபது பேர் இந்நாமங்களால் போற்றப்படுகின்றனர்—பிரபு, விபு, விபாஸ, ஜேதா, ஹந்தா, ரிஹா, ருது.

Verse 17

सुमतिः प्रमतिर्दीप्तिः समाख्यातो महो महान् / देही मुनिरिनः पोष्टा समः सत्यश्च विश्रुतः

சுமதி, பிரமதி, தீப்தி, சமாக்யாத, மஹ, மஹான்; தேஹீ, முனி, ரின, போஷ்டா, சம, சத்ய, விஷ்ருத.

Verse 18

इत्येतेह्यमिताभास्तु विंशतिः परिकीर्त्तिताः / दामो दानी ऋतः सोमो वित्तं वैद्यो यमो निधिः

இவ்வாறு அளவற்ற ஒளியுடைய அந்த இருபது பெயர்கள் கூறப்பட்டன—தாமம், தானி, ருதம், சோமன், வித்தம், வைத்தியன், யமன், நிதி।

Verse 19

होमो हव्यं हुतं दानं देयं दाता तपः शमः / ध्रुवं स्थानं विधानं च नियमश्चेति विंशतिः

ஹோமம், ஹவ்யம், ஹுதம், தானம், தெய்யம், தாதா, தவம், சமம்; மேலும் துருவம், ஸ்தானம், விதானம், நியமம்—இவையே இருபது.

Verse 20

सुखा ह्येते समाख्याताः सावर्ण्ये प्रथर्मेतरे / मारीचस्यैव ते पुत्राः कश्यपस्य महात्मनः

சாவர்ணியின் முதல் அந்தரத்தில் இவர்கள் ‘சுகர்’ என அழைக்கப்படுகின்றனர்; இவர்கள் மகாத்மா கஷ்யபரின், மரீசி வம்சப் புதல்வர்கள்.

Verse 21

सांप्रतस्य भविष्यन्ति षष्टिर्देवास्तदन्तरे / सावर्णस्य मनोः पुत्रा भविष्यन्ति नवैव तु

அந்த அந்தரத்தில் இந்நிகழ் மன்வந்தரத்தின் அறுபது தேவர்கள் இருப்பர்; சாவர்ணி மனுவின் புதல்வர்கள் ஒன்பதே ஆகுவர்.

Verse 22

विरजाश्चार्वरीवांश्च निर्मोकाद्यास्तथा परे / नव चान्येषु वक्ष्यामि सावर्णेष्वन्तरेषु वै

விரஜன், சார்வரீவான், நிர்மோக முதலிய பிறரும் இருப்பர்; மேலும் சாவர்ணியின் பிற அந்தரங்களில் உள்ள ஒன்பது ஒன்பதையும் நான் பின்னர் உரைப்பேன்.

Verse 23

सावर्णमनवश्चान्ये भविष्या ब्रह्मणः सुताः / मेरुसावर्णितस्ते वै चत्वारो दिव्यदृष्टयः

சாவர்ண மனுக்கள் எனப்படும் மற்றவர்களும் எதிர்காலத்தில் பிரம்மனின் புதல்வர்களாக இருப்பர். அவர்கள் ‘மேரு-சாவர்ணி’ என அழைக்கப்பட்டு, நால்வர் திவ்யதரிசனமுடையோர் ஆவர்.

Verse 24

दक्षस्य ते हि वौहित्राः क्रियाया दुहितुः सुताः / महता तपसा युक्ता मेरुपृष्ठे महौ जसः

அவர்கள் தக்ஷனின் பேரர்கள்; கிரியா எனும் மகளின் புதல்வர்கள். மாபெரும் தவத்தால் இணைந்தவர்கள்; மேரு மலைப் பின்புறத்தில் மஹாதேஜஸுடன் விளங்குகின்றனர்.

Verse 25

ब्रह्मादिभिस्तेजनिता दक्षेणैव च धीमता / महर्लोकं गता वृत्ता भविष्या मेरुमाश्रिताः

அவர்கள் பிரம்மா முதலியோராலும், அறிவுடைய தக்ஷனாலும் உண்டாக்கப்பட்டவர்கள். அவர்கள் மகர்லோகத்தை அடைந்து, மேருவைச் சார்ந்து எதிர்காலத்தில் நிலைபெறுவர்.

Verse 26

महानुभावास्ते पूर्वं जज्ञिरे चाक्षुषेन्तरे / जज्ञिरे मनवस्ते हि भविष्यानागतान्तरे

அந்த மஹானுபாவர்கள் முன்பு சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் பிறந்தனர். அதே மனுக்களே எதிர்காலத்தில் வரவிருக்கும் மன்வந்தரத்தில் மீண்டும் தோன்றுவர்.

Verse 27

प्राचेतसस्य दक्षस्य दौहित्रा मनवस्तु ये / सावर्णा नामतः पञ्च चत्वारः परमर्षिजाः

பிராசேதஸ தக்ஷனின் பேரர்களான மனுக்கள் பெயரால் ‘சாவர்ண’ எனப்படுவர்—ஐவர்; அவர்களில் நால்வர் பரமரிஷிகளின் வம்சத்தினர்.

Verse 28

संज्ञापुत्रस्तु सावर्णिरेको वैवस्वतस्तथा / ज्येष्ठः संज्ञासुतो नाम मुर्वैवस्वतः प्रभुः

சஞ்ஞையின் புதல்வர்களில் ஒருவர் ‘சாவர்ணி’, மற்றொருவர் ‘வைவஸ்வதன்’; சஞ்ஞாசுதனான மூத்தவன் ‘முர்-வைவஸ்வத’ எனப் புகழ்பெற்ற प्रभு.

Verse 29

वैवस्वतेंऽतरे प्राप्ते समुत्पत्तिस्तयोः शुभा / चतुर्दशैते मनवः कीर्तिता कीर्तिवर्द्धनाः

வைவஸ்வத மன்வந்தரம் வந்தபோது அவர்களின் மங்களமான தோற்றம் நிகழ்ந்தது; இவர்கள் பதினான்கு மனுக்கள் எனப் புகழப்பட்டு, புகழை வளர்ப்பவர்கள்.

Verse 30

वेदे स्मृतौ पुराणे च सर्वे ते प्रभविष्णवः / प्रजानां पतयः सर्वे भूतानां पतयः स्थिताः

வேதம், ஸ்மிருதி, புராணம் ஆகியவற்றில் அவர்கள் அனைவரும் ‘பிரபவிஷ்ணவர்கள்’ எனக் கூறப்படுகின்றனர்; அவர்கள் எல்லாப் பிரஜைகளின் தலைவர்களாகவும், எல்லா உயிர்களின் அதிபதிகளாகவும் நிலைத்துள்ளனர்.

Verse 31

तैरियं पृथिवी सर्वा सप्तद्वीपा सपत्तना / पूर्णं युगसहस्रं वै परिपाल्या नरेश्वरैः

அந்த நரேச்வரர்களால் இந்த முழு பூமி—ஏழு தீவுகளும் நகரங்களும் உடன்—முழு யுகசஹஸ்ரம் வரை பாதுகாக்கப்பட்டு ஆளப்பட வேண்டும்.

Verse 32

प्रजाभिस्तपसा चैव विस्तरस्तेषु वक्ष्यते / चतुर्द्दशैते विज्ञेयाः सर्गाः स्वायंभुवादयः

அவர்களிடத்தில் பிரஜைகளும் தவமும் பற்றிய விரிவுரை பின்னர் கூறப்படும்; ஸ்வாயம்புவ முதலிய இப் பதினான்கு ஸர்கங்கள் அறியத்தக்கவை.

Verse 33

मन्वन्तराधिकारेषु वर्त्तन्ते ऽत्र सकृत्सकृत् / विनिवृत्ताधिकारास्ते महार्लोकं समाश्रिताः

இங்கு அவர்கள் மன்வந்தர அதிகாரங்களில் மீண்டும் மீண்டும் செயல்படுகின்றனர். அதிகாரம் நிறைவுற்றபின் அவர்கள் மகர்லோகத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 34

समतीतास्तु ये तेषामष्टौ षट् च तथापरे / पूर्वेषु सांप्रतश्चायं शास्ति वैवस्वतः प्रभुः

அவர்களில் கடந்தவர்கள் எட்டு; மேலும் வேறு ஆறு. முன்னைய மன்வந்தரங்களிலும் இப்போதும் இந்த வைவைஸ்வதப் பிரபு ஆள்கிறான்.

Verse 35

ये शिष्टास्तान्प्रवक्ष्यामि सह देवर्षिदानवैः / सह प्रजा निसर्गेण सर्वांस्ते ऽनागतान्द्विजः

ஓ த்விஜா! சிறந்தவர்களாகிய அவர்களை நான் தேவரிஷிகளும் தானவர்களும் உடன் கூறுவேன்; படைப்பின் இயல்பின்படி பிரஜைகளுடன் வரவிருப்போர் அனைவரையும் கூறுவேன்.

Verse 36

वैवस्वत निसर्गेण तेषां ज्ञेयस्तु विस्तरः / अनूना नातिरिक्तास्ते यस्मात्मर्वे विवस्वतः

வைவைஸ்வத படைப்பின் இயல்பின்படி அவர்களின் விரிவை அறிய வேண்டும். அவர்கள் குறையுமில்லை, மிகுதியுமில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் விவஸ்வானிலிருந்து தோன்றியவர்கள்.

Verse 37

पुनरुक्तबहुत्वात्तु न वक्ष्ये तेषु विस्तरम् / मन्वन्तरेषु भाव्येषु भूतेष्वपि तथैव च

மீளுரைத்தல் மிகுதியாகும் என்பதால் அவர்களின் விரிவை நான் கூறமாட்டேன். வரவிருக்கும் மன்வந்தரங்களிலும் கடந்த காலத்திலும் இதேபோலவே உள்ளது.

Verse 38

कुलेकुले निसर्गास्तु तस्माज्ज्ञेया विभागशः / तेषामेव हि सिद्ध्यर्थं विस्तरेण क्रमेण च

ஒவ்வொரு குலத்திலும் உள்ள இயல்பான படைப்புகள் பிரிவுகளின்படி அறியப்பட வேண்டும். அவற்றின் நிறைவேற்றத்திற்காகவே இது விரிவாகவும் வரிசையாகவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 39

दक्षस्य कन्या धर्मिष्ठा सुव्रता नाम विश्रुता / सर्वकन्यावरिष्ठा तु ज्येष्ठा या वीरिणीसुता

தக்ஷனுடைய மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய மகள் ‘சுவ்ரதா’ என்று புகழ்பெற்றாள். அவள் எல்லா கன்னியரிலும் சிறந்தவள், மூத்தவள், வீரிணியின் மகள்.

Verse 40

गृहीत्वा तां पिता कन्यां जगाम ब्रह्मणो ऽतिके / वैराजस्थमुपासीनं धर्मेण च भवेन च

அந்த கன்னியை அழைத்துக் கொண்டு தந்தை பிரம்மனின் அருகே சென்றான். அங்கே வைராஜ ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த பிரம்மன், தர்மமும் பவனும் (சிவனும்) உடன் வணங்கப்பட்டு விளங்கினார்.

Verse 41

भवधर्मसमीपस्थं दक्षं ब्रह्माभ्यभाषत / दक्ष कन्या तवेयं वै जनयिष्यति सुव्रता

பவனும் தர்மனும் அருகில் நின்ற தக்ஷனைப் பிரம்மன் கூறினார்— “தக்ஷா, உன் இந்த மகள் சுவ்ரதா நிச்சயமாக சந்ததியைப் பெறுவாள்.”

Verse 42

चतुरो वै मनून्पुत्रांश्चातुर्वर्ण्यकराञ्छुभान् / ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा दक्षो धर्मो भवस्तदा

நான்கு மங்களமான புதல்வர்கள்—நான்கு மனுக்கள்—சாதுர்வர்ண்யத்தை நிறுவுவோர். பிரம்மனின் வாக்கைக் கேட்டதும் அப்போது தக்ஷன், தர்மன், பவன் (சிவன்) மகிழ்ந்தனர்.

Verse 43

तां कन्यां मनसा जग्मुस्त्रयस्ते ब्रह्मणा सह / सत्याभिध्यायिनां तेषां सद्यः कन्या व्यजायत

அவர்கள் மூவரும் பிரம்மாவுடன் மனத்தால் அந்தக் கன்னியிடம் சென்றனர். சத்தியத்தைத் தியானித்த அவர்களுக்காக உடனே ஒரு கன்னி தோன்றினாள்.

Verse 44

सदृशानूपतस्तेषां चतुरो वै कुमारकान् / संसिद्धाः कार्यकरणे संभूतास्ते श्रियान्विताः

அவர்களுக்கு ஏற்றவாறு நான்கு குமாரர்கள் தோன்றினர்; செயல் நிறைவேற்றலில் திறம்பட்டவர்களாகவும், திருவுடன் கூடியவர்களாகவும் இருந்தனர்.

Verse 45

उपभोगासमर्थैश्च सद्योजातैः शरीरकैः / ते दृष्ट्वा तान्स्वयंभूतान्ब्रह्मव्याहारिणस्तदा

புதிதாகப் பிறந்த உடல்களால் அவர்கள் இன்பநுகர்வுக்கு இயலாதவர்களாய் இருந்தனர். அவர்களை ஸ்வயம்பூவாகவும், பிரம்மவாக்கு உரைப்பவர்களாகவும் கண்டதும் அவர்கள் வியந்தனர்.

Verse 46

सरंब्धा वै व्यकर्षन्त मम पुत्रो ममेत्युत / अभिध्यायात्मनोत्पन्नानूचुर्वै ते परस्परम्

அவர்கள் ஆர்வத்துடன் இழுத்துக்கொண்டே “என் மகன், என் மகன்!” என்றனர். தியானத்தால் தம்மிடமிருந்து தோன்றியவர்களைப் பற்றி அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்.

Verse 47

यो यस्य वपुषा तुल्यो भजतां सततं सुतम् / यस्य यः सदृशश्चापि रूपे वीर्ये च मानतः

யார் யாருடைய உடலுக்கு ஒப்பானவரோ, அவர் அவரையே எப்போதும் மகனாக ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்; யார் யாருக்கு ஒத்தவரோ—அழகு, வீரியம், மதிப்பு ஆகியவற்றிலும்.

Verse 48

तं गृह्णातु स भद्रं वो वर्णतो यस्य यः समः / ध्रुवं रूपं पितुः पुत्रः सो ऽनुरुध्यति सर्वदा

உங்கள் நலனுக்காக அவன் அவனை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்; நிறத்தில் யார் யாருக்கு ஒப்பானவரோ; மகன் எப்போதும் தந்தையின் நிலையான ரூபத்தையே பின்பற்றுகிறான்।

Verse 49

तस्मादात्मसमः पुत्रः पितुर्मातुश्च वीर्यतः / एवं ते समयं कृत्वा सर्वेषां जगृहः सुतान्

ஆகவே தந்தை-தாயின் வீரியத் தேஜஸால் மகன் தன்னோடு ஒப்பானவன் ஆகிறான்; இவ்வாறு ஒப்பந்தம் செய்து அனைவரின் புதல்வர்களையும் ஏற்றனர்।

Verse 50

चाक्षुषस्यान्तरे ऽतीते प्राप्ते वैवस्वतस्य ह / रुचेः प्रजापतेः पुत्रो रौच्यो नामाभवत्सुतः

சாக்ஷுஷ மன்வந்தரம் கடந்தபின், வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரம் வந்தபோது, பிரஜாபதி ருசியின் மகன் ‘ரௌச்ய’ எனப் பெயர்பெற்று பிறந்தான்।

Verse 51

भूत्यामुत्पादितो यस्तु भौत्यो नाम कवेः सुतः / वैवस्वतेंऽतरे जातौ द्वौ मनू तु विवस्वतः

பூதி மூலம் பிறந்த கவி-புதல்வன் ‘பௌத்ய’ என அழைக்கப்பட்டான்; வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் விவஸ்வானின் இரண்டு மனுக்கள் பிறந்தனர்।

Verse 52

वैवस्वतो मनुर्यश्च सावर्णो यश्च वै श्रुतः / ज्ञेयः संज्ञासुतो विद्वान्मनुर्वैवस्वतः प्रभुः

வைவர்ஸ்வத மனுவும், சாவர்ண மனுவும் எனப் புகழ்பெற்றவர்களைப் பற்றி கேட்கப்படுகிறது; அறிஞர்கள் அறியவேண்டியது—சஞ்ஞையின் புதல்வனான ஆண்டவன் மனுவே வைவர்ஸ்வத மனு.

Verse 53

सवर्णायाः सुतश्चान्यः स्मृतो वैवस्वतो मनुः / सावर्णम नवो ये च चत्वारस्तु महर्षिजाः

சாவர்ணையின் இன்னொரு புதல்வன் வைவர்ஸ்வத மனு என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகின்றான்; மேலும் சாவர்ண மன்வந்தரத்தில் நான்கு மகரிஷிகளும் உள்ளனர்.

Verse 54

तपसा संभृतात्मानः स्वेषु मन्वन्तरेषु वै / भविष्येषु भविष्यन्ति सर्वकार्यार्थसाधकाः

தவத்தால் தம்மைச் செறிவாக்கிய அவர்கள், தத்தம் மன்வந்தரங்களில், வருங்காலங்களில், எல்லா காரியங்களும் நோக்கங்களும் நிறைவேற்றுவோராக இருப்பார்கள்.

Verse 55

प्रथमे मेरुसावर्णेदक्षपुत्रस्य वै मनोः / परामरीचिगर्भाश्च सुधर्माणश्च ते त्रयः / संभूताश्च महात्मानः सर्वे वैवस्वतेन्तरे

முதல் மேருசாவர்ண மன்வந்தரத்தில், தக்ஷபுத்ர மனுவின் காலத்தில், பராமரீசிகர்பமும் சுதர்மாணனும்—அந்த மூன்று மகாத்மாக்களும் வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தின் இடையேவே தோன்றினர்.

Verse 56

दक्षपुत्रस्य पुत्रास्ते रोहितस्य प्रजापतेः / भविष्यन्ति भविष्यास्तु एकैको द्वादशो गणः

அவர்கள் தக்ஷபுத்ரன், பிரஜாபதி ரோஹிதனின் புதல்வர்கள்; அவர்கள் ‘பவிஷ்யர்’ என அழைக்கப்படுவர்—ஒவ்வொருவருக்கும் பன்னிரண்டு கணங்கள் உண்டு.

Verse 57

ऐश्वरश्च ग्रहो राहुर्वाकुर्वंशस्तथैव च / पारा द्वादश विज्ञेया उत्तरांस्तु निबोधत

ஐஸ்வரன், கிரஹம், ராகு, வாகுர்வம்சம் முதலியவை ‘பாரா’ எனப்படும் பன்னிரண்டு (கணங்கள்) என்று அறிய வேண்டும்; இனி அடுத்த (உத்தர) பெயர்களைக் கேளுங்கள்.

Verse 58

वाजिपो वाजिजिच्चैव प्रभूतिश्च ककुद्यथ / दधिक्रावा विपक्वश्च प्रणीतो विजयो मधुः

வாஜிப, வாஜிஜித், பிரபூதி, ககுத்—அதுபோல ததிக்ராவா, விபக்வ, பிரணீத, விஜய, மது—எனும் திருநாமங்கள் கூறப்பட்டன.

Verse 59

उतथ्योत्तमकौ द्वौ तु द्वादशैते मरीचयः / सुधर्माणस्तु वक्ष्यामि नामतस्तान्निबोधत

உதத்யன், உத்தமகன்—இவ்விருவர்; இவ்வாறு இவர்கள் பன்னிரண்டு மரீசிகள். இப்போது சுதர்மாணர்களின் பெயர்களைச் சொல்கிறேன்; கவனமாகக் கேளுங்கள்.

Verse 60

वर्णस्तथाथगर्विश्च भुरण्यो व्रजनो ऽमितः / अमितो द्रवकेतुश्च जंभो ऽथाजस्तु शक्रकः

வர்ணன், அதகர்வி, பூரண்யன், வ்ரஜனன், அமிதன்; மேலும் அமிதன், த்ரவகேது, ஜம்பன், மற்றும் அஜன்—சக்ரகன் எனப் புகழ்பெற்றவன்—இவை பெயர்கள்.

Verse 61

सुनेमिर्द्युतयश्चैव सुधर्माणः प्रकीर्तिताः / तेषामिन्द्रस्तदा भाव्यो ह्यद्भुतो नाम नामतः

சுநேமி, த்யுதய—இவர்கள் சுதர்மாணர்கள் எனப் புகழப்பட்டனர். அவர்களுடைய இந்திரன் அப்போது பெயரால் ‘அத்புதன்’ என இருப்பான்.

Verse 62

स्कन्दो ऽसौ पार्वतीयो वै कार्तिकेयस्तु पावकिः / मेधातिथिश्च पौलस्त्यो वसुः काश्यप एवं च

பார்வதியின் புதல்வன் ஸ்கந்தனே கார்த்திகேயன், பாவகி எனப் புகழ்பெற்றவன்; மேலும் மேதாதிதி, பௌலஸ்த்ய, வசு, காச்யபனும் (கூறப்பட்டனர்).

Verse 63

ज्योतिष्मान्भार्गवाश्चैव द्युतिमानङ्गिरास्तथा / वसिनश्चैव वासिष्ठ आत्रेयो हव्यवाहनः

ஜ்யோதிஷ்மான், பார்கவ, த்யுதிமான், அங்கிரா; மேலும் வசின, வாஸிஷ்ட, ஆத்ரேய, ஹவ்யவாஹனன்—இவர்கள் ரிஷிகள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 64

सुतपाः पौलहश्चैव सप्तैते रोहितेतरे / धृतिकेतुर्दीप्तिकेतुः शापहस्तनिरामयाः

சுதபா, பௌலஹன்—இவர்கள் ரோஹிதனின் மற்ற ஏழு (புதல்வர்கள்); த்ருதிகேது, தீப்திகேது, சாபஹஸ்தன், நிராமயன் அவர்களில் உள்ளனர்.

Verse 65

पृथुश्रवास्तथानीको भूरिद्युम्नो बृहद्यशः / प्रथमस्य तु सावर्णेर्नव पुत्राः प्रकीर्तिताः

பிருதுஶ்ரவா, அனீகன், பூரித்யும்னன், ப்ருஹத்யசன்—முதல் சாவர்ணியின் ஒன்பது புதல்வர்கள் இவ்வாறு புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 66

दशमे त्वथ पर्याये धर्मपुत्रस्य वै मनोः / द्वीतीयस्य तु सावर्णेर्भाव्यस्यैवान्तरे मनोः

பத்தாம் வரிசையில் தர்மபுத்ர மனுவின் மன்வந்தரம் நிகழும்; மேலும் மனுவின் மன்வந்தரத்தினுள் இரண்டாம் சாவர்ணி ‘பாவ்ய’னின் மன்வந்தரமும் உண்டாகும்.

Verse 67

सुधामानो विरुद्धाश्च द्वावेव तु गणौ स्मृतौ / दीप्तिमन्तश्च ते सर्वे शतसंख्याश्च ते समाः

சுதாமானர் மற்றும் விருத்தர்—இரண்டு கணங்களே ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டவை; அவர்கள் அனைவரும் ஒளிமிக்கவர்கள், எண்ணிக்கையில் நூறு நூறாகச் சமமானவர்கள்.

Verse 68

प्राणानां यच्छतं प्रोक्तं ऋषिभिः पुरषेति वै / देवास्ते वै भविष्यन्ति धर्मपुत्रस्य वै मनोः

ரிஷிகள் பிராணங்களின் அந்தக் கூட்டத்தை ‘புரஷ’ என்று கூறினர்; அவர்கள் தர்மபுத்ர மனுவின் புதல்வர்களாக தேவர்களாக இருப்பார்கள்.

Verse 69

तेषामिन्द्रस्तथा विद्वान्भविष्यः शान्तिरुच्यते / हविष्मान्पौलहः श्रीमान्सुकीर्तिश्चाथ भार्गवः

அவர்களில் ஞானமிக்க இந்திரன் இருப்பான்; ‘சாந்தி’ என அழைக்கப்படுபவனும் இருப்பான்; மேலும் ஹவிஷ்மான் பௌலஹன், ஸ்ரீமான், மற்றும் பார்கவ சுகீர்த்தியும் இருப்பார்கள்.

Verse 70

आपोमूर्तिस्तथात्रेयो वसिष्ठश्चापवः स्मृतः / पौलस्त्यो ऽप्रतिमश्चापि नाभागश्चैव काश्यपः

ஆபோமூர்த்தி மற்றும் ஆத்திரேயன்; வசிஷ்டர் ‘ஆபவ’ என நினைக்கப்படுகிறார்; மேலும் பௌலஸ்த்யன், அப்பிரதிமன், மற்றும் காச்யப நாபாகனும் இருப்பார்கள்.

Verse 71

अभिमन्युश्चाङ्गिरसः सप्तैते परमर्षयः / सुक्षेत्रश्चोत्तमौजाश्च भूरिसेनश्च वीर्यवान्

அபிமன்யு மற்றும் ஆங்கிரசர்—இவர்கள் ஏழு பரமரிஷிகள்; மேலும் சுக்ஷேத்திரன், உத்தமௌஜா, மற்றும் வீரமிக்க பூரிசேனனும் உள்ளனர்.

Verse 72

शतानीको निरामित्रो वृषसेनो जयद्रथः / भूरिद्युम्नः सुवर्चाश्च दशैतेमानवाः स्मृताः

சதானீகன், நிராமித்ரன், வ்ருஷசேனன், ஜயத்ரதன், பூரித்யும்னன், மற்றும் சுவர்ச்சா—இவர்கள் பத்து ‘மானவர்கள்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 73

एकादशे तु पर्याये सावर्णे वै तृतीयके / निर्वाणरतयो देवाः कामगा वै मनोजवाः

பதினொன்றாம் மன்வந்தரத்தின் மூன்றாம் சாவர்ணப் பரியாயத்தில் தேவர்கள் நிர்வாண ஆனந்தத்தில் திளைத்து, விருப்பம்போல் செல்லும், மனம்போல் வேகமுடையவர்களாக இருப்பர்.

Verse 74

गणास्त्वेते त्रयः ख्याता देवातानां महात्मनाम् / एकैकस्त्रिंशतस्तेषां गणस्तु त्रिदिवौकसाम्

மகாத்ம தேவர்களின் இம்மூன்று கணங்கள் புகழ்பெற்றவை; திரிதிவ வாசிகளான அவர்களின் ஒவ்வொரு கணத்திலும் முப்பத்தொன்று தேவர்கள் உள்ளனர்.

Verse 75

मासस्याहानि त्रिंशत्तु यानि वै कवयो विदुः / निर्वाणरतयो देवा रात्रयस्तु विहङ्गमाः

கவிகள் அறிந்த மாதத்தின் முப்பது நாட்களே நிர்வாணத்தில் ரமிக்கும் தேவர்கள்; இரவுகள் மட்டும் பறவைகளைப் போலச் சஞ்சலமான ‘விஹங்கம’ எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 76

गणस्तृतीयो यः प्रोक्ते देवतानां भविष्यति / मनोजवा मूरूर्त्तास्तु इति देवाः प्रकीर्तिताः

தேவர்களில் கூறப்பட்ட மூன்றாம் கணம், எதிர்காலத்தில் ‘மனோஜவ’ மற்றும் ‘மூர்த்த’ எனப் புகழப்படும்—இவ்வாறு தேவர்கள் கீர்த்திக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 77

एते हि ब्रह्मणः पुत्रा भविष्या मानवाः स्मृताः / तेषामिद्रो वृषा नाम भविष्यः सुरराट् ततः

இவர்கள் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள்; வருங்கால மனுக்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர். அவர்களில் ‘விருஷா’ என்ற இந்திரன் பின்னர் தேவராஜனாக இருப்பான்.

Verse 78

तेषां सप्तऋषींश्चापि कीर्त्यमानान्निवौधत / हविष्मान्काश्यपश्चापि वपुष्मांश्चैव भार्गवः

அவர்களின் சப்தரிஷிகளின் பெயர்களையும், புகழ்ந்து சொல்லப்படுவனவாக, கேளுங்கள்—ஹவிஷ்மான் காஷ்யபரும் வபுஷ்மான் பார்கவரும்.

Verse 79

आरुणिश्च तथात्रेयो वसिष्ठो नग एव च / पुष्टिराङ्गिरसो ज्ञेयः पौलस्त्यो निश्चरस्तथा

ஆருணி, ஆத்திரேயர், வசிஷ்டர், நாகர்; மேலும் புஷ்டி ஆங்கிரசர் என அறிக; பௌலஸ்த்யர் மற்றும் நிச்சரரும்.

Verse 80

पौलहो ह्यतितेजश्च देवा ह्येकादशेन्तरे / सर्ववेगः सुधर्मा च देवानीकः पुरोवहः

பௌலஹர், அதிதேஜர்—இவர்கள் பதினொன்றாம் அந்தரத்தில் உள்ள தேவர்கள்; மேலும் சர்வவேகர், சுதர்மர், முன்னணியாய் செல்லும் தேவானீகர்.

Verse 81

क्षेमधर्मा ग्रहेषुश्च आदर्शः पैण्ड्रको मरुः / सावर्णस्य तु ते पुत्राः प्राजापत्यस्य वै नव

க்ஷேமதர்மர், கிரஹேஷு, ஆதர்ஷர், பைண்ட்ரகர், மரு—இவர்கள் சாவர்ணனின் பிராஜாபத்ய மரபின் ஒன்பது புதல்வர்கள்.

Verse 82

द्वादशे त्वथ पर्याये रुद्रपुत्रस्य वै मनोः / चतुर्थो रुद्रसावर्णो देवांस्तस्यान्तरे शृणु

பன்னிரண்டாம் பரியாயத்தில், ருத்ரபுத்திர மனுவின் காலத்தில், நான்காவது ருத்ரசாவர்ணன்; அவன் அந்தரத்தின் தேவர்களை கேளுங்கள்.

Verse 83

पञ्चैव तुगणाः प्रोक्ता देवतानामनागताः / हरिता रोहिताश्चैव देवाः सुमनसस्तथा

தேவர்களின் வருங்காலத்தில் ஐந்து கணங்களே கூறப்பட்டன—ஹரிதர், ரோஹிதர், மேலும் சுமனஸ் எனும் தேவர்கள்।

Verse 84

सुकर्माणः सुतरश्च विद्वांश्चैव सहस्रदः / पर्वतो ऽनु चरश्चैव अपाशुश्च मनोजवः

சுகர்மா, சுதர, வித்வான், ஸஹஸ்ரத, பர்வத, அனுசர, அபாசு, மனோஜவ—இவர்கள் (தேவகணங்கள்) எனக் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 85

ऊर्जा स्वाहा स्वधा तारा दशेते हरिताः स्मृताः / तपो ज्ञानी मृतिश्चैव वर्चा बन्धुश्च यः स्मृतः

ஊர்ஜா, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, தாரா—இவர்கள் பத்து ஹரிதர் என நினைக்கப்படுகின்றனர்; மேலும் தபஸ், ஞானி, ம்ருதி, வர்சா, பந்து என்பவர்களும் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 86

रजश्चैव तु राजश्च स्वर्णपादस्तथैव च / पुष्टिर्विधिश्च वै देवा दशैते रोहिताः स्मृताः

ரஜ, ராஜ, ஸ்வர்ணபாத; மேலும் புஷ்டி, விதி—இவர்கள் பத்து தேவர்கள் ‘ரோஹிதர்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 87

तुष्ताद्यास्तु ये देवास्त्रय स्त्रिंशत्प्रकीर्तिताः / ते वै सुमनसो वेद्यान्निबोधत सुकर्मणः

துஷ்ட முதலிய முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் எனப் புகழப்பட்டவர்கள்—அவர்களே ‘சுமனஸ்’ என அறியத்தக்கவர்கள்; ஹே சுகர்மண, உணர்ந்து கொள்।

Verse 88

सुपर्वा वृषभः पृष्टा कपिद्युम्नविपश्चितः / विक्रमश्च क्रमश्चैव विभृतः कान्त एव च

சுபர்வா, வृषப, ப்ருஷ்ட, கபித்யும்ன-விபஷ்சித், விக்ரம, க்ரம, விப்ருத, காந்த—இவை (தேவர்களின்) பெயர்களாக உரைக்கப்பட்டன.

Verse 89

एते देवाः सुकर्माणः सुतरांश्च निबोधत / वर्षो दिव्यस्तथाञ्जिष्ठो वर्चस्वी द्युतिमान्कविः

இவர்கள் நற்கருமம் உடைய தேவர்கள்—நன்றாக அறிக: வர்ஷ, திவ்ய, அஞ்சிஷ்ட, வர்ச்சஸ்வி, த்யுதிமான், கவி.

Verse 90

शुभो हविः कृतप्राप्तिर्व्यापृतो दशमस्तथा / सुतारा नामतस्त्वेते देवा वै संप्रकीर्तिताः

சுப, ஹவி, க்ருதப்ராப்தி, வ்யாப்ருத—இவையும் பத்தாவது (பெயர்கள்); பெயரால் இத்தேவர்கள் ‘சுதாரா’ எனப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டனர்.

Verse 91

तेषामिन्द्रस्तु विज्ञेयो ऋतधामा महायशाः / द्युतिर्वसिष्ठपुत्रस्तु आत्रेयः सुतपास्तथा

அவர்களில் இந்திரனாக மகாயசஸ்வியான ருததாமாவை அறிய வேண்டும்; மேலும் த்யுதி வசிஷ்டபுத்திரன்; ஆத்திரேயன், சுதபாவும் உள்ளனர்.

Verse 92

तपोमूर्तिस्त्वाङ्गिरसस्तपस्वी काश्यपस्तथा / तपोधनश्च पौलस्त्यः पौलहश्च तपोरतिः

தபோமூர்த்தியான ஆங்கிரசன், தபஸ்வியான காஷ்யபன்; தபோதனன் பௌலஸ்த்யன், மேலும் தபோரதி பௌலஹன்—இவர்களும் (ரிஷி-தேவர்கள்).

Verse 93

भार्गवः सप्तमस्तेषां विज्ञेयस्तु तपोधृतिः / एते सप्तर्षयः सिद्धा अन्त्ये सावर्णिकेंऽतरे

அவர்களில் ஏழாவன் பார்கவன்; ‘தபோத்ருதி’ என அறியப்படுவான். இவர்கள் சித்தரான சப்தரிஷிகள், இறுதி சாவர்ணிக மந்வந்தரத்தில் இருப்பர்.

Verse 94

देववानुपदेवश्च देवश्रेष्ठो विदूरथः / मित्रवान् मित्रसेनो ऽथ चित्रसेनो ह्यमित्रहा

தேவவான், உபதேவன், தேவச்ரேஷ்டன், விதூரதன்; மேலும் மித்ரவான், மித்ரசேனன், மற்றும் சித்ரசேனன்—பகைவரை அழிப்பவன்.

Verse 95

मित्रबाहुः सुवर्चाश्च द्वादशस्य मनोः सुताः / त्रयोदशेतु पर्याये भाव्ये रौच्येन्तरे पुनः

மித்ரபாஹு, சுவர்ச்சா—இவர்கள் பன்னிரண்டாம் மனுவின் புதல்வர்கள். பின்னர் பதிமூன்றாம் வரிசையில், பாவ்ய ரௌச்ய மந்வந்தரத்தில் மீண்டும் (தோன்றுவர்).

Verse 96

त्रय एव गणाः प्रोक्ता देवानां तु स्वयंभुवा / ब्रह्मणो मानसाः पुत्रास्ते हि सर्वे महात्मनः

ஸ்வயம்புவால் தேவர்களின் மூன்று கணங்களே கூறப்பட்டன. அவர்கள் பிரம்மாவின் மானசப் புதல்வர்கள்; அவர்கள் அனைவரும் மகாத்மாக்கள்.

Verse 97

सुत्रामाणः सुधर्माणः सुकर्माणश्च ते त्रयः / त्रिदशानां गणाः प्रोक्ता भविष्याः सोमपायिनाम्

அவர்கள் மூவர்—சுத்ராமாண, சுதர்மாண, சுகர்மாண. இவர்கள் திரிதசர்களின் கணங்களாகக் கூறப்படுகின்றனர்; எதிர்காலத்தில் சோமபாயிகளாக இருப்பர்.

Verse 98

त्रयस्त्रिशद्देवता याः पृथगिज्यास्तु याज्ञिकैः / आज्येन पृषदाज्येन ग्रहश्रेष्टेन चैव ह

முப்பத்துமூன்று தேவதைகள் யாஜகர்களால் தனித்தனியாக வழிபடப்படுவர்; அவர்கள் ஆஜ்யம், ப்ருஷதாஜ்யம் மற்றும் சிறந்த கிரஹமான சோமம் கொண்டு யஜ்ஞத்தில் அர்ச்சிக்கப்படுவர்।

Verse 99

ये वै देवास्त्रयस्त्रिंशत्पृथक्त्वेन निबोधत / सुत्रामाणः प्रयाज्यास्तु आज्याशा ये तु सांप्रतम्

முப்பத்துமூன்று தேவர்களைத் தனித்தனியாக அறிந்துகொள்; ‘சுத்ராமாண’ எனப்படுவோர் ப்ரயாஜ்யர், இப்போது ஆஜ்யப் பங்கினை விரும்புவோர் ஆவர்।

Verse 100

सुकर्माणो ऽनुयाज्याख्याः पृषदाज्याशिनस्तु ये / उपयाज्याः सुधर्माण इति देवाः प्रकीर्त्तिताः

ப்ருஷதாஜ்யம் உண்ணுவோர் ‘சுகர்மாண’ எனப்படும் அனுயாஜ்யர்; ‘சுதர்மாண’ எனப்படுவோர் உபயாஜ்யர்—இவ்வாறு தேவர்கள் கூறப்பட்டனர்।

Verse 101

दिवस्पतिर्महासत्वस्तेषामिन्द्रो भविष्यति / पुलहात्मजपुत्रास्ते विज्ञेयास्तु रुचेः सुताः

அவர்களுக்கான இந்திரன் ‘திவஸ்பதி’ எனும் மாபெரும் வீரன் ஆவான்; அவர்கள் புலஹரின் மகனின் மகன்கள், மேலும் ருசியின் புதல்வர்கள் என அறியப்படுவர்।

Verse 102

अङ्गिराश्चैव धृतिमान् पौलस्त्यो ऽप्यव्ययस्तु सः / पौलहस्तत्त्वदर्शी छ भार्गवश्च निरुप्सुकः

அங்கிரர் திடமுடையவர்; பௌலஸ்த்யரும் அழியாதவர்; பௌலஹர் தத்துவதரிசி, பார்கவர் ஆசையற்றவர் (நிருப்ஸுகர்)।

Verse 103

निष्प्रकंप्यस्तथात्रेयो निर्मोहः काश्यपस्तथा / सुतपाश्चैव वासिष्ठः सप्तैते तु त्रयोदश

நிஷ்ப்ரகம்ப்யன், ஆத்திரேயன், நிர்மோஹன், காஷ்யபன், சுதபா, வாசிஷ்டன்—இவர்கள் ஏழுவரும் பதின்மூன்றாம் மன்வந்தரத்தில் புகழ்பெற்றோர்.

Verse 104

चित्रसेनो विचित्रश्च नयो धर्मो धृतो भवः / अनेकः क्षत्रविद्धश्च सुरसो निर्भयो दश

சித்ரசேனன், விசித்ரன், நயன், தர்மன், த்ருதன், பவன், அனேகன், க்ஷத்ரவித்தன், சுரசன், நிர்பயன்—இவை பத்து பெயர்கள்.

Verse 105

रौच्यस्यैते मनोः पुत्रा ह्यन्तरे तु त्रयोदशे / चतुर्दशे तु पर्याये भौत्यस्याप्यन्तरे मनोः

இவர்கள் ரௌச்ய மனுவின் புதல்வர்கள்; பதின்மூன்றாம் மன்வந்தரத்தில் உள்ளவர்கள்; மேலும் பதினான்காம் பரம்பரையில் பௌத்ய மனுவின் மன்வந்தரத்திலும் (கூறப்படுகின்றனர்).

Verse 106

देवतानां गणाः पञ्च प्रोक्ता ये तु भविष्यति / चाक्षुषाश्च पवित्राश्च कनिष्ठा भ्राजितास्तथा

எதிர்காலத்தில் இருப்பதாகக் கூறப்படும் தேவர்களின் ஐந்து கணங்கள்—சாக்ஷுஷர், பவித்ரர், கனிஷ்டர், ப்ராஜிதர் மற்றும் (மற்றொன்று).

Verse 107

वाचावृद्धाश्च इत्येते पञ्च देवगणाः स्मृताः / निषादाद्याः स्वराः सप्त सप्त तान्विद्धि चाक्षुषान्

‘வாசாவ்ருத்தர்’ முதலியோர்—இவர்கள் ஐந்து தேவகணங்களாக ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகின்றனர். நிஷாதம் முதலான ஏழு ஸ்வரங்கள்—அவற்றை சாக்ஷுஷர்களின் ஏழு-ஏழு (ஸ்வரங்கள்) என அறிக.

Verse 108

बृहदाद्यानि सामानि कनिष्ठान्सप्त तान्विदुः / सप्त लोकाः पवित्रास्ते भ्राजिताः सप्तसिंधवः

பிருஹத் முதலிய சாமங்களில் கனிஷ்டமானவை ஏழு என அறியப்படுகின்றன. அந்த ஏழு லோகங்கள் புனிதமானவை; ஒளிவிடும் ஏழு சிந்து (நதிகள்) கூடவே உள்ளன.

Verse 109

वाचावृद्धानृषीन्विद्धि मनोः स्वायभुवस्य ये / सर्वे मन्वन्तरेद्राश्च विज्ञेयास्तुल्यलक्षणाः

ஸ்வாயம்புவ மனுவின் வாக்கால் முதிர்ந்த (பழமையான) ரிஷிகளை அறிந்துகொள். எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் உள்ள இந்திரர்களும் ஒரே போன்ற இலக்கணமுடையவர்களென அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 110

तेजसा तपसा वुद्ध्या बलश्रुतपराक्रमैः / त्रैलोक्ये यानि सत्त्वानि गतिमन्ति ध्रुवाणि च

தேஜஸ், தவம், புத்தி, பலம், ஸ்ருதி, பராக்கிரமம் ஆகியவற்றால் முத்திருலோகத்தில் உள்ள எந்த உயிர்கள் உயர்ந்த கதியை அடைகின்றனவும், நிலைத்த (துருவ) நிலையிலும் இருப்பவையும்.

Verse 111

सर्वशः सर्वैर्गुणैस्तानि इन्द्रास्ते ऽभिभवन्ति वै / भूतापवादिनो हृष्टा मध्यस्था भूतवादिनः

அந்த இந்திரர்கள் எல்லா விதத்திலும், எல்லா குணங்களாலும், அவற்றை நிச்சயமாக வென்று மேலோங்குகின்றனர். பூத-அபவாதம் செய்பவர்கள் மகிழ்வர்; நடுநிலையோர் பூத-வாதம் உரைப்பர்.

Verse 112

भूताभवादिनः शक्तास्त्रयो वेदाः प्रवादिनाम् / अग्नीध्रः काश्यपश्चैव पौलस्त्यो मागधश्च यः

பூதாபவம் (உற்பத்தி) உரைப்போர் வல்லவர்கள்; பிரவாதிகளுக்குத் திரிவேதங்கள் (பிரமாணங்கள்) உள்ளன. அக்னீத்ரன், காஷ்யபன், பௌலஸ்த்யன் மற்றும் மாகதன் ஆகியோர்.

Verse 113

भार्गवो ह्यग्निवाहुश्च शुचिराङ्गिरसस्तथा / शुक्रश्चैव तु वासिष्ठः पौलहो मुक्त एव च

பார்கவனும் அக்னிவாஹுவும், மேலும் தூய ஆங்கிரசனும்; அதுபோல சுக்ரனும் வாசிஷ்டனும், பௌலஹனும் முக்தனும் (எனக் கூறப்படுகின்றனர்).

Verse 114

आत्रेयः श्वाजितः प्रोक्तो मनुपुत्रानतः शृणु / उरुर्गुरुश्च गंभीरो बुद्धः शुद्धः शुचिः कृती

ஆத்ரேயன் ‘ஸ்வாஜித’ எனப் புகழப்பட்டான்; இப்போது மனுவின் புதல்வர்களின் வரிசையை கேள்—உரு, குரு, கம்பீர, புத்த, சுத்த, சுசி, க்ருதி।

Verse 115

ऊर्जस्वी सुबलश्चैव भौत्यस्यैते मनोः सुताः / सावर्णा मनवो ह्येते चत्वारो ब्रह्मणः सुताः

ஊர்ஜஸ்வியும் சுபலனும்—இவர்கள் பௌத்திய மனுவின் புதல்வர்கள். இந்நால்வரும் சாவர்ண மனுக்கள்; பிரம்மாவின் புதல்வர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 116

एको वैवस्वतश्चैव सावर्णो मनुरुच्यते / रौच्यो भौत्यश्च यौ तौ तु मतौ पौलहभार्गवौ / भौत्यस्यैवाधिपत्ये तु तूर्णं कल्पस्तु पूर्यते

ஒருவர் வைவர்ஸ்வதன், மற்றொருவர் சாவர்ணன்—இவர்கள் மனுக்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர். ரௌச்யன் மற்றும் பௌத்தியன்—இவ்விருவரும் பௌலஹன், பார்கவன் என மதிக்கப்படுகின்றனர். பௌத்தியனின் ஆட்சிக்காலத்தில் இக்கல்பம் விரைவில் நிறைவு பெறுகிறது.

Verse 117

सूत उवाच निःशेषेषु तु सर्वेषु तदा मन्वन्तरेष्विह

சூதர் கூறினார்—இங்கே உள்ள எல்லா மன்வந்தரங்களும் முற்றாக நிறைவுற்றபோது, அப்போது…

Verse 118

अन्ते ऽनेकयुगे तस्मिन्क्षीणे संहार उच्यते / सप्तैते भार्गवा देवा अन्ते मन्वन्तरे तदा

பல யுகங்களின் முடிவில், அந்தக் காலம் சுருங்கி நிறைவுறும்போது அதனை ‘ஸம்ஹாரம்’ எனக் கூறுவர். அப்போது மன்வந்தரத்தின் முடிவில் இவ்வேழு பார்கவ தேவர்கள் தோன்றுவர்.

Verse 119

भुक्त्वा त्रैलोक्यम ध्यस्था युगाख्या ह्येकसप्ततीः / पितृभिर्मनुभिः सार्द्धं क्षीणे मन्वन्तरे तदा

மூவுலகின் நடுவில் தங்கி, ‘யுகம்’ எனப்படும் எழுபத்தொன்று காலப்பகுதிகளை அவர்கள் அனுபவிக்கின்றனர். பின்னர் மன்வந்தரம் சுருங்கி முடிந்தபோது, பித்ருக்களுடனும் மனுக்களுடனும் சேர்ந்து நிற்கின்றனர்.

Verse 120

अनाधारमिदं सर्वं त्रैलोक्यं वै भविष्यति / ततः स्थाना नि शुभ्राणि स्थानिनां तानि वै तदा

அப்போது இந்த முழு மூவுலகமும் நிச்சயமாக ஆதாரமற்றதாகிவிடும். பின்னர் அங்கு வாசிப்போரின் அந்த இடங்கள் தூய வெண்மையாய் ஒளிரும்.

Verse 121

प्रभ्रशयन्ते विमुक्तानि तारा ऋक्षग्रहैस्तथा / ततस्तेषु व्यतीतेषु त्रैलोक्यस्येश्वरेष्विह

நட்சத்திரங்களும் கிரகங்களும் உடன், தாரகைகள் பிணைப்பிலிருந்து விடுபட்டு கீழே சிதறி விழுகின்றன. அவை அனைத்தும் மறைந்தபின், இங்கு மூவுலகின் அதிபதிகளும் கடந்து போகின்றனர்.

Verse 122

संप्रप्तेषु महर्लोकं यस्मिंस्ते कल्पवासिनः / अजिताद्या गणा यत्र आयुष्मन्तश्चतुर्दश

அவர்கள் கல்பவாசிகள் மகர்லோகத்தை அடைந்தபோது—அங்கு அஜித முதலிய பதினான்கு ‘ஆயுஷ்மான்’ கணங்கள் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 123

मन्वन्तरेषु सर्वेषु देवास्ते वै चतुर्द्दश / सशरीराश्च श्रूयन्ते जनलोके सहानुगाः

எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் அந்த பதினான்கு தேவர்கள் தம் அனுசரர்களுடன் ஜனலோகத்தில் உடலுடன் இருப்பதாகக் கேள்விப்படப்படுகிறது।

Verse 124

एवं देवेष्वतीतेषु महर्लोकाज्जनं प्रति / भूतादिष्ववशिष्टेषु स्थावरां तेषु तेषु वै

இவ்வாறு தேவர்கள் மேலே சென்றபின், மகர்லோகத்திலிருந்து ஜனலோகத்திற்குச் செல்லும் நிலையில், பூதாதி எஞ்சியவற்றில் அங்கங்கே நிலைபெற்ற (ஸ்தாவர) உயிர்களே மீதமிருக்கும்.

Verse 125

शून्येषु लोकस्थानेषु महान्तेषु भुवादिषु / देवेषु च गतेष्वूर्द्ध्वं सायुज्यं कल्पवासिनाम्

புவம் முதலான மகத்தான லோகஸ்தானங்கள் வெறுமையாய், தேவர்களும் மேலே சென்றபின், கல்பவாசிகளுக்கு சாயுஜ்யம் (பரம ஒன்றுபாடு) கிடைக்கிறது।

Verse 126

संहृत्य तास्ततो ब्रह्मा देवर्षिपितृदानवान् / संस्थापयति वै सर्गमहर्दृष्ट्वा युगक्षये

அப்போது பிரம்மா தேவர், ரிஷி, பித்ரு, தானவர் ஆகியோரைக் கலைத்து, யுக முடிவில் நாளைக் கண்டு, படைப்பை மீண்டும் நிறுவுகிறார்।

Verse 127

चतुर्युगसहस्रान्तमहर्यद्ब्रह्मणो विदुः / रात्रिं युगसहस्रान्तां ते ऽहोरात्रविदो जनाः

அஹோராத்திரத்தின் உண்மையை அறிந்தோர் கூறுவர்: பிரம்மாவின் ஒரு நாள் நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் சுழற்சிகளின் அளவு; அவனுடைய இரவும் ஆயிரம் யுகச் சுழற்சிகளின் அளவே.

Verse 128

नैमित्तिकः प्राकृतिको यश्चैवात्यन्तिकोर्ऽथतः / त्रिविधिः सर्वभूतानामित्येष प्रतिसंचरः

நைமித்திகம், ப்ராக்ருதம், அத்யந்திகம்—என்ற மூன்று வகை பிரளயங்கள் எல்லா உயிர்களுக்கும் உரைக்கப்பட்டன; இதுவே பிரதிசஞ்சாரம் (சம்ஹாரம்).

Verse 129

ब्राह्मो नैमित्तिकस्तस्य कल्पदाहः प्रसंयमः / प्रतिसर्गे तु भूतानां प्राकृतः करणक्षयः

அவனுடைய நைமித்திக (ப்ராஹ்ம) பிரளயம் கல்பதாஹமும் கட்டுப்பாடும் ஆகும்; மறுசிருஷ்டியில் உயிர்களின் ப்ராக்ருத பிரளயம் கரணங்கள் (இந்திரியங்கள்) சிதைவாக நிகழும்.

Verse 130

ज्ञानाच्चात्यन्तिकः प्रोक्तः कारणानामसंभवः / ततः संहृत्य तान्ब्रह्मा देवांस्त्रैलोक्यवासिनः

ஞானத்தால் உண்டாகும் அத்யந்திக (பிரளயம்) என்று கூறப்படுகிறது; அதில் காரணங்களே தோன்றாத நிலை. பின்னர் பிரம்மா மூவுலக வாசி தேவர்களையும் சேர்த்து சம்ஹரிக்கிறார்.

Verse 131

प्रहरति प्रकुरुते सर्गस्य प्रलयं पुनः / सुषुप्सुर्भगवान्ब्रह्मा प्रजाः संहरते तदा

அது (காலம்) மீண்டும் மீண்டும் படைப்பின் பிரளயத்தைத் தாக்கி நிகழ்த்துகிறது. அப்போது நித்திரை கொள்ளும் பகவான் பிரம்மா பிரஜைகளை சம்ஹரிக்கிறார்.

Verse 132

ततो युगसहस्रान्ते संप्राप्ते च युगक्षये / तत्रात्मस्थाः प्रजाः कर्तुं प्रपेदे स प्रजापतिः

பின்னர் ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவில், யுகநாசம் வந்தடைந்தபோது, அந்தப் பிரஜாபதி தன்னுள் நிலைத்திருந்த பிரஜைகளை உருவாக்க முனைந்தான்.

Verse 133

तदा भवत्यनावृष्टिः संतता शतवार्षिकी / तया यान्यल्पसाराणि सत्त्वानि वृथिवीतले

அப்போது நூறு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து மழையின்மை ஏற்படும். அதனால் பூமித்தளத்தில் உள்ள அற்பசார உயிர்கள் சோர்ந்து குன்றுகின்றன.

Verse 134

तान्येवात्र प्रलीयन्ते भूमित्वमुपयान्ति च / सप्तरश्मिरथो भूत्वा उदत्तिष्ठद्विभावसुः

அவையே இங்கே லயமடைந்து மண்ணில் கலந்து பூமியாய் மாறுகின்றன. பின்னர் விபாவசு ஏழு கதிர்களின் ரதமாகி மேலே எழுகின்றான்.

Verse 135

असह्यरश्मिर्भगवान्पिबत्यंभो गनस्तिभिः / हरीतारश्मयस्तस्यदीप्यमानास्तु सप्ततिः

தாங்கமுடியாத கதிர்களையுடைய பகவான் சூரியன் கணஸ்தி கூட்டங்களால் நீரைப் பருகுகிறான். அவனுடைய ஒளிமிக்க பசுமை கதிர்கள் எழுபதாகப் பிரகாசிக்கின்றன.

Verse 136

भूय एव विवर्त्तन्ते व्याप्नुवन्तोंबरं शनैः / भौमं काष्ठेन्धनं तेजो भृशमद्भिस्तु दीप्यते

அவை மீண்டும் திரும்பி மெதுவாக ஆகாயத்தை நிரப்புகின்றன. பூமியின் மர-எரிபொருள் போன்ற தீவெப்பம் நீரால் மிகுந்து எரிந்து பிரகாசிக்கிறது.

Verse 137

तस्मादुदकभृत्सूर्यस्तपतीति हि कथ्यते / नावृष्ट्या तपते सूर्य्यो नावृष्ट्या परिषिच्यते

ஆகையால் சூரியன் ‘உதகப்ருத்’ எனப்படுகிறான்; நீரைத் தாங்கி வெப்பம் அளிப்பவன் என்பதால். மழையின்மையில் சூரியன் கடுமையாகத் தகிக்கிறான்; மழையின்மையில் அவன் குளிர்ந்த நீரால் நனைக்கப்படுவதில்லை.

Verse 138

नावृष्ट्या परिविश्येत वारिणा दीप्यते रविः / तस्मादपः पिबन्यो वै दीप्यते रविरंबरे

மழை இல்லையெனில் உலகம் வறளும்; ஆனால் நீரால் சூரியன் ஒளிர்கிறான். ஆகவே வானில் சூரியன் நீரைப் பருகி ஒளிவிடுகிறான்.

Verse 139

तस्य ते रश्मयः सप्त पिबन्त्यंभो महार्णवात् / तेनाहारेण संदीप्ताः सूर्याः सप्त भवन्त्युत

அவனுடைய ஏழு கதிர்கள் மகாசமுத்திரத்திலிருந்து நீரைப் பருகுகின்றன. அந்த உணவால் ஒளிவிட்டு, அவை ஏழு சூரியர்களாகின்றன.

Verse 140

ततस्ते रश्मयः सप्त सूर्यभूताश्चतुर्द्दिशम् / चतुर्लोकमिमं सर्वं दहन्ति शिखिनस्तदा

அப்போது அந்த ஏழு கதிர்கள் சூரியராய் நான்கு திசைகளிலும் பரவுகின்றன. அக்காலத்தில் அவை தீச்சுடராகி நான்கு உலகங்களையும் எரிக்கின்றன.

Verse 141

प्राप्नुवन्ति च ताभिस्तु ह्यूर्द्ध्वं चाधश्च रश्मिभिः / दीप्यन्ते भास्कराः सप्त युगान्ताग्निप्रतापिनः

அக்கதிர்கள் மேலிலும் கீழிலும் எங்கும் சென்று சேர்கின்றன. யுகாந்தத் தீயின் வலிமைபோல் பிரகாசமுடைய ஏழு பாஸ்கரர்கள் அப்போது ஒளிர்கின்றனர்.

Verse 142

ते वारिणा प्रदीप्ताश्च बहुसाहस्ररश्मयः / स्वं समावृत्य तिष्ठन्ति निर्दहन्तो वसुंधराम्

அவர்கள் நீரால் தீப்பற்றியவர்களாய், ஆயிரமாயிரம் கதிர்களைக் கொண்டவர்கள். தம் ஒளியால் அனைத்தையும் மூடி, பூமியைச் சுட்டெரித்தபடி நிலைத்திருப்பார்கள்.

Verse 143

ततस्तेषां प्रतापेन दह्यमाना वसुंधरा / साद्रिनद्यर्णवा पृथ्वी निस्नेहा समपद्यत

அப்போது அவர்களின் பிரதாபத்தால் எரியப்பட்ட வஸுந்தரை—மலை, நதி, கடல் உடைய இப்பூமி—ஈரமின்றி, வறண்டதாக ஆனது.

Verse 144

दीप्ताभिः संतताभिश्च चित्राभिश्च समन्ततः / अधश्चोर्ध्वं च तिर्यक् च संरूद्धा सूर्यरश्मिभिः

ஒளிரும், இடையறாத, வியத்தகு சூரியக் கதிர்களால் அது எங்கும்—கீழும், மேலும், குறுக்காகவும்—முற்றிலும் சூழப்பட்டது.

Verse 145

सूर्याग्नीनां प्रवृद्धानां संसृष्टानां परस्परम् / एकत्वमुपयातानामेकज्वाला भवत्युत

வளர்ந்த சூரியமும் அக்னியும் ஒன்றோடொன்று கலந்து ஒருமை அடைந்தபோது, நிச்சயமாக ஒரே ஜ்வாலையாகிறது.

Verse 146

सर्वलोकप्रणाशश्च सो ऽग्निर्भूत्वानुमण्डली / चतुर्लोकमिदं सर्वं निर्दहत्याशु तेजसा

அந்த அக்னி எல்லா லோகங்களையும் அழிப்பதாகி வட்டமாகப் பரவி, தன் தேஜஸால் இந்நான்கு லோகங்களையும் விரைவில் எரித்தழிக்கிறது.

Verse 147

ततः प्रलीने सर्वस्मिञ्जङ्गमे स्थावरे तथा / निर्वृक्षा निस्तृणा भूमिः कूर्मपृष्ठसमा भवेत्

பின்னர் அசையும் நிலையும் அனைத்தும் லயமடைந்தபோது, பூமி மரமின்றி புல்லின்றி, கூர்மத்தின் முதுகுபோல் சமமாகிறது.

Verse 148

अंबरीषमिवाभाति सर्वमप्यखिलं जगत् / सर्वमेव तदर्चिर्भिः पूर्णं जाज्वल्यते घनः

முழு அகில உலகமும் உலைப்போல் ஒளிர்கிறது; அதன் தீச்சுடர்களால் நிரம்பிய அடர்ந்த அக்கினிக் குவியல் எங்கும் ஜ்வலிக்கிறது।

Verse 149

भूतले यानि सत्त्वानि महोदधिगतानि च / ततस्तानि प्रलीयन्ते भूमित्वमुपयान्ति च

பூமியில் உள்ள உயிர்களும், மாபெரும் கடலில் உள்ள உயிர்களும் அப்போது லயமடைந்து மண்ணுருவாக மாறுகின்றன।

Verse 150

द्वीपाश्च पर्वताश्चैव वर्षाण्यथ महोदधिः / सर्वं तद्भस्मसाच्चक्रे सर्वात्मा पावकस्तु सः

தீவுகள், மலைகள், வர்ஷப் பகுதிகள், மாபெரும் கடல்—அந்த அனைத்தாத்மா அக்கினி அவையனைத்தையும் சாம்பலாக்கினான்।

Verse 151

समुद्रेभ्यो नदीभ्यश्च पातालेभ्यश्च सर्वशः / पिबत्यपः समिद्धो ऽग्निः पृथिवीमाश्रितो ज्वलन्

பூமியைத் தழுவி எரியும் தீவிர அக்கினி, கடல்கள், நதிகள், பாதாளங்கள் ஆகிய அனைத்திலிருந்தும் நீரை எங்கும் குடித்துவிடுகிறது।

Verse 152

ततः संवर्द्धितः शैलानति क्रम्य ग्रहांस्तथा / लोकान्संहरते दीप्तो घोरः संवर्त्तको ऽनलः

பின்னர் அது வளர்ந்து மலைகளைத் தாண்டி, கிரகங்களையும் கடந்து, ஒளிரும் பயங்கரமான சம்வர்த்தக அக்கினி எல்லா லோகங்களையும் அழிக்கிறது।

Verse 153

ततः स पृथिवीं भित्त्वा रसातलमशोष्यत् / निर्दह्यान्ते तु पातालं वायुलोकमथादहत्

அப்போது அவன் பூமியைப் பிளந்து ரசாதலத்தை உலரச் செய்தான்; இறுதியில் பாதாளத்தை எரித்து வாயுலோகத்தையும் தகைத்தான்।

Verse 154

अधस्तात्पृथिवीं दग्ध्वा तूर्द्ध्वं स दहतो दिवम् / योजनानां सहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च

கீழே பூமியை எரித்தபின், மேலே வானத்தையும் அவன் தகைக்கச் செய்தான்; ஆயிரம் யோஜனைகள், பிரயுதம், அர்புதம் அளவிற்கு விரிந்தது।

Verse 155

उदतिष्ठञ्शिखास्तस्य बह्व्यः संवर्त्तकस्य तु / गन्धर्वांश्च पिशाचांश्च समहोरगराक्षसान्

அந்த சம்வர்த்தகனின் பல தீநாக்குகள் எழுந்தன; கந்தர்வர், பிசாசர், மகோரகர், ராட்சசர் ஆகியோரையும் சூழ்ந்து விழுங்கின।

Verse 156

तदा दहति संदीप्तो गोलकं चैव सर्वशः / भूर्लोकं च भुवर्ल्लोकं स्वर्लोकं च महस्तथा

அப்போது அவன் தீவிரமாக எரிந்து, முழு கோளத்தையும் எரிக்கத் தொடங்கினான்; பூலோகம், புவர்லோகம், ஸ்வர்லோகம், மகர்லோகம் ஆகியவற்றையும்.

Verse 157

घोरो दहति कालाग्निरेवं लोकचतुष्टयम् / व्याप्तेषु तेषु लोकेषु तिर्यगूर्द्ध्वमथाग्निना

இவ்வாறு கொடிய காலாக்னி நான்கு லோகங்களையும் எரிக்கிறது; அந்த லோகங்கள் தீயால் நிறைந்தபோது, தீ குறுக்காகவும் மேலாகவும் பரவியது।

Verse 158

तत्तेजः समनुप्राप्य कृत्स्नं जगदिदं शनैः / अयोगुडनिभं सर्वं तदा ह्येवं प्रकाशते

அந்தத் தேஜஸை அடைந்தபின் இம்முழு உலகமும் மெதுவாக ஒளிர்கிறது; அப்போது அனைத்தும் இரும்புக் கோள்போல் தீவிரமாகப் பிரகாசிக்கிறது.

Verse 159

ततो गजकुलाकारास्तडिद्भिः समलङ्कृताः / उत्तिष्ठन्ति तदा घोरा व्योम्नि संवर्तका घनाः

அப்போது வானில் யானைக் கூட்டம் போன்ற வடிவமுடைய, மின்னலால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பிரளயத்தை உண்டாக்கும் பயங்கர மேகங்கள் எழுகின்றன.

Verse 160

केचिन्नीलोत्पलश्यामाः केचित्कुमुदसन्निभाः / केचिद्वैडूर्यसंकाशा इन्द्रनीलनिभाः परे

சில மேகங்கள் நீலத் தாமரைபோல் கருமையாக, சில குமுதம்போல் வெண்மையாக; சில வைடூரிய மணிபோல் ஒளிர, மற்றவை இந்திரநீலம் போல் பிரகாசிக்கின்றன.

Verse 161

शङ्खकुन्दनिभाश्चान्ये जात्यञ्जननिभास्तथा / धूम्रवर्णा घनाः केचित्केचित्पीताःपयोधराः

சில மேகங்கள் சங்கும் குந்தமலரும் போல் வெண்மையாக, சில ஜாத்யஞ்சனம் போல் கருமையாக; சில புகைநிறமாகவும், சில மஞ்சள் நிறப் பையோதரங்களாகவும் உள்ளன.

Verse 162

केचिद्रासभवर्णाभा लाक्षारसनिभास्तथा / मनशिलाभास्त्वपरे कपोताभास्तथांबुदाः

சில மேகங்கள் கழுதை நிறம்போல் தோன்றும், சில லாக்ஷாரசம் போல்; சில மனஷிலா போல் ஒளிரும், சில புறா நிறம்போல் சாம்பல் ஒளியுடன் உள்ளன.

Verse 163

इन्द्रगोपनिभाः केचिद्धरितालनिभास्तथा / चाषपत्रनिभाः केचिदुत्तिष्ठन्ति घना दिवि

சில மேகங்கள் இந்திரகோபம் போலச் செம்மையாகவும், சில ஹரிதாலம் போலப் பசுமையாகவும், சில சாஷப் பறவையின் இலை போலவும் தோன்றி வானில் எழுகின்றன।

Verse 164

केचित्पुरवराकाराः केचिद्गजकुलोपमाः / केचित्पर्वतसंकाशाः केचित्स्थलनिभा घनाः

சில மேகங்கள் சிறந்த நகரங்களின் வடிவைப் போலவும், சில யானைக் கூட்டத்தைப் போலவும், சில மலைகளைப் போலவும், சில பரந்த நிலத்தைப் போலவும் அடர்த்தியாகத் தோன்றுகின்றன।

Verse 165

क्रीडागारनिभाः केचित्केचिन्मीनकुलोपमाः / बहुरूपा घोररूपा घोरस्वरनिनादिनः

சில மேகங்கள் விளையாட்டரங்கம் போலவும், சில மீன் கூட்டம் போலவும்; அவை பலவடிவம் கொண்டு, அச்சமூட்டும் உருவம் தாங்கி, பயங்கர ஒலியுடன் முழங்குகின்றன।

Verse 166

तदा जलधराः सर्वे पूरयन्ति नभस्तलम् / ततस्ते जलदा घोरराविणो भास्करात्मकाः

அப்போது எல்லா ஜலதர மேகங்களும் வான்மண்டலத்தை நிரப்புகின்றன; பின்னர் அவை பயங்கரமாக முழங்கி, சூரியத் தன்மையுடைய ஒளியுடன் இருப்பதுபோல் தோன்றுகின்றன।

Verse 167

सप्तधा संवृतात्मानस्तमग्निं शमयन्त्युत / ततस्ते जलदा वर्षं मुञ्चन्ति च महौघवत्

அவை ஏழுவிதமாகத் தம்மை மூடி, சூரிய அக்கினியையும் அடக்குகின்றன; பின்னர் அந்த ஜலதங்கள் பெருவெள்ளம் போல மழையைப் பொழிகின்றன।

Verse 168

सुघोरमशिवं सर्वं नाशयन्ति च पावकम् / प्रवृष्टैश्च तथात्यर्थं वारिणा पूर्यते जगत्

மிகக் கொடியதும் அசுபமுமானது அனைத்தையும், தீயையும் கூட அழிக்கிறது; மேலும் பெருமழை நீரால் உலகம் முழுதும் நிரம்புகிறது.

Verse 169

अद्भिस्तेजोभिभूतं च तदाग्निः प्रविशत्यपः / नष्टे चाग्नौ वर्षगते पयोदाः पावकोद्भवाः

நீரால் ஒளி அடக்கப்பட்டபோது அந்தத் தீ நீருக்குள் புகுகிறது; தீ அழிந்தபின், மழை ஓட்டத்தில் தீயிலிருந்து தோன்றிய மேகங்கள் எழுகின்றன.

Verse 170

प्लावयन्तो जगत्सर्वं बृहज्जलपरिस्रवैः / धाराभिः पूरयन्तीमं चोद्यमानाः स्वयंभुवा

பெரும் நீர்ப்பெருக்குகளால் அவர்கள் உலகமெங்கும் வெள்ளமடையச் செய்கின்றனர்; ஸ்வயம்பூவின் தூண்டுதலால் நீர்தாரைகளால் இவ்வுலகை நிரப்புகின்றனர்.

Verse 171

अन्ये तु सलिलौघैस्तु वेलामभिभवन्त्यपि / साद्रिद्वीपान्तरं पीतं जलमन्नेषु तिष्ठति

சிலர் நீர்ப்பெருக்கால் கடற்கரையின் எல்லையையும் மீறுகின்றனர்; மலைகளுடன் கூடிய தீவுகளுக்கிடையில் குடிக்கப்பட்ட நீர் அன்னத்தின் சாறில் நிலைத்திருக்கும்.

Verse 172

पुनः पतति भूमौ तत्पयोधस्तान्नभस्तले / संवेष्टयति घोरात्मा दिवि वायुः समततः

மீண்டும் அந்த மேகநீர் ஆகாயமண்டலத்திலிருந்து பூமியில் விழுகிறது; மேலே விண்ணில் எங்கும் பரந்த கொடிய இயல்புடைய காற்று அதைச் சூழ்ந்து கட்டுகிறது.

Verse 173

तस्मिन्नेकार्मवे घोरे नष्टे स्थावारजङ्गमे / पूर्मे युगसहस्रे वै निःशेषः कल्प उच्यते

அந்தப் பயங்கர ஏகார்ணவத்தில் நிலைபொருளும் நகர்பொருளும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, முன் ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவில் அதையே ‘நிஃசேஷ கல்பம்’ எனக் கூறுவர்.

Verse 174

अथांभसऽऽवृते लोके प्राहुरेकार्मवं बुधाः / अथ भूमिर्जलं खं च वायुश्चैकार्मवे तदा

உலகம் நீரால் மூடப்பட்டபோது, ஞானிகள் அதனை ‘ஏகார்ணவம்’ எனச் சொல்வர்; அப்போது பூமி, நீர், ஆகாயம், காற்று—அனைத்தும் அந்த ஏகார்ணவத்திலேயே இருக்கும்.

Verse 175

नष्टे ऽनले ऽन्धभूते तु प्राज्ञायत न किञ्चन / पार्थिवास्त्वथ सामुद्रा आपो दैव्याश्च सर्वशः

அக்னி அழிந்து அனைத்தும் இருள்மயமானபோது எதுவும் அறியப்படாது; அப்போது பௌமம், சமுத்திரம், தெய்வீகம் என எல்லாவகை நீரும் எங்கும் நிறைந்திருக்கும்.

Verse 176

असरन्त्यो व्रजन्त्यैक्यं सलिलाख्यां भजन्त्युत / आगतागतिके चैव तदा तत्सलिलं स्मृतम्

அவை ஓடாதபோதிலும் ஒன்றுபட்டு ‘சலிலம்’ என்ற பெயரை ஏற்கின்றன; வரவும் போகவும் செய்யும் (அலைநடை) உடையதே அப்போது ‘சலிலம்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 177

प्रच्छाद्यति महीमेतामर्णवाख्यं तु तज्जलम् / आभाति यस्मात्तद्भाभिर्भाशब्दो व्याप्तिदीप्तिषु

அந்த நீரே இந்தப் பூமியை மூடுவதால் அது ‘அர்ணவம்’ எனப்படுகிறது; அது தன் ஒளியால் பிரகாசிப்பதால் ‘பா’ என்ற சொல் வியாப்தி மற்றும் தீப்தி என்ற பொருள்களில் வருகின்றது.

Verse 178

भस्म सर्वमनुप्राप्य तस्मादंभो निरुच्यते / नानात्वे चैव शीघ्रे च धातुर्वै अर उच्यते

பஸ்மம் அனைத்தையும் ஊடுருவி நிறைவதால் அதற்கு ‘அம்பः’ எனப் பெயர் கூறப்படுகிறது. பல்வகைத் தன்மையிலும் விரைவிலும் ‘அர்’ என்னும் தாது சொல்லப்படுகிறது.

Verse 179

एकार्मवे तदा ह्यो वै न शीघ्रस्तेन ता नराः / तस्मिन्युगसहस्रान्ते दिवसे ब्रह्मणो गते

அந்த ஏகார்ணவத்தில் அப்போது விரைவு எதுவும் இல்லை; ஆகவே அந்த மனிதரும் அசைவற்றிருந்தனர். ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவில் பிரம்மனுடைய அந்த நாள் கடந்தபோது.

Verse 180

तावन्तं कालमेवं तु भवत्येकार्मवं जगत् / तदा तु सर्वे व्यापारा निवर्त्तन्ते प्रजापतेः

அவ்வளவு காலம் வரை இந்த உலகம் ஏகார்ணவமாகவே இருக்கும். அப்போது பிரஜாபதியின் எல்லா செயல்பாடுகளும் நிற்கின்றன.

Verse 181

एकमेकार्णवे तस्मिन्नष्टे स्थावरजङ्गमे / तदा स भवति ब्रह्मा सहस्राक्षः सहस्रपात्

அந்த ஏகார்ணவத்தில் நிலைபொருளும் நகர்பொருளும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, அப்போது அவர் பிரம்மனாக ஆயிரம் கண்களும் ஆயிரம் பாதங்களும் உடையவராகிறார்.

Verse 182

सहस्रशीर्षा सुमनाः सहस्रपात्सहस्रचक्षुर्वदनः सहस्रवाक् / सहस्रबाहुः प्रथमः प्रजापतिस्त्रयी मयो यः पुरुषो निरुच्यते

அவர் ஆயிரம் தலைகளும், நன்மனமும், ஆயிரம் பாதங்களும் உடையவர்; ஆயிரம் கண்களும் முகங்களும், ஆயிரம் வாக்குகளும் உடையவர். ஆயிரம் கரங்களுடன் முதன்மைப் பிரஜாபதி; வேதத் திரயமயமான புருஷன் எனப் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 183

आदित्यवर्मा भुवनस्य गोप्ता अपूर्व एकः प्रथमस्तुराषाट् / हिरण्यगर्भः पुरुषो महान्वै संपठ्यते वै रजसः परस्तात्

ஆதித்யவர்மா, உலகின் பாதுகாவலர், ஒப்பற்றவர், தனித்துவமானவர், முதன்மையானவர் மற்றும் எதிரிகளை வெல்பவர். அவரே ஹிரண்யகர்ப்பர், மாபெரும் புருஷர், ரஜோ குணத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர் என்று கூறப்படுகிறார்.

Verse 184

चतुर्युगसहस्रान्ते सर्वतः सलिलाप्लुते / सुषुप्सुरप्रकाशेप्सुः स रात्रिं कुरुते प्रभुः

நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் சுழற்சிகளின் முடிவில், அனைத்தும் நீரால் சூழப்பட்டிருக்கும் போது, உறங்க விரும்பும் மற்றும் ஒளியை விரும்பாத இறைவன் இரவை (பிரளயத்தை) உருவாக்குகிறார்.

Verse 185

जनलोकं विवर्त्तास्ते तपसा लब्धचक्षुषः

தவத்தின் மூலம் தெய்வீகப் பார்வையைப் பெற்ற அவர்கள் ஜனலோகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.

Verse 186

भृग्वादयो महात्मानः पूर्वे व्याख्यातलक्षणाः

பிருகு போன்ற மகாத்மாக்கள், அவர்களின் பண்புகள் முன்பே விளக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 187

सत्यादीन्सप्तलोकान्वै ते हि पश्यन्ति चक्षुषा / ब्रह्माणं ते तु पश्यन्ति सदा ब्राह्मीषु रात्रिषु

அவர்கள் சத்தியம் முதலான ஏழு லோகங்களையும் தம் கண்களால் காண்கிறார்கள்; பிராஹ்மீ இரவுகளில் அவர்கள் எப்போதும் பிரம்மாவையும் காண்கிறார்கள்.

Verse 188

सप्तर्षयः प्रपश्यन्ति स्वप्नं कालं स्वरात्रिषु / कल्पानां परमेष्टि त्वात्तस्मादाद्यः स पठ्यते

சப்தரிஷிகள் தத்தம் இரவுகளில் கனவுருவான காலத்தைப் பார்க்கிறார்கள்; கல்பங்களில் பரமேஷ்டி என்பதால் அவர் ‘ஆதி’ எனப் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 189

स स्रष्टा सर्वभूतानां कल्पादिषु पुनः पुनः / एवमेशायित्वा तु ह्यात्मन्येव प्रजापतिः

அந்த பிரஜாபதி கல்பங்களின் தொடக்கங்களில் மீண்டும் மீண்டும் எல்லா உயிர்களுக்கும் படைப்பாளனாகிறார்; இவ்வாறு ஈசத்துவம் கொண்டு இறுதியில் தன் ஆத்மாவிலேயே நிலைகொள்கிறார்.

Verse 190

अथात्मनि महातेजाः सर्वमादाय सर्वकृत् / ततः स वसते रात्रिं तमस्येकार्णवे जले

அப்போது மகாதேஜஸுடைய அனைத்தையும் செய்பவன் அனைத்தையும் தன்னுள் எடுத்துக்கொண்டு; இருள்மயமான ஏகார்ணவத்தின் நீரில் அந்த இரவைத் தங்குகிறான்.

Verse 191

ततो रात्रिक्षये प्राप्ते प्रति बुद्धः प्रजापतिः / मनः सिसृक्षया युक्तः सर्गाय निदधे पुनः

பின்னர் இரவு முடிவடைந்தபோது பிரஜாபதி விழித்தெழுகிறார்; படைக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன் மனத்தை மீண்டும் ஸர்க்கத்திற்காக அமைக்கிறார்.

Verse 192

एवं स लोके निर्वृत्त उपशान्ते प्रजापतौ / ब्राह्मे नैमित्तिके तस्मिन्कल्पिते वै प्रसंयमे

இவ்வாறு உலகில் பிரஜாபதியின் செயல் நிறைவு பெற்று அமைதியடைந்தபோது, அந்தப் பிராஹ்ம நைமித்திக கல்பத்தில் உண்மையாகவே மகா-சம்யமம் (பிரளயம்) ஏற்படுத்தப்பட்டது।

Verse 193

देहैर्वियोगः सत्त्वानां तस्मिन्वै कृत्स्नशः स्मृतः / ततो धग्धेषु भूतेषु सर्वेष्वादित्यरशिमभिः

அந்நேரம் எல்லா உயிர்களுக்கும் உடல்களிலிருந்து முழுமையான பிரிவு ஏற்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது; பின்னர் ஆதித்யனின் கதிர்களால் எல்லா பூதங்களும் எரிந்து சாம்பலாயின।

Verse 194

देवर्षिमनुवर्येषु तस्मिन्नंबुप्लवे तदा / गन्धर्वादीनि सत्त्वानि पिशायान्तानि सर्वशः

அந்த நீர்ப்பிரளய வேளையில் தேவரிஷிகளும் சிறந்த மனுக்களும் உள்ளிட, கந்தர்வாதி உயிர்கள் அனைத்தும் எங்கும் பிசாசு-நிலையை அடைந்தன।

Verse 195

कल्पादावप्रतप्तानि जनमेवाश्रयन्ति वै / तिर्यग्योनीनि नरके यानि यानि गतान्यपि

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் எரிதாபம் அடையாதவர்கள் நிச்சயமாகப் பிறப்பையே சார்கின்றனர்; நரகத்திற்கும் சென்றிருந்த எந்த எந்த திரியக்-யோனிகளும் கூட.

Verse 196

तदा तान्यापि दग्धानि धूतपापानि सर्वशः / जले तान्युपपद्यन्ते यावत्संप्लवते जगत्

அப்போது அவையும் எரிந்து முற்றிலும் பாவம் நீங்கியவையாகின்றன; உலகம் நீரில் மூழ்கியிருக்கும் வரையில் அவை நீரிலேயே தோன்றுகின்றன।

Verse 197

व्युष्टायां च रचन्यां तु ब्रह्मणो ऽव्यक्तयोनितः / जायन्ते हि पुनस्तानि सर्वभूतानि कृतस्नशः

இரவு கழிந்தபின், அவ்யக்த-யோனியான பிரம்மனிடமிருந்து அந்த எல்லா உயிர்களும் மீண்டும் முழுமையாகப் பிறக்கின்றன.

Verse 198

ऋषयो मनवो देवाः प्रजाः सर्वाश्चतुर्विधाः / तेषामपि च सिद्धानां निधनोत्पत्तिरुच्यते

ரிஷிகள், மனுக்கள், தேவர்கள், நான்கு வகையான எல்லாப் பிரஜைகளும்—அவர்களுக்கும், சித்தர்களுக்கும் கூட, தோற்றமும் அழிவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 199

यथासूर्यस्य लोके ऽस्मिन्नुदयास्तमने स्मृते / तथा जन्मनिरोधश्च भूतानामिह दृश्यते

இந்த உலகில் சூரியனின் உதயம், அஸ்தமனம் நினைக்கப்படுவது போல, இங்கே உயிர்களின் பிறப்பும் நிவாரணமும் (லயமும்) காணப்படுகிறது.

Verse 200

आभूतसंप्लवात्तस्माद्भवः संसार उच्यते / यथा सर्वाणि भूतानां जायन्ते वर्षणेष्विह

பூதங்களின் சம்ப்லவம் (பிரளயம்) வரையிலான அந்த தொடர்ச்சியே ‘பவம்’ எனும் ‘சம்சாரம்’ என்று கூறப்படுகிறது; இங்கே மழைக்காலத்தில் எல்லா உயிர்களும் பிறப்பதுபோல்.