Adhyaya 13

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे अग्निनिचयो नाम द्वादशो ऽध्यायः सुत उवाच ब्रह्मणः सृजतः पुत्रान् पूर्वं स्वायंभुवेंऽतरे / गात्रेभ्यो जज्ञिरे तस्य मनुष्यासुरदेवताः

இவ்வாறு வாயு உரைத்த ஸ்ரீபிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகம் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில் ‘அக்னிநிசயம்’ எனும் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்— ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தின் தொடக்கத்தில் பிரம்மா புதல்வர்களை படைக்கையில், அவருடைய அங்கங்களிலிருந்து மனிதர், அசுரர், தேவர்கள் பிறந்தனர்।

Verse 2

पितृवन्मन्यमानास्तं जज्ञिरे पितरो ऽपि च / तेषां निसर्गः प्रागुक्तः समासाच्छ्रुयतां पुनः

அவரைத் தந்தைபோல் கருதி பித்ருக்களும் பிறந்தனர். அவர்களின் தோற்றம் முன்பே கூறப்பட்டது; இப்போது சுருக்கமாக மீண்டும் கேளுங்கள்।

Verse 3

देवासुरमनुष्यांश्च सृष्ट्वा ब्रह्माभ्यमन्यत / पितृवन्मन्यमाना वै जज्ञिरे ऽस्योपपक्षतः

தேவர், அசுரர், மனிதர் ஆகியோரைப் படைத்த பின் பிரம்மா சிந்தித்தார்; அவரைத் தந்தைபோல் கருதிய பித்ருக்கள் அவருடைய பக்கத்திலிருந்து பிறந்தனர்।

Verse 4

मध्वादयः षडृतवः पितॄंस्तान्परिचक्षते / ऋतवः पितरो देवा इत्येषा वैदिकी श्रुतिः

மதுவிலிருந்து தொடங்கும் ஆறு பருவங்களே அந்தப் பித்ருக்களைச் சுட்டுகின்றன. ‘பருவங்களே பித்ருக்கள்; பித்ருக்களே தேவர்கள்’— இதுவே வைதிகச் சுருதி.

Verse 5

मन्वन्तरेषु सर्वेषु ह्यतीतानागतेषु वै / एते स्वायंभुवे पूर्वमुत्पन्नाश्चान्तरे शुभे

கடந்ததும் வரவிருப்பதும் ஆகிய எல்லா மன்வந்தரங்களிலும், இவர்கள் முதலில் புனிதமான ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் தோன்றினர்।

Verse 6

अग्निष्वात्ता स्मृता नाम्ना तथा बर्हिषदश्च वै / अयज्वानस्तथा तेषामासन्ये गृहमेधिनः

அவர்கள் ‘அக்னிஷ்வாத்த’ என்ற நாமத்தால் நினைக்கப்படுகின்றனர்; ‘பர்ஹிஷத’ என்றும்; அவர்களில் சிலர் யாகம் செய்யாத இல்லறத்தார் ஆவர்.

Verse 7

अग्निष्वात्ता स्मृतास्ते वै पितरो नाहिताग्नयः / यज्वानस्तेषु ये त्वासन्पितरः सोमपीथिनः

‘அக்னிஷ்வாத்த’ எனப்படும் பித்ருக்கள், அக்னி நிறுவாதவர்கள்; அவர்களில் யாகம் செய்த யஜ்வான்கள் சோமபானம் அருந்தும் பித்ருக்கள் ஆவர்.

Verse 8

स्मृता बर्हिषदस्ते वै पितर स्त्वग्निहोत्रिणः / ऋतवः पितरो देवाः शास्त्रे ऽस्मिन्निश्चयं गताः

‘பர்ஹிஷத’ எனப்படும் பித்ருக்கள் அக்னிஹோத்திரம் செய்பவர்கள்; இச்சாஸ்திரத்தில் ऋதுக்கள் பித்ரு-தேவர்கள் என உறுதியாக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 9

मधुमाधवौ रसौ ज्ञेयौ शुचिशुक्रौ च शुष्मिणौ / नभाश्चैव नभस्यश्च जीवावेतापुदात्दृतौ

மது, மாதவம் இரண்டும் ரசஸ்வரூபம் என அறியத்தக்கது; சுசி, சுக்ரம் இரண்டும் ஒளிமிக்கவை; நபா, நபஸ்யம்—இவ்விரண்டும் ‘ஜீவ’ என, அபுதாத்-த்ருத் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 10

इषश्चैव तथोर्जश्च स्वधावन्तावृदात्दृतौ / सहश्चैव सहस्यश्च घोरावेतापुदात्दृतौ

இஷ, ஊர்ஜ்—இவ்விரண்டும் ‘ஸ்வதாவந்த’ என்றும் ‘வ்ருதாத்-த்ருத்’ என்றும்; சஹ, சஹஸ்ய—இவ்விரண்டும் ‘கோர’ என்றும் ‘அபுதாத்-த்ருத்’ என்றும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 11

तपाश्चैव तपस्यश्च मन्युमन्तौ तु शैशिरौ / कालावस्थासु षट्स्वेते मासाख्या वै व्यवस्थिताः

தபமும் தபஸ்யையும், மேலும் மன்யுமந்தமும் ஷைஷிரமும்—இவ்வாறு ஆறு மாதப் பெயர்கள் காலநிலைகளில் ஒழுங்காக நிறுவப்பட்டுள்ளன।

Verse 12

इमे च ऋतवः प्रोक्ताश्चेतनाचेतनेषु वै / ऋतवो ब्रह्मणः पुत्रा विज्ञेयास्ते ऽभिमानिनः

இவ்விருதுக்கள் சைதன்யமும் அசைதன்யமும் ஆகிய அனைத்திலும் கூறப்பட்டவை; இருதுக்கள் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள்—அவர்கள் ‘அபிமானி’ தேவதைகள் என அறியப்படுவர்।

Verse 13

मासार्द्धमासस्थानेषु स्थानिनौ ऋतवो मताः / स्थानानां व्यतिरेकेण ज्ञेयाः स्थानागिमानिनः

மாதம் மற்றும் அரைமாத இடங்களில் இருதுக்கள் அதிஷ்டாதாகக் கருதப்படுகின்றன; இட வேறுபாட்டினால் அவர்கள் ‘ஸ்தானாபிமானி’ என அறியப்படுவர்।

Verse 14

अहोरात्राणि मासाश्च ऋतवश्चायनानि च / संवत्सराश्च स्थानानि कामाख्या ह्यभिमानिनाम्

பகலும் இரவும், மாதங்களும், இருதுக்களும், அயனங்களும், ஆண்டுகளும்—இவை ‘அபிமானி’ சக்திகளின் நிலையங்கள்; அவை ‘காம’ என அழைக்கப்படுகின்றன।

Verse 15

एतेषु स्थानिनो ये तु कालावस्था व्यवस्थिताः / तत्सतत्त्वास्तदात्मानस्तान्वक्ष्यामि निबोधत

இந்நிலைகளில் நிறுவப்பட்ட காலநிலைகள் அந்தத் தத்துவமே, அந்த ஆத்மாவே; அவற்றை நான் கூறுகிறேன்—கவனித்து அறிக.

Verse 16

पार्वण्यस्ति थयः संध्याः पक्षा मासार्द्धसंमिताः / निमेषाश्च कलाः कष्ठा मुहुर्त्ता दिवसाः क्षयाः

பர்வங்கள், சந்தியைகள், பக்ஷங்கள், மாதத்தின் அரைப்பகுதிகள்—இவை கால அளவுகள். நிமேஷம், கலை, காஷ்டா, முகூர்த்தம், நாள் மற்றும் க்ஷயமும் காலக் கணக்கே.

Verse 17

द्वावर्द्धमासौ मासस्तु द्वौ मासावृ तुरुच्यते / ऋतुत्रयं चाप्ययनं द्वे ऽयने दक्षिणोत्तरे

இரண்டு அரைமாதங்கள் சேர்ந்து ஒரு மாதம்; இரண்டு மாதங்கள் ‘ருது’ எனப்படும். மூன்று ருதுக்கள் சேர்ந்து ஒரு அயனம்; அயனங்கள் இரண்டு—தக்ஷிணமும் உத்தரமும்.

Verse 18

संवत्सरः समेतश्च स्थानान्येतानि स्थानिनाम् / ऋतवस्तु निमेः पुत्रा विज्ञेयास्ते तथैव षट्

இவற்றின் தொகுப்பே ‘ஸம்வத்ஸர’ (வருடம்); இவை காலத்தைத் தாங்குவோரின் நிலையங்கள். ருதுக்கள் நிமியின் புதல்வர்கள்; அவை ஆறு என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 19

ऋतुपुत्राः स्मृताः पञ्च प्रजाः स्वार्तवलक्षणाः / यस्माच्चैवार्त्तवेभ्यस्तु जायन्ते स्थाणु जङ्गमाः

ருதுப் புதல்வர்களால் ஐந்து வகை பிரஜைகள் கூறப்பட்டுள்ளன; அவற்றின் இலக்கணங்கள் ருதுசார்ந்தவை. ஏனெனில் அந்த ஆर्तவங்களிலிருந்தே நிலைபேறு மற்றும் அசைவு உடைய உயிர்கள் பிறக்கின்றன.

Verse 20

आर्तवाः पितरस्तस्मादृतवश्च पितामहाः / समेतास्तु प्रसूयन्ते प्रजाश्चैव प्रजापतेः

ஆகையால் ஆर्तவங்கள் ‘பிதர்கள்’ என்றும், ருதுக்கள் ‘பிதாமகர்கள்’ என்றும் கூறப்படுகின்றன. அவை ஒன்றுகூடி பிரஜாபதியின் பிரஜைகளைப் பிறப்பிக்கின்றன.

Verse 21

तस्मात्स्मृतः प्रजानां वै वत्सरः प्रपितामहः / स्थानेषु स्थानिनो ह्येते स्थानात्मानः प्रकीर्त्तिताः

ஆகையால் பிரஜைகளுக்காக ‘வத்ஸரன்’ பிரபிதாமகன் என நினைக்கப்படுகிறான். இவர்கள் தத்தம் நிலையங்களில் நிலைபெற்று ‘ஸ்தானாத்மா’ எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 22

तदाख्यास्तत्ससत्त्वाश्च तदात्मानश्च ते स्मृताः / प्रजापतिः स्मृतो यस्तु स तु संवत्सरो मतः

அவர்கள் அவனுடைய பெயராலேயே அழைக்கப்படுகின்றனர்; அவனுடைய சத்துவத்தால் நிறைந்தவர்கள்; அவனுடைய ஆத்மஸ்வரூபமே என நினைக்கப்படுகின்றனர். ‘பிரஜாபதி’ என நினைக்கப்படுபவனே ‘ஸம்வத்ஸரன்’ எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 23

संवत्सरसुतो ह्यग्नि ऋत इत्युच्यते बुधैः / ऋतात्तु ऋतवो यस्माज्जज्ञिरे ऋतवस्ततः

ஸம்வத்ஸரனின் புதல்வனான அக்னி, ஞானிகளால் ‘ருதம்’ என அழைக்கப்படுகிறான். அந்த ருதத்திலிருந்தே ருதுக்கள் பிறந்ததால் அவை ‘ருதவः’ எனப் பெயர்பெற்றன.

Verse 24

मासाः षडर्तवो ज्ञेयास्तेषां पञ्चर्तवाः स्मृताः / द्विपदां चतुष्पदां चैव पक्षिणां सर्वतामपि

மாதங்களால் ஆறு ருதுக்கள் அறியப்பட வேண்டும்; அவற்றில் ஐந்து ‘ஆர்தவ’ என நினைக்கப்படுகின்றன—இருகாலிகள், நால்காலிகள், பறவைகள் முதலிய அனைத்திற்கும்.

Verse 25

स्थावराणां च पञ्चानां पुष्पं कालार्त्तवं स्मृतम् / ऋतुत्वमार्तवत्वं च पितृत्वं च प्रकीर्त्तितम्

மேலும் ஐந்து வகை நிலைஉயிர்களுக்கு மலர் ‘கால-ஆர்தவம்’ என நினைக்கப்படுகிறது. ருதுத்துவம், ஆர்தவத்துவம், பித்ருத்துவம் ஆகியனவும் இங்கு புகழப்பட்டுள்ளன.

Verse 26

इत्येते पितरो ज्ञेया ऋतवश्चार्तवाश्च ये / सर्वभूतानि तेभ्यो यदृतुकालाद्विजज्ञिरे

இவ்வாறு இவர்களே பித்ருக்கள்; இவர்கள் ‘ருது’களாகவும் ‘ஆர்தவ’களாகவும் அறியப்படுவர்; ஏனெனில் ருதுகாலத்தின்படி எல்லா உயிர்களும் அவர்களிடமிருந்தே பிறந்தன.

Verse 27

तस्मादेते हि पितर आर्तवा इति नः श्रुतम् / मन्वन्तरेष्विह त्वेते स्थिताः कालभिमानिनः

ஆகையால் இப்பித்ருக்கள் ‘ஆர்தவ’ என அழைக்கப்படுவர் என்று நாம் கேட்டோம்; மன்வந்தரங்களில் இங்கே நிலைத்து, காலத்தின் அதிஷ்டாதா-அபிமானிகளாக இருப்பர்.

Verse 28

कार्यकारणयुक्तास्तु ए श्वर्याद्व्याप्य संस्थिताः / स्थानाभिमानिनो ह्येते तिष्ठन्तीह प्रसंगमात्

அவர்கள் காரியம்-காரணம் எனும் தொடர்புடன் கூடியவராய், ஐஸ்வர்யத்தால் பரவி நிலைத்துள்ளனர்; இவர்கள் ஸ்தான-அபிமானிகள்; ஆகவே காரணவசமாக இங்கே தங்குகின்றனர்.

Verse 29

अग्निष्वात्ता बर्हिषदः पितरो विविधाः पुनः / जज्ञे स्वधापितृभ्यस्तु द्वे कन्ये लोकविश्रुते

அக்னிஷ்வாத்தர், பர்ஹிஷதர் எனும் பித்ருக்கள் மீண்டும் பலவகையர்; மேலும் ஸ்வதா-பித்ருக்களிடமிருந்து உலகில் புகழ்பெற்ற இரண்டு கன்னியர் பிறந்தனர்.

Verse 30

मेना च धारणी चैव याभ्यां धतमिदं जगत् / ते उभे ब्रह्मवादिन्यौ योगिन्यौ चैव ते उभे

அந்த இருவரும்—மேனா மற்றும் தாரணீ—அவர்களால் இவ்வுலகம் தாங்கப்படுகிறது; அவர்கள் இருவரும் பிரம்மவாதினியர், இருவரும் யோகினியர்.

Verse 31

पितरस्ते निजे कन्ये धर्मार्थं प्रददुः शुभे / अग्निष्वात्तास्तु ये प्रोक्तास्तेषां मेना तु मानसी

ஓ நல்வழி கொண்ட கன்னியே! அந்த பித்ருக்கள் தர்மத்திற்காகத் தம் கன்னியைக் கொடுத்தனர். ‘அக்னிஷ்வாத்தர்’ எனப் புகழப்பட்டவர்களுக்கு மனஸில் பிறந்த மெனையே இருந்தாள்.

Verse 32

धारणी मानसी चैव कन्या बर्हिषदां स्मृता / मेरोस्तां धारणीं नाम पत्न्यर्थं वा सृजन् घुभाम्

‘தாரணீ’ எனும் மனஸில் பிறந்த கன்னி, பர்ஹிஷத் பித்ருக்களின் கன்னி எனச் சொல்லப்படுகிறாள். மேரு அவளை ‘தாரணீ’ என்ற பெயருடன் மனைவியாகப் பெறுவதற்காகச் சுபமாகப் படைத்தான்.

Verse 33

पितरस्ते बर्हिषदः स्मृता ये सोमपायिनः / अग्निष्वात्तास्तु तां मेना पत्नी हिमवते ददुः

சோமம் அருந்தும் பர்ஹிஷத் பித்ருக்கள் என நினைக்கப்படுபவர்கள்—அந்த அக்னிஷ்வாத்தர்கள் மெனாவை ஹிமவானுக்கு மனைவியாக அளித்தனர்.

Verse 34

उपहूता स्मृता ये वै तद्दौहित्रान्निबोधत / मेना हिमवतः पत्नी मैनाकं सा व्यजायत

‘உபஹூதர்’ என நினைக்கப்படுபவர்களின் பேரப்பிள்ளைகளை அறிந்துகொள். ஹிமவானின் மனைவி மெனாவே மைநாகனைப் பெற்றாள்.

Verse 35

गङ्गां सरिद्वरां चैव पत्नी या लवणोदधेः / मैनाकस्या त्मजः क्रौचः क्रैञ्चद्वीपो यतः स्मृतः

நதிகளில் சிறந்த கங்கையும் உப்புக் கடலின் (லவணோததி) மனைவி எனச் சொல்லப்படுகிறாள். மைநாகனின் மகன் க்ரௌசன்; அவனாலே ‘க்ரைஞ்சத் தீவு’ எனப் பெயர் பெற்றது.

Verse 36

मेरोस्तु धारणी पत्नी दिव्यौषधिसमन्वितम् / मन्दरं सुषुवे पुत्रं तिस्रः कन्याश्च विश्रुताः

மேருவின் மனைவி தாரணீ தெய்வீக மூலிகைகளால் நிறைந்தவள். அவள் மந்தரன் எனும் மகனையும், மூன்று புகழ்பெற்ற மகள்களையும் பெற்றாள்.

Verse 37

वेलां च नियतिं चैव तृतीयां चायतिं विदुः / धातुश्चैवायतिः पत्नी विधातुर्नियतिः स्मृता

அவர்கள் வேலா, நியதி, மூன்றாவதாக ஆயதி என அறியப்படுகின்றனர். தாதுவின் மனைவி ஆயதி; விதாதுவின் மனைவி நியதி என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 38

स्वायं भुवेंऽतरे पूर्वं ययोर्वै कीर्त्तिताः प्रजाः / सुषुवे सागराद्वेला कन्यामेकामनिन्दिताम्

ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்திற்கு முன்பு, யாருடைய சந்ததி முன்பே கூறப்பட்டதோ, அந்த வேலா சாகரனிடமிருந்து ஒரு குற்றமற்ற மகளைக் பெற்றாள்.

Verse 39

सवर्णां नाम सामुद्रीं पत्नीं प्राचीनबर्हिषः / सवर्णायां सुता जाता दश प्राचीनबर्हिषः

பிராசீனபர்ஹிஷின் மனைவி சமுத்திரக் கன்னி ‘சவர்ணா’ எனப் பெயர்பெற்றவள். சவர்ணாவிடத்தில் பிராசீனபர்ஹிஷுக்கு பத்து மகன்கள் பிறந்தனர்.

Verse 40

सर्वे प्रचेतसो नाम धनुर्वेदस्य पारगाः / तेषां स्वायंभुवो दक्षः पुत्रत्वं जग्मि वान्प्रभुः

அவர்கள் அனைவரும் ‘பிரசேதஸர்’ என அழைக்கப்பட்டு, தனுர்வேதத்தில் தேர்ந்தவர்கள். அவர்களிடையே ஸ்வாயம்புவ தக்ஷன் எனும் பிரபு மகனாகப் பிறந்தான்.

Verse 41

त्रयंबकस्याभिशापेन चाक्षुषस्यातरे मनोः / एतच्छुत्वा ततः सूतमपृच्छच्छांशपायनिः

திரியம்பகனின் சாபத்தால் சாக்ஷுஷ மனுவின் இடைக்காலத்தில் இது நிகழ்ந்தது. இதைக் கேட்ட ஷாம்ஷபாயனி சூதரை வினவினார்.

Verse 42

उत्पन्नः स कथं दक्षो ह्यभिशापाद्भवस्य तु / चाक्षुषस्यान्तरे पूर्वं तन्नः प्रब्रूहि पृच्छताम्

பவனாகிய சிவனின் சாபத்தால் தக்ஷன் எவ்வாறு தோன்றினான்? சாக்ஷுஷ மனுவின் இடைக்காலத்தில் முன்பு நடந்ததை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 43

इत्युक्तः कथयामास सूतो दक्षाश्रयां कथाम् / शांशपायनिमामन्त्र्य त्र्यंबकाच्छापकारणम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சூதர் தக்ஷனைச் சார்ந்த கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார். ஷாம்ஷபாயனியை அழைத்து, திரியம்பகனின் சாபக் காரணத்தை விளக்கினார்.

Verse 44

सूत उवाच दक्षस्यासन्सुता ह्यष्टौ कन्या याः कीर्त्तिता मया / स्वेभ्यो गृहेभ्य आनाय्य ताः पिताभ्यर्चयद्गृहे

சூதர் கூறினார்—தக்ஷனுக்கு நான் முன் புகழ்ந்த எட்டு மகள்கள் இருந்தனர். அவர்களை அவரவர் இல்லங்களிலிருந்து அழைத்து, தந்தை தன் இல்லத்தில் அவர்களைப் பூஜித்து மரியாதை செய்தான்.

Verse 45

ततस्त्वभ्यर्चिताः सर्वा न्यवसंस्ताः पितुर्गृहे / तासां ज्येष्ठा सती नाम पत्नी या त्र्यंबकस्य वै

அதன்பின் அனைவரும் பூஜிக்கப்பட்டு தந்தையின் இல்லத்தில் தங்கினர். அவர்களில் மூத்தவள் ‘சதி’ எனப் பெயருடையவள்; அவளே திரியம்பகன் (சிவன்) அவர்களின் துணைவி.

Verse 46

नाजुहावात्मजां तां वै दक्षो रुद्रमभिद्विषन् / अकरोत्संनतिं दक्षे न कदाचिन्महेश्वरः

ருத்ரனை வெறுத்த தக்ஷன் தன் மகளைக் கூட அழைக்கவில்லை; மகேஸ்வரனும் தக்ஷனுக்கு ஒருபோதும் பணிந்ததில்லை।

Verse 47

जामाता श्वशुरे तस्मिन्स्वभावात्तेजसि स्थितः / ततो ज्ञात्वा सती सर्वाः न्यवसंस्ताः पितुर्गृहे

அந்த மருமகன் மாமனாரின் முன் இயல்பாகவே தன் தெய்வீகத் தேஜஸில் நிலைத்திருந்தான்; அதை அறிந்த சதி, தன் சகோதரிகளுடன் தந்தையின் வீட்டில் தங்கினாள்।

Verse 48

जगाम साप्यनाहूता सती तत्स्व पितुर्गृहम् / ताभ्यो हीनां पिता चक्रे सत्याः पूजामसंमताम्

அழைக்கப்படாதபோதும் சதி தந்தையின் வீட்டிற்குச் சென்றாள்; ஆனால் தந்தை அவளுக்கான பூஜையை மற்றவர்களைவிடத் தாழ்வாகவும் ஏற்காததாகவும் செய்தான்।

Verse 49

ततो ऽब्रवीत्सा पितरं देवी क्रोधादमर्षिता / यवीयसीभ्यो प्यधमां पूजां कृत्वा मम प्रभो

அப்போது கோபத்தால் பொறுக்காமல் தேவி தந்தையிடம் கூறினாள்— ‘என் பிரபுவே! இளையவர்களுக்குக் கூட உயர்ந்த பூஜை செய்து, எனக்கு ஏன் தாழ்ந்த பூஜை செய்தீர்?’

Verse 50

असत्कृत्य पितर्मां त्वं कृतवानसि गर्हितम् / अहं ज्येष्ठा वरिष्ठा च त्वं मां सत्कर्तुमर्ह सि

தந்தையே! என்னை மதிக்காமல் நீர் பழிக்கத்தக்க செயலைச் செய்தீர்; நான் மூத்தவளும் சிறந்தவளும்—என்னைச் சிறப்பித்து மதிக்க வேண்டும்.

Verse 51

एवमुक्तो ऽब्रवीदेनां दक्षः संरक्तलोचनः / त्वत्तः श्रेष्ठावरिष्ठाश्च पूज्या बालाः सुता मम

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் செந்நேத்திரன் தக்ஷன் அவளிடம் கூறினான்— “உன்னைவிடச் சிறந்ததும் வணங்கத்தக்கதும் என் மகள்களே.”

Verse 52

तासां चैव तु भर्तार स्ते मे बहुमाताः सति / ब्रह्मिष्ठाः सुतपस्काश्च महायोगाः सुधार्मिकाः

ஓ சதி, அவர்களின் கணவர்களும் எனக்கு மிக மதிப்பிற்குரியவர்கள்; அவர்கள் பிரம்மநிஷ்டர்கள், கடும் தவசிகள், மகாயோகிகள், நற்கர்மநெறியினர்.

Verse 53

गुणैश्चैवाधिकाः श्लाघ्याः सर्वे ते त्र्यंबकात्सति / वसिष्ठो ऽत्रिः पुलस्त्यश्च ह्यङ्गिरा पुलहः क्रतुः

ஓ சதி, அவர்கள் அனைவரும் திர்யம்பகனைவிடவும் குணங்களில் மேலானவர்கள், புகழத்தக்கவர்கள்— வசிஷ்டன், அத்ரி, புலஸ்த்யன், அங்கிரஸ், புலஹன், க்ரது.

Verse 54

भृगुर्मरीचिश्च तथा श्रैष्ठा जामातरो मम / यस्मान्मां स्पर्द्धते शर्वः सदा चैवावमन्यते

பிருகு, மரீசி ஆகியோரும் என் சிறந்த மருமக்கள்; ஏனெனில் சர்வன் எப்போதும் என்னுடன் போட்டியிட்டு என்னை இகழ்கிறான்.

Verse 55

तेन त्वां न विभूषोमि प्रतिकूलो हि मे भवः / इत्युक्तवांस्तदा दक्षः संप्रमूढेन चेतसा

ஆகையால் நான் உன்னை அலங்கரிக்கவில்லை; ஏனெனில் பவன் எனக்கு எதிரானவன்— இவ்வாறு கூறிய தக்ஷன் அப்போது மயக்கமுற்ற மனத்துடன் இருந்தான்.

Verse 56

शापार्थमात्मनश्चैव ये चोक्ताः परमर्षयः / तथोक्ता पितरं सा वै क्रुद्धा देवीदम ब्रवीत्

தன் சாபநிமித்தத்தையும் பரமரிஷிகள் கூறியவற்றையும் நினைத்து, கோபித்த தேவி தந்தையிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்.

Verse 57

वाङ्मनः कर्मभिर्यस्माददुष्टां मां विगर्हसे / तस्मात्त्यजाम्यहमिमं देहं तात तवात्मजम्

வாக்கு, மனம், செயல் ஆகியவற்றால் குற்றமற்ற என்னை நீ இகழ்கிறாய்; ஆகவே, தந்தையே, உன் மகளான நான் இந்த உடலைத் துறக்கிறேன்.

Verse 58

ततस्तेनावमानेन सती दुःखादमर्षिता / अब्रवीद्वचनं देवी नमस्कृत्य स्वयंभुवे

அந்த அவமதிப்பால் சதி துயருற்று பொறுக்க இயலாதவளானாள்; பின்னர் தேவி ஸ்வயம்புவான பிரம்மாவை வணங்கி உரைத்தாள்.

Verse 59

यत्राहमुपपद्ये च पुनर्देहेन भास्वता / तत्राप्यहमसंभूता संभूता धार्मिकादपि

நான் மீண்டும் ஒளிமிகு உடலுடன் எங்கு பிறப்பேனோ, அங்கேயும் நான் (உன்னிடமிருந்து) பிறக்கமாட்டேன்; தர்மவானிடமிருந்தே பிறப்பேன்.

Verse 60

गच्छेयं धर्मपत्नीत्वं त्र्यंबकस्यैव धीमतः / तत्रैवाथ समासीना युक्तात्मानं समादधे

நான் ஞானமிகு திர்யம்பகன் (சிவன்) அவரின் தர்மபத்னியாக ஆகவேண்டும் என்று தீர்மானித்து, தேவி அங்கேயே அமர்ந்து யோகநிலை மனத்தை ஒருமைப்படுத்தினாள்.

Verse 61

धारयामास चाग्नेयीं धारणां मनसात्मनः / तत आत्मसमुत्थो ऽस्या वायुना समुदीरितः / सर्वागेभ्यो विनिःसृत्य वह्निस्तां भस्मसात्करोत्

அவள் மனமும் ஆத்மவலமும் கொண்டு அக்னேய தாரணையைத் தாங்கினாள். பின்னர் ஆத்மத்தில் எழுந்து வாயுவால் தூண்டப்பட்ட அக்கினி எல்லா அங்கங்களிலிருந்தும் வெளிப்பட்டு அவளைச் சாம்பலாக்கியது.

Verse 62

तदुपश्रुत्य निधनं सत्या देवो ऽथ शूलभृत् / संवादं च तयोर्बुद्धा याथातथ्येन शङ्करः / दक्षस्य च ऋषीणां च चुकोप भगवान्प्रभुः

சதியின் மரணத்தைச் செவியுற்று, அவர்களிருவரின் உரையாடலை உண்மையாய் அறிந்த சூலதாரி தேவன் சங்கரன்—பகவான் பிரபு—தக்ஷனும் ரிஷிகளும் மீது கோபமுற்றான்.

Verse 63

रुद्र उवाच सर्वेषामेव लोकानां भूर्लोकस्त्वादिरुच्यते / तं सदा धारयिष्यामि निदेशात्परमेष्ठिनः

ருத்ரன் கூறினான்—எல்லா லோகங்களிலும் பூலோகம் முதலானது எனச் சொல்லப்படுகிறது. பரமேஷ்டியின் ஆணையால் அதை நான் எப்போதும் தாங்குவேன்.

Verse 64

अस्यां क्षितौ धृता लोकाः सर्वे तिष्ठन्ति भास्वराः / तानहं धारया मीह सततं च तदाज्ञया

இந்தப் பூமியில் தாங்கப்பட்ட எல்லா லோகங்களும் ஒளிவீசித் திகழ்கின்றன. அவன் ஆணையால் நான் அவற்றை இங்கு இடையறாது தாங்குகிறேன்.

Verse 65

चातुर्वर्ण्यं हि देवानां ते चाप्येकत्र भुञ्जते / नाहं तैः सह भोक्षये वै ततो दास्यन्ति ते पृथक्

தேவர்களிடமும் நான்கு வர்ணப் பிரிவு உண்டு; அவர்கள் ஒன்றாகவே உண்கின்றனர். நான் அவர்களுடன் சேர்ந்து உண்ணமாட்டேன்; ஆகவே அவர்கள் எனக்குப் பிரித்தே அளிப்பார்கள்.

Verse 66

यस्मादवमता दक्ष मत्कृते ऽनागसा सती / प्रशस्ताश्चेतराः सर्वाः स्वसुता भर्तृभिः सह

ஏ தக்ஷா! என் காரணமாக குற்றமற்ற சதியை நீ அவமதித்தாய்; ஆகவே உன் எல்லா மகள்களும் தத்தம் கணவர்களுடன் புகழ்பெற்று நலம்பெறட்டும்; மற்றவர்களும் அப்படியே.

Verse 67

तस्मा द्वैवस्वते प्राप्ते पुनरेते महर्षयः / उत्पत्स्यन्ते द्वितीये वै मम यज्ञ ह्ययोनिचाः

ஆகவே த்வைவஸ்வத மன்வந்தரம் வந்தபோது இம்மஹரிஷிகள் மீண்டும் தோன்றுவர்; இரண்டாம் யாகத்தில் என் யாகத்திற்காக அவர்கள் அயோனிஜராக (கருப்பின்றி) வெளிப்படுவர்.

Verse 68

हुते वै ब्रह्मणा शुक्रे चाक्षुषस्यातरे मनोः / अभिव्याहृत्य सर्वांस्तान् दक्षं चैवाशपत्पुनः

சாக்ஷுஷ மனுவின் இடைக்காலத்தில், சுக்ர காலத்தில் பிரம்மா ஹோமம் செய்தார்; அவர்களையெல்லாம் பெயரிட்டு உரைத்து, தக்ஷனை மீண்டும் சபித்தார்.

Verse 69

भविता मानुषो राजा चाक्षुषस्य त्वमन्वये / प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश्चैव प्रचे तसाम्

நீ சாக்ஷுஷ மனுவின் வம்சத்தில் மனித அரசனாக இருப்பாய்; பிராசீனபர்ஹிஷின் பேரனும், பிரசேதஸ்களின் மகனுமாகவும் இருப்பாய்.

Verse 70

दक्ष एवेह नाम्ना तु मारिषायां जनिष्यसि / कन्यायां शाखिनां त्वं वै प्राप्ते वैवस्वतेंऽतरे

நீ இங்கே ‘தக்ஷ’ என்ற பெயராலேயே மாரிஷாவின் கர்ப்பத்தில் பிறப்பாய்; வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தின் இடைக்காலத்தில், சாக்ஷினர்களின் மகளிடத்தில் நீ பிறப்பாய்.

Verse 71

विघ्नं तत्रा प्यहं तुभ्यमाचरिष्यामि दुर्मते / धर्म्मयुक्ते च ते कार्ये एकस्मिंस्तु दुरासदे

அரிய புத்தியற்றவனே! அங்கேயும் நான் உனக்கு இடையூறு செய்வேன்; தர்மமுடைய உன் அந்த ஒரே காரியமும் மிக அரிதாகும்.

Verse 72

सुत उवाच तदुपश्रुत्य दक्षस्तु रुद्रं सो ऽभ्य शपत्पुनः / यस्मात्त्वं मत्कृते ऽनिष्टमृषीणां कृतवानसि / तस्मात्सार्द्धं सुरैर्यज्ञे न त्वां यक्ष्यन्ति वै द्विजाः

சூதர் கூறினார்—அதை கேட்ட தக்ஷன் ருத்ரனை மீண்டும் சபித்தான்: ‘என் காரணமாக நீ ரிஷிகளுக்கு தீங்கு செய்தாய்; ஆகவே தேவர்களுடன் யாகத்தில் த்விஜர்கள் உன்னை யஜிக்கமாட்டார்கள்.’

Verse 73

हुत्वाऽहुतिं तव क्रूर ह्यपः स्प्रक्ष्यन्ति कर्मसु / इहैव वत्स्यसि तथा दिवं हित्वा युगक्षयात्

கொடூரனே! உன் ஆஹுதியை அளித்தபின், கர்மங்களில் நீர் அதைத் தொடும்; மேலும் யுக முடிவு வரை விண்ணுலகை விட்டு நீ இங்கேயே தங்குவாய்.

Verse 74

ततो देवैःस तैः सार्द्धं नेज्यते पृथसिज्यते / ततो ऽभिव्याहृतो दक्षो रुद्रेणामिततेजसा

அப்போது அந்த தேவர்களுடன் அவன் யஜிக்கப்படவில்லை; தனியாகவே யஜிக்கப்படுகிறான். பின்னர் அளவற்ற தேஜஸுடைய ருத்ரன் தக்ஷனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 75

स्वायंभुवीं तनुं त्यक्त्वा उत्पन्नो मानुषेष्विह

ஸ்வாயம்புவ உடலைத் துறந்து, அவர் இங்கே மனிதர்களிடையே பிறந்தார்.

Verse 76

ज्ञात्वा गृहपतिर्दक्षो यज्ञाना मीश्वरं प्रभुम् / समस्तेनेह यज्ञेन सो ऽयजद्दैवतैः सह

கிருஹபதி தக்ஷன் யாகங்களின் ஈசுவரனாகிய பிரபுவை அறிந்து, இங்கே முழு யாகத்தால் தேவர்களுடன் சேர்ந்து அவரை வழிபட்டான்.

Verse 77

अथ देवी सती या तु प्राप्ते वैवस्वतेंऽतरे / मेनायां तामुमां देवीं जनयामास शैलराट्

பின்பு வைவைஸ்வத மன்வந்தரம் வந்தபோது, முன்பு சதியாக இருந்த தேவி, மேனையின் கர்ப்பத்தில் உமாதேவியாக சைலராஜனால் பிறந்தாள்.

Verse 78

या तु देवी सती पूर्वमासीत्पश्चादुमाभवत् / सदा पत्नी भवस्यैषा न तया मुच्यते भवः

முன்பு சதியாக இருந்த தேவி பின்னர் உமாவானாள்; அவள் எப்போதும் பவனாகிய (சிவன்) மனைவி—பவன் அவளிடமிருந்து ஒருபோதும் விடுபடான்.

Verse 79

मरीचं कश्यपं देवी यथादितिरनुव्रता / यथा नारायणं श्रीश्च मघवतं शची यथा

அதிதி தேவி மரீசி-கச்யபரிடம் எவ்வாறு கணவனுக்கேற்ப நடப்பாளோ, ஸ்ரீ நாராயணரிடம் ஸ்ரீ எவ்வாறோ, அதுபோல மఘவனாகிய (இந்திரன்) மீது சசி.

Verse 80

विष्णुं कीर्ती रुषा मूर्यं वसिष्ठं चाप्यरुन्धती / नैतास्तु विजहत्येतान् भर्तॄन् देव्यः कदाचन

கீர்த்தி விஷ்ணுவிடம், ரூஷா மூர்யனிடம், அருந்ததி வசிஷ்டரிடம்—இத்தேவியர் தம் கணவர்களை ஒருபோதும் விட்டு நீங்கார்.

Verse 81

आवर्तमानाः कल्पेषु जायन्ते तैः पुनः सह / एवं प्राचेतसो दक्षो जज्ञे वै चाक्षुषेंऽतरे

அவர்கள் கல்பங்களில் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பி, அவர்களோடு சேர்ந்து மறுபடியும் பிறக்கின்றனர். இவ்வாறே பிராசேதஸ தக்ஷன் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் பிறந்தான்.

Verse 82

दशभ्यस्तु प्रचेतोभ्यो मारिषायां पुनर्नृपः / जज्ञे तदाभिशापेन द्वितीय इति नः श्रुतम्

பத்து பிரசேதர்களால் மாரிஷாவின் கருவில் அந்த அரசன் மீண்டும் பிறந்தான்; அந்நேர சாபத்தினால் அவன் ‘இரண்டாம்’ என அழைக்கப்பட்டான் என்று நாம் கேட்டோம்.

Verse 83

भृगवादयश्च ये सप्त जज्ञिरे च महर्षयः / आद्ये त्रेतायुगे पूर्वं मनोर्वैवस्वतस्य च

பிருகு முதலிய ஏழு மகரிஷிகளும் பிறந்தனர்—ஆதி திரேதாயுகத்தில், வைவர்ஸ்வத மனுவுக்கு முன்பாக.

Verse 84

देवस्य महतो यज्ञे वारुणीं बिभ्रतस्तनुम् / इत्येषो ऽनुशयो ह्यासीत्तयोर्जात्यन्तरानुगः

மகாதேவனின் மகா யாகத்தில் (ஒருவன்) வாருணீ வடிவ உடலைத் தாங்கினான்—இதுவே அந்த முன்சார்ந்த அனுஷயம்; அது அவரிருவரின் பிறவிமாற்றங்களிலும் தொடர்ந்தது.

Verse 85

प्रजापतेश्च दक्षस्य त्र्यबकस्य च धीमतः / तस्मान्नानुशयः कार्यो वैरेष्विह कदाचन

பிரஜாபதி தக்ஷனும் திர்யம்பகன் (சிவனும்) அறிவுடையோர்; ஆகையால் இவ்வுலகில் பகைமை குறித்து எந்நாளும் அனுஷயம்—உள்ளக் கசப்பு—கொள்ளக் கூடாது.

Verse 86

जात्यन्तरगतस्यापि भवितस्य शुभाशुभैः / ख्यातिं न मुञ्चते जन्तुस्तन्न कार्यं विपश्चिता

வேறு ஜாதியில் பிறந்தாலும், நல்வினைத் தீவினை காரணமாக உயிர் தன் புகழை விடாது; ஆகவே அறிவாளர் அத்தகைய செயலைச் செய்யக் கூடாது.

Verse 87

इत्येषा समनुक्रान्ता कथा पापप्रमोचनी / या दक्षमधिकृत्येह त्वया पूर्वं प्रचौदिता

இவ்வாறு பாபநிவாரணி இந்தக் கதை சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டது; இது தக்ஷனைப் பற்றியது, நீ முன்பு கேட்டுத் தூண்டியதே.

Verse 88

पितृवंशप्रसंगेन कथा ह्येषा प्रकीर्त्तिता / पितॄणामानुपूर्व्येण देवान्वक्ष्याम्यतः परम्

பித்ருவம்சப் பிரசங்கத்தால் இக்கதை கூறப்பட்டது; இனி பித்ருக்களின் வரிசைப்படி தேவர்களை நான் உரைப்பேன்.

Verse 89

त्रेतायुगमुखे पूर्वमासन्स्वायंभुवेंऽतरे / देवायामा इति ख्याताः पूर्वं ये यज्ञसूनवः

முன்னொரு காலத்தில் த்ரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில், ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில், முன்பு யஜ்ஞனின் புதல்வர்களாக இருந்தோர் ‘தேவாயாமா’ எனப் புகழப்பட்டனர்.

Verse 90

प्रथिता ब्रह्मणः पुत्रा अजत्वादजितास्तु ते / पुत्राः स्वायंभुवस्यैते शक्ता नाम तु मानसाः

அவர்கள் பிரம்மாவின் புகழ்பெற்ற புதல்வர்கள்; அஜன் (அஜன்மன்) என்பதால் ‘அஜிதர்’ என அழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் ஸ்வாயம்புவனின் மனப்புதல்வர்கள்; ‘சக்தா’ என்ற நாமத்தினர்.

Verse 91

तेषां यतो गणा ह्येते देवानां तु त्रयः स्मृताः / छन्दजास्तु त्रयस्त्रिंशत्सर्गे स्वायंभुवस्य ह

இவர்களிலிருந்தே இக் கணங்கள் தோன்றின; தேவர்களுக்கு மூன்று வகைகள் என்று ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஸ்வாயம்புவ மனுவின் ஸர்கத்தில் சந்தஜ தேவர்கள் முப்பத்துமூன்று எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 92

यदुर्ययातिर्देवौ द्वौ वीवधस्रासतो मतिः / विभासश्च क्रतुश्चैव प्रयातिर्विश्रुतो द्युतिः

யது, யயாதி—இரு தேவர்கள்; மேலும் வீவதஸ்ராஸ, மதி. விபாஸ, க்ரது, மற்றும் பிரயாதி—இவர்கள் புகழ்பெற்ற ஒளிமிகு தேவர்கள்.

Verse 93

वायव्यः संयमश्चैव यामा द्वादश कीर्त्तिताः / असमश्चोग्रदृष्टिश्च सुनयो ऽथ शुचिश्रवाः

வாயவ்யன், ஸம்யமன்—இவர்கள் யாமா எனப்படும் பன்னிரண்டு தேவர்கள் என்று கீர்த்திக்கப்படுகின்றனர். மேலும் அஸமன், உக்ரத்ருஷ்டி, ஸுநய, சுசிச்ரவா ஆகியோரும் சேர்க்கப்படுகின்றனர்.

Verse 94

केवलो विश्वरूपश्च सुदक्षो मधुपस्तथा / तुरीय इद्रयुक्चैव युक्तो ग्रावजितस्तु वै

கேவலன், விஸ்வரூபன், ஸுதக்ஷன், மதுபன்; மேலும் துரீயன், இத்ரயுக், யுக்தன், கிராவஜித்—இவர்களும் (தேவகணங்களில்) கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 95

चनिमा विश्वदेवा च जविष्ठो मितवानपि / जरो विभुर्विभावश्च स ऋचीको ऽथ दुर्दिहः

சனிமா, விஸ்வதேவா; மேலும் ஜவிஷ்ட, மிதவான். ஜரோ, விபு, விபாவ, ருசீகோ, மற்றும் துர்திஹ—இவர்களும் (தேவர்கள்) எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 96

श्रुतिर्गृणानो ऽथ बृहच्छुक्रा द्वादश कीर्त्तिताः / आसन्स्वायंभुवस्यैते चान्तरे सोमपायिनः

ஸ்ருதி, க்ருணான, மேலும் ப்ருஹச்சுக்ரர்—இவர்கள் பன்னிருவர் எனப் புகழப்பட்டனர். ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் இவர்கள் அனைவரும் சோமபானம் செய்தோர் ஆவர்.

Verse 97

दीप्तिमन्तो गणा ह्येते वीर्यवन्तो महाबलाः / तेषामिन्द्रस्तद्दा ह्यासीत्प्रथमे विश्वभुक्त प्रभुः

இக் கணங்கள் ஒளிமிக்கோர், வீரியமிக்கோர், மாபெரும் பலமுடையோர். அப்போது அவர்களில் முதல்வனாக இந்திரன் இருந்தான்—உலகத்தை ஆளும் பிரபு.

Verse 98

असुरा ये तदा तेषामासन् दायादबान्धवाः / सुपर्णयक्षगन्धर्वाः पिशाचोरगराक्षसाः

அப்போது இருந்த அசுரர்கள் அவர்களுக்குரிய பங்காளிகள்; ஆனால் உறவினர்கள் அல்லர். சுபர்ணர், யக்ஷர், கந்தர்வர், பிசாசர், உரகர், ராக்ஷசர் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 99

अष्टौ ताः पितृभिः सार्द्धमासन्या देवयोनयः / स्वायंभुवेन्तरे ऽतीताः प्रजास्तासां महस्रशः

அந்த எட்டு தேவயோனிகள் பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து வேறொரு வகையாயிருந்தனர். ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் அவர்கள் கடந்தனர்; அவர்களின் சந்ததி எண்ணற்ற ஆயிரங்கள்.

Verse 100

प्रभावरूपसंपन्ना आयुषा च बलेन च / विस्तरादिह नोच्यन्ते माप्रसंगो भवेदिह

அவர்கள் பிரபாவம், ரூபம், ஆயுள், பலம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தோர். இங்கே விரிவாகச் சொல்லப்படவில்லை; உரை நீளாமல் இருக்கவே.

Verse 101

स्वायंभुवो विसर्गस्तु विज्ञेयः सांप्रतेन ह / अतीतो वर्तमानेन दृष्टो वैवस्वते न सः

ஸ்வாயம்புவ சிருஷ்டி-விஸர்கம் இக்காலத்தால் அறியப்பட வேண்டும்; வைவைஸ்வத மன்வந்தரத்தில் அது இன்றையோர்க்கு தோன்றாது, அது கடந்ததாகும்।

Verse 102

प्रजाभिर्देवाताभिश्च ऋषिभिः पितृभिः सह / तेषां सर्पर्षयः पूर्वमासन्ये तान्निबोधत

பிரஜைகள், தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் இவர்களுடன்—அவர்களுக்கு முன்பே சர்ப்பரிஷிகள் இருந்தனர்; அவர்களைப் பற்றி கேட்டு அறிக.

Verse 103

भृग्वं गिरा मरीचिश्च पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः / अत्रिश्चैव वसिष्ठस्च सप्त स्वायंभुवे ऽतरे

பிருகு, அங்கிரஸ், மரீசி, புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, அத்திரி மற்றும் வசிஷ்டன்—ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் இவ்வேழு ரிஷிகள்.

Verse 104

आग्नीध्रश्चाग्निबाहुश्च मोधा मेधातिथिर् वसुः / ज्योतिष्मान् द्युतिमान्हव्यः सवनः सत्त्र एव च

ஆக்நீத்ரன், அக்னிபாஹு, மோதாக, மேதாதிதி, வசு, ஜ்யோதிஷ்மான், த்யுதிமான், ஹவ்யன், ஸவனன், ஸத்த்ரன்—இவையும் (முக்கிய) பெயர்கள்.

Verse 105

मनोः स्वायंभुवस्यैते दश पुत्रा महौजसः / वायुवेगा महासत्त्वा राजानः प्रथमेंऽतरे

ஸ்வாயம்புவ மனுவின் இப்பத்து புதல்வரும் மகத்தேஜஸுடையோர்; காற்றின் வேகமென விரைந்தோர், மாபெரும் வலிமையுடையோர்—முதல் மன்வந்தரத்தில் அரசர்களாயினர்।

Verse 106

सासुरं तत्सुगन्धर्वं सयक्षोरगराक्षसम् / सपिशाचमनुष्यञ्च ससुपर्णाप्सरोगणम्

அதில் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், நாகர்கள், ராட்சசர்கள், பிசாசுகள், மனிதர்கள், மேலும் சுபர்ணர்கள் மற்றும் அப்சரைகளின் கூட்டமும் இருந்தது.

Verse 107

नशक्यमानु पूर्व्येण वक्तुं वर्षशतैरपि / बहुत्वान्नामधेयानां संख्या तेषां कुतः कुले

முன்னோர்களின் முறையின்படி நூறு நூறு ஆண்டுகள் சொல்லினாலும் அதை விவரிக்க இயலாது; பெயர்கள் மிகுதியால் அவர்களுடைய குலங்களின் எண்ணிக்கையை எவ்வாறு கணக்கிட முடியும்?

Verse 108

या वै प्रजा युगाख्यास्तु आसन्स्वायंभुवेंऽतरे / कालेन महतातीता अयनाब्दयुगक्रमैः

ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் யுகப் பெயரால் அறியப்பட்ட அந்தப் பிரஜைகள், மகாகாலத்தின் ஓட்டத்தில் அயனம், ஆண்டு, யுகம் என்ற வரிசையால் கடந்துபோயின.

Verse 109

ऋषय ऊचुः क एष भगवान् कालः सर्वभूतापहारकः / कस्य योनिः किमादिश्च किं सतत्त्वः किमात्मकः

ரிஷிகள் கூறினர்—அனைத்து உயிர்களையும் அபகரிப்பவன் இந்த பகவான் காலன் யார்? அவனுடைய யோனி யாருடையது, அவனுடைய ஆதியெது, அவனுடைய தத்துவமெது, அவனுடைய ஆத்மஸ்வரூபமெது?

Verse 110

किमस्य चक्षुः का मूर्तिः के वा अवयवाः स्मृताः / किं नामधेयं को ऽस्यात्मा एप्तत्त्वं ब्रूहि तत्त्वतः

அவனுடைய கண் எது, அவனுடைய மூர்த்தி எது, அவனுடைய அங்கங்கள் எவை என்று ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன? அவனுடைய பெயர் என்ன, அவனுடைய ஆத்மா யார்—இத்தத்துவத்தை உண்மையாய் கூறுங்கள்.

Verse 111

सूत उवाच श्रूयता कालसद्भावः श्रुत्वा चैवावधार्यताम् / सूर्ययोनिर्निमेषादिः संख्याचक्षुः स उच्यते

சூதர் கூறினார்—காலத்தின் உண்மை நிலையைக் கேளுங்கள்; கேட்டபின் நன்கு மனத்தில் நிலைநிறுத்துங்கள். சூரியத்திலிருந்து தோன்றும் நிமேஷம் முதலியவை அதன் ஆதாரம்; அது ‘எண்ணிக்கை-கண்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 112

मूर्तिरस्य त्वहो रात्रो निमेषावयवश्च सः / संवत्सरः सतत्त्वश्च नाम चास्य कलात्मकः

அதன் உருவம் பகலும் இரவும்; நிமேஷம் முதலியவை அதன் அங்கங்கள். அதுவே ‘சம்வத்ஸர’ எனும் தத்துவம்; அதன் பெயரும் ‘கலாத்மக’ என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 113

साम्प्रतानागतातीतकालात्मा स प्रजापतिः / पञ्चधा प्रविभक्तां तु कालावस्थां निबोधत

அந்தப் பிரஜாபதி நிகழ், வருங்காலம், கடந்தகாலம் ஆகிய மூன்று காலங்களின் ஆத்மாவாக இருக்கிறார். இப்போது ஐந்து வகையாகப் பிரிக்கப்பட்ட காலநிலையை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 114

दिवसार्द्धमासमासैश्च ऋतुभिस्त्वयनैस्तथा / संवत्सरस्तु प्रथमो द्वितीयः परिवत्सरः

நாள், அரைநாள், மாதம்-உபமாதம், பருவங்கள், அயனங்கள் முதலிய அளவுகளின் வரிசையில்—முதலாவது ‘சம்வத்ஸர’ம்; இரண்டாவது ‘பரிவத்ஸர’ம் எனப்படும்.

Verse 115

इड्रवत्सरस्तृतीयश्च चतुर्थश्चानुवत्सरः / पञ्चमो वत्सरस्तेषां कालःस युगसज्ञितः

மூன்றாவது ‘இட்ரவத்ஸர’ம்; நான்காவது ‘அனுவத்ஸர’ம். ஐந்தாவது ‘வத்ஸர’ம்; இவைகளின் இந்தக் காலம் ‘யுகம்’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 116

तेषां तत्त्वं प्रवक्ष्यामि कीर्त्यमानं निबोधत / क्रतुरग्निस्तु यः प्रोक्तः स तु संवत्सरो मतः

அவற்றின் தத்துவத்தை நான் உரைக்கிறேன்; பாடப்படுவதைக் கவனித்து அறிக. ‘க்ரது-அக்னி’ எனச் சொல்லப்படுபவன், அவனே ‘ஸம்வத்ஸரன்’ எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 117

आदितेयस्त्वसौ सूर्यः कालाग्निः परिवत्सरः / शुक्लकृष्णगतिश्चापि अपां सारमयः खगः

அந்த சூரியன் ஆதிதேயன்; ‘காலாக்னி’யே ‘பரிவத்ஸரன்’. அவனுடைய நடை வெள்ளை-கருப்பு (சுக்ல-கிருஷ்ண) பக்கங்களின்படி; அவன் நீரின் சாரமயமான பறவை (ககன்).

Verse 118

स इडावत्सरः सोमः पुराणे निश्चयं गतः / यश्चायं पवते लोकांस्तनुभिः सप्तसप्तभिः

அந்த சோமனே ‘இடாவத்ஸரன்’ என்று புராணம் உறுதியாகக் கூறுகிறது. அவனே ஏழு-ஏழு உருவங்களால் உலகங்களைப் புனிதப்படுத்துகிறான்.

Verse 119

अनुवाता च लोकस्य स वायुरनुवत्सरः / अहङ्कारादुदग्रुद्रः संभूतो ब्रह्मणास्तु यः

உலகத்தின் அனுவாதம் (தொடர்ந்து வரும் காற்று) அவனே; அந்த வாயுவே ‘அனுவத்ஸரன்’. மேலும் பிரம்மாவிலிருந்து அகங்காரத்தால் தோன்றிய உக்கிர ருத்ரன் அவன்.

Verse 120

स रुद्रो वत्सर स्तेषां विज्ञेयो नीललोहितः / सतत्त्वं तस्य वक्ष्यमि कीर्त्यमानं निबोधत

அவர்களில் அந்த ருத்ரனே ‘வத்ஸரன்’; அவனை ‘நீலலோஹிதன்’ என்று அறிக. அவனுடைய தத்துவத்தை நான் உரைப்பேன்; பாடப்படுவதைக் கவனித்து உணர்க.

Verse 121

अङ्गप्रत्यङ्गसंयोगात्कालात्मा प्रतितामहः / ऋक्सामयजुषां योनिः पञ्चानां पतिरीश्वरः

அங்கப்-பிரத்யங்கங்களின் சேர்க்கையால் அவர் காலாத்மாவான பரம பிதாமகர்; ருக்-சாம-யஜுஸ் வேதங்களின் மூலமும், பஞ்சங்களின் அதிபதியான ஈசுவரனும் ஆவார்.

Verse 122

सो ऽग्निर्यमश्च कालश्च संभूतिः स प्रजापतिः / प्रोक्तः संवत्सरश्चेति सूर्य चोनिर्मनीषिभिः

அவரே அக்னி, அவரே யமன், அவரே காலன்; அவரே சம்பூதி, அவரே பிரஜாபதி. ஞானிகள் அவரை ‘சம்வத்ஸரன்’ என்றும் ‘சூர்ய-யோனி’ என்றும் கூறினர்.

Verse 123

यस्मात्कालविभागानां मासर्त्वयनयोरपि / ग्रहनक्षत्रशीतोष्णवर्षायुः कर्मणां तथा

அவரிடமிருந்தே காலப் பிரிவுகள்—மாதம், பருவம், அயனம்—மேலும் கிரக-நட்சத்திரங்கள், குளிர்-வெப்பம், மழை, ஆயுள் மற்றும் கர்மங்களின் ஒழுங்கும் தோன்றுகின்றன.

Verse 124

योनिः स प्रविभागानां दिवसानां च भास्करः / वैकारिकः प्रसन्नात्मा ब्रह्मपुत्रः प्रजापतिः

அவரே அந்தப் பிரிவுகளின் மூலமும், நாட்களின் பாஸ்கரனும்; அவர் வைகாரிகன், பிரசன்னாத்மா, பிரம்மபுத்திரப் பிரஜாபதி ஆவார்.

Verse 125

एको नैको ऽथ दिवसो मासो ऽथर्तुः पितामहः / आदित्यः सविता भानुर्जीवनो ब्रह्मसत्कृतः

அவர் ஒருவனும், பலவனுமாக உள்ளார்; அவர் நாள், மாதம், பருவங்களின் பிதாமகர். அவர் ஆதித்யன், சவிதா, பானு—உயிரளிப்பவன்—பிரம்மனால் போற்றப்பட்டவன்.

Verse 126

प्रभवश्चाव्ययश्चैव भूतानां तेन भास्करः / ताराभिमानी विज्ञेयो द्वितीयः परिवत्सरः

அந்த பாஸ்கரன் எல்லா உயிர்களுக்கும் தோற்றமும் அழிவிலாதவனும்; நட்சத்திரங்களின் அதிபதி என அறியப்படுவான்—அவனே இரண்டாம் பரிவத்ஸரன்.

Verse 127

सोमः सर्वौंषधिपतिर्यस्मात्स प्रपितामहः / आजीवः सर्वभूतानां योगक्षेमकृदीश्वरः

சோமன் எல்லா மூலிகைகளின் அதிபதி; ஆகவே அவர் ப்ரபிதாமஹன் எனப் போற்றப்படுகிறார். அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் வாழ்வாதாரம், யோக-க்ஷேமம் அருளும் ஈசன்.

Verse 128

आवेक्षमाणः सततं बिभर्ति जगदंशुभिः / तिथीनां पर्वसंधीनां पूर्णिमादर्शयोरपि

அவன் எப்போதும் நோக்கி, தன் கதிர்களால் உலகைத் தாங்குகின்றான்; திதிகள், பண்டிகைச் சந்திகள், பௌர்ணமி மற்றும் அமாவாசையையும் ஒழுங்குபடுத்துகின்றான்.

Verse 129

योनिर्निशाकरो यश्च अमृतात्मा प्रजापतिः / तस्मात्स पितृमान्सोमः स्मृत इङ्वत्सरात्मकः

யோனி, நிசாகரன், அமிர்தாத்மா பிரஜாபதி ஆகிய அவர் காரணமாக, பித்ருக்களுடன் தொடர்புடைய சோமன் ‘இங்வத்ஸர’ ரூபமாக நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 130

प्राणापानसमानाद्यैर्व्यानोदानात्मकैरपि / कर्मभिः प्राणिनां लोके सर्वचेष्टाप्रवर्तकः

பிராணன், அபானன், சமானன் முதலியனவும், வியான-உதான ரூபமான செயல்களாலும், உலகில் உயிர்களின் எல்லாச் செயற்பாடுகளையும் அவனே இயக்குகின்றான்.

Verse 131

पञ्चानां चेन्द्रियमनोर्बुद्धिस्मृतिबलात्मनाम् / समानकालकरणक्रियाः संपादयन्नपि

ஐந்தின்—இந்திரியம், மனம், புத்தி, ஸ்மృతి, பலம், ஆத்மா—இவற்றின் ஒரேகாலச் செயல்களையும் அவர் நிறைவேற்றினாலும்।

Verse 132

सर्वात्मा सर्वलोकेश आवहप्रवहादिभिः / वर्त्तते चोपकारैर्यस्तनुभिः सप्तसप्तभिः

அவர் எல்லாவற்றின் ஆத்மா, எல்லா உலகங்களின் ஈசன்; ஆவஹ-ப்ரவஹ முதலிய உபகாரங்களால், ஏழு-ஏழு உடல்களாகச் செயல்படுகிறார்।

Verse 133

विधाता सर्वभूतानाङ्क्षेमी नित्यं प्रभञ्जनः / योनिरग्नेरपां भूमे रवेश्चन्द्रमसश्चयः

அவர் விதாதா, எல்லா உயிர்களுக்கும் க்ஷேமகரன், நித்திய ப்ரபஞ்சனன்; அக்கினி, நீர், பூமி, சூரியன், சந்திரன் ஆகியவற்றின் காரண-யோனியும் அவரே।

Verse 134

वायुः प्रजापतिर्भूतो लोकात्मा प्रपितामहः / अहोरात्रकरस्तस्मात्स वायुरनुवत्सरः

வாயுவே பிரஜாபதியாகி, உலகாத்மா, ப்ரபிதாமஹன்; அவனே பகல்-இரவை உருவாக்குபவன், ஆகவே அந்த வாயு ‘அனுவத்ஸர’ எனப் பெயர்பெறும்।

Verse 135

एते प्रजानां पतयश्चत्वार उपपक्षजाः / पितरः सर्वलोकानां लोकात्मानः प्रकीर्त्तिताः

இந்த நான்கு உபபக்ஷஜப் பிரஜாபதிகள் பிரஜைகளின் அதிபதிகள்; இவர்களே எல்லா உலகங்களின் பிதர்கள், உலகாத்மாக்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்।

Verse 136

ध्यायतो ब्रह्माणो वक्त्रादुदन्समभवद्भवः / ऋषिर्विप्रा महादेवो भूतात्मा प्रपितामहः

பிரம்மா தியானித்துக் கொண்டிருக்கையில் அவரது முகத்திலிருந்து உதித்து பவனாகிய சிவன் வெளிப்பட்டார்; அவர் ரிஷி, விப்ரர், மகாதேவர், எல்லாப் பூதங்களின் ஆத்மா, ப்ரபிதாமஹர்.

Verse 137

ईश्वरः सर्वभूतानां प्रणवो यो ऽथपठ्यते / आत्मावेशेन भूतानामङ्गप्रत्यङ्गसंभवः

எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈசுவரனாகிய அவர் ‘ப்ரணவம்’ எனப் பாடப்படுகிறார்; தன் ஆத்மாவேசத்தால் உயிர்களின் அங்கப் பிரத்யங்கங்கள் தோன்றச் செய்கிறார்.

Verse 138

उन्मादको ऽनुग्रहकृद्रुद्रो वत्सर उच्यते / सूर्य्यश्च चन्द्रमाश्चाग्निर्वायू रुद्रस्तथैव च

உன்மாதகனும் அருள்புரிவோனுமான ருத்ரன் ‘வத்ஸரன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்; சூரியன், சந்திரன், அக்னி, வாயு—இவையும் அதுபோல ருத்ரனே.

Verse 139

युगाभिमानी कालात्मा नित्यं संक्षयकृद्विभुः / रुद्रः प्रविष्टो भगवाञ्जगत्यस्मिन्स्वतेजसा

யுகங்களின் அதிபதி, காலாத்மா, எப்போதும் லயத்தைச் செய்பவன் ஆகிய அந்த விபுவான பகவான் ருத்ரன் தன் தெய்வீகத் தேஜஸால் இவ்வுலகில் புகுந்துள்ளார்.

Verse 140

आश्रयान्मयि संयोगात्तनुभिर्नाममिस्तथा / ततस्तस्य तु वीर्येण लोकानुग्रहकारकम्

என்னில் ஆதரவு கொண்டு, என்னுடன் சேர்க்கையால், அவர் பல உடல்களால் அதற்கேற்ற நாமங்களைத் தரித்தார்; பின்னர் அவரது வீரியத்தால் உலகங்களுக்கு அருள்செய்யும் செயல் நிகழ்ந்தது.

Verse 141

देवत्वं च पितृत्वं च कालत्वं चास्य यत्परम् / तस्माद्वै सर्वथा रुद्रस्तद्विद्वद्भिरभीज्यते

அவரில் உன்னதமான தேவத்துவம், பிதൃത്വம், காலத்துவம் இருப்பதால், எல்லாவிதத்திலும் ருத்ரன் அறிஞர்களால் வணங்கப்படுகிறார்.

Verse 142

यतः पतिः स भगवान् प्रजेशानां प्रजापतिः / भावनः सर्वभूतानां सर्वात्मा नीललोहितः

அவரே பிரஜேசர்களின் அதிபதி, பிரஜாபதி எனும் பகவான்; எல்லா உயிர்களையும் வளர்ப்பவர், சர்வாத்மா, நீலலோஹிதன்.

Verse 143

औषधीः प्रतिसंधत्ते रुद्रः क्षीणाः पुनःपुनः / प्रजापतिमुखैर्देवैः सम्यगिष्टफलार्थिभिः

ருத்ரன் சோர்ந்துபோன மூலிகைகளை மீண்டும் மீண்டும் புதுப்பித்து இணைக்கிறார்; பிரஜாபதி முதலான தேவர்கள் யாகப் பலன் வேண்டி அவரை முறையாக வழிபடுகின்றனர்.

Verse 144

त्रिभिरेव कपालैश्च त्रयंबकैरौषधिक्षये / इज्यते भगवान् यस्मात्तस्मार्त्र्यंबक उच्यते

மூலிகைகள் குறையும்போது, மூன்று கபாலங்களையுடைய திர்யம்பகர்களால் பகவான் வழிபடப்படுவதால், அவர் ‘திர்யம்பகன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 145

गायत्री चैव त्रिष्टुप्च जगती चैव याः स्मृताः / त्र्यंबका नामतः प्रेम्णा योनयस्ता वनस्पतेः

காயத்ரீ, திரிஷ்டுப், ஜகதீ என நினைவுகூரப்படும் சந்தங்கள், அன்புடன் ‘திர்யம்பகா’ என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுகின்றன; அவை வனஸ்பதியின் யோனிகள் (உற்பத்தித் தளங்கள்).

Verse 146

ताभिरेकत्वभूताभिस्त्रिविधाभिः स्ववीर्यतः / त्रिसाधनः पुरोडाशस्त्रिकपालः स वै स्मृतः

அந்த மூன்று வகை, ஒன்றாயின சக்திகளால், தன் வீரியத்தினால் அந்த புரோடாசம் ‘திரிசாதன’மும் ‘திரிகபால’மும் என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 147

त्र्यंबकः स पुरोडाशस्तेनैष त्र्यंबकः स्मृतः / इत्येतत्पञ्चवर्षं हि युगं प्रोक्तं मनीषिभिः

அந்த புரோடாசம் ‘த்ரியம்பக’ம்; ஆகவே இதுவும் ‘த்ரியம்பக’ம் என நினைக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு ஐந்து ஆண்டுகள் ஒரு யுகம் என ஞானிகள் கூறினர்।

Verse 148

यश्चैष पञ्चधात्मा वै प्रोक्तः संवत्सरो द्विजैः / सैकः षट्को विजज्ञे ऽथ मध्वादिऋतुसंज्ञकः

இருபிறப்போர் ஐந்து வடிவ ஆத்மையுடையது என உரைத்த அந்த ‘சம்வத்ஸரம்’ ஒன்றே, பின்னர் ‘மது’ முதலிய பெயர்களுடன் ஆறு பருவங்களாக அறியப்பட்டது।

Verse 149

ऋतुपुत्रार्त्तवाः पञ्च इति सर्गः समासतः / इत्येष बहुमानो वै प्राणिना जीवितानि च / नदीवेग इवासक्तः कालो धावति संहरन्

‘ருது-புத்ர’ மற்றும் ‘ஆர்த்தவ’ எனும் ஐந்தே—சுருக்கமாகச் சிருஷ்டி. இவ்வாறு காலம், நதிவேகம்போல் பற்றுடன் ஓடி, உயிர்களின் வாழ்வை பறித்துச் செல்கிறது।

Verse 150

एतेषां यदपत्यं वै तदशक्यं प्रमाणतः / बहुत्वात्परिसंख्यातुं पुत्र पौत्रमनन्तकम्

இவர்களின் சந்ததி அளவோடு நிர்ணயிக்க இயலாதது; மிகுதியால் மகன், பேரன் முதலிய முடிவற்ற சந்ததியை எண்ண இயலாது।

Verse 151

इमं वंशं प्रजेशानां महतः पुण्यकर्मणाम् / कीर्त्तयन्पुण्यकीर्त्तीनां महतीं सिद्धिमाप्नुयात्

மிகப் புண்ணியக் கர்மம் உடைய பிரஜாபதிகளின் இவ்வம்சத்தை, புண்ணிய கீர்த்தியுடையோரின் புகழை யார் பாடுகின்றாரோ, அவர் மாபெரும் சித்தியை அடைவார்.