Adhyaya 74

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे विष्णुमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रिसप्ततितमो ऽध्यायः // ७३// सूत उवाच तुर्वसोस्तु सुतो वह्निर्वह्नेर्गोभानुरात्मजः / गोभानोस्तु सुतो वीर स्त्रिसानुरपाजितः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘விஷ்ணுமாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் எழுபத்திமூன்றாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—துர்வசுவின் மகன் வஹ்னி; வஹ்னியின் மகன் கோபானு; கோபானுவின் வீர மகன் ஸ்த்ரிசானு (அபாஜித) ஆவான்.

Verse 2

करन्धमस्तु त्रैसानो मरुत्तस्तस्य चात्मजः / अन्यस्त्वाविज्ञितो राजा मरुत्तः कथितः पुरा

த்ரைசானுவின் மகன் கரந்தம; அவனுடைய மகன் மருத்தன். பழங்காலத்தில் ‘மருத்தன்’ என அழைக்கப்பட்ட இன்னொரு அறியப்படாத அரசனும் கூறப்பட்டுள்ளான்.

Verse 3

अनपत्यो मरुत्तस्तु स राजासीदिति श्रुतम् / दुष्कन्तं पौरवं चापि स वै पुत्रमकल्पयत्

மருத்தன் அரசன் பிள்ளையில்லாதவன் என்று கேள்விப்பட்டோம். ஆகவே அவன் பௌரவ குலத்துத் துஷ்கந்தனைத் தன் மகனாக ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 4

एवं ययातिशापेन जरासंक्रमणे पुरा / तुर्वसोः पौरवं वंशं प्रविवेश पुरा किल

இவ்வாறு யயாதியின் சாபத்தால், பழங்காலத்தில் ஜரா-மாற்றம் (ஜராசங்கிரமணம்) நிகழ்ந்தபோது, துர்வசுவின் வம்சம் பௌரவ வம்சத்தில் புகுந்தது என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 5

दुष्कन्तस्य तु दायादः सरूप्यो नाम पार्थिवः / सरूप्यात्तु तथाण्डीरश्चत्वारस्तस्य चात्मजाः

துஷ்கந்தனின் வாரிசு ‘சரூப்ய’ எனும் அரசன். சரூப்யனிடமிருந்து ‘அண்டீர’ மற்றும் அவனுடைய நான்கு மகன்கள் பிறந்தனர்.

Verse 6

पाण्ड्यश्च केरलश्चैव चोलः कुल्यस्तथैव च / तेषां जनपदाः कुल्याः पाण्ड्याश्चोलाः सकेरलाः

பாண்டியன், கேரளன், சோழன், குல்யன் ஆகியோர் ஜனபதங்களாகப் புகழ்பெற்றனர்; அவர்களுடைய நாடுகள் குல்ய, பாண்டிய, சோழ, கேரள எனப் பெயர்பெற்றன.

Verse 7

द्रुह्योश्च तनयौ वीरौ बभ्रुः सेतुश्च विश्रुतौ / अरुद्धः सेतुपुत्रस्तु बाब्रवो रिपुरुच्यते

த்ருஹ்யுவின் இரு வீர புதல்வர்கள் பப்ரு மற்றும் சேது எனப் புகழ்பெற்றனர்; சேதுவின் மகன் அருத்தன் ‘பாப்ரவ’ என அழைக்கப்பட்டு, பகைவரை அழிப்பவன் எனக் கூறப்பட்டது.

Verse 8

यौवनाश्वेन समितौ कृच्छेण निहतो बली / युद्धं सुमहदासीत्तु मासान्परिचतुर्दश

யௌவனாஷ்வனுடன் மோதியபோது அந்த வலிமைமிக்கவன் மிகக் கடினமாகக் கொல்லப்பட்டான்; அந்தப் போர் மிகப் பெரிதாய் பதினான்கு மாதங்கள் நீடித்தது.

Verse 9

अरुद्धस्य तु दायादो गान्धारो नाम पार्थिवः / ख्यायते यस्य नाम्ना तु गान्धारविषयो महान्

அருத்தனின் வாரிசாக ‘காந்தார’ எனும் அரசன் தோன்றினான்; அவன் பெயராலேயே மகத்தான காந்தார நாடு புகழ்பெற்றது.

Verse 10

गान्धारादेशजाश्चापि तुरगा वाजिनां वराः / गान्धारपुत्रो धर्मस्तु धृतस्तस्य सुतो ऽभवत्

காந்தார நாட்டில் பிறந்த குதிரைகளும் குதிரைகளில் சிறந்தவை எனக் கூறப்பட்டன; காந்தாரனின் மகன் ‘தர்மம்’, அவன் மகன் ‘த்ருத’ ஆனான்.

Verse 11

धृतस्य दुर्दमो जज्ञे प्रचेतास्तस्य चात्मजः / प्रचेतसः पुत्रशतं राजानः सर्व एव ते

த்ருதனுக்கு துர்தமன் எனும் மகன் பிறந்தான்; அவனுடைய மகன் பிரசேதா. பிரசேதஸுக்கு நூறு மகன்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் அரசர்களாயினர்.

Verse 12

म्लेच्छराष्ट्राधिपाः सर्वे ह्युदीचीं दिशमास्थिताः / अनोश्चैव सुता वीरास्त्रयः परमधार्मिकाः

அவர்கள் அனைவரும் ம்லேச்ச அரசுகளின் அதிபதிகள்; வடதிசையில் தங்கியிருந்தனர். மேலும் அனுவுக்கும் மூன்று வீரப் புதல்வர்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் மிகுந்த தர்மநெறியினர்.

Verse 13

सभानरः कालचक्षुः पराक्षस्चेति विश्रुताः / सभानरस्य पुत्रस्तु विद्वान्कालानलो नृपः

அவர்கள் சபானரன், காலசக்ஷு, பராக்ஷன் என்று புகழ்பெற்றனர். சபானரனின் மகன் அறிவுடைய அரசன் காலானலன் ஆவான்.

Verse 14

कालानलस्य धर्मात्मा सृंजयो नाम विश्रुतः / सृंजयस्याभवत्पुत्रो वीरो नाम्ना पुरञ्जयः

காலானலனுக்கு தர்மமிகு மகன் ஸ்ருஞ்ஜயன் என்று புகழ்பெற்றான். ஸ்ருஞ்ஜயனுக்கு புரஞ்சயன் எனும் வீர மகன் பிறந்தான்.

Verse 15

आसीदिन्द्रसमो राजा प्रतिष्टितयशादिवि / महामनाः सुतस्तस्य महाशालस्य धार्मिकः

அந்த அரசன் இந்திரனுக்கு ஒப்பானவன்; அவனுடைய புகழ் விண்ணுலகிலும் நிலைபெற்றது. அவனுடைய தர்மமிகு மகன் மகாமனா எனப்பட்டான்; அவன் மகாசாலனின் புதல்வன்.

Verse 16

सप्तद्वीपेश्वरो राजा चक्रवर्त्ती महायशाः / महामनास्तु द्वौ पुत्रौ जनयामास विश्रुतौ

ஏழு தீவுகளின் அதிபதியான, மகாயசம் பெற்ற சக்கரவர்த்தி அரசன், உயர்ந்த மனத்துடன் புகழ்பெற்ற இரண்டு புதல்வர்களை பெற்றான்.

Verse 17

उशीनरं च धर्मज्ञं तितिक्षुं चैव धार्मिकम् / उशीनरस्य पत्न्यस्तु पञ्च राजर्षिवंशजाः

உசீனர் என்பவன் தர்மத்தை அறிந்தவன், பொறுமையுடையவன், தர்மநெறியான். அவனுக்கு அரசரிஷி வம்சத்தில் பிறந்த ஐந்து மனைவியர் இருந்தனர்.

Verse 18

नृगा कृमी नवा दर्वा पञ्चमी च दृषद्वती / उशीनरस्य पुत्र्यस्तु पञ्च तासु कुलोद्वहाः

ந்ருகா, க்ருமீ, நவா, தர்வா, ஐந்தாவது த்ருஷத்வதீ—இவர்கள் உசீனரின் ஐந்து மகளிர்; அவர்களிடமிருந்து குலத்தைத் தாங்கும் வம்சவிருத்தியாளர் பிறந்தனர்.

Verse 19

तपस्यतः सुमहतो जाता वृद्धस्य धार्मिकाः / नृगायास्तु नृगः पुत्रो नवाया नव एव तु

மிகுந்த தவத்தில் ஈடுபட்ட முதியவருக்கு தர்மநெறியுடைய பிள்ளைகள் பிறந்தனர். ந்ருகாவுக்கு ந்ருகன் மகனாகப் பிறந்தான்; நவாவுக்கு நவனே மகனாகப் பிறந்தான்.

Verse 20

कृम्याः कृमिस्तु दर्वायाः सुव्रतो नाम धार्मिकः / दृषद्वती सुतश्चापि शिबिरौशीनरो द्विजाः

க்ருமீயிடமிருந்து க்ருமி மகன் பிறந்தான்; தர்வாவிடமிருந்து தர்மநெறியுடைய ‘சுவ்ரத’ன் பிறந்தான். த்ருஷத்வதியிடமிருந்து சிபி மற்றும் அவுசீனர் எனும் இரு த்விஜசமமான புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 21

शिबे शिवपुरं ख्यातं यौधेयं तु नृगस्य च / नवस्य नवराष्ट्रं तु कृमेस्तु कृमिला पुरी

சிபேக்கு ‘சிவபுரம்’ புகழ்பெற்றது; ந்ருகனுக்கு ‘யௌதேயம்’; நவனுக்கு ‘நவராஷ்ட்ரம்’, க்ருமிக்கு ‘க்ருமிலா’ நகரம் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 22

सुव्रतस्य तथांबष्टा शिबिपुत्रान्निबोधत / शिबेस्तु शिबयः पुत्राश्चत्वारो लोकसंमताः

சுவ்ரதனுக்குப் ‘அம்பஷ்டா’ (தேசம்) உண்டு; சிபியின் புதல்வரை அறிந்துகொள்க. சிபேக்கு ‘சிபய’ எனப்படும் நான்கு மகன்கள் உலகால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவர்கள்।

Verse 23

वृषदर्भः सुवीरस्तु केकयो मद्रकस्तथा / तेषां जनपदाः स्फीताः केकया मद्रकास्तथा

வ்ருஷதர்ப, சுவீர, கேகய, மத்ரக—இவர்கள். இவர்களின் ஜனபதங்கள் செழித்தன; கேகயரும் மத்ரகரும் சிறப்பாகப் புகழ்பெற்றனர்।

Verse 24

वृषदर्भाः सुवीराश्च तितिक्षोः शृणुत प्रजाः / तितिक्षुरभवद्राजा पूर्वस्यां दिशि विश्रुतः

வ்ருஷதர்பரும் சுவீரரும்—திதிக்ஷுவின் மக்கள்; கேளுங்கள். திதிக்ஷு அரசனானான்; கிழக்குத் திசையில் புகழ்பெற்றான்।

Verse 25

उशद्रथो महाबाहुस्तस्य हेमः सुतो ऽभवत् / हेमस्य सुतपा जज्ञे सुतः सुतपसो बलिः

மகாபாகு உசத்ரதன்; அவனுக்கு ஹேமன் மகன். ஹேமனிடமிருந்து சுதபா பிறந்தான்; சுதபாவின் மகன் பலி ஆனான்।

Verse 26

जातो मनुष्ययोन्यां वै क्षीणे वंशे प्रजेप्सया / महायोगी स तु बलिर्बद्धो यः स महामनाः

குலம் சுருங்கியபோது பிரஜையை விரும்பி அவர் மனிதயோனியில் பிறந்தார்; கட்டப்பட்ட அந்த மகாயோகி பலி மகாமனத்தவன் ஆவான்.

Verse 27

पुत्रानुत्पादयामास जातुर्वर्ण्यकरान्भुवि / अङ्गं स जनयामास वङ्गं सुह्मं तथैव च

பூமியில் நான்கு வர்ணங்களையும் நிலைநிறுத்தும் புதல்வர்களை அவர் பெற்றார்; அங்கம், வங்கம், சுஹ்மம் ஆகியோரையும் அவர் பெற்றெடுத்தார்.

Verse 28

युद्धं कलिङ्गं च तथा वालेयं क्षत्रमुच्यते / वालेया ब्राह्मणाश्चैव तस्य वंशकराः प्रभोः

யுத்தம், கலிங்கம், வாலேயம் ஆகியோர் க்ஷத்திரியர் எனப்படுவர்; வாலேய பிராமணரும் அந்தப் பிரபுவின் வம்சத்தை வளர்த்தோர் ஆவர்.

Verse 29

बलेस्तु ब्रह्मणा दत्ता वराः प्रीतेन धीमतः / महायोगित्वमायुश्च कल्पस्य परिमाणकम्

ஞானமிக்க பலிக்கு மகிழ்ந்த பிரம்மா வரங்களை அளித்தார்—மகாயோகித்துவமும், ஒரு கல்ப அளவான ஆயுளும்.

Verse 30

संग्रामे वाप्यजेयत्वं धर्मे चैव प्रभावतः / त्रैलोक्यदर्शनं चैव प्राधान्यं प्रसवे तथा

போரில் அஜெயத்துவம், தர்மத்தில் பெரும் தாக்கம்; மேலும் மூவுலகத் தரிசனமும், சந்ததி-பிறப்பில் முதன்மையும்.

Verse 31

बलेश्चा प्रतिमत्वं वे धर्मतत्त्वार्थदर्शनम् / चतुरो नियतान्वर्णांस्त्वं वै स्थापयितेति वै

ஓ பலியே! உனக்கு தர்மத்தத்துவத்தின் பொருளை உணரும் தரிசனமும், முன்மாதிரி-பிரதிமைத் தன்மையும் உண்டாக; நீயே நியமிக்கப்பட்ட நான்கு வர்ணங்களையும் நிறுவுவாய்—என்று கூறப்பட்டது.

Verse 32

इत्युक्तो विभुना राजा बलिः शान्ति पराययौ / कालेन महता विद्वान्स्वं च स्थानमुपागतः

இவ்வாறு விபுவால் சொல்லப்பட்டபோது அரசன் பலி அமைதியை அடைந்தான்; நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அந்த ஞானி தன் இடத்திற்கே சென்றடைந்தான்.

Verse 33

तेषां जनपदाः स्फीता अङ्गवङ्गाश्च सुह्मकाः / पुण्ड्राः कलिङ्गश्च तथा तेषां वंशं निबोधत

அவர்களின் நாடுகள் செழித்திருந்தன—அங்கம், வங்கம், சுஹ்மம்; மேலும் புண்ட்ரம், கலிங்கமும். இப்போது அவர்களின் வம்சத்தை அறிந்துகொள்.

Verse 34

तस्य ते तनयाः सर्वे क्षेत्रजा मुनिसंभवाः / संभूता दीर्घतमसः सुदेष्णायां महौजसः

அவனுடைய அந்த எல்லா மகன்களும் க்ஷேத்ரஜர்கள், முனியால் உண்டானவர்கள்; மகாபலமிக்க தீர்கதமஸ் சுதேஷ்ணையில் அவர்களைப் பிறப்பித்தான்.

Verse 35

ऋषय ऊचुः कथं बलेः सुताः पञ्च जनिताः क्षेत्रजाः प्रभो / ऋषिणा दीर्घतमसा ह्येतत्प्रब्रूहि पृच्छताम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ பிரபுவே! பலியின் ஐந்து மகன்கள் க்ஷேத்ரஜர்களாக எவ்வாறு பிறந்தனர்? ரிஷி தீர்கதமஸால் இது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்பதை கேட்போர்க்கு விளக்குங்கள்.

Verse 36

सूत उवाच उशिजो नाम विख्यात आसीद्धीमानृषिः पुरा / भार्या वै ममता नाम बभूवास्य महात्मनः

சூதன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் உஷிஜன் என்னும் புகழ்பெற்ற, அறிவுமிக்க முனிவர் இருந்தார். அந்த மகாத்மாவின் மனைவி மமதை என்ற பெயருடையவள்.

Verse 37

उशिजस्य कनीयांस्तु पुरोधा यो दिवौकसाम् / बृहस्पतिर्बृहत्तेजा ममतां सो ऽभ्यपद्यत

உஷிஜனின் இளையவன், தேவர்களின் புரோஹிதன், பேரொளி கொண்ட பிருஹஸ்பதி மமதையை நாடி அவளிடம் அணைந்தான்.

Verse 38

उवाच ममता तं तु बृहस्पतिमनिच्छती / अन्तर्वत्न्यस्मि ते भ्रातुर्ज्येष्ठस्यास्य च भामिनी

மமதை விருப்பமின்றி பிருஹஸ்பதியிடம் கூறினாள்—நான் கர்ப்பிணி; நான் உன் மூத்த சகோதரனின் மனைவி, ஓ ஒளிமிகுந்தவனே.

Verse 39

अयं हि मे महान्गर्भो रोरवीति बृहस्पते / अजस्रं ब्रह्म चाभ्यस्य षडङ्गं वेदमुद्गिरन्

ஓ பிருஹஸ்பதே! என் கர்ப்பத்தில் உள்ள இந்த மகத்தான கரு அலறிக் குரலிடுகிறது; இடையறாது பிரம்மத்தைப் பயின்று, ஆறு அங்கங்களுடன் வேதத்தை உச்சரிக்கிறது.

Verse 40

अमोघरे तास्त्वं चापि न मां भजितुमर्हसि / अस्मिन्नेव यथाकाले यथा वा मन्यसे विभो

ஓ அமோக ரேதா! நீயும் என்னை அணுகி இன்புறத் தகுதியற்றவன்; இப்பொழுதே, உரிய காலத்தில்—நீ நினைப்பதுபோல், ஓ வியாபகனே.

Verse 41

एवमुक्तस्तया सम्यग्बृहतेजा बृहस्पतिः / कामात्मानं महात्मापि नात्मानं सो ऽभ्यधारयत्

அவள் இவ்வாறு முறையாகச் சொன்னபோதும், மகாதேஜஸ்வியான பிருஹஸ்பதி—மகாத்மாவாயினும்—தன்னைத் தானே அடக்கிக் கொள்ளவில்லை; காமமே அவரை ஆட்கொண்டது.

Verse 42

संबभूवैव धर्मात्मा तया सार्द्धं बृहस्पति / उत्सृजन्तं तदा रेतो गर्भस्थः सो ऽस्य भाषत

அப்போது தர்மாத்மாவான பிருஹஸ்பதி அவளுடன் சங்கமித்தார். அந்த வேளையில் அவர் விந்தை வெளியிடும்போது, கருவில் இருந்தவன் அவரிடம் பேசினான்.

Verse 43

शुक्रं त्याक्षीश्च मा जीव द्वयोर्नेहास्ति संभवः / अमोघरेतास्त्वं वापि पूर्वं चाहमिहागतः

ஓ ஜீவா! விந்தை விட்டுவிட்டு உயிர்வாழ்; இங்கே நம் இருவருக்கும் ஒன்றாகப் பிறப்பு இல்லை. நீ அமோக வீரியன்; நானும் முன்பே இங்கு வந்துவிட்டேன்.

Verse 44

शशाप तं तदा क्रुद्ध एवमुक्तो बृहस्पतिः / उशिजस्य सुतं भ्रातुर्गर्भस्थं भगवानृषिः

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதால் கோபமுற்ற பகவான் ரிஷி பிருஹஸ்பதி, உஷிஜனின் மகனாகிய—தன் சகோதரனின் கருவில் இருந்த மகனாகிய—அவனை அப்போது சபித்தார்.

Verse 45

यस्मात्त्वमीदृशे काले सर्वभूतेप्सिते सति / मामेवमुक्तवान्मोहात्तमो दीर्घं ग्रवेक्ष्यसि

எல்லா உயிர்களும் (சந்ததியை) விரும்பும் இத்தகைய வேளையில், மயக்கத்தால் நீ என்னிடம் இவ்வாறு கூறினாய்; ஆகவே நீ நீண்ட காலம் இருளையே காண்பாய்.

Verse 46

ततो दीर्घतमा नाम शापादृषिरजायत / अथौशिजो बृहत्कीर्तिर्बृहस्पतिरिबौजसा

அதன்பின் சாபத்தின் விளைவால் ‘தீர்கதமா’ என்னும் முனிவர் தோன்றினார்; பின்னர் அவுசிஜ குலத்துப் ‘பிருஹத்கீர்த்தி’, ஒளியில் பிருஹஸ்பதியைப் போல வெளிப்பட்டார்.

Verse 47

ऊर्द्ध्वरेतास्ततश्चापि न्यवसद्भ्रातुराश्रमे / गोधर्मं सौरभेयात्तु वृषभाच्छतवान्प्रभोः

பின்னர் ஊர்த்வரேதஸாக இருந்து அவன் தன் சகோதரன் ஆசிரமத்தில் தங்கினான்; மேலும் ஆண்டவனின் வृषபத்திடமிருந்து சௌரபேய கோதர்மத்தை உபதேசமாகப் பெற்றான்.

Verse 48

तस्य भ्राता पितृव्यस्तु चकार भवनं तदा / तस्मिन्हि तत्र वसति यदृच्छाभ्यागतो वृषः

அப்போது அவனுடைய சகோதரன், பித்ருவ்யனெனக் கருதத்தக்கவன், ஒரு இல்லத்தை அமைத்தான்; அங்கே அவன் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கையில் தற்செயலாக ஒரு வृषபம் வந்தடைந்தது.

Verse 49

दर्शार्थमास्तृतान्दर्भाञ्चचार सुरभीसुतः / जग्राह तं दीर्घ तमा विस्फुरन्तं तु शृङ्गयोः

தரிசனத்திற்காக விரிக்கப்பட்ட தர்பைகளின் மீது சுரபி-புத்திரன் நடந்தான்; அப்போது தீர்கதமா, கொம்புகள் துடித்துக் கொண்டிருந்த அந்த வृषபத்தைப் பிடித்தார்.

Verse 50

स तेन निगृहीतस्तु न चचाल पदात्पदम् / ततो ऽब्रवीद् वृषस्तं वै सुंच मां बलिनां वर

அவன் பிடித்திருந்தாலும் அந்த வृषபம் ஒரு அடியும் நகரவில்லை; அப்போது வृषபம் கூறியது—வல்லவர்களில் சிறந்தவனே, என்னை விடுவி.

Verse 51

न मया सादितस्तात बलवांस्तद्विधः क्वचित् / त्र्यंबकं वहता देवं यतो जातो ऽस्मि भूतले

அப்பா! என்னால் அத்தகைய வலிமைமிக்கவன், அவனைப் போன்றவன் எவரும் எப்போதும் அடக்கப்படவில்லை; ஏனெனில் நான் பூமியில் திர்யம்பக தேவனைத் தாங்கியவனிடமிருந்து பிறந்தவன்.

Verse 52

सुंच मां बलिनां श्रेष्ठ प्रतिस्नेहं वरं वृणु / एवमुक्तो ऽब्रवीदेनं जीवंस्त्वं मे क्व यास्यसि

வலிமைமிக்கவர்களில் சிறந்தவனே! என்னை விடுவித்து, பதிலன்பின் வரத்தைத் தேர்ந்தெடு. இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது அவன் அவனை நோக்கி—நீ உயிரோடு இருந்து என்னிடமிருந்து எங்கே போவாய்? என்றான்.

Verse 53

तेन त्वाहं न मोक्ष्यामि परस्वादं चतुष्पदम् / ततस्तं दीर्घतमसं स वृषः प्रत्युवाच ह

அதனால், பிறரின் சுவையை நாடும் அந்த நால்காலியான உன்னை நான் விடமாட்டேன். அப்போது அந்த வृषபன் நீர்க்தமஸனுக்கு மறுமொழி கூறினான்.

Verse 54

नास्माकं विद्यते तात पातकं स्तेयमेव च / भक्ष्याभक्ष्यं न जानीमः पेयापेयं च सर्वशः

அப்பா! எங்களுக்குப் பாவமும் இல்லை, திருட்டும் இல்லை; எது உண்ணத்தக்கது எது உண்ணக்கூடாதது, எது குடிக்கத்தக்கது எது குடிக்கக்கூடாதது என்பதையும் நாம் முற்றிலும் அறியோம்.

Verse 55

कार्या कार्यं च वै विप्र गम्यगम्यं तथैव च / न पाप्मानो वयं विप्र धर्मो ह्येष गवां श्रुतः

விப்ரரே! எது செய்யவேண்டியது எது செய்யக்கூடாதது, எங்கு செல்லவேண்டியது எங்கு செல்லக்கூடாதது—இவையும்; விப்ரரே! நாம் பாவிகள் அல்லோம், ஏனெனில் இது பசுக்களின் ‘ச்ருதி’யால் அறியப்பட்ட தர்மம் என்று கேள்விப்பட்டோம்.

Verse 56

गवां नाम स वे श्रुत्वा संभ्रान्तस्त ममुञ्चत / भक्त्या चानुश्रविकया गोसुतं वै प्रसादयन्

பசுக்களின் நாமத்தைச் செவியுற்றவுடன் அவன் கலங்கி அவனை விட்டுவிட்டான். பின்னர் பக்தியுடன், மரபாகக் கேட்ட பக்திவாக்குகளால் கோபுத்திரனை மகிழ்வித்தான்.

Verse 57

प्रसादतो वृषेन्द्रस्य गोधर्मं जगृहे ऽथ सः / मनसैव तदा दध्रे तद्विधस्तत्परायणः

வृषேந்திரனின் அருளால் அவன் கோதர்மத்தை ஏற்றுக்கொண்டான். அப்போது மனத்திலேயே அதைத் தாங்கி, அதே முறையினனாக அதிலேயே பராயணமாயிருந்தான்.

Verse 58

ततो यवीयसः पत्नीमौतथ्यस्याभ्यमन्यत / विचेष्टमानां रुदतीं दैवात्संमूढचेतनः

பின்னர் தெய்வவசத்தால் அவன் மனம் மயங்கியது; அழுதபடி துடித்துக் கொண்டிருந்த அவுதத்தியரின் இளைய மனைவியை அவமதிக்க எண்ணினான்.

Verse 59

अवलेपं तु तंमत्वा सुरद्वांस्तस्य नाक्षमत् / गोधर्म वै बलं कृत्वा स्नुषां स ह्यभ्यमन्यत

அவனுடைய அகந்தையை உணர்ந்த சுரத்வான் அதைத் தாங்கவில்லை. கோதர்மத்தையே பலமாகக் கொண்டு, அவன் தன் மருமகளை (ஸ்நுஷை) அவமதிக்க எண்ணினான்.

Verse 60

विपर्ययं तु तं दृष्ट्वा शरद्वान्प्रविचिन्त्य च / भविष्यमर्थं ज्ञात्वा च महात्मा त्ववमत्य तम्

அந்த மாறுபாட்டைக் கண்டு சரத்வான் சிந்தித்தான். வருங்காலப் பொருளை அறிந்து, அந்த மகாத்மா அவனை இகழ்ந்து புறக்கணித்தான்.

Verse 61

प्रोवाच दीर्घतमसं क्रोधात्संरक्तलोचनः / गम्यागम्यं न जानीषे गोधर्मात्प्रार्थयन्स्रुषाम्

கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் தீர்கதமஸை நோக்கி சொன்னான்—நீ செல்லத்தக்கதும் செல்லாததும் அறியாது; கோ-தர்மத்தை முன்வைத்து பெண்களிடம் வேண்டுகிறாய்।

Verse 62

दुर्वृत्तं त्वां त्यजाम्येष गच्छ त्वं स्वेन कर्मणा / यस्मात्त्वमन्धो वृद्धश्च भर्त्तव्यो दुरनुष्ठितः

தீயொழுக்கமுடையவனே, நான் உன்னை விட்டு விடுகிறேன்; உன் கர்மத்தின்படி நீ போ. நீ குருடனும் முதியவனும்; தீய நடைமுறை இருந்தாலும் உன்னைப் பேண வேண்டியுள்ளது.

Verse 63

तेनासि त्वं परित्यक्तो दुराचारो ऽसि मे मतः / सूत उवाच कर्मण्यस्मिंस्ततः क्रूरे तस्य बुद्धिरजायत

அதனால் நீ கைவிடப்பட்டாய்; என் எண்ணத்தில் நீ துராசாரி. சூதர் கூறினார்—அந்த கொடூரச் செயல் நிகழ்ந்த பின் அவனுக்கு ஒரு எண்ணம் உதித்தது.

Verse 64

निर्भर्त्स्य चैव बहुशो बाहुभ्यां परिगृह्य च / कोष्टे समुद्रे प्रक्षिप्य गङ्गांभसि समुत्सृजत्

அவன் பலமுறை கடிந்து, இரு கரங்களாலும் பிடித்து, ஒரு பெட்டியில் இட்டு கடலில் எறிந்து, கங்கையின் நீரில் மிதக்க விட்டான்.

Verse 65

उह्यमानः समुद्रस्तु सप्ताहं श्रोतसा तदा / तं सस्त्रीको बलिर्नाम राजा धर्मार्थतत्त्ववित्

அப்போது அவன் கடலின் ஓட்டத்தில் ஏழு நாட்கள் அடித்துச் செல்லப்பட்டான். அவனை மனைவியுடன் ‘பலி’ எனும் அரசன்—தர்மமும் அர்த்தமும் அறிந்தவன்—கண்டடைந்தான்.

Verse 66

अपश्यन्मज्जमानं तु स्रोतसोभ्यासमागतम् / तं गृहीत्वा स धर्मात्मा बलिर्वैरोचनस्तदा

நீரோட்டத்தின் அருகே வந்து மூழ்கிக் கொண்டிருந்த அவனைப் பார்த்து, தர்மாத்மா வைரோசனன் பலி அப்போது அவனைப் பிடித்தான்.

Verse 67

अन्तःपुरे जुगोपैनं भक्ष्यैर्भोज्यैश्च तर्पयन् / प्रीतः स वै वरेणाथ च्छन्दयामास वै बलिम्

அந்தப்புரத்தில் அவனைப் பாதுகாத்து, உணவும் பானமும் அளித்து திருப்திப்படுத்தி, மகிழ்ந்து வரம் அளித்து பலியை மகிழ்வித்தான்.

Verse 68

स च तस्माद्वरं वव्रे पुत्रार्थी दानवर्षभः / बलिरुवाच संतानार्थं महाभाग भार्यायां मम मानद

மகன் வேண்டி இருந்த தானவர்களுள் சிறந்தவன் அவனிடம் வரம் கேட்டான். பலி கூறினான்—மகாபாகா, மானதா! என் மனைவியில் சந்தானம் உண்டாக வரம் அருள்வாயாக.

Verse 69

पुत्रान्धर्मार्थसंयुक्तानुत्पादयितुमर्हसि / एवमुक्तस्तुतेनर्षिस्तथास्त्वित्युक्तवान्हितम्

தர்மமும் அர்த்தமும் உடைய புதல்வர்களை உண்டாக்க நீ தகுதியுடையவனாகுக. இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது அந்த ரிஷி ‘ததாஸ்து’ என்று நன்மை தரும் வாக்கு அருளினார்.

Verse 70

सुदेष्णां नाम भार्यां स्वां राजास्मै प्राहिणोत्तदा / अन्धं वृद्धं च तं दृष्ट्वा न सा देवी जगाम ह

அப்போது அரசன் சுதேஷ்ணா என்ற தன் மனைவியை அவனிடம் அனுப்பினான். ஆனால் அவன் குருடனும் முதியவனுமாக இருப்பதைப் பார்த்த அந்த தேவி அவனிடம் செல்லவில்லை.

Verse 71

स्वां च धात्रेयिकां तस्मै भूषयित्वा व्यसर्जयत् / कक्षीवच्चक्षुषौ तस्यां शूद्रयोन्यामृषिर्वशी

அவன் தன் தாத்ரேயிகையை அலங்கரித்து அவனிடம் அனுப்பினான். அந்தச் சூத்ர யோனியிலே வசியான ரிஷி கக்ஷீவச்சன், சக்ஷுஷன் என இரு புதல்வரைப் பெற்றான்.

Verse 72

जनया मास धर्मात्मा पुत्रावेतौ महौजसौ / कक्षीवच्चक्षुषौ तौ तु दृष्ट्वा राजा बलिस्तदा

தர்மாத்மன் ஒரு மாதத்திலேயே இவ்விரு மகா ஒளிமிக்க புதல்வர்கள்—கக்ஷீவச்சன், சக்ஷுஷன்—ஐப் பெற்றான். அவர்களைப் பார்த்து அப்போது அரசன் பலி வியந்தான்.

Verse 73

अधीतौ विधिवत्सम्य गीश्वरौ ब्रह्मवादिनौ / सिद्धौ प्रत्यक्षधर्माणौ बुद्धौ श्रेष्ठतमावपि

அவர்கள் இருவரும் விதிப்படி நன்கு கற்றவர்கள்; வாக்கின் அதிபதிகள், பிரம்மவாதிகள். அவர்கள் சித்தர்கள்; தர்மம் நேரில் விளங்கியவர்கள்; புத்தியிலும் மிகச் சிறந்தவர்கள்.

Verse 74

ममैताविति होवाच बलिर्वैरोचनस्त्वृषिम् / नेत्युवाच ततस्तं तु ममैताविति चाब्रवीत्

அப்போது வைரோசனன் பலி ரிஷியிடம், “இவ்விருவரும் என்னுடையவர்கள்” என்றான். ரிஷி “இல்லை” என்றார். அதற்கு பலி மீண்டும், “இவ்விருவரும் என்னுடையவர்களே” என்று கூறினான்.

Verse 75

उत्पन्नौ शूद्रयोनौ तु भवतः क्ष्मासुरोत्तमौ / अन्धं वृद्धं च मां मत्वा सुदेष्णा महिषी तव

பூமியின் அசுரர்களில் சிறந்தவனே! இவ்விருவரும் உன் சூத்ர யோனியிலே பிறந்தவர்கள். உன் மகிஷி சுதேஷ்ணா என்னை குருடனும் முதியவனுமென எண்ணி (இவ்வாறு நடந்தாள்).

Verse 76

प्राहिणोदवमानीय शूद्रीं धात्रेयिकां मम / ततः प्रसादयामास पुनस्तमृषिसत्तमम्

அவள் அவமதிப்புடன் என் செவிலித்தாயான ஒரு சூத்திரப் பெண்ணை அனுப்பினாள். பின்னர் மன்னர் அந்தச் சிறந்த முனிவரை மீண்டும் சமாதானப்படுத்தினார்.

Verse 77

बलिर्भार्यां सुदेष्णा च भर्त्सयामास वै प्रभुः / पुनश्चैनामलङ्कृत्य ऋषये प्रत्यपादयत्

இறைவனான பலி தன் மனைவி சுதேஷ்ணாவைக் கடிந்துகொண்டார். பின்னர் அவளை மீண்டும் அலங்கரித்து முனிவரிடம் ஒப்படைத்தார்.

Verse 78

तां स दीर्घतमा देवीमब्रवीद्यदि मां शुभे / दध्ना लवणमिश्रेण स्वभ्यक्तं नग्नकं तथा

அந்த தீர்க்கதமஸ் முனிவர் அந்தத் தேவியிடம் கூறினார்: 'ஓ மங்களகரமானவளே! தயிரும் உப்பும் கலந்த என் நிர்வாண உடலை...'

Verse 79

लेहिष्यस्यजुगुप्सन्ती ह्यापादतलमस्तकम् / ततस्त्वं प्राप्स्यसे देवि पुत्रांश्च मनसेप्सितान्

'...வெறுப்பு இல்லாமல் உள்ளங்கால் முதல் தலை வரை நக்கினால், ஓ தேவி! நீ விரும்பிய மகன்களைப் பெறுவாய்.'

Verse 80

तस्य सा तद्वचो देवी सर्वं कृतवती तथा / अपानं च समासाद्य जुगुप्संती ह्यवर्जयत्

அந்தத் தேவி அவர் சொன்னபடியே அனைத்தையும் செய்தாள். ஆனால் அபானத்தை (மலத்துவாரத்தை) அடைந்ததும், அருவருப்புற்று அதைத் தவிர்த்தாள்.

Verse 81

तमुवाच ततः सर्षिर्यस्ते परिहृतं शुभे / विनापानं कुमारं त्वं जनयिष्यसि पूर्वजम्

அப்போது அந்த ரிஷி கூறினார்—ஓ சுபே, நீ விலக்கினதுதான்; நீ அபானவாயு இன்றியும் முன்னோரைப் போன்ற ஒரு குமாரனைப் பெறுவாய்।

Verse 82

ततस्तं दीर्घतमसं सा देवी प्रत्युवाच ह // नार्हसि त्वं महाभाग पुत्रं दातुं ममेदृशम्

அப்போது அந்த தேவி தீர்கதமஸிடம் கூறினாள்—ஓ மகாபாகா, என்னைப் போன்றவளுக்கு இத்தகைய மகனை அளிப்பது உமக்கு உரியதல்ல।

Verse 83

ऋषिरुवाच तवापरधो देव्येष नान्यथा भविता तु वै / देवीदृशं च ते पौत्रमहं दास्यामि सुप्रते

ரிஷி கூறினார்—தேவி, இது உன் குற்றமே; இதுவே நிகழும், வேறல்ல. ஓ சுப்ரதே, தேவியைப் போன்ற உன் பேரனை நான் அளிப்பேன்।

Verse 84

तस्यापानं विना चैव योग्यभावो भविष्यति / तां स दीर्घतमाश्चैव कुक्षौ स्पृष्ट्वदमब्रवीत्

அவனுக்கு அபானவாயு இன்றியும் தகுதி உண்டாகும். அப்போது தீர்கதமஸ் அவளின் வயிற்றைத் தொட்டு இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 85

प्राशितं दधियत्ते ऽद्य ममाङ्गाद्वै शुचिस्मिते / तेन ते पूरितो गर्भः पौर्णमास्यामिवोदधिः

ஓ தூய புன்னகையுடையவளே, இன்று என் அங்கத்திலிருந்து வந்த தயிரை நீ அருந்தினாய்; அதனால் உன் கர்ப்பம் பௌர்ணமி கடல்போல் நிறைந்தது।

Verse 86

भविष्यन्ति कुमारास्ते पञ्च देवसुतोपमाः / तेजस्विनः पराक्रान्ता यज्वानो धार्मिकास्तथा

அந்த ஐந்து குமாரரும் தேவபுத்ரர்களைப் போல இருப்பர்—ஒளிமிக்கோர், வீரமிக்கோர், யாகம் செய்போர், தர்மநிஷ்டையாளர்।

Verse 87

ततोंऽगस्तु सुदेष्णाया ज्येष्ठपुत्रो व्यजायत / वङ्गस्तस्मात्कलिङ्गस्तु पुण्ड्रः सुह्मस्तथैव च

பின்பு சுதேஷ்ணைக்கு மூத்த மகனாக அங்கன் பிறந்தான்; அவனிடமிருந்து வங்கம், கலிங்கம், புண்ட்ரம், சுஹ்மம் ஆகியோரும் தோன்றினர்।

Verse 88

वंशभाजस्तु पञ्चैते बलेः क्षेत्रे ऽभवंस्तदा / इत्येते दीर्घतमसा बलेर्दत्ताः सुताः पुरा

இந்த ஐவரும் வம்சத்தின் உரிமையாளர்களாக அப்போது பலியின் க்ஷேத்திரத்தில் தோன்றினர்; இவ்வாறு முன்காலத்தில் தீர்கதமஸ் இவர்களை பலிக்குப் புதல்வர்களாக அளித்தான்।

Verse 89

प्रजा ह्युपहतास्तस्य ब्रह्मणा कारणं प्रति / अपत्यमस्य दारेषु स्वेषु माभून्महात्मनः

அவனுடைய மக்கள் பிரம்மாவின் காரணத்தால் துன்புற்றனர்; ஆகவே அந்த மகாத்மனுக்கு தன் மனைவியரிடத்தில் சந்ததி உண்டாகாதிருக்க (நியதி ஏற்பட்டது)।

Verse 90

ततो मनुष्ययोन्यां वै जनयामास स प्रजाः / सुरभिर्दीर्घत मसमथ प्रीतो वचो ऽब्रवीत्

பின்பு அவன் மனித யோனியிலேயே மக்களைப் பிறப்பித்தான்; அப்போது சுரபி மகிழ்ந்து தீர்கதமஸிடம் வாக்கு உரைத்தாள்।

Verse 91

विचार्य यस्माद्गोधर्मं त्वमेवं कृतवानसि / भक्त्या चानन्ययास्मासु मुने प्रीतास्मि तेन ते

முனிவரே! கோதர்மத்தை ஆராய்ந்து நீ இவ்வாறு செய்தாய்; எம்மேல் அநன்ய பக்தி கொண்டதால் நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்.

Verse 92

तस्मात्तव तमो दीर्घं निस्तदाम्यद्य पश्य वै / बार्हस्पत्यं च यत्ते ऽन्यत्पापं संतिष्ठते तनौ

ஆகையால் பார், இன்று உன் நீண்ட இருளை நான் அகற்றுகிறேன்; மேலும் உன் உடலில் நிலைத்துள்ள ப்ருஹஸ்பதி-சம்பந்தமான மற்ற பாவத்தையும் நீக்குகிறேன்.

Verse 93

जरामृत्युभयं चैव ह्याघ्राय प्रणुदामि ते / आघ्रातमात्रो ऽसा पश्यत्सद्यस्तमसि नाशिते

முதுமை மற்றும் மரணத்தின் பயத்தையும் நான் மணந்து அகற்றுகிறேன்; பார், அது மணந்தவுடனே இருள் அழிந்ததால் அவன் உடனே காணத் தொடங்கினான்.

Verse 94

आयुष्मांश्च युवा चैव चक्षुष्मांश्च ततो ऽभवत् / गवा हृततमाः सो ऽथ गौतमः समपद्यत

அப்போது அவன் நீண்ட ஆயுளும் இளமையும் பார்வையும் பெற்றான்; பசு அவனுடைய இருளை அகற்றியதால், அந்த கௌதமன் மீண்டும் தன் நிலைபெற்றான்.

Verse 95

कक्षीवांस्तु ततो गत्वा सह पित्रा गिरिव्रजम् / यथोद्दिष्टं हि पित्राथ चचार विपुलं तपः

பின்னர் கக்ஷீவான் தந்தையுடன் கிரிவ்ரஜத்திற்குச் சென்றான்; தந்தை கூறியபடியே அவன் பெரும் தவத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 96

ततः कालेन महता तपसा भावितः स वै / विधूय सानुजो दोषान्ब्राह्मण्यं प्राप्तवान्प्रभुः

பின்னர் நீண்ட காலத் தவத்தால் பக்குவமடைந்து, தம்பியுடன் கூடிய குற்றங்களைத் துடைத்து, ஆண்டவன் பிராமண்யத்தை அடைந்தான்।

Verse 97

ततो ऽब्रवीत्पिता त्वेनं पुत्रवानस्म्यहं प्रभो / सुपुत्रेण त्वया तात कृतार्थश्च यशस्विना

அப்போது தந்தை அவனை நோக்கி: “ஓ ஆண்டவனே, நான் புதல்வன் பெற்றவன் ஆனேன்; மகனே, உன் போன்ற புகழ்மிக்க நல்ல மகனால் நான் நிறைவேற்றம் அடைந்தேன்” என்றார்।

Verse 98

युक्तात्मानं ततः सो ऽथ प्राप्तवान्ब्रह्मणः क्षयम् / ब्राह्मण्यं प्राप्य कक्षीवान्सहस्रमसृजत्सुतान्

பின்னர் கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் அவர் பிரம்மலோகத்தின் தாமத்தை அடைந்தார்; பிராமண்யம் பெற்ற கக்ஷீவான் ஆயிரம் புதல்வர்களை உருவாக்கினார்।

Verse 99

कूष्माण्डा गौतमास्ते वै स्मृताः कक्षीवतः सुताः / इत्येष दीर्घतमसो बलेर्वैरोचनस्य वै

கக்ஷீவானின் அந்தப் புதல்வர்கள் ‘கூஷ்மாண்ட’ மற்றும் ‘கௌதம’ எனப் புகழப்பட்டனர்; இதுவே தீர்கதமஸ் மற்றும் வைரோசனன் பலியின் வரலாறு.

Verse 100

समागमः समाख्यातः संतानश्चोभयोस्तथा / बलिस्तानभिषिच्येह पञ्च पुत्रानकल्मषान्

இங்கு இருவரின் சங்கமமும் அவர்களுடைய சந்ததியும் கூறப்பட்டது; மேலும் இவ்விடத்தில் பலி ஐந்து களங்கமற்ற புதல்வர்களுக்கு அபிஷேகம் செய்தான்।

Verse 101

कृतार्थः सो ऽपि योगात्मा योगमाश्रित्य च प्रभुः / अदृश्यः सर्वभूतानां कालाकाक्षी चरत्युत

அந்த யோகாத்மப் பிரபு யோகத்தைச் சார்ந்து கृतார்த்தனானான்; எல்லா உயிர்களுக்கும் மறைந்தவனாய், காலத்தை எதிர்நோக்கி உலாவுகின்றான்.

Verse 102

तत्राङ्गस्य तु राजर्षे राजासीद्दधिवाहनः / सो ऽपराधात्सुदेष्णाया अनपानो ऽभवन्नृपः

அரசரிஷியே! அங்கே அங்க நாட்டின் அரசன் ததிவாஹனன்; சுதேஷ்ணாவுக்கு செய்த குற்றத்தால் அந்த மன்னன் ‘அனபானன்’ என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 103

अनपानस्य पुत्रस्तु राजा दिविरथः स्मृतः / पुत्रो दिविरथस्यासीद्विद्वान्धर्मरथो नृपः

அனபானனின் மகன் ‘திவிரதன்’ எனும் அரசன் என்று கூறப்படுகிறான்; திவிரதனின் மகன் அறிவுடைய மன்னன் ‘தர்மரதன்’ ஆவான்.

Verse 104

एते एक्ष्वाकवः प्रोक्ता भवितारः कलौ युगे / बृहद्बलान्वये जाता महावीर्यपराक्रमाः

இவர்கள் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தவர் எனப் புகழப்படுகின்றனர்; கலியுகத்தில் தோன்றவிருப்போர்; ப்ருஹத்பலன் குலத்தில் பிறந்து, மாபெரும் வீரியமும் பராக்கிரமமும் உடையோர்.

Verse 105

शूराश्च कृतविद्याश्च सत्यसंधा जितेन्द्रियाः / अत्रानुवंशश्लोको ऽयं भविष्यज्ज्ञैरुदाहृतः

அவர்கள் வீரரும் கல்வியறிவும் உடையவரும், சத்திய உறுதியும் இந்திரிய ஜயமும் கொண்டவர்; இங்கே இந்த வம்சச் ச்லோகம் எதிர்காலம் அறிந்தோர் உரைத்தனர்.

Verse 106

इक्ष्वाकूणामयं वंशः सुमित्रान्तो भविष्यति / सुमित्रं प्राप्य राजानं संस्थां प्राप्स्यति वै कलौ

இக்ஷ்வாகுக்களின் இந்த வம்சம் சுமித்ரனில் முடிவடையும். கலியுகத்தில் சுமித்ரன் என்னும் அரசனை அடைந்தபின் அது நிச்சயமாக நிறைவு பெறும்.

Verse 107

इत्येतन्मानवं क्षत्रमैलं च समुदात्दृतम् / अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि मगधो यो बृहद्रथः

இவ்வாறு மானவக் க்ஷத்திரியமும் ஐல வம்சமும் கூறப்பட்டன. இனி மேலாக மகதத்தின் ப்ருஹத்ரதனை நான் உரைப்பேன்.

Verse 108

जरासंधस्य ये वंशे सहदेवान्वये नृपाः / अतीता वर्त्तमानाश्च भविष्याश्च तथा पुनः

ஜராசந்தன் வம்சத்தில், சகதேவன் வழியில் வந்த அரசர்கள்—கடந்தோர், நிகழ்வோர், வருவோர்—அவர்களும் (இங்கு) கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 109

प्राधान्यतः प्रवक्ष्यामि गदतो मे निबोधत / संग्रामे भारते तस्मिन्सहदेवो निपातितः

நான் முக்கியமாக (அவர்களை) உரைப்பேன்; என் சொற்களை கவனமாகக் கேளுங்கள். அந்த பாரதப் போர்க்களத்தில் சகதேவன் வீழ்ந்தான்.

Verse 110

सोमापिस्तस्य तनयो राजर्षिः स गिरिव्रजे / पञ्चाशतं तथाष्टौ च समा राज्यमकारयत्

அவனுடைய மகன் சோமாபி; கிரிவ்ரஜத்தில் ராஜரிஷியாக இருந்தான். அவன் ஐம்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தான்.

Verse 111

श्रुतश्रवाः सप्तषष्टिः समास्तस्य सुतो ऽभवत् / अयुतायुस्तु षड्विंशद्राज्यं वर्षाण्यकारयत्

அவனுக்கு ஸ்ருதஸ்ரவா என்ற மகன் பிறந்து அறுபத்தேழு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான். அயுதாயு இருபத்தாறு ஆண்டுகள் அரசாட்சியை நடத்தினான்.

Verse 112

समाः शतं निरामित्रो महीं भुक्त्वा दिवं गतः / पञ्चाशतं समाः षट् च सुक्षत्रः प्राप्तवान्महीम्

நிராமித்ரன் நூறு ஆண்டுகள் பூமியை ஆள்ந்து இறுதியில் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தான். பின்னர் ஸுக்ஷத்ரன் ஐம்பத்தாறு ஆண்டுகள் பூமியின் அரசை பெற்றான்.

Verse 113

त्रयोविंशद्बृहत्कर्मा राज्यं वर्षाण्यकारयत् / सेनाजित्सांप्रतं चापि एता वै भोक्ष्यते समाः

ப்ருஹத்கர்மா இருபத்துமூன்று ஆண்டுகள் அரசாண்டான். இப்போது சேனாஜித் கூட நிச்சயமாக அதே ஆண்டுகள் அரசை அனுபவிப்பான்.

Verse 114

श्रुतञ्जयस्तु वर्षाणि चत्वारिंशद्भविष्यति / रिपुञ्जयो महाबाहुर्महाबुद्धिपराक्रमः

ஸ்ருதஞ்ஜயன் நாற்பது ஆண்டுகள் அரசாளுவான். ரிபுஞ்ஜயன் மகாபாஹுவும், மகாபுத்தியும், பராக்ரமமும் உடையவன்.

Verse 115

पञ्जत्रिंशत्तु वर्षाणि महीं पालयिता नृपः / अष्टपञ्जाशतं जाब्दान्राज्ये स्थास्यति वै शुचिः

அந்த அரசன் முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் பூமியைப் பாதுகாப்பான். மேலும் சுசி நிச்சயமாக ஐம்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் அரசில் நிலைத்திருப்பான்.

Verse 116

अष्टाविंशत्समाः पूर्णाः क्षेमो राजा भविष्यति / सुव्रतस्तु चतुःषष्टिं राज्यं प्राप्स्यति वीर्यवान्

இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள் நிறைவுற்ற பின் க்ஷேமன் அரசனாவான். வீரமிகு சுவ்ரதன் அறுபத்துநான்கு ஆண்டுகள் அரசாட்சியை அடைவான்.

Verse 117

पञ्च वर्षाणि पूर्णानि धर्मनेत्रो भविष्यति / भोक्ष्यते नृपतिश्चेमा अष्टपञ्चाशतं समाः

ஐந்து ஆண்டுகள் நிறைவுற்ற பின் தர்மநேத்ரன் ஆவான். மேலும் நரபதி சேமா ஐம்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் அரசாட்சியை அனுபவிப்பான்.

Verse 118

अष्टत्रिंशत्समाराष्ट्रं सुश्रमस्य भविष्यति / चत्वारिंशद्दशाष्टौ च दृढसेनो भविष्यति

சுஷ்ரமனுக்கு முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் அரசாட்சி இருக்கும். மேலும் த்ருடசேனன் நாற்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் அரசனாவான்.

Verse 119

त्रयस्त्रिंशत्तु वर्षाणि सुमतिः प्राप्स्यते ततः / चत्वारिंशत्समा राजा सुनेत्रो भोक्ष्यते ततः

அதன்பின் சுமதி முப்பத்துமூன்று ஆண்டுகள் அரசாட்சியை அடைவான். பின்னர் அரசன் சுநேத்ரன் நாற்பது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்.

Verse 120

सत्यजित्पृथिवी राष्ट्रं त्र्यशीतिं भोक्ष्यते समाः / प्राप्येमं विश्वाजिच्चापि पञ्चविंशद्भविष्यति

சத்யஜித் எண்பத்துமூன்று ஆண்டுகள் பூமியின் அரசாட்சியை அனுபவிப்பான். இதை அடைந்த பின் விஷ்வாஜித்தும் இருபத்திஐந்து ஆண்டுகள் அரசனாவான்.

Verse 121

अरिञ्जयस्तु वर्षाणां पञ्चाशत्प्राप्यते महीम् / द्वाविंशच्च नृपा ह्येते भवितारो बृहद्रथाः

அரிஞ்ஜயன் ஐம்பது ஆண்டுகள் பூமியை ஆள்வான். இவர்கள் ப்ருஹத்ரதர் எனப்படும் இருபத்திரண்டு அரசர்கள் ஆவர்.

Verse 122

पूर्मं वर्षसहस्रं वै तेषां राज्यं भविष्यति / बृहद्रथेष्वतीतेषु वीरहन्तृष्ववर्त्तिषु

அவர்களின் ஆட்சி முழுமையாக ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீடிக்கும்; ப்ருஹத்ரதர்கள் கடந்தபின் வீரரை அழிப்போர் எழுவர்.

Verse 123

शुनकः स्वामिनं हत्वा पुत्रं समभिषेक्ष्यति / मिषतां क्षत्रियाणां हि प्रद्योतिं नृपतिं बलात्

சுனகன் தன் ஆண்டவனை கொன்று, அவன் மகனை அபிஷேகம் செய்வான்; க்ஷத்திரியர் பார்த்திருக்க, வலத்தால் பிரத்யோதனை அரசனாக்குவான்.

Verse 124

स वै प्रणतसामन्तो भविष्येण प्रवर्त्तितः / त्रयोविंशत्समा राजा भविता स नरोत्तमः

அவன் எதிர்காலத்தில் பணிந்த சாமந்தர்களால் நிறுவப்பட்டு ஆட்சி நடத்துவான்; அந்த நரோத்தமன் இருபத்துமூன்று ஆண்டுகள் அரசாள்வான்.

Verse 125

चतुर्विंशत्समा राजा पालको भविता ततः / विशाखयूपो भविता नृपः पञ्चाशतं समाः

அதன்பின் பாலகன் இருபத்துநான்கு ஆண்டுகள் அரசனாக இருப்பான். பின்னர் விசாகயூபன் ஐம்பது ஆண்டுகள் அரசாளும் நரபதி ஆவான்.

Verse 126

एकविंशत्समा राज्य मजकस्य भविष्यति / भविष्यति समा विंशत्तत्सुतो नन्दिवर्द्धनः

மஜகன் இருபத்தொரு ஆண்டுகள் அரசாள்வான். அவன் மகன் நந்திவர்த்தனன் இருபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்.

Verse 127

अष्टत्रिंशच्छतं भाव्याः प्राद्योताः पञ्च ते नृपाः / हत्वा तेषां यशः कृत्स्नं शिशुनागो भविष्यति

பிராத்யோத வம்சத்தின் அந்த ஐந்து அரசர்கள் சேர்ந்து நூற்று முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வர். அவர்களின் முழுக் கீர்த்தியையும் அழித்து சிசுநாகன் தோன்றுவான்.

Verse 128

वाराणस्यां सुतस्तस्य संयास्यति गिरिव्रजम् / शिशुनागश्च वर्षाणि चत्वारिंशद्भविष्यति

வாரணாசியில் அவன் மகன் பிறந்து கிரிவ்ரஜத்தில் ஆட்சியை நிறுவுவான். சிசுநாகன் நாற்பது ஆண்டுகள் அரசாள்வான்.

Verse 129

काकवर्णः सुतस्तस्य पट्त्रिंशच्च भविष्यति / ततस्तु विंशतिं राजा क्षेमधर्मा भवष्यति

அவன் மகன் காகவர்ணன் முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் அரசாள்வான். அதன் பின் க்ஷேமதர்மன் என்னும் அரசன் இருபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்.

Verse 130

चत्वारिंशत्समा राष्ट्रं क्षत्रौजाः प्राप्स्यते ततः / अष्टत्रिंशत्समा राजाविधिसारो भविष्यति

அதன் பின் க்ஷத்ரௌஜன் நாற்பது ஆண்டுகள் நாட்டை ஆளுவான். பின்னர் விதிசாரன் என்னும் அரசன் முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் அரசாள்வான்.

Verse 131

अजातशत्रुर्भविता पञ्चविंशत्समा नृपः / पञ्चत्रिंशत्समा राजा दर्भकस्तु भविष्यति

அஜாதசத்ரு எனும் அரசன் இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்; மேலும் தர்பகன் முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் அரசனாக இருப்பான்.

Verse 132

उदयी भविता तस्मात्त्रयस्त्रिंशत्समा नृपः / स वै पुरवरं राजा वृथिव्यां कुसुमाह्वयम्

அதன்பின் உதயீ எனும் அரசன் முப்பத்துமூன்று ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்; அவன் பூமியில் ‘குசும’ எனப்படும் சிறந்த நகரை நிறுவுவான்.

Verse 133

गगाया दक्षिणे कूले चतुर्थे ऽह्नि कारिष्यति / चत्वारिशत्समा भाव्यो राजा वै नन्दिवर्द्धनः

கங்கையின் தென் கரையில் அவன் நான்காம் நாளில் செயலை நிறைவேற்றுவான்; நந்திவர்த்தனன் எனும் அரசன் நாற்பது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்.

Verse 134

चत्वारिशत्त्रयश्चैव सहानन्दिर्भविष्यति / भविष्यन्ति च वर्षाणि षष्ट्युत्तरशतत्रयम्

சஹானந்தி நாற்பத்துமூன்று ஆண்டுகள் அரசனாக இருப்பான்; மேலும் ஆண்டுகள் மூன்றுநூற்று அறுபது (360) ஆகும்.

Verse 135

शिशुनागा दशैवैते राजानः क्षत्रबन्धवः / एतैः सार्द्धं भविष्यन्ति तावत्कालं नृपाः परे

சிசுநாக வம்சத்தின் இப் பத்து அரசர்கள் ‘க்ஷத்ரபந்தவ’ என அழைக்கப்படுவர்; இவர்களுடன் அதே கால அளவு பிற அரசர்களும் இருப்பர்.

Verse 136

एक्ष्वाकवश्चतुर्विंशत्पञ्चालाः पञ्चविंशतिः / कालकास्तु चतुर्विंशच्चतुर्विंशत्तु हैहयाः

இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் இருபத்துநான்கு, பாஞ்சாலரில் இருபத்தைந்து; காலகரில் இருபத்துநான்கு, ஹைஹயரும் இருபத்துநான்கு (அரசர்கள்) ஆவர்.

Verse 137

द्वात्रिंशदेकलिङ्गास्तु पञ्चविंशत्तथा शकाः / कुरवश्चापि षट्त्रिंशदष्टाविंशति मैथिलाः

ஏகலிங்கரில் முப்பத்திரண்டு, சகர்களில் இருபத்தைந்து; குருவில் முப்பத்தாறு, மைதிலரில் இருபத்தெட்டு (அரசர்கள்) ஆவர்.

Verse 138

शूरसेनास्त्रयोविंशद्वीतिहोत्राश्च विंशतिः / तुल्यकालं भविष्यन्ति सर्वं एव महीक्षितः

சூரசேனர் இருபத்துமூன்று, வீதிஹோத்ரர் இருபது; ஓ மஹீக்ஷிதா, இவர்கள் அனைவரும் சமமான காலம் வரை (ஆட்சி) செய்வர்.

Verse 139

महानन्दिसुतश्चापि शूद्रायाः कालसंवृतः / उत्पत्स्यते महा पद्मः सर्वक्षत्रान्तकृन्नृपः

மகாநந்தியின் புதல்வன், சூத்ரப் பெண்ணில் பிறந்து, காலத்தின் மறைவால்; மகாபத்மன் எனும் அரசன் தோன்றுவான், அவன் எல்லா க்ஷத்திரியருக்கும் முடிவை உண்டாக்குவான்.

Verse 140

ततः प्रभृति राजानो भविष्यः शूद्रयोनयः / एकराट् स महापद्म एकच्चत्रो भविष्यति

அதன்பின் அரசர்கள் சூத்ர யோனியில் பிறந்தவர்களாக இருப்பர்; அந்த மகாபத்மன் ஏகராடாகவும், ஏகச்சத்திர (சக்கரவர்த்தி)யாகவும் இருப்பான்.

Verse 141

अष्टाशीति तु वर्षाणि पृथिवीं पालयिष्यति / सर्वक्षत्रं समुद्धृत्य भाविनोर्ऽथस्य वै बलात्

அவன் எண்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் பூமியை ஆளுவான். வரவிருக்கும் நோக்கத்தின் வலிமையால் எல்லாக் க்ஷத்திரியர்களையும் அடக்கி உயர்வான்.

Verse 142

तत्पश्चात्तत्सुता ह्यष्टौ समाद्वादश ते नृपाः / महापद्मस्य पर्याये भविष्यन्ति नृपाः क्रमात्

அதன் பின் அவனுக்கு எட்டு புதல்வர்கள் இருப்பர்; அவர்களிடமிருந்து பன்னிரண்டு அரசர்கள் தோன்றுவர். மகாபத்மனின் பின்வரும் காலத்தில் அவர்கள் வரிசையாக அரசர்களாவர்.

Verse 143

उद्धरिष्यति तान्सर्वान्कौटिल्यो वै द्विजर्षभः / भुक्त्वा महीं वर्षशतं नरेद्रः स भविष्यति

இருபிறப்பில் சிறந்த கௌடில்யன் அவர்களையெல்லாம் அகற்றி ஒழிப்பான். நூறு ஆண்டுகள் பூமியை அனுபவித்து அவன் நரேந்திரனாக இருப்பான்.

Verse 144

चन्द्रगुप्तं नृपं राज्ये कौटिल्यः स्थापयिष्यति / चतुर्विंशत्समा राजा चन्द्रगुप्तो भविष्यति

கௌடில்யன் சந்திரகுப்தன் என்னும் அரசனை அரசாட்சியில் நிறுவுவான். அரசன் சந்திரகுப்தன் இருபத்திநான்கு ஆண்டுகள் ஆளுவான்.

Verse 145

भविता भद्रसारस्तु पञ्चविंशत्समा नृपः / षट्त्रिंशत्तु समा राजा अशोकानां च तृप्तिदः

பத்ரசாரன் இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் அரசனாக இருப்பான். மேலும் முப்பத்தாறு ஆண்டுகள் அவன் ‘அசோகர்களுக்கு’ திருப்தி அளிக்கும் அரசனாக இருப்பான்.

Verse 146

तस्य पुत्रः कुलालस्तु वर्षाण्यष्टौ भविष्यति / कुशालसूनुरष्टौ च भोक्ता वै बन्धुपालितः

அவனுடைய மகன் குலாலன் எட்டு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான். குசாலனின் மகன் பந்துபாலிதனும் எட்டு ஆண்டுகள் ஆட்சி புரிவான்.

Verse 147

बन्धुपालितदायादो भविता चेन्द्रपालितः / भविता सप्त वर्षाणि देववर्मा नराधिपः

பந்துபாலிதனின் வாரிசு இந்திரபாலிதன் ஆவான். தேவவர்மன் எனும் அரசன் ஏழு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்.

Verse 148

राजा शतधनुश्चापि तस्य पुत्रो भविष्यति / बृहद्रथश्च वर्षाणि सप्त वै भविता नृपः

அவனுடைய மகன் அரசன் சததனு ஆவான். பிருகத்ரதன் எனும் மன்னன் ஏழு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்.

Verse 149

इत्येते नव मौर्या वै भोक्ष्यन्ति च वसुंधराम् / सप्तत्रिंशच्छतं पूर्णं तेभ्यः शुङ्गो गमिष्यति

இவ்வாறு இந்த ஒன்பது மௌரியர்கள் பூமியை ஆள்வார்கள். மூன்றுநூற்று முப்பத்தேழு ஆண்டுகள் நிறைவுற்ற பின் அவர்களுக்குப் பின் சுங்க வம்சம் வரும்.

Verse 150

पुष्पमित्रस्तु सेनानीरुद्धृत्यतु बृहद्रथम् / कारयिष्यति वै राज्यं समाः षष्टिं स चैव तु

சேனாதிபதி புஷ்யமித்ரன் பிருகத்ரதனை அகற்றி அரசாட்சியை நடத்துவான். அவன் அறுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்.

Verse 151

अग्निमित्रो नृपश्चाष्टौ भविष्यति समा नृपः / भविता चापि सुज्येष्टः सप्त वर्षाणि वै ततः

அக்னிமித்ரன் என்னும் அரசன் எட்டு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான். அதன் பின் சுஜ்யேஷ்டனும் நிச்சயமாக ஏழு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்.

Verse 152

वसुमित्रस्ततो भाव्यो दशवर्षाणि पार्थिवः / ततो भद्रः समे द्वे तु भविष्यति नृपश्च वै

அதன்பின் வசுமித்ரன் என்னும் அரசன் பத்து ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான். பின்னர் பத்ரன் என்னும் அரசன் இரண்டு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்.

Verse 153

भविष्यति समास्तस्मात्तिस्र एव पुलिन्दकः / राजा घोषस्ततश्चापि वर्षाणि भविता त्रयः

அதன்பின் புலிந்தகன் என்னும் அரசன் மூன்று ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான். பின்னர் கோஷன் என்னும் அரசனும் மூன்று ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்.

Verse 154

सप्त वै वज्र मित्रंस्तु समा राजा ततः पुनः / द्वात्रिंशद्भविता वापि समा भागवतो नृपः

வஜ்ரமித்ரன் என்னும் அரசன் ஏழு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான். அதன் பின் பகவதன் என்னும் அரசன் முப்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான்.

Verse 155

भविष्यति सुतस्तस्य देवभूमिः समा दश / दशैते शुङ्गराजानो भोक्ष्यन्तीमां वसुंधराम्

அவனுடைய மகன் தேவபூமி பத்து ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான். இவ்வாறு இந்த பத்து ஷுங்க அரசர்கள் இந்த வஸுந்தரையை ஆள்வார்கள்.

Verse 156

शतं पूर्मं दश द्वे च तेभ्यः कण्वं गमिष्यति / अमात्यो वसुदेवस्तु बाल्याद्व्यसनिनं नृपम्

முதலில் நூறு, பின்னர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தபின் கண்வன் அரசாட்சியை அடைவான். அவனுடைய அமைச்சன் வாசுதேவன் பால்யத்திலிருந்தே பழக்கங்களுக்கு அடிமையான அரசனாக இருப்பான்.

Verse 157

देवभूमिं ततो हत्वा शुङ्गेषु भविता नृपः / भविष्यति समा राजा पञ्च कण्वायनस्तु सः

பின்னர் தேவபூமியை கொன்று, சுங்கர்களிடையே அவன் அரசனாக இருப்பான். அந்த கண்வாயனன் ஐந்து ஆண்டுகள் அரசாளுவான்.

Verse 158

भूमिमित्रः सुतस्तस्य चतुर्विंशद्भविष्यति / भविता द्वादश समास्तस्मान्नारायणो नृपः

அவனுடைய மகன் பூமிமித்ரன் இருபத்துநான்கு ஆண்டுகள் அரசாளுவான். அதன் பின் நாராயணன் என்னும் அரசன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஆள்வான்.

Verse 159

सुशर्मा तत्सुतश्चापि भविष्यति चतुःसमाः / कण्वायनास्तु चत्वारश्चत्वारिंशच्च पञ्च च

அவனுடைய மகன் சுஷர்மாவும் நான்கு ஆண்டுகள் அரசனாக இருப்பான். கண்வாயனர்கள் நால்வரும் சேர்ந்து நாற்பத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆள்வார்கள்.

Verse 160

समा भोक्ष्यन्ति वृथिवीं पुनरन्ध्रान्गमिष्यति / कण्वायनमथोद्धृत्य सुशर्माणं प्रसह्य तम्

அவர்கள் அந்த ஆண்டுகள் பூமியை ஆள்வார்கள்; பின்னர் அரசாட்சி மீண்டும் ஆந்திரர்களிடம் செல்லும். அப்போது கண்வாயன வம்சத்தை வேரறுத்து, அந்த சுஷர்மாவை வலுக்கட்டாயமாக அகற்றுவார்கள்.

Verse 161

सिंधुको ह्यन्ध्रजातीयः प्राप्स्यतीमां वसुंधराम् / त्रयोविंशत्समा राजा सिंधुको भविता त्वथ

ஆந்திர குலத்தவன் சிந்துகன் இந்த வஸுந்தரையை அடைவான். அந்த சிந்துகன் இருபத்துமூன்று ஆண்டுகள் அரசாள்வான்.

Verse 162

कृष्णो भ्रातास्य वर्षाणि सो ऽस्माद्दश भविष्यति / श्रीशान्तकर्णिर्भविता तस्य पुत्रस्तु वै महान्

அவனுடைய சகோதரன் கிருஷ்ணன் இதன்பின் பத்து ஆண்டுகள் அரசாள்வான். அவனுடைய மகன் மகத்தான ஸ்ரீசாந்தகர்ணி ஆவான்.

Verse 163

पञ्चाशत्तु समाः षट् च शान्तकर्णिर् भविष्यति / आपोलवोद्वादश वै तस्य पुत्रो भविष्यति

சாந்தகர்ணி ஐம்பத்தாறு ஆண்டுகள் அரசாள்வான். அவன் மகன் ஆபோலவன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அரசனாவான்.

Verse 164

चतुर्विंशत्तु वर्षाणि पटुमांश्च भविष्यति / भवितानिष्टकर्मा तु वर्षाणां पञ्चविंशतिम्

படுமானன் இருபத்துநான்கு ஆண்டுகள் அரசாள்வான். அனிஷ்டகர்மா இருபத்திஐந்து ஆண்டுகள் அரசனாவான்.

Verse 165

ततः संवत्सरं पूर्णं हालो राजा भविष्यति / पञ्चपत्तल्लको नाम भविष्यति महाबलः

அதன்பின் முழு ஒரு ஆண்டு ஹாலன் அரசனாவான். பின்னர் ‘பஞ்சபத்தல்லக’ எனப்படும் மகாபலன் (அரசன்) ஆவான்.

Verse 166

भाव्यःपुरीषभीरुस्तु समाः सो ऽप्येकविंशतिम् / शातकर्णिर्वर्षमेकं भविष्यति नराधिपः

புரீஷபீரு எனப்படும் பாவ்ய அரசன் இருபத்தொன்று ஆண்டுகள் ஆள்வான்; அதன் பின் சாத்தகர்ணி நராதிபன் ஒரு ஆண்டு அரசாள்வான்।

Verse 167

अष्टविंशतिवर्षाणि शिवस्वातिर्भविष्यति / राजा च गौतमी पुत्र एकविंशत्समा नृपः

சிவஸ்வாதி இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள் அரசாள்வான்; மேலும் கௌதமீபுத்திரன் எனும் அரசன் இருபத்தொன்று ஆண்டுகள் நற்பதி ஆவான்।

Verse 168

एकोनविंशति राजा यज्ञः श्रीशातकर्ण्यथ / षडेव भविता त्समाद्विजयस्तु समानृपः

யஜ்ஞன் எனப்படும் ஸ்ரீசாத்தகர்ணி அரசன் பத்தொன்பது ஆண்டுகள் ஆள்வான்; விஜயன் எனும் நற்பதி ஆறு ஆண்டுகள் அரசாள்வான்।

Verse 169

देडश्रीशातकर्णी च तस्य पुत्रः समास्त्रयः / पुलोमारिः समाः सप्त ततश्चैषां भविष्यति

தேடஸ்ரீசாத்தகர்ணி மற்றும் அவன் மகன் மூன்று ஆண்டுகள் ஆள்வார்கள்; புலோமாரி ஏழு ஆண்டுகள்; அதன் பின் இவர்களுக்குப் பின் மற்றோர் அரசர்கள் வருவர்।

Verse 170

इत्येते वै नृपास्त्रिंशदन्ध्रा भोक्ष्यन्ति वै महीम् / समाः शतानि चत्वारि पञ्चाशत्षट् तथैव च

இவ்வாறு இந்த முப்பது ஆந்திர அரசர்கள் பூமியை ஆள்வார்கள்—மொத்தம் நானூற்று ஐம்பத்தாறு ஆண்டுகள்.

Verse 171

अन्ध्राणां संस्थिताः पञ्च तेषां वंश्याश्च ये पुनः / सप्तैव तु भविष्यन्ति दशाभीरास्ततो नृपाः

ஆந்திரர்களில் ஐந்து அரசர்கள் நிலைபெறுவர்; பின்னர் அவர்களின் வம்சத்தார் ஏழு பேர் ஆவர். அதன் பின் பத்து ஆபீர நரபதிகள் தோன்றுவர்.

Verse 172

सप्त गर्दभिनश्चापि ततो ऽथ दश वै शकाः / यवनाष्टौ भविष्यन्ति तुषारास्तु चतुर्दश

அதன்பின் ஏழு கர்தபினர்கள்; பின்னர் நிச்சயமாக பத்து சகர்கள். எட்டு யவனர்கள் தோன்றுவர்; துஷாரர்கள் பதினான்கு ஆவர்.

Verse 173

त्रयोदश गुरुण्डाश्च मौना ह्येकादशैव तु / अन्ध्रा भोक्ष्यन्ति वसुधां शते द्वे च शतञ्च वै

பதின்மூன்று குருண்டர்கள்; மௌனர்கள் பதினொன்று மட்டுமே. ஆந்திரர்கள் இருநூறும் நூறும்—அதாவது முந்நூறு ஆண்டுகள் பூமியை ஆளுவர்.

Verse 174

सप्तषष्टिं च वर्षाणि दशाभीरास्ततो नृपाः / सप्त गर्दभिनश्चैव भोक्ष्यन्तीमां द्विसप्ततिम्

அதன்பின் பத்து ஆபீர அரசர்கள் அறுபத்தேழு ஆண்டுகள் ஆள்வர். மேலும் ஏழு கர்தபினர்கள் இந்தப் பூமியை எழுபத்திரண்டு ஆண்டுகள் ஆள்வர்.

Verse 175

शतानि त्रीण्यशीतिं च भोक्ष्यन्ति वसुधां शकाः / आशीती द्वे च वर्षाणि भोक्तारो यवना महीम्

சகர்கள் மூன்றுநூற்று எண்பது ஆண்டுகள் பூமியை ஆள்வர். யவனர்கள் எண்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் இந்த மண்ணை ஆள்வர்.

Verse 176

पञ्चवर्षशतानीह तुषाराणां मही स्मृता / शतान्यर्द्धचतुर्थानि भवितारस्त्रयोदश

இங்கே துஷாரர்களின் நிலம் ஐந்நூறு ஆண்டுகள் எனக் கூறப்படுகிறது; பதின்மூன்று அரசர்கள் மூன்றரை நூறு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வர்.

Verse 177

गुरुण्डा वृषलैः सार्द्धं भोक्ष्यन्ते म्लेच्छजातयः / शतानि त्रीणि भोक्ष्यन्ते मौना एकादशैव तु

குருண்டர்கள் வ்ருஷலர்களுடன் சேர்ந்து ம்லேச்சக் குலங்கள் ஆட்சி செய்வர்; பின்னர் ‘மௌனா’ எனப்படும் பதினொன்று அரசர்கள் மூன்று நூறு ஆண்டுகள் ஆளுவர்.

Verse 178

तेषु च्छिन्नेषु कालेन ततः किलकिलो नृपः / ततः किलकिलेभ्यश्च विन्ध्यशक्तिर्भविष्यति

அவர்களின் காலம் முடிந்தபின் ‘கிலகிலோ’ எனும் அரசன் தோன்றுவான்; கிலகிலோர்களுக்குப் பின் ‘விந்த்யசக்தி’ எழுவான்.

Verse 179

समाः षण्णवतिं चैव पृथिवीं तु समेष्यति / नृपान्वैदिशकांश्चाथ भविष्यांस्तु निबोधत

அவன் தொண்ணூற்று ஆறு ஆண்டுகள் பூமியை ஆள்வான்/சுற்றுவான்; இப்போது வைதிசக அரசர்களையும் வரவிருப்பவர்களையும் அறிந்துகொள்.

Verse 180

शेषस्य नागराजस्य पुत्रः सुर पुरञ्जयः / भोगी भविष्यते राजा नृपो नागकुलोद्वहः

நாகராஜன் சேஷனின் புதல்வன் ‘சுரபுரஞ்சய’; நாககுலத்தின் பெருமை ‘போகி’ எனும் அரசன் ஆவான்.

Verse 181

सदाचन्द्रस्तु चन्द्राशुर्द्वितीयो नखवांस्तथा / धनधर्मा ततश्चापि चतुर्थो वंशजः स्मृतः

சதாசந்திரன், இரண்டாவன் சந்திராசு, மேலும் நகவான்; அதன் பின் தனதர்மன்—நான்காம் வம்சஜன் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 182

भूतिनन्दस्ततश्चापि वैदिशे तु भविष्यति / तस्य भ्राता यवीयांस्तु नाम्ना नन्दियशाः किल

அதன்பின் வைதிசத்தில் பூதிநந்தன் தோன்றுவான்; அவனுடைய இளைய சகோதரன் நந்தியசா என்ற பெயருடையவன் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 183

तस्यान्वयो भविष्यन्ति राजानस्ते त्रयस्तु वै / दैहित्रः शिशिको नाम पूरिकायां नृपो ऽभवत्

அவனுடைய வம்சத்தில் மூன்று அரசர்கள் தோன்றுவர்; பேரன் (தௌஹித்ரன்) சிசிகன் என்னும் அரசன் பூரிகாவில் அரசாண்டான்.

Verse 184

विन्ध्यशक्तिसुतश्चापि प्रवीरो नाम वीर्यवान् / भोक्ष्यते च समाः षष्टिं पुरीं काञ्चनकां च वै

விந்த்யசக்தியின் மகன் வீரியமிக்க பிரவீரன்; அவன் காஞ்சனகா நகரை அறுபது ஆண்டுகள் ஆளுவான்.

Verse 185

यक्ष्यते वाजपेयैश्च समाप्तवरदक्षिणैः / तस्य पुत्रास्तु चत्वारो भविष्यन्ति नराधिपाः

அவன் நிறைவுற்ற சிறந்த தக்ஷிணையுடன் வாஜபேய யாகங்களைச் செய்வான்; அவனுக்கு நான்கு மகன்கள் அரசர்களாவர்.

Verse 186

विन्ध्यकानां कुलानां ते नृपा वैवाहिकास्त्रयः / सुप्रतीको गभीरश्च समा भोक्ष्यति विंशतिम्

விந்த்யக் குலங்களில் வைवाहிக வம்சத்தைச் சேர்ந்த மூன்று அரசர்கள் தோன்றுவர். அவர்களில் சுப்ரதீகனும் கபீரனும் இருபது ஆண்டுகள் வீதம் ஆட்சி செய்வர்.

Verse 187

शङ्कमानो ऽभवद्राजा महिषीणां महीपतिः / पुष्पमित्रा भविष्यन्ति षट् स्त्रिमित्रास्त्रयोदश

சங்கமானோ எனும் அரசன் தோன்றினான்; அவன் மகிஷிகளுக்கும் அதிபதி. பின்னர் புஷ்பமித்ரர் ஆறு பேரும், ஸ்திரிமித்ரர் பதின்மூன்று பேரும் அரசர்களாவர்.

Verse 188

मेकलायां नृपाः सप्त भविष्यन्ति च सप्ततिः / कोमलायां तु राजानो भविष्यन्ति महाबलाः

மேகலா நாட்டில் ஏழும் எழுபதும் அரசர்கள் இருப்பர். கோமலா நாட்டில் மகாபலமுடைய அரசர்கள் தோன்றுவர்.

Verse 189

मेघा इति समाख्याता बुद्धिमन्तो नवैव तु / नैषधाः पार्थिवाः सर्वे भविष्यन्त्यामनुक्षयात्

‘மேகா’ என அழைக்கப்படும் ஒன்பது அறிவுடையோர் தோன்றுவர். அவர்கள் அனைவரும் நைஷத நாட்டின் அரசர்களாக, இடையறாத மரபில் தோன்றுவர்.

Verse 190

नलवंशप्रसूतास्ते वीर्यवन्तो महाबलाः / मगधानां महावीर्यो विश्वस्फाणिर्भविष्यति

அவர்கள் நல வம்சத்தில் பிறந்த, வீரமும் மகாபலமும் உடையோர். மகதத்தில் மகாவீரியன் விஸ்வஸ்பாணி எனும் அரசன் தோன்றுவான்.

Verse 191

उत्साद्य पार्थिवान्सर्वान्सो ऽन्यान्वर्णान्करिष्यति / कैवर्त्तान्मद्रकांश्चेव पुलिन्दान्ब्राह्मणांस्तथा

அவன் எல்லா அரசர்களையும் அழித்து, பிற பிற வர்ணங்களை உருவாக்குவான்; கைவத்தர், மத்ரகர், புலிந்தர் மற்றும் பிராமணர்களையும் அதுபோலச் செய்வான்.

Verse 192

स्थापयिष्यन्ति गजानो नानादेशेषु ते जनान् / विश्वस्फाणिर्महासत्त्वो युद्धे विष्णुसमप्रभः

அந்த கஜானர்கள் அந்த மக்களை பல தேசங்களில் குடியமர்த்துவார்கள்; மகாசத்துவன் விஸ்வஸ்பாணி போரில் விஷ்ணுவைப் போல ஒளிமிக்கவன்.

Verse 193

विश्वस्फाणिर्नरपतिः क्लीबाकृतिरिवोच्यते / उत्सादयित्वा क्षत्रं तु क्षत्रमन्यत्करिष्यति

நரபதி விஸ்வஸ்பாணி நபுஞ்சகன் போன்ற உருவமுடையவன் எனச் சொல்லப்படுகிறான்; அவன் க்ஷத்திரத்தை அழித்து, வேறொரு க்ஷத்திரத்தை உருவாக்குவான்.

Verse 194

नव नागास्तु भोक्ष्यति पुरीं चंपावतीं नृपाः / मथुरां च पुरा रम्यां नागा भोक्ष्यन्ति सप्त वै

ஒன்பது நாக அரசர்கள் சம்பாவதி நகரை ஆளுவர்; மேலும் அழகிய மதுரா நகரை நிச்சயமாக ஏழு நாகர்கள் ஆளுவர்.

Verse 195

अनुगङ्गाप्रयागं च साकेतं मगधांस्तथा / एताञ्जनपदान्सर्वान्भोक्ष्यन्ते सप्तवंशजाः

அனுகங்கா-பிரயாகம், சாகேதம், மகதமும்; இவ்வெல்லா ஜனபதங்களையும் சப்தவம்சஜர்கள் ஆளுவர்.

Verse 196

नैष धान्य दुकांश्चैव शैशीतान् कालतोयकान् / एताञ्जनपदान्सर्वान्भोक्ष्यन्ते मणिधान्यजान्

தானிய வளமுடன், குளிர்காலத்தின் காலநீரால் பாசனமடைந்த இவ்வெல்லா நாடுகளையும் மணிதான்யஜர் வம்சத்தார் ஆள்ந்து அனுபவிப்பர்.

Verse 197

कोशलांश्चान्ध्रपैण्ड्रांश्च ताम्रलिप्तान्ससागरान् / चंपां चैव पुरीं रम्यां भोक्ष्यन्ते देवरक्षिताः

தேவரால் காக்கப்படுவோர் கோசலம், ஆந்திரம், பைண்ட்ரம், கடலுடன் கூடிய தாம்ரலிப்தம், மேலும் அழகிய சம்பா நகரையும் ஆள்ந்து அனுபவிப்பர்.

Verse 198

कलिङ्गा महिषाश्चैव महेन्द्रनिलयाश्च ये / एताञ्जनपदान्सर्वान् पालयिष्यति वै गुहः

கலிங்கர், மகிஷர், மேலும் மகேந்திர மலைநிலையினர்—இவ்வெல்லா நாடுகளையும் குகன் நிச்சயமாகக் காத்து ஆள்வான்.

Verse 199

स्त्रीराष्ट्रभोजकांश्चैव भोक्ष्यते कनकाह्वयः / तुल्यकालं भविष्यन्ति सर्वे ह्यते महीक्षितः

கனகாஹ்வயன் ஸ்த்ரீராஷ்டிரம் மற்றும் போஜக நாட்டையும் ஆள்வான்; இவ்வெல்லா மன்னரும் ஒரே கால அளவு ஆட்சி செய்வர்.

Verse 200

अल्पप्रसादा ह्यनृता महाक्रोधा ह्यधार्मिकाः / भविष्यन्तीह यवना धर्मतः कामतोर्ऽथतः

இங்கு யவனர் குறைவு அருளுடையோர், பொய்யுரைப்போர், பெருங் கோபமுடையோர், அதர்மிகள் ஆவர்; தர்மம், காமம், அர்த்தம்—மூன்றிலும் அவர்கள் வழுவுவர்.