Adhyaya 54

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमाभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरचरितेसागराविनाशो नाम त्रिपञ्चशत्तमो ऽध्यायः // ५३// जैमिनिरुवाच क्रोधाग्निमेनं विप्रेन्द्र सद्यः संहर्त्तुमर्हसि / नो चेदकाले लोको ऽयं सकलस्तेन दह्यते

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மஹாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியபாகத்தின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில், ஸகரசரிதத்தில் ‘ஸாகராவிநாசம்’ எனப்படும் ஐம்பத்துமூன்றாம் அதிகாரம். ஜைமினி கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! இந்த கோபஅக்கினியை உடனே அடக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் காலத்துக்கு முன்பே இந்த உலகமெல்லாம் அதனால் எரிந்துவிடும்.

Verse 2

दृष्टस्ते महिमानेन व्याप्तमासीच्चराचरम् / क्षमस्व संहर क्रोधं नमस्ते विप्रपुङ्गव

அசையும் அசையாத அனைத்தையும் நிறைத்த உங்கள் மகிமையை நாங்கள் கண்டோம். அருள்புரிந்து மன்னியுங்கள்; கோபத்தை அடக்குங்கள். ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 3

एवं संस्तूयमानस्तु भगवान्कपिलो मुनिः / तूर्णमेव क्षयं निन्ये क्रोधाग्निमतिभैरवम्

இவ்வாறு புகழப்பட்டபோது, பகவான் கபில முனிவர் அந்த மிகப் பயங்கரமான கோபஅக்கினியை உடனே அழித்து அமைதிப்படுத்தினார்.

Verse 4

ततः प्रशान्तमभवज्जगत्सर्वं चराचरम् / देवास्तपस्विनश्चैव बभूवुर्विगतज्वराः

அப்போது அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் அமைதியடைந்தது. தேவரும் தவசிகளும் காய்ச்சலின்றி ஆனந்தமுற்றனர்.

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु भगवान्नारदो मुनिः / अयोध्या मगमद्राजन्देवलोकाद्यदृच्छया

அதே நேரத்தில், அரசனே, பகவான் முனி நாரதர் தேவலோகத்திலிருந்து தற்செயலாக அயோத்திக்கு வந்தடைந்தார்.

Verse 6

तमागतमभिप्रेक्ष्य नारदं सगरस्तदा / अर्घ्यपाद्यादिभिः सम्यक्पूजयामास शास्त्रतः

நாரதர் வந்ததைப் பார்த்த சகரன், அப்போது சாஸ்திர விதிப்படி அர்க்யம், பாத்யம் முதலியவற்றால் முறையாகப் பூஜை செய்தான்.

Verse 7

परिगृह्य च तत्पूजामासीनः परमासने / नारदो राजशार्दूलमिदं वचनमब्रवीत्

அப்பூஜையை ஏற்றுக் கொண்டு உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்த நாரதர், அரசசிங்கத்திடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 8

नारद उवाच हयसंचारणार्थाय संप्रयातास्तवात्मजाः / ब्रह्मदण्डहताः सर्वे विनष्टा नृपसत्तम

நாரதர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! குதிரையைத் தேடி சென்ற உன் புதல்வர்கள் அனைவரும் பிரம்மதண்டத்தால் கொல்லப்பட்டு அழிந்தனர்.

Verse 9

संरक्ष्यमाणस्तैः सर्वैर्हयस्ते यज्ञियो नृप / केनाप्य लक्षितः क्वापि नीतो विधिवशाद्दिवि

அரசே! அனைவராலும் காக்கப்பட்ட அந்த யஜ்ஞிய குதிரையை யாரோ கவனித்து, விதியின் வசத்தால் எங்கோ திவ்யலோகத்துக்கு கொண்டு சென்றார்.

Verse 10

ततो विनष्टं तुरगं विचिन्वन्तो महीतले / प्रालभन्त न ते क्वापि तत्प्रवृत्तिं चिरान्नृप

பின்னர் அவர்கள் பூமியில் மறைந்த குதிரையைத் தேடினர்; அரசே, நீண்ட காலமாகியும் எங்கும் அதன் தடம் கிடைக்கவில்லை.

Verse 11

ततो ऽवनेरधस्ते ऽश्वं विचेतुं कृतनिश्चयाः / सागरास्ते समारभ्य प्रचख्नुर्वसुधातलम्

அப்போது அவர்கள் குதிரையைப் பூமிக்குக் கீழே தேடத் தீர்மானித்து, சகரரின் புதல்வர்கள் தொடங்கி நிலத்தளத்தைத் தோண்டினர்.

Verse 12

खनन्तो वसुधा मश्वं पाताले ददृशुर्नृप / समीपे तस्य योगीन्द्रं कपिलं चमहामुनिम्

தோண்டித் தோண்டி, அரசே, அவர்கள் பாதாளத்தில் அந்தக் குதிரையைக் கண்டனர்; அதன் அருகே யோகீந்திர மகாமுனி கபிலரையும் கண்டனர்.

Verse 13

तं दृष्ट्वा पापकर्माणस्ते सर्वे कालचोदिताः / कपिलं कोपयामासुरश्वहर्त्तायमित्यलम्

அவரைக் கண்டதும், பாவச் செயலுடைய அவர்கள் காலத்தின் தூண்டுதலால் “இவனே குதிரை கவர்ந்தவன்” என்று கூறி கபில முனிவரைச் சினமூட்டத் தொடங்கினர்.

Verse 14

ततस्तत्क्रोधसंभूतनेत्राग्नेर्दहतो दिशः / इन्धनीभूतदेहास्ते पुत्राः संक्षयमागताः

அப்போது அவன் கோபத்தில் பிறந்த கண்-அக்னி திசைகளை எரித்தது; எரிபொருளான உடல்களுடன் அந்த புதல்வர்கள் அழிந்தனர்.

Verse 15

क्रूराः पापसमाचाराः सर्वलोकोपरोधकाः / यतस्ते तेन राजेन्द्र न शोकं कर्तुमर्हसि

அவர்கள் கொடியவர்கள், பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டவர்கள், எல்லா உலகங்களுக்கும் தடையாக இருந்தவர்கள்; ஆகவே, அரசே, அவர்களுக்காக நீ துயரப்பட வேண்டாம்.

Verse 16

स त्वं धैर्यधनो भूत्वा भवित व्यतयात्मनः / नष्टं मृतमतीतं च नानुशोचन्ति पण्डिताः

நீ தைரியத்தைச் செல்வமாகக் கொண்டு, நிகழ வேண்டியதை ஏற்று நட; அழிந்ததும், இறந்ததும், கடந்ததும் குறித்து பண்டிதர்கள் துயரப்படார்.

Verse 17

तस्मात्पौत्रमिमं बालमंशुमन्तं महामतिम् / तुरगानयनार्थाय नियुङ्क्ष्व नृपसत्तम

ஆகவே, அரசர்களில் சிறந்தவனே, இந்தப் பேரன் சிறுவன் அம்‌ஷுமான்—மகாமதி—அவனை குதிரையை மீட்டுவரும் பணிக்காக நியமி.

Verse 18

इत्यक्त्वा राजशार्दूलं सदस्यर्त्विक्समन्वितम् / क्षणेन पश्यतां तेषां नारदो ऽन्तर्दधे मुनिः

இவ்வாறு கூறி, சபையினரும் ரித்விக்களும் சூழ்ந்த அந்த ராஜசார்தூலனை விட்டுவிட்டு, அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் ஒரு கணத்தில் முனி நாரதர் மறைந்தார்.

Verse 19

तच्छ्रत्वा वचन तस्य नारदस्य नृपोत्तमः / दुःखशोकपरातात्मा दध्यौ चिरमुदारधीः

நாரதரின் சொற்களை கேட்ட அந்தச் சிறந்த அரசன் துயரும் சோகமும் நிறைந்த மனத்துடன், உயர்ந்த அறிவால் நீண்ட நேரம் தியானித்து சிந்தித்தான்।

Verse 20

तं ध्यानयुक्तं सदसि समासीनमवाङ्मुखम् / वसिष्ठः प्राह राजानं सांत्वयन्देशकालवित्

அவையில் தியானத்தில் மூழ்கி தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்த அரசனைப் பார்த்து, தேசகாலம் அறிந்த வசிஷ்டர் ஆறுதல் கூறி அரசனிடம் சொன்னார்।

Verse 21

किमिदं धैर्यसाराणामवकाशं भवदृशाम् / लभते हृदि चेच्छोकः प्राप्तं धीर तया फलम्

ஓ திடமுள்ளவனே! உன்னைப் போன்ற தைரியத்தின் சாரமானோரின் இதயத்தில் இந்தச் சோகம் எவ்வாறு இடம் பெற்றது? இதனால் என்ன பயன் கிடைத்தது?

Verse 22

दौर्मनस्यं शिथिलयन्सर्वं दिष्टवशानुगम् / मन्वानो ऽनन्तरं कृत्यं कर्तुमर्हस्यसंशयम्

மனச்சோர்வை தளர்த்தி விடு; இவை அனைத்தும் விதியின் வசமாக நடந்தன என்று எண்ணி, இனி செய்ய வேண்டிய கடமையை ஐயமின்றி நிறைவேற்று।

Verse 23

वसिष्ठेनैवमुक्तस्तु राजा कार्यार्थतत्त्ववित् / धृतिं सत्त्वं समालंब्य तथेति प्रत्यभाषत

வசிஷ்டர் இவ்வாறு கூறியதும், செயலும் பொருளும் அறிந்த அரசன் திடமும் துணிவும் பற்றிக் கொண்டு ‘அப்படியே’ என்று பதிலளித்தான்।

Verse 24

अंशुमन्तं समाहूय पौत्रं विनयशालिनम् / ब्रह्मक्षत्त्रसभामध्ये शनैरिदमभाषत

பண்புடைய பேரன் அஂசுமந்தனை அழைத்து, பிராமணர்-க்ஷத்திரியர் சபையின் நடுவில் அவர் மெதுவாக இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 25

ब्रह्मदण्डहताः सर्वे पितरस्तव पुत्रक / पतिताः पापकर्माणो निरये शाश्वतीः समाः

மகனே! உன் பித்ருக்கள் அனைவரும் பிரஹ்மதண்டத்தால் தண்டிக்கப்பட்டு, பாவச் செயல்களால் வீழ்ந்து, நரகத்தில் நித்திய ஆண்டுகள் தங்கியுள்ளனர்.

Verse 26

त्वमेव संततिर्मह्यं राज्यस्यास्य च रक्षिता / त्वदायत्तमशेषं मे श्रेयो ऽमुत्र परत्र च

நீயே எனது சந்ததி, இவ்வரசின் காவலனும் நீயே; இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எனது முழு நன்மை உன்னிடமே சார்ந்துள்ளது.

Verse 27

स त्वं गच्छ ममादेशात्पाताले कपिलान्तिकम् / तुरगानयनार्थाय यत्नेन महातान्वितः

ஆகவே என் ஆணையின்படி பாதாளத்தில் கபில முனிவரிடம் செல்; குதிரையை மீட்டுவர மிகுந்த முயற்சியும் திடமும் உடையவனாக இரு.

Verse 28

तं प्रार्थयित्वा विधिवत्प्रसाद्य च विशेषतः / आदाय तुरगं वत्स शीघ्रमागन्तुमर्हसि

அவரை விதிப்படி வேண்டி, சிறப்பாக மனமகிழச் செய்து, மகனே, குதிரையை எடுத்துக்கொண்டு விரைவில் திரும்பி வர வேண்டும்.

Verse 29

जैमिनिरुवाच एवमुक्तोंऽशुमांस्तेन प्रणम्य पितरं पितुः / तथेत्युक्त्वा महाबुद्धिः प्रययौ कपिलान्तिकम्

ஜைமினி கூறினார்—அவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அஂசுமான் தந்தையின் தந்தையை வணங்கி, ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, பேரறிவுடன் கபிலரின் அருகே சென்றான்.

Verse 30

तमुपागम्य विधिवन्नमस्कृत्य यथामति / प्रश्रयावनतो भूत्वा शनैरिदमुवाच ह

அவரை அணுகி முறையாக வணங்கி, தன் அறிவிற்கேற்ப. பணிவுடன் தலைவணங்கி மெதுவாக இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 31

प्रसीद विप्रशार्दूल त्वामहं शरणं गतः / कोपं च संहर क्षिप्रं लोकप्रक्षयकारकम्

ஓ பிராமணச் சிங்கமே! அருள்புரிவாயாக; நான் உன் சரணடைந்தேன். உலகழிவை உண்டாக்கும் அந்தக் கோபத்தை விரைந்து அடக்குவாயாக.

Verse 32

त्वयि क्रुद्धे जगत्सर्वं प्रणाशमुपयास्यति / प्रशान्तिमुपयाह्याशुलोकाः संतु गतव्यथाः

நீ கோபித்தால் உலகமெல்லாம் அழிவை அடையும். ஆகவே விரைந்து அமைதியடை; உலகங்கள் துயரமின்றி ஆகட்டும்.

Verse 33

प्रसन्नो ऽस्मान्महाभाग पश्य सौम्येन चक्षुषा / ये त्वत्क्रोधाग्निनिर्दग्धास्तत्संततिमवेहि माम्

ஓ மகாபாக்யவானே! எம்மேல் அருள்கொண்டு இனிய பார்வையால் நோக்கு. உன் கோபஅக்னியில் எரிந்தவர்களின் சந்ததியென என்னை அறிந்தருள்.

Verse 34

नाम्नांशुमन्तं नप्तारं सगरस्य महीपतेः / सो ऽहं तस्य नियोगेन त्वत्प्रसादाभिकाङ्क्षया

நான் சகர மன்னனின் பேரன் அம்‌ஷுமான்; அவன் ஆணையினால் உமது அருளைப் பெற விரும்பி வந்தேன்.

Verse 35

प्राप्तो दास्यसि चेद्ब्रह्मंस्तुरगानयनाय च / जैमिनिरुवाच इति तद्वचनं श्रुत्वा योगीन्द्रप्रवरो मुनिः

ஹே பிரம்மனே, நான் வந்தேன்; குதிரையை மீட்டுவர அளிப்பீராயின். ஜைமினி கூறினார்—அவ்வசனம் கேட்ட யோகிகளில் சிறந்த முனி…

Verse 36

अंशुमन्तं समालोक्य प्रसन्न इदमब्रवीत् / स्वागतं भवतो वत्स दिष्ट्या च त्वमिहागतः

அம்‌ஷுமாந்தனை நோக்கி அவர் மகிழ்ந்து கூறினார்—குழந்தையே, வருக; நல்விதியால் நீ இங்கு வந்தாய்.

Verse 37

गच्छ शीघ्रं हयश्चायं नीयतां सगरान्तिकम् / अधिक्षिप्तो ऽस्य यज्ञो ऽपि प्रागतः संप्रवर्त्तताम्

விரைந்து செல்; இந்தக் குதிரையை சகரரிடம் கொண்டு செல். அவருடைய யாகம் தடைபட்டது; இப்போது மீண்டும் தொடங்கி நடைபெறட்டும்.

Verse 38

व्रियतां च वरो मत्तस्त्वया यस्ते मनोगतः / दास्ये सुदुर्लभमपि त्वद्भक्तिपरितोषितः

உன் மனத்தில் உள்ள வரத்தை என்னிடமிருந்து தேர்ந்தெடு; உன் பக்தியால் திருப்தியடைந்து மிக அரியதையும் அளிப்பேன்.

Verse 39

एषां तु संप्रमाशं हि गत्वा वद पितामहम् / पापानां मरणं त्वेषां न च शोचितुमर्हसि

இவர்களின் முடிவைச் சென்று பிதாமகரிடம் கூறு; இவர்கள் பாவிகள், இவர்களின் மரணத்திற்கு நீ வருந்தத் தேவையில்லை।

Verse 40

ततः प्रणाम्य चोगीन्द्रमंशुमानिदमब्रवीत् / वरं ददासि चेन्मह्यं वरये त्वां महामुने

அப்போது அஞ்சுமான் யோகீந்திரனை வணங்கி கூறினான்—மகாமுனியே, நீங்கள் எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், நான் உம்மிடம் வரம் வேண்டுகிறேன்।

Verse 41

वरमर्हामि चेत्त्वत्तः प्रसन्नो दातुमर्हसि / त्वद्रोषपावकप्लुष्टाः पितरो ये ममाखिलाः

நான் உம்மிடமிருந்து வரம் பெறத் தகுதியானவனாகவும், நீங்கள் மகிழ்ந்து அளிக்கத் தகுதியானவராகவும் இருந்தால்—உமது கோபத் தீயால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட என் எல்லாப் பித்ருக்கள்—

Verse 42

संप्रयास्यन्ति ते ब्रह्मन्निरयं शास्वतीः समाः / ब्रह्मदण्डहतानां तु न हि पिण्डोदकक्रियाः

பிரம்மனே, அவர்கள் நித்திய ஆண்டுகள் நரகத்திற்குச் செல்வர்; பிரம்மதண்டத்தால் கொல்லப்பட்டவர்களுக்கு பிண்ட-உதகக் கிரியைகள் இல்லை।

Verse 43

पिण्डोदकविहीनानामिह लोके महामुने / विद्यते पितृसालोक्यं न खलु श्रुतिचोदितम्

மகாமுனியே, இவ்வுலகில் பிண்ட-உதகமின்றி இருப்போருக்கு பித்ருலோக சாலோக்யம் இல்லை; அது ஸ்ருதியாலும் விதிக்கப்படவில்லை।

Verse 44

अक्षयः स्वर्गवासो ऽस्तु तेषां तु त्वत्प्रसादतः / वरेणानेन भगवन्कृतकृत्यो भावाम्यहम्

உமது அருளால் அவர்களுக்கு அழியாத சுவர்க்கவாசம் உண்டாகுக. பகவனே, இவ்வரத்தால் நான் கृतக்ருத்யனானேன்.

Verse 45

तत्प्रसीद त्वमेवैषां स्वर्गतेर्वद कारणम् / येनोद्धारणमेतेषां वह्नेः कोपस्य वै भवेत्

ஆகையால் அருள்புரிவாயாக; இவர்களுக்கு சுவர்க்ககதி உண்டாகக் காரணம் நீயே கூறுவாயாக, அக்கினியின் கோபத்திலிருந்து இவர்களை மீட்கும்படி.

Verse 46

ततस्तमाह योगीन्द्रःसुप्रसन्नेन चेतसा / निरयोद्धारणं तेषां त्वया वत्स न शक्यते

அப்போது யோகீந்திரர் மிகப் பிரசன்னமான மனத்துடன் கூறினார்—வத்ஸா, அவர்களை நரகத்திலிருந்து மீட்பது உன்னால் இயலாது.

Verse 47

तैश्चापि नरके तावद्वस्तव्यं पापकर्मभिः / कालः प्रतीक्ष्यतां तावद्यावत्त्वत्पौत्रसंभवः

பாவகர்மங்களால் அவர்கள் அதுவரை நரகத்தில் தங்கவேண்டும். அதுவரை காலத்தை எதிர்நோக்குவாயாக; உன் பேரன் பிறக்கும் வரை.

Verse 48

कालान्ते भविता वत्स पौत्रस्तव महामतिः / राजा भगीरथो नाम सर्वधर्मार्थतत्त्ववित्

காலத்தின் முடிவில், வத்ஸா, உன் பேரன் மகாமதியாய் பிறப்பான்—பகீரதன் என்னும் அரசன்; எல்லா தர்ம-அர்த்தத் தத்துவங்களையும் அறிந்தவன்.

Verse 49

स तु यत्नेन महता पितृगौरवयन्त्रितः / आनेष्यति दिवो गङ्गां तपस्तप्त्वा महाद्ध्रुवम्

அவன் பெரும் முயற்சியுடன், பித்ருகௌரவத்தால் கட்டுப்பட்டு, மகாத்ருவத் தவம் செய்து, விண்ணுலக கங்கையை கொண்டு வருவான்।

Verse 50

तदंभसा पावितेषु तेषां गात्रास्थिभस्मसु / प्राप्नुवन्ति गतिं स्वर्गे भवतः पितरो ऽखिलाः

அந்த நீரால் அவர்களின் உடல், எலும்பு, சாம்பல் புனிதமாவதால், உமது பிதர்கள் அனைவரும் ஸ்வர்கத்தில் உயர்ந்த கதியை அடைவர்।

Verse 51

तथेति तस्या माहात्म्यं गङ्गाया नृपनन्दन / भागीरथीति लोके ऽस्मिन्सा विख्यातिमुपैष्यति

அப்படியே ஆகும்; அரசகுமாரனே, கங்கையின் மகிமை இதுவே—இந்த உலகில் அவள் ‘பாகீரதி’ எனப் புகழ்பெறும்.

Verse 52

यत्तोयप्लावितेष्वस्थिभस्मलोमनखेष्वपि / निरयादपि संयाति देही स्वर्लोकमक्षयम्

யாருடைய நீரால் எலும்பு, சாம்பல், முடி, நகம் ஆகியவை கூட நனைந்தாலோ, அந்த ஜீவன் நரகத்திலிருந்தும் விடுபட்டு அழியாத ஸ்வர்கலோகத்தை அடைகிறது।

Verse 53

तस्मात्त्वं गच्छ भद्रं ते नशोकं कर्त्तुमर्हसि / पितामहाय चैवैनमश्वं संप्रतिपादय

ஆகையால் நீ செல்; உனக்கு நன்மை உண்டாகுக; துயரப்படுதல் உனக்குச் சரியல்ல. மேலும் இந்தக் குதிரையைப் பிதாமகருக்கு ஒப்படை.

Verse 54

जैमिनिरुवाच ततः प्रणम्य तं भक्त्या तथेत्युक्त्वा महामतिः / ययौ तेनाभ्यनुज्ञातः साकेतनगरं प्रति

ஜைமினி கூறினார்—பின்பு அந்த மகாமதி பக்தியுடன் அவரை வணங்கி ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, அவரின் அனுமதி பெற்று சாகேத நகரை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 55

सगरं स समासाद्य तं प्रणम्य यथाक्रमम् / न्यवेदयच्च वृत्तान्तं मुनेस्तेषां तथान्मनः

அவன் சகரனை அணுகி முறையாக வணங்கி, முனிவரின் நிகழ்வுகளையும் அவர்களுடைய செய்திகளையும், அதுபோல அவர்களின் மனநிலையையும் அறிவித்தான்।

Verse 56

प्रददौतुरगं चापि समानीतं प्रयत्नतः / अतः परमनुष्ठेयमब्रवीत्किं मयेति च

அவன் முயன்று கொண்டு வந்த குதிரையையும் ஒப்படைத்தான். பின்னர், “இதற்கு அடுத்ததாக செய்ய வேண்டிய அனுஷ்டானம் என்ன? நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டான்।