Adhyaya 44

Verse 1

इति श्री ब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमाभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते त्रिचत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः // ४३// वसिष्ठ उवाच राजन्नेवं भृगुर्विद्वान्पश्यञ्जनपदान्बहून् / समाजगाम धर्मात्माकृतव्रणसमन्वितः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் (வாயு உரைத்த) நடுப்பகுதியின் மூன்றாம் உபோத்காதபாதத்தில் பார்கவசரிதத்தின் திரிசத்வாரிம்‌ஷத்தம அத்தியாயம். வசிஷ்டர் கூறினார்—அரசே, இவ்விதம் ஞானி ப்ருகு பல நாட்டுப்புறங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு, தர்மாத்மாவாய் விரதநிஷ்டையுடன் அங்கு வந்தடைந்தார்।

Verse 2

निलिल्युः क्षत्त्रियाः सर्वे यत्र तत्र निरीक्ष्य तम् / व्रजन्तं भार्गवं मार्गे प्राणरक्षणतत्पराः

அவரைக் கண்டவுடன் எல்லா க்ஷத்திரியரும் எங்கெங்கோ ஒளிந்தனர்; வழியில் செல்கின்ற அந்த பார்கவனைப் பார்த்து, தம் உயிரைக் காக்கவே அவர்கள் முழுதும் முயன்றனர்।

Verse 3

अथाससाद राजेन्द्र रामः स्वपितुराश्रमम् / शान्तसत्त्वसमाकीर्णं वेदध्त्रनिनिनादितम्

பின்னர், அரசே, ராமன் தன் தந்தையின் ஆசிரமத்தை அடைந்தான்—அது அமைதியான உயிர்களால் நிரம்பி, வேத மந்திர ஒலியால் முழங்கிக் கொண்டிருந்தது।

Verse 4

यत्र सिंहा मृगा गावो नागमार्ज्जारमूषकाः / समं च रन्ति संहृष्टा भयं त्यक्त्वा सुदूरतः

அங்கே சிங்கம், மான், பசுக்கள், பாம்பு, பூனை, எலி—அனைத்தும் பயத்தை வெகுதூரம் தள்ளி வைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் ஒன்றாகச் சுற்றித் திரிந்தன।

Verse 5

यत्र धूमं समीक्ष्यैव ह्यग्निहोत्रसमुद्भवम् / उन्नदन्ति मयूराश्च नृत्यन्ति च महीपने

அங்கே அக்னிஹோத்திரத்திலிருந்து எழும் புகையைப் பார்த்தவுடனே மயில்கள் குரல் எழுப்பி, தரையில் ஆடத் தொடங்கின.

Verse 6

यत्र सायन्तने काले सूर्यस्याभिमुखं द्विजैः / जलाञ्जलीन्प्रक्षिपद्भिः क्रियते भूर्चलाविला

அங்கே மாலைக்காலத்தில் இருமுறை பிறந்தோர் சூரியனை நோக்கி நின்று நீராஞ்சலியைச் செலுத்துகின்றனர்; அவர்களின் நடையால் நிலம் அசைந்து தூசியால் கலங்குகிறது।

Verse 7

यत्रान्तेवासिभिर्नित्यं वेदाः शास्त्राणि संहिताः / अभ्यस्यन्ते मुदा युक्तैर्ब्रह्मचर्यव्रते स्थितैः

அங்கே ஆசிரமத்தின் அந்தேவாசிகள் தினமும் வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், ஸம்ஹிதைகள் ஆகியவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் பயில்கின்றனர்; பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் நிலைத்திருக்கின்றனர்।

Verse 8

अथ रामः प्रसन्नात्मा पश्यन्नाश्रमसंपदम् / प्रविवेश शनै राजन्नकृतव्रणसंयुतः

பின்னர் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் ராமன் ஆசிரமத்தின் செழிப்பைக் கண்டு, அரசே, மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தான்; அவன் காயமின்றி இருந்தான்।

Verse 9

जयशब्दं नमःशब्दं प्रोच्चरद्भिर्द्विजात्मजैः / द्विजैश्च सत्कृतो रामः परं हर्षमुपागतः

இருமுறை பிறந்தோரின் புதல்வர்கள் ‘ஜய’ ‘நமः’ என்று முழங்க, இருமுறை பிறந்தோர் மரியாதை செய்ததால் ராமன் பேரானந்தத்தை அடைந்தான்।

Verse 10

आश्रमाभ्यन्तरे तत्र संप्रविश्य निजं गृहम् / ददर्श पितरं रामो जमदग्निं तपोनिधिम्

அங்கே ஆசிரமத்தின் உள்ளே சென்று தன் இல்லத்தில் ராமன் தவநிதியான தந்தை ஜமதக்னியை கண்டான்।

Verse 11

साक्षाद्भृगुमिवासीनं निग्रहानुग्रहक्षमम् / पपात चरणोपान्ते ह्यष्टाङ्गालिङ्गितावनिः

பிருகுவைப் போல நேரில் அமர்ந்திருந்த, தண்டனையும் அருளும் அளிக்க வல்ல அந்த முனிவரின் திருவடிகளருகே, அவன் அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து பூமியை அணைத்தவாறே விழுந்தான்।

Verse 12

रामो ऽहं तवा दासो ऽस्मि प्रोच्चरन्निति भूपते / जग्राह चरणौ चापि विधिवत्सज्जनाग्रणीः

“அரசே! நான் ராமன்; நான் உமது அடியேன்” என்று உரைத்து, சஜ்ஜனர்களில் முதன்மையானவன் முறையாக அவன் திருவடிகளைப் பற்றினான்।

Verse 13

अथ मातुश्च चरणवभिवाद्य कृताञ्जलिः / उवाच प्रणतो वाक्यं तयोः संहर्षकारणम्

பின்னர் கைகூப்பி தாயின் திருவடிகளையும் வணங்கி, பணிவுடன் அவரிருவருக்கும் மகிழ்ச்சி தரும் வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 14

राम उवाच पितस्तव प्रभावेण तपसो ऽतिदुरासदः / कार्त्तवीर्यो हतो युद्धे समुत्रबलवाहनः

ராமன் கூறினான்—“தந்தையே! உமது தவத்தின் பிரபாவத்தால் மிகத் துர்ஜெயனாகிய, பெரும் படை மற்றும் வாகன வலத்துடன் இருந்த கார்த்தவீர்யன் போரில் கொல்லப்பட்டான்.”

Verse 15

यस्ते ऽपराधं कृतवान्दुष्टमन्त्रिप्रचोदितः / तस्य दण्डो मया दत्तः प्रसह्य मुनिपुङ्गव

“முனிவர்களில் சிறந்தவரே! தீய அமைச்சர்களின் தூண்டுதலால் உமக்கு அபராதம் செய்தவனுக்கு நான் வலியுறுத்தி தண்டனை அளித்தேன்.”

Verse 16

भवन्तं तु नमस्कृत्य गतो ऽहं ब्रह्मणोंऽतिकम् / तं नमस्कृत्य विधिवत्स्वकार्यं प्रत्यवेदयम्

உம்மை வணங்கி நான் பிரம்மனின் அருகே சென்றேன். அவரையும் முறையாக வணங்கி என் காரியத்தை அறிவித்தேன்.

Verse 17

समामुवाच भगवाञ्छ्रुत्वा वृत्तान्तमादितः / व्रज स्वकार्यसिद्ध्यर्थं शिवलोकं सनातनम्

ஆரம்பம் முதல் நிகழ்ந்த செய்தியனைத்தையும் கேட்ட பகவான், “உன் காரியசித்திக்காக சனாதன சிவலோகத்திற்குச் செல்” என்று எனக்குச் சொன்னார்.

Verse 18

श्रुत्वाहं तद्वयस्तात नमस्कृत्य पिता महम् / गतवाञ्छिवलोकं वै हरदर्शनकाङ्क्षया

இதை கேட்டேன், தாதா; பிதாமகன் பிரம்மனை வணங்கி, ஹரன் (சிவன்) தரிசனத்தைக் கோரி சிவலோகத்திற்குச் சென்றேன்.

Verse 19

प्रविश्य तत्र भगवन्नुमया सहितः शिवः / नमस्कृतो मया देवो वाञ्छितार्थ प्रदायकः

அங்கே நுழைந்தபோது, பகவனே, உமையுடன் கூடிய சிவன் இருந்தார். வேண்டிய பயனை அளிப்பவனான அந்த தேவனை நான் வணங்கினேன்.

Verse 20

तदग्रे निखिलः स्वीयो वृत्तान्तो विनिवेदितः / मया समाहितधिया स सर्वं श्रुतवानपि

அவரின் முன்னிலையில் நான் ஒருமுக மனத்துடன் என் முழு வரலாற்றையும் தெரிவித்தேன்; அவர் அனைத்தையும் கேட்டறிந்தார்.

Verse 21

श्रुत्वा विचार्य त त्सर्वं ददौ मह्यं कृपान्वितः / त्रैलोक्यविजयं नाम कवचं सर्वसिद्धिदम्

அனைத்தையும் கேட்டு ஆராய்ந்து, கருணையுடன் அவர் எனக்கு ‘திரைலோக்யவிஜயம்’ எனும் கவசத்தை அளித்தார்; அது எல்லாச் சித்திகளையும் தருவது.

Verse 22

तल्लब्ध्वा तं नमस्कृत्य पुष्करं समुपागतः / तत्राहं साधयित्वा तु कवचं हृष्टमानसः

அதைப் பெற்றபின் அவரை வணங்கி நான் புஷ்கரத்திற்குச் சென்றேன். அங்கே அந்தக் கவசத்தைச் சாதித்து மகிழ்ந்த மனத்துடன் இருந்தேன்.

Verse 23

कार्त्तवीर्यं निहत्याजौ शिवलोकं पुनर्गतः / तत्र तौ तु मया दृष्टौ द्वारे स्कन्दविनायकौ

போரில் கார்த்தவீர்யனை வென்று நான் மீண்டும் சிவலோகத்திற்குச் சென்றேன். அங்கே வாயிலில் ஸ்கந்தனும் விநாயகனும் இருவரையும் கண்டேன்.

Verse 24

तौनमस्कृत्य धर्मज्ञ प्रवेष्टुं चोद्यतो ऽभवम् / स मामवेक्ष्य गामपो विशन्तं त्वरयान्वितम्

தர்மத்தை அறிந்தவரே, அந்த இருவரையும் வணங்கி நான் உள்ளே நுழையத் தயாரானேன். அவசரமாக நுழைய முயல்வதைப் பார்த்து அந்த வாயில்காவலன் என்னைக் கவனித்தான்.

Verse 25

वारयामास सहसा नाद्यावसर इत्यथ / मम तेन पितस्तत्र वाग्युद्धं हस्तकर्षणम्

அவன் திடீரென என்னைத் தடுத்தான்—‘இன்று வாய்ப்பு இல்லை’ என்று. அங்கே எனக்கும் அவனுக்கும் வாக்குவாதமும் கைப்பிடிப்பும் ஏற்பட்டது.

Verse 26

सञ्जातपरशुक्षेममतो ऽभूद्भृगुनन्दन / स तज्ज्ञात्वा समुद्गृह्य मामधश्चोर्द्ध्वमेव च

அப்போது ப்ருகுநந்தனனின் பரசு நலமடைந்தது. அதை அறிந்து அவன் என்னைத் தூக்கி கீழும் மேலும் அசைத்தான்.

Verse 27

करेण भ्रामयामास पुनश्चानीतवांस्ततः / तं दृष्ट्वातिक्रुधा क्षिप्तः कुठारो हि मया ततः

அவன் கையால் சுழற்றிக் கொண்டு மீண்டும் என்னை அருகே கொண்டுவந்தான். அவனைப் பார்த்ததும் நான் மிகக் கோபத்தால் அங்கேயே கோடாரியை எறிந்தேன்.

Verse 28

दन्तो निपति,स्तस्य ततो देव उपागतः / पार्वती तत्र रुष्टाभूत्तदा कृष्णः समागतः

அவனுடைய பல் விழுந்தது; பின்னர் தேவர் அங்கே வந்தார். அங்கே பார்வதி கோபமுற்றாள்; அப்போது கிருஷ்ணனும் வந்தான்.

Verse 29

राधया सहितस्तेन सानुनीता वरं ददौ / मह्यं कृष्मो जगामाथ तेन मैत्रीं विधाय च

ராதையுடன் கூடிய கிருஷ்ணன் அவனை சமாதானப்படுத்தி வரம் அளித்தான். பின்னர் என்னுடன் நட்பை ஏற்படுத்தி கிருஷ்ணன் சென்றான்.

Verse 30

ततः प्रणम्य देवेशौ पार्वतीपरमेश्वरौ / आगतस्तव सान्निध्यमकृतव्रणसंयुतः

பின்னர் தேவாதிபதிகளான பார்வதி-பரமேஸ்வரரை வணங்கி, காயமின்றி உன் சன்னிதிக்கு வந்தடைந்தேன்.

Verse 31

वसिष्ठ उवाच इत्यक्त्वा भार्गवो रामो विरराम च भूपते / जमदग्निरुवाचेदं रामं शत्रुनिबर्हणम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி பார்கவ ராமன், அரசே, அமைதியானான். அப்போது ஜமதக்னி கூறினார்—எதிரிகளை அழிப்பவனே ராமா, இதைக் கேள்।

Verse 32

जमदग्निरुवाच क्षत्रहत्याभिभूतस्त्वं तावद्दोषोपशान्तये / प्रयश्चित्तं ततस्तावद्यथावत्कर्तुमर्हसि

ஜமதக்னி கூறினார்—க்ஷத்திரியர் வதத்தின் பாவம் உன்னை ஆட்கொண்டுள்ளது; ஆகவே குற்றம் தணிய முறையாகப் பிராயச்சித்தம் செய்।

Verse 33

इत्युक्तः प्राह पितरं रामो मतिमतां वरः / प्रायश्चित्तं तु तद्योग्यं त्वं मे निर्देष्टुमर्हसि

இவ்வாறு கேட்ட அறிவாளிகளில் சிறந்த ராமன் தந்தையிடம் கூறினான்—எனக்குத் தகுந்த பிராயச்சித்தத்தை நீங்கள் எனக்கு அறிவுறுத்த வேண்டும்।

Verse 34

जमदग्निरुवाच व्रतैश्च नियमैश्चैव कर्षयन्देहमात्मनः / शाकमूलफलाहारो द्वादशाब्दं तपश्चर

ஜமதக்னி கூறினார்—விரதங்களாலும் நியமங்களாலும் உடலைக் கட்டுப்படுத்தி, கீரை-வேர்-பழம் மட்டும் உண்டு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தவம் செய்।

Verse 35

वसिष्ठ उवाच इत्युक्तः प्रणिपत्यैनं मातरं च भृगूद्वहः / प्रययौ तपसे राजन्नकृतव्रणसंयुतः

வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், பிருகுவம்சச் சிறந்த ராமன் அவருக்கும் தாய்க்கும் வணங்கி, அரசே, தவத்திற்குப் புறப்பட்டான்; காயமற்ற உடலுடன் உறுதியான விரதம் கொண்டவன்.

Verse 36

स गत्वा पर्वत वरं महेन्द्रमरिकर्षणः / कृत्वाऽश्रमपदं तस्मिंस्तपस्तेपे सुदुश्चरम्

பகைவரை அடக்கும் அவன் மகேந்திரம் எனும் சிறந்த மலையினை அடைந்தான். அங்கே ஆசிரம இடம் அமைத்து மிகக் கடினமான தவம் செய்தான்.

Verse 37

व्रतैस्तपोभिर्नियमैर्देवताराधनैरपि / निन्ये वर्षाणि कति चिद्रामस्तस्मिन्महामनाः

விரதம், தவம், நியமம், தேவாராதனை ஆகியவற்றால் மகாமனத்தையுடைய ராமன் அங்கே சில ஆண்டுகள் கழித்தான்.