Adhyaya 24
Rāma’s Inquiry into the Hidden Identity of the Radiant Stranger (Dialogue Frame)
இந்த அத்தியாயம் உரையாடல் வடிவில் அமைந்துள்ளது. அரசர் ராமன், மனித எல்லைகளை மீறும் ஒளிவீச்சும் இருப்பும் வாக்கின் ஆழமும் கொண்ட ஒரு பிரகாசமான அந்நியனை எதிர்கொண்டு விசாரிக்கிறார். அவனுடைய அசாதாரண தேஜஸ், அமைதியான கம்பீரமான ‘சர்வஞ்ஞ’போன்ற பேச்சு ஆகியவற்றால் தெய்வத்தன்மையை ராமன் ஊகிக்கிறார். பின்னர் இந்திரன், அக்னி, யமன், தாதா, வருணன், குபேரன் போன்ற லோகபாலர்கள்; பிரம்மா, வாயு, சோமன் போன்ற உயர்தத்துவங்கள்; மேலும் மாயாவி புருஷோத்தமனான விஷ்ணு, அனைத்திலும் வியாபித்த சிவன் ஆகியோருடன் ஒப்பிட்டு அடையாளத்தைத் தேடுகிறார். லக்ஷணங்களால் அறிதல், பக்தியால் சந்தேகநிவாரணம் என்ற புராண வழிமுறை வெளிப்படுகிறது. இறுதியில் ஸ்வரூபதரிசனம் வேண்டி, மனச் சந்தேகம் நீங்க தியானத்தில் ஒருமுகப்படுகிறார்—வினாவிலிருந்து சரணாகதி, நேரடி அனுபவத்திற்கான மாற்றம்.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे त्रयोविंशतितमो ऽध्यायः वसिष्ठ उवाच इत्युक्तस्तेन भूपाल रामो मतिमतां वरः / निरूप्य मनसा भूयस्तमुवाचाभिविस्मितम्
இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் (வாயு உரைத்த) நடுப்பகுதி, மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம். வசிஷ்டர் கூறினார்—அவன் சொன்னதைக் கேட்ட புத்திமான்களில் சிறந்த அரசன் ராமன் மனத்தில் மீண்டும் ஆராய்ந்து, வியப்புடன் அவனை நோக்கி உரைத்தான்.
Verse 2
राम उवाच कस्त्वं ब्रूहि महाभाग न वै प्राकृतपूरुषः / इन्द्रस्येवानुभावेन वपुरालक्ष्यते तव
ராமன் கூறினான்—ஓ மகாபாகா, நீ யார் என்று சொல்; நீ சாதாரண மனிதன் அல்ல. இந்திரனைப் போன்ற ஆற்றலும் ஒளியும் உன் உடலில் தெரிகின்றன.
Verse 3
विचित्रार्थपदौदार्यगुणगांभीर्यजातिभिः / सर्वज्ञस्यैव ते वाणी श्रूयते ऽतिमनोहरा
விசித்திரமான பொருள், உயர்ந்த சொல், குணம், ஆழம் ஆகியவற்றால் நிறைந்த உன் வாக்கு, அனைத்தையும் அறிந்தவரின் வாக்கைப் போல மிக மனம்கவர்ந்து ஒலிக்கிறது.
Verse 4
इन्द्रो वह्निर्यमो धाता वरुणो वा धनाधिपः / ईशानस्तपनो ब्रह्मा वायुः सोमो गुरुर्गुहः
நீ இந்திரனா, அக்னியா, யமனா, தாதாவா, வருணனா, அல்லது தனாதிபன் குபேரனா? அல்லது ஈசானன், சூரியன், பிரம்மா, வாயு, சோமன், குரு (பிரகஸ்பதி), குகனா?
Verse 5
एषामन्यतमः प्रायो भवान्भवितुमर्हति / अनुभावेन जातिस्ते हृदिशङ्कां तनोति मे
இவர்களில் ஒருவரே நீர் எனத் தோன்றுகிறது; உமது அனுபவப் பெருமையால் விளங்கும் உமது இயல்பு என் உள்ளத்தில் ஐயத்தைப் பரப்புகிறது.
Verse 6
मायावी भगवान्विष्णुः श्रूयते पुरुषोत्तमः / को वा त्वं वपुषानेन ब्रूहि मां समुपागतः
மாயைமிகு பகவான் விஷ்ணு புருஷோத்தமன் எனக் கேட்கப்படுகிறது; இந்த உருவத்துடன் என்னிடம் வந்த நீ யார்? எனக்குச் சொல்.
Verse 7
अथ वा जगतां नाथः सर्वज्ञः परमेश्वरः / परमात्मात्मसंभूतिरात्मारामः सनातनः
அல்லது நீயே உலகங்களின் நாதன், அனைத்தறிவுடைய பரமேஸ்வரன்; பரமாத்மாவிலிருந்து தோன்றியவன், ஆத்மாராமன், சனாதனன்.
Verse 8
स्वच्छन्दचारी भगवाञ्छिवः सर्वजगन्मयः / वपुषानेन संयुक्ते भवान्भवितुमर्हति
சுயஇச்சையால் இயங்கும், அனைத்துலகமயமான பகவான் சிவன்—இந்த உருவத்துடன் இணைந்தவர் நீரே ஆகத் தகுதியுடையவர்.
Verse 9
नान्यस्येदृग्भवेल्लोके प्रभावानुगतं वपुः / जात्यर्थसौष्ठवोपेता वाणी चौदार्यशालिनी
உலகில் வேறொருவருக்கு இத்தகைய பிரபாவம் நிறைந்த உடல் இல்லை; மேலும் குலமரியாதையும் பொருள்-நயமும் உடைய, தாராளத்தால் விளங்கும் வாக்கும் இல்லை.
Verse 10
मन्ये ऽहं भक्तवात्सल्याद्वानेन वपुषाहरः / प्रत्यक्षतामुपगतो संदेहो ऽस्मत्परीक्षया
பக்தவாத்ஸல்யத்தால் வனவாசி வடிவம் கொண்டு ஹரி நேரில் வெளிப்பட்டார் என நான் எண்ணுகிறேன்; என் சோதனையால் சந்தேகமும் நீங்கியது।
Verse 11
न केवलं भवान् व्याधस्तेषां नेदृग्विधाकृतिः / तस्मात्तुभ्यं नमस्तस्मै सुरुपं संप्रदर्शय
நீ வெறும் வேடன் அல்ல; அவர்களுக்கு இத்தகைய உருவம் இல்லை. ஆகவே உனக்கு வணக்கம், அந்த பரமத்திற்கும் வணக்கம்—உன் திவ்யமான அழகுருவை காட்டுவாய்।
Verse 12
आविष्कुर्वन्प्रसीदात्ममहिमानुगुणं वपुः / ममानेकविधा शङ्कामुच्येत येन मानसी
உன் ஆத்மமகிமைக்கு ஏற்ற வடிவத்தை வெளிப்படுத்தி அருள்புரிவாய்; அதனால் என் மனத்தில் எழும் பலவகைச் சந்தேகங்கள் நீங்கட்டும்।
Verse 13
प्रसीद सर्वभावेन बुद्धिमोहौ ममाधुना / प्रणाशय स्वरूपस्य ग्रहणादेव केवलम्
முழுமையான அருளுடன் பிரசன்னமாவாய்; இப்போது என் புத்திமயக்கமும் மோகமும், உன் ஸ்வரூப தரிசனத்தாலேயே, அழியச் செய்।
Verse 14
प्रार्थयेत्वां महाभाग प्रणम्य शिरसासकृत् / कस्त्वं मे दर्शयात्मानं बद्धो ऽयं ते मयाञ्जलिः
மகாபாகனே! ஒருமுறை தலைவணங்கி வணங்கி நான் வேண்டுகிறேன்—நீ யார்? எனக்கு உன் ஸ்வரூபத்தை காட்டுவாய்; இது உனக்காக நான் கட்டிய அஞ்சலி।
Verse 15
इत्युक्त्वा तं महाभाग ज्ञातुमिच्छन्भृगूद्वहः / उपविश्य ततो भूमौ ध्यानमास्ते समाहितः
இவ்வாறு கூறி, மகாபாகனான ப்ருகுவம்சச் சிறந்தவர் அவரை அறிய விரும்பி நிலத்தில் அமர்ந்து, ஒருமுகமாகத் தியானத்தில் நிலைத்தார்।
Verse 16
बद्धपद्मासनो मौनी यतवाक्कायमानसः / निरुद्धप्राणसंचारो दध्यौ चिरमुदारधीः
அவர் பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து மௌனமாகி, வாக்கு-உடல்-மனத்தை அடக்கி, பிராண ஓட்டத்தை நிறுத்தி, உயர்ந்த அறிவுடன் நீண்ட நேரம் தியானித்தார்।
Verse 17
सन्नियम्येन्द्रियग्रामं मनो हृदि निरुध्य च / चिन्तयामास देवेशं ध्यानदृष्ट्या जगद्गुरुम्
இந்திரியக் கூட்டத்தை நன்கு அடக்கி, மனத்தை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, தியானக் கண்ணோட்டத்தால் தேவாதிபதி, உலககுருவைச் சிந்தித்தார்।
Verse 18
अपश्यच्च जगन्नाथमात्मसंधानचक्षुषा / स्वभक्तानुग्रहकरं मृगव्याधस्वरूपिणम्
ஆத்மசந்தானக் கண்களால் அவர் ஜகந்நாதனை கண்டார்—தம் பக்தர்களுக்கு அருள் புரிவோன், மிருகவேடன் (வேட்டைக்காரன்) வடிவம் கொண்டவன்।
Verse 19
तत उन्मील्य नयने शीघ्रमुत्थाय भार्गवः / ददर्श देवं तेनैव वपुषा पुरतः स्थितम्
அப்போது பார்கவர் கண்களைத் திறந்து விரைந்து எழுந்தார்; அதே வடிவில் தேவன் தன் முன்னே நிற்பதை கண்டார்।
Verse 20
आत्मनो ऽनुग्रहार्थाय शरण्यं भक्तवत्सलम् / आविर्भूतं महाराज दृष्ट्वा रामः ससंभ्रमम्
மகாராஜா, தன் அருளுக்காகச் சரணளிக்கும் பக்தவத்சலன் வெளிப்பட்டதைப் பார்த்த ராமன் பெரும் பக்தி-அச்சரியத்துடன் நின்றான்।
Verse 21
रोमाञ्छोद्भिन्नसर्वाङ्गो हर्षाश्रुप्लुतलोचनः / पपात पादयोर्भूमौ भक्त्या तस्य महामतिः
உடலெங்கும் ரோமாஞ்சம் எழ, ஆனந்தக் கண்ணீர் கண்களை நிரப்ப, அந்த மகாமதி பக்தியால் அவரின் திருவடிகளில் மண்ணில் விழுந்தான்।
Verse 22
स गद्गदमुवाचैनं संभ्रमाकुलया गिरा / शरणं भव शर्वेति शङ्करेत्यसकृन्नृप
அரசே, அவன் குரல் தடுக்க, பரபரப்புடன் மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்— “சர்வா! சங்கரா! நீயே எனக்குச் சரணம் ஆகு.”
Verse 23
ततः स्वरुपधृक् शंभुस्तद्भक्तिपरितोषितः / राममुत्थापयामास प्रणा मावनतं भुवि
பின்னர் தன் திருவுருவைத் தாங்கிய சம்பு, அவன் பக்தியால் மகிழ்ந்து, மண்ணில் வணங்கி வளைந்திருந்த ராமனை எழுப்பினார்।
Verse 24
उत्थापितो जगद्धात्रा स्वहस्ताभ्यां भृगूद्वहः / तुष्टाव देवदेवेशं पुरः स्थित्वा कृताजलिः
ஜகத்தாதா தம் இரு கரங்களால் அவனை எழுப்பினார்; பின் அந்த ப்ருகுவம்சச் சிறந்தவன் முன் நின்று கைகூப்பி தேவர்களின் தேவேசனைப் போற்றினான்।
Verse 25
राम उवाच नमस्ते देवदेवाय शङ्करायादिमूर्त्तये / नमः शर्वाय शान्ताय शाश्वताय नमोनमः
ராமன் கூறினான்— தேவர்களின் தேவனே, ஆதிமூர்த்தி சங்கரனே, உனக்கு வணக்கம். அமைதியான நித்திய சர்வனே, மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.
Verse 26
नमस्ते नीलकण्ठाय नीललोहितमूर्त्तये / नमस्ते भूतनाथाय भूतवासाय ते नमः
நீலகண்டனே, நீல-செம்மை வடிவமுடையவனே, உனக்கு வணக்கம். பூதநாதனே, பூதவாசனே, உனக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 27
व्यक्ताव्यक्तस्वरूपाय महादेवाय मीढुषे / शिवाय बहुरूपाय त्रिनेत्राय नमोनमः
வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் ஆகிய ரூபமுடைய மகாதேவனே, அருள்புரிபவனே! பலரூபம் கொண்ட திரிநேத்திர சிவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
Verse 28
शरणं भव मे शर्व त्वद्भक्तस्य जगत्पते / भूयो ऽनन्याश्रयाणां तु त्वमेव हि परायणम्
ஏ சர்வா, உலகாதிபதியே! நான் உன் பக்தன்; எனக்கு அடைக்கலமாக இரு. வேறு துணை இல்லாதோர்க்கு நீயே பரம ஆதாரம்.
Verse 29
यन्मयापकृतं देव दुरुक्तं वापि शङ्कर / अजानता त्वां भगवन्मम तत्क्षन्तुमर्हसि
தேவனே, சங்கரனே! நான் செய்த தவறு அல்லது கடுஞ்சொல் ஏதாயினும், உன்னை அறியாமையால்—பகவனே—அதை அருளால் மன்னிப்பாயாக.
Verse 30
अनन्यवेद्यरुपस्य सद्भावमिहकः पुमान् / त्वामृते तव सर्वेश सम्यक् शक्रोति वेदितुम्
ஏ சர்வேசா! பிற வழியால் அறிய இயலாத உன் ரூபத்தின் உண்மைநிலையை, உன்னைத் தவிர இங்கே எந்த மனிதன் முறையாக அறிய வல்லான்?
Verse 31
तस्मात्त्वं सर्वभावेन प्रसीद मम शङ्कर / नान्यास्ति मे गतिस्तुभ्यं नमो भूयो नमो नमः
ஆகையால், என் சங்கரா, முழு மனத்தோடு என்மேல் அருள்புரிவாயாக. உன்னைத் தவிர எனக்கு வேறு அடைக்கலம் இல்லை; நமோ, மீண்டும் நமோ, மீள மீள நமோ.
Verse 32
वसिष्ठ उवाच इति संस्तूयमानस्तु कृताञ्जलिपुटं पुरः / तिष्ठन्तमाह भगवान्प्रसन्नात्मा जगन्मयः
வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு போற்றப்படுகின்றபோது, கைகூப்பி முன் நின்ற அவனை நோக்கி, மனம் மகிழ்ந்த உலகமயமான பகவான் உரைத்தார்.
Verse 33
भगवानुवाच प्रीतो ऽस्मि भवते तात तपसानेन सांप्रतम् / भक्त्या चैवानपायिन्या ह्यपि भार्गवसत्तम
பகவான் உரைத்தார்—மகனே, இந்நேரம் உன் இத்தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன்; மேலும், பார்கவ குலச்சிறந்தவனே, உன் தளராத பக்தியாலும் மகிழ்ந்தேன்.
Verse 34
दास्ये चाभि मतं सवे भवते ऽहं त्वया वृतम् / भक्तो हि मे त्वमत्यर्थं नात्र कार्या विचारणा
தாச்யபாவத்திலும், ஓ அனைத்திலும் நிறைந்தவனே, நீ என்னைத் தன் சேவைக்கெனத் தேர்ந்தெடுத்தாய். நீ என் மிகுந்த பக்தன்; இதில் ஆராய வேண்டியது இல்லை.
Verse 35
मयैवावगतं सर्वं त्दृदि वत्ते ऽद्यवर्त्तते / तस्माद्ब्रवीमि यत्त्वाहं तत्कुरुष्वाविशङ्कितम्
இன்று உன் இதயத்தில் இருப்பதையெல்லாம் நான் முழுமையாக அறிந்தேன். ஆகையால் நான் சொல்வதைக் சந்தேகமின்றி செய்.
Verse 36
नास्त्राणां धारणे वत्स विद्यते शक्तिरद्य ते / रौद्राणां तेन भूयो ऽपि तपो घोरं समाचर
குழந்தையே, இன்று உனக்கு ஆயுதங்களைத் தாங்கும் வலிமை இல்லை. ஆகவே ரௌத்ர அஸ்திரங்களுக்காக மேலும் கடும் தவம் செய்.
Verse 37
परीत्य पृथिवीं सर्वां सर्वतीर्थेषु च क्रमात् / स्रात्वा पवित्रदेहस्त्तवं सर्वाण्यस्त्राण्यवाप्स्यसि
முழு பூமியையும் சுற்றி, ஒவ்வொரு தீர்த்தத்திலும் முறையாக நீராடி, உடல் புனிதமடைந்து நீ எல்லா அஸ்திரங்களையும் பெறுவாய்.
Verse 38
इत्युक्त्वान्तर्दधे देवस्तेनैव वपुषा विभुः / रामस्य पश्यतो राजन्क्षणेन भवभागकृत्
இவ்வாறு கூறி அந்தப் பரம்பொருள் தேவன் அதே வடிவில் மறைந்தான். அரசே, ராமன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவன் கணநேரத்தில் மறைந்தான்.
Verse 39
अन्तर्हिते जगन्नाथे रामो नत्वा तु शङ्करम् / परीत्यवसुधां सर्वां तीर्थस्नाने ऽकरोन्मनः
ஜகந்நாதன் மறைந்த பின், ராமன் சங்கரனை வணங்கி, முழு பூமியையும் சுற்றி தீர்த்தஸ்நானம் செய்ய மனம் கொண்டான்.
Verse 40
ततः स पृथिवीं सर्वां परिक्रम्य यथाक्रमम् / चकार सर्वतीर्थेषु स्नानं विधिवदात्मवान्
பின்பு அவர் தன்னடக்கம் உடையவராய் முறையாகப் புவியனைத்தையும் சுற்றி, எல்லா தீர்த்தங்களிலும் விதிப்படி நீராடினார்।
Verse 41
तीर्थेषु क्षेत्रमुख्येषु तथा देवालयेषु च / पितॄन्देवांश्च विधिवदतर्पयदतन्द्रितः
தீர்த்தங்களிலும் முதன்மைத் தலங்களிலும் கோவில்களிலும் அவர் சோர்வின்றி பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் விதிப்படி தர்ப்பணம் செய்தார்।
Verse 42
उपवासतपोहोमजपस्नानादिसुक्रियाः / तीर्थेषु विधिवत्कुर्वन्परिचक्राम मेदिनीम्
உபவாசம், தவம், ஹோமம், ஜபம், ஸ்நானம் முதலிய நற்கிரியைகளை தீர்த்தங்களில் விதிப்படி செய்து கொண்டு அவர் பூமியைச் சுற்றினார்।
Verse 43
एवं क्रमेण तीर्थेषु स्नात्वा चैव वसुंधराम् / प्रदक्षिणीकृत्य शनैः शुद्धदेहो ऽभवन्नृप
அரசே! இவ்வாறு முறையாக தீர்த்தங்களில் நீராடி, வஸுந்தரையைப் பிரதட்சிணம் செய்து, அவர் மெதுவாகத் தூய உடலுடையவரானார்।
Verse 44
परीत्यैवं वसुमतीं भार्गवः शंभुशासनात् / जगाम् भूयस्तं देशं यत्र पूर्वमुवास सः
இவ்வாறு வஸுமதியைச் சுற்றிய பின், ஷம்புவின் ஆணையினால் பார்கவனார் முன்பு தங்கியிருந்த அதே தேசத்திற்கே மீண்டும் சென்றார்।
Verse 45
गत्वा राजन्सतत्रैव स्थित्वा देवमुमापतिम् / भक्त्या संपूजयामास तपोभिर्न्नियमैरपि
அரசே, அவன் அங்கே சென்று அங்கேயே தங்கி உமாபதி தேவனை பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜித்தான்; தவமும் நியமங்களாலும் அவரை ஆராதித்தான்।
Verse 46
एतस्मिन्नेव काले तु देवानामसुरैः सह / बभूव सुचिरं राजन्संग्रामो रोमहर्षणः
அரசே, இதே காலத்தில் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையில் நீண்ட காலம் நீடித்த, ரோமஞ்சமூட்டும் போர் நிகழ்ந்தது।
Verse 47
ततो देवान्पराजित्य युद्धे ऽतिबलिनो ऽसुराः / अवापुरमरैश्वर्यमशेषमकुतोभयाः
அப்போது மிகுந்த வலிமையுடைய அசுரர்கள் போரில் தேவர்களை வென்று, அச்சமின்றி தேவர்களின் முழு ஐஸ்வரியத்தையும் கைப்பற்றினர்।
Verse 48
युद्धे पराजिता देवाः सकला वासवादयः / शङ्करं शरणं चग्मुर्हतैश्वर्या ह्यरातिभिः
போரில் தோற்ற இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், பகைவரால் ஐஸ்வரியம் அழிந்ததால், சங்கரனைச் சரணடைந்தனர்।
Verse 49
तोषयित्वा जगन्नाथं प्रणामजय संस्तवैः / प्रार्थयामासुरसुरान्हन्तुं देवाः पिनाकिनम्
வணக்கங்களாலும் ‘ஜய’ முழக்கங்களாலும் ஸ்தோத்திரங்களாலும் ஜகந்நாதனை மகிழ்வித்த பின், தேவர்கள் பினாகதாரியிடம் அசுரர்களை வதம் செய்ய வேண்டினர்।
Verse 50
ततस्तेषां प्रतिश्रुत्य दानवानां वधं नृप / देवानां वरदः शंभुर्महो दरमुवाच ह
அப்போது, அரசே! தானவர்களை வதம் செய்வேன் என்று உறுதி அளித்து, தேவர்களுக்கு வரம் அருளும் சம்பு மகோதரனிடம் கூறினார்.
Verse 51
हिमद्रेर्दक्षिणे भागे रामो नाम महातपाः / मुनिपुत्रो ऽतितेजस्वी मामुद्दिश्य तपस्यति
இமயத்தின் தென் பகுதியில் ‘ராம’ எனும் மகாதபஸ்வி, முனிவின் புதல்வன், மிகுந்த தேஜஸுடன் என்னை நோக்கித் தவம் செய்கிறான்.
Verse 52
तत्र गत्वात्वमद्यैव निवेद्य मम शासनम् / महोदर तपस्यन्तं तमिहानय माचिरम्
நீ இன்று உடனே அங்கே சென்று என் ஆணையை அறிவி; மகோதரா! தவம் செய்கிற அந்த (ராமனை) தாமதமின்றி இங்கே கொண்டு வா.
Verse 53
इत्याज्ञप्रस्तथेत्युक्त्वा प्रणभ्येशं महोदरः / जगाम वायुवेगेन यत्र रामो व्यवस्थितः
‘ஆணை’ என்று கூறி, மகோதரன் ஈசனை வணங்கி, காற்றின் வேகத்துடன் ராமன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 54
समासाद्य स तं देशं दृष्ट्वा रामं महामुनिम् / तपस्यन्तमिदं वाक्यमुवाच विनयान्वितः
அந்த இடத்தை அடைந்து, தவத்தில் ஈடுபட்ட மகாமுனி ராமனைப் பார்த்த மகோதரன், பணிவுடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
Verse 55
द्रष्टुमिच्छति शम्भुस्त्वां भृगुवर्यं तदाज्ञया / आगतो ऽहं तदागच्छ तत्पादांबुजसन्निधिम्
சம்பு உம்மை, ஓ ப்ருகுவர்யரே, தரிசிக்க விரும்புகிறார்; அவரது ஆணையால் நான் வந்தேன். ஆகவே வாரும், அவரது திருவடித் தாமரையின் சன்னிதிக்குச் செல்லுங்கள்।
Verse 56
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शीघ्रमुत्थाय भार्गवः / तदाज्ञां शिरसानन्द्य तथेति प्रत्यभाषत
அவன் சொற்களை கேட்ட பின் பார்கவர் விரைந்து எழுந்தார்; அந்த ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்று மகிழ்ந்து ‘அப்படியே’ என்று பதிலுரைத்தார்।
Verse 57
ततो रामं त्वरोपेतः शंभुपार्श्वं महोदरः / प्रापयामास सहसा कैलासे नागसत्तमे
பின்னர் விரைவுடன் மகோதரன் ராமனை சம்புவின் அருகே கொண்டு சென்று, நாகர்களில் சிறந்தவன் இருக்கும் கைலாசத்தில் உடனே சேர்த்தான்।
Verse 58
सहितं सकलैर्भूतैरिन्द्राद्यैश्च सहामरैः / ददर्श भार्गवश्रेष्ठः शङ्करं भक्तवत्सलम्
அப்போது பார்கவச் சிறந்தவர், பக்தர்களை அருள்புரியும் சங்கரனை கண்டார்—அவர் எல்லா பூதங்களுடனும், இந்திரன் முதலிய தேவர்களுடனும் சூழப்பட்டிருந்தார்।
Verse 59
संस्तूयमानं मुनिभिर्नारदाद्यैस्तपोधनैः / गन्धर्वैरुपगायद्भिर्नृत्यद्भिश्चाप्सरोगणैः
நாரதர் முதலிய தவவலிமை மிக்க முனிவர்கள் அவரைத் துதித்தனர்; கந்தர்வர்கள் பாடினர்; அப்சரைகளின் கூட்டம் நடனம் ஆடியது।
Verse 60
उपास्यमानं देवेशं गजचर्मधृताम्बरम् / भस्मोद्धूलितसर्वाङ्गं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम्
வழிபடப்படும் தேவாதிதேவன், யானைத்தோல் ஆடை அணிந்தவன்; திருநீறு பூசிய முழுஉடலன்; மும்முகக் கண்களன்; சந்திரசேகரன்।
Verse 61
धृतपिङ्गजटाभारं नागाभरमभूषितम् / प्रलम्बोष्ठभुजं सौम्यं प्रसन्नमुखपङ्कजम्
மஞ்சள் நிற ஜடைகளின் பாரம் தாங்கி, நாக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; நீண்ட உதடுகளும் கரங்களும் உடைய, சாந்தமான, மலர்ந்த தாமரைமுகன்।
Verse 62
आस्थितं काञ्चने पट्टे गीर्वाणसमितौ नृप / उपासर्पत्तु देवेशं भृगुवर्यः कृताञ्जलिः
அரசே! தேவர்களின் சபையில் பொன்னாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த தேவாதிபதியிடம், ப்ருகு முனிவர் கைகூப்பி அணுகினார்।
Verse 63
श्रीकण्ठदर्शनोद्वत्तरोमाञ्चाञ्चितविग्रहः / बाष्पत्तु सिक्तकायेन स तु गत्वा हरान्तिकम्
ஸ்ரீகண்டனை தரிசித்ததும் உடல் சிலிர்த்து எழுந்தவன்; கண்ணீரால் நனைந்த உடலுடன், ஹரனின் அருகே சென்றான்।
Verse 64
भक्त्या ससंभ्रमं वाचा हर्षगद्गदयासकृत् / नमस्ते देवदेवेति व्यालपन्नाकुलाक्षरम्
பக்தியுடனும் பரபரப்புடனும், ஆனந்தத்தில் குரல் தழுதழுக்க, மீண்டும் மீண்டும் ‘தேவதேவா, நமஸ்காரம்’ என்று தடுமாறும் எழுத்துகளால் உரைத்தான்।
Verse 65
पपात संस्पृशन्मूर्ध्ना चरणौ पुरविद्विषः / पश्यतां देववृन्दानां मध्ये भृगुकुलोद्वहम्
பிருகுகுலச் சிறந்தவன், தேவர்கூட்டம் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, புரவெதிரியின் திருவடிகளைத் தலையால் தொட்டு விழுந்து வணங்கினான்।
Verse 66
तमुत्थाप्य शिवः प्रीतः प्रसन्नमुखपङ्कजम् / रामं मधुरया वाचा प्रहसन्नाह सादरम्
அவனை எழுப்பி, மகிழ்ந்த சிவன், மலர்முகம் கொண்ட ராமனை இனிய மொழியால் சிரித்தபடி மரியாதையுடன் கூறினான்।
Verse 67
इमे दैत्यगणैः क्रान्ताः स्वाधिष्ठानात्परिच्युताः / अशक्रुवन्तस्तान्हन्तुं गीर्वाणा मामुपागताः
இத்தேவர்கள் அசுரக்கூட்டத்தால் தாக்கப்பட்டு தங்கள் இருப்பிடங்களிலிருந்து தள்ளப்பட்டனர்; அவர்களை அழிக்க இயலாமல் தேவர்கள் என்னிடம் வந்துள்ளனர்।
Verse 68
तस्मान्ममाज्ञया राम देवानां च प्रियेप्सया / जहि दैत्यगणान्सर्वान्समर्थस्त्वं हि मे मतः
ஆகையால், ராமா, என் ஆணையின்படி, தேவர்களின் நன்மையை விரும்பி, எல்லா அசுரக்கூட்டத்தையும் நீ அழி; நீ வல்லவன் என நான் கருதுகிறேன்।
Verse 69
ततो रामो ऽब्रवीच्छर्वं प्रणिपत्य कृताञ्जलिः / शृण्वतां सर्वदेवानां सप्रश्रयमिदं वचः
அப்போது ராமன், சர்வனை வணங்கி கைகூப்பி, எல்லாத் தேவரும் கேட்கும்படி பணிவுடன் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்।
Verse 70
स्वामिन्न विदितं किं ते सर्वज्ञस्याखिलात्मनः / तथापि विज्ञापयतो वचनं मे ऽवधारय
சுவாமி! அனைத்தையும் அறியும் அகிலாத்மனாகிய உமக்கு எது அறியப்படாதது? ஆயினும் என் விண்ணப்ப வார்த்தையை அருளுடன் கேளும்।
Verse 71
यदि शक्रादिभिर्देवैरखिलैरमरारयः / न शक्या हन्तुमेकस्य शक्याः स्यस्ते कथं मम
இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களாலும் அந்த அமர-சத்திருக்களில் ஒருவனையும் கொல்ல இயலாதபோது, நான் அவர்களை எவ்வாறு வெல்ல முடியும்?
Verse 72
अनस्त्रज्ञो ऽस्मि देवेश युद्धानामप्यकोविदः / कथं हनिष्ये सकलान्सुरशत्रूननायुधः
தேவேசா! நான் அஸ்திரவித்தையில் அறியாதவன்; போரிலும் தேர்ச்சியற்றவன்; ஆயுதமின்றி எல்லா தேவர்-சத்திருக்களையும் எவ்வாறு கொல்வேன்?
Verse 73
इत्युक्तस्तेन देवेशः सितं कालाग्निसप्रभम् / शैवमस्त्रमयं तेजो ददौ तस्मै महात्मने
அவ்வாறு கூறியவனைச் செவிமடுத்த தேவேசன், காலாக்னியைப் போன்ற ஒளிவீசும், சிவாஸ்திரமயமான வெண்தேஜஸை அந்த மகாத்மாவுக்கு அளித்தான்।
Verse 74
आत्मीयं परशुं दत्वा सर्वशस्त्राभिभावकम् / रामपाह प्रसन्नात्मा गीर्वाणानां तु शृण्वतम्
அனைத்து ஆயுதங்களையும் அடக்கும் தன் பரசுவை அளித்து, மகிழ்ந்த மனத்துடன் தேவர்கள் கேட்கும்படி—“ராமா, காப்பாயாக!” என்று கூறினான்।
Verse 75
मत्प्रसादेन सकलान्सुरशत्रून्विनिघ्नतः / शक्तिर्भवतु ते सौम्य समस्तारिदुरासदा
என் அருளால் நீ எல்லா தேவர்களின் பகைவர்களையும் அழித்திடு; ஹே சௌம்யா, எல்லாப் பகைவர்க்கும் அணுகமுடியாத அஜேய சக்தி உனக்குப் பிறக்கட்டும்।
Verse 76
अनेनैवायुधेन त्वं गच्छ युध्यस्व शत्रुभिः / स्वयमेव च वेत्सि त्वं यथावद्युद्धकौशलम्
இதே ஆயுதத்தை எடுத்துச் சென்று பகைவருடன் போரிடு; அப்பொழுது முறையான போர்திறனை நீயே தானாக அறிந்துகொள்வாய்।
Verse 77
वसिष्ठ उवाच एवमुक्तस्ततो रामः शंभुना तं प्रणम्य च / जग्राह परशुं शैव विबुधारिवधोद्यतः
வசிஷ்டர் கூறினார்— சம்பு இவ்வாறு சொன்னதும் ராமன் அவரை வணங்கி, தேவர்களின் பகைவர்களை வதைக்கத் தயாராகி, சிவனுடைய பரசுவை எடுத்தான்।
Verse 78
ततः स शुशुभे रामो विष्णुतेर्ञ्जो ऽशसंभवः / रुद्रभक्त्या समायुक्तो द्युत्येव सवितुर्महः
அப்போது ராமன் ஒளிவீசினான்— விஷ்ணுவின் தேஜஸிலிருந்து தோன்றியவன்; ருத்ரபக்தியால் நிறைந்தவன்; மகத்தான சூரியனின் பிரகாசம்போல் ஜொலித்தான்।
Verse 79
सो ऽनुज्ञातस्त्रिनेत्रेण देवैः सर्वैः समन्वितः / जगाम हन्तुमसुरान्युद्धाय कृतनिश्चयः
மூன்றுகண்ணனின் அனுமதி பெற்று, எல்லாத் தேவர்களும் உடனிருக்க, போருக்கு உறுதி செய்து அசுரர்களை வதைக்கப் புறப்பட்டான்।
Verse 80
ततो ऽभवत्पुनर्युद्धं देवानामसुरैः सह / त्रैलोक्यविजयोद्युक्तै राजन्नतिभयङ्करम्
அப்போது தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் மீண்டும் போர் எழுந்தது. அரசே, மூவுலக வெற்றிக்காக முனைந்த அவர்களின் அந்தப் போர் மிகுந்த பயங்கரமானது.
Verse 81
अथ रामो महाबाहुस्तस्मिन्युद्धे सुदारुणे / कुद्धः परशुना तेन निजघान महासुरान्
அந்த மிகக் கொடிய போரில் மகாபாகு ராமன் கோபமுற்று, அந்தப் பரசுவால் மகா அசுரர்களை வெட்டிச் சாய்த்தான்.
Verse 82
प्रहारैरशनिप्रख्यैर्निघ्नन्दैत्यान्सहस्रशः / चचार समरे रामः क्रुद्धः काल इवापरः
இடியைப் போன்ற தாக்குதல்களால் ஆயிரக்கணக்கான தைத்தியர்களை வீழ்த்திக் கொண்டே, கோபமுற்ற ராமன் போர்க்களத்தில் மற்றொரு காலன் போலச் சுழன்றான்.
Verse 83
हत्वा तु सकलान्दैत्यान्देवान्सर्वानहर्षयत् / क्षणेन नाशयामास रामः प्रहरतां वरः
அனைத்து தைத்தியர்களையும் கொன்று, அவர் எல்லாத் தேவர்களையும் மகிழ்வித்தான். தாக்குதலில் சிறந்த ராமன் ஒரு கணத்தில் அவர்களை அழித்தான்.
Verse 84
रामेण हन्यमा नास्तु समस्ता दैत्यदानवाः / ददृशुः सर्वतो रामं हतशेषा भयान्विताः
ராமனால் தைத்திய-தானவர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்க, எஞ்சியவர்கள் அச்சத்துடன் எல்லாத் திசைகளிலும் ராமனையே பார்த்தனர்.
Verse 85
हतेष्वसुरसंघेषु विद्रुतेषु च कृत्स्नशः / राममामन्त्र्य विबुधाः प्रययुस्त्रिदिवं पुनः
அசுரக் கூட்டங்கள் அழிந்தும், மீதியோர் அனைவரும் ஓடிப்போனபின்பு, தேவர்கள் ராமனை வணங்கி விடைபெற்று மீண்டும் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) சென்றனர்।
Verse 86
रामो ऽपि हत्वा दितिजानभ्यनुज्ञाप्य चामरान् / स्वमाश्रमं समापेदे तपस्यासक्तमानसः
ராமனும் திதிஜர்களை வதைத்து, தேவர்களை அனுப்பிவிட்டு, தவத்தில் ஈடுபட்ட மனத்துடன் தன் ஆசிரமத்தை அடைந்தான்।
Verse 87
मृगव्याधप्रतिकृतिं कृत्वा शम्भोर्महामतिः / भक्त्या संपूजयामास स तस्मिन्नाश्रमेवशी
மகாமதி (ராமன்) மிருகவேடன் உருவத்தைச் செய்து, அந்த ஆசிரமத்தில் தன்னடக்கத்துடன் இருந்து, பக்தியால் சம்பு (சிவன்) அவரை முறையாகப் பூஜித்தான்।
Verse 88
गन्धैः पुष्पैस्तथा हृद्यैर्नैवेद्यैरभिवन्दनैः / स्तोत्रैश्च विधिवद्भक्त्या परां प्रीतिमुपानयत्
நறுமணப் பொருட்கள், மலர்கள், இனிய நைவேத்யங்கள், வணக்கங்கள், ஸ்தோத்திரங்கள் ஆகியவற்றால்—முறையாக பக்தி செய்து—அவன் பரமப் பிரீதியை அடைந்தான்।
Frequently Asked Questions
It serves as a dialogic ‘identity-resolution’ node: Rāma uses observable signs (radiance, speech qualities) to classify possible divine identities, then requests direct revelation to remove doubt—an archetypal Purāṇic method of authentication.
The chapter names major cosmic regulators (Indra, Agni, Yama, Dhātā, Varuṇa, Kubera), plus higher principles/figures (Brahmā, Vāyu, Soma, Guru/Bṛhaspati, Guha) and culminates in Viṣṇu and Śiva. The list functions as a hierarchy/map of divine possibilities, useful for entity-graphing and for understanding how Purāṇas encode cosmic administration.
In the sampled portion, it is primarily theological and epistemic rather than genealogical or cosmographic: it catalogs divine identities and titles, models recognition through lakṣaṇas, and frames a movement toward revelation and meditation rather than listing lineages or measurements.