Adhyaya 60

Verse 1

श्रीबादरायणिरुवाच कर्हिचित् सुखमासीनं स्वतल्पस्थं जगद्गुरुम् । पतिं पर्यचरद् भैष्मी व्यजनेन सखीजनै: ॥ १ ॥

ஸ்ரீ பாதராயணி கூறினார்—ஒரு சமயம் உலககுருவான கணவர் தன் படுக்கையில் சுகமாக அமர்ந்திருந்தார். அப்போது பைஷ்மி ருக்மிணி தன் தோழியருடன் விசிறியால் வீசி, தாமே அவரைச் சேவித்துக் கொண்டிருந்தாள்।

Verse 2

यस्त्वेतल्ल‍ीलया विश्वं सृजत्यत्त्यवतीश्वर: । स हि जात: स्वसेतूनां गोपीथाय यदुष्वज: ॥ २ ॥

தன் லீலையாலே இவ்வுலகை படைத்து, காத்து, இறுதியில் விழுங்கும் அஜனான பரமேஸ்வரன், தன் தர்ம-சேதுக்களைப் பாதுகாக்க யது குலத்தில் அவதரித்தான்।

Verse 3

तस्मिनन्तर्गृहे भ्राजन्मुक्तादामविलम्बिना । विराजिते वितानेन दीपैर्मणिमयैरपि ॥ ३ ॥ मल्लिकादामभि: पुष्पैर्द्विरेफकुलनादिते । जालरन्ध्रप्रविष्टैश्च गोभिश्चन्द्रमसोऽमलै: ॥ ४ ॥ पारिजातवनामोदवायुनोद्यानशालिना । धूपैरगुरुजै राजन् जालरन्ध्रविनिर्गतै: ॥ ५ ॥ पय:फेननिभे शुभ्रे पर्यङ्के कशिपूत्तमे । उपतस्थे सुखासीनं जगतामीश्वरं पतिम् ॥ ६ ॥

ருக்மிணியின் அந்தப்புரம் முத்துமாலைகள் தொங்கும் அழகிய விதானமும், மணிவிளக்குகளின் ஒளியும் கொண்டு மிகச் சிறப்பாக விளங்கியது. மல்லிகை முதலிய மலர்மாலைகளால் தேனீக்களின் முரசொலி எழ, ஜாலர ஜன்னல்களின் துளைகளால் நிலவின் தூய கதிர்கள் உள்ளே புகுந்தன. அரசே, அத்துளைகளால் வெளியேறிய அகுரு தூபத்தின் மணமும், பாரிஜாத வனத்தின் நறுமணத்தைச் சுமந்த தென்றலும் அறையைத் தோட்டமென மாற்றின. அங்கே பால் நுரையென வெண்மையான மென்மையான படுக்கையில் சுகமாக இருந்த உலகநாதனான தன் கணவரை ராணி பணிவுடன் சேவித்தாள்।

Verse 4

तस्मिनन्तर्गृहे भ्राजन्मुक्तादामविलम्बिना । विराजिते वितानेन दीपैर्मणिमयैरपि ॥ ३ ॥ मल्लिकादामभि: पुष्पैर्द्विरेफकुलनादिते । जालरन्ध्रप्रविष्टैश्च गोभिश्चन्द्रमसोऽमलै: ॥ ४ ॥ पारिजातवनामोदवायुनोद्यानशालिना । धूपैरगुरुजै राजन् जालरन्ध्रविनिर्गतै: ॥ ५ ॥ पय:फेननिभे शुभ्रे पर्यङ्के कशिपूत्तमे । उपतस्थे सुखासीनं जगतामीश्वरं पतिम् ॥ ६ ॥

ருக்மிணியின் அந்தப்புரம் முத்துமாலைகள் தொங்கும் அழகிய விதானமும், மணிவிளக்குகளின் ஒளியும் கொண்டு மிகச் சிறப்பாக விளங்கியது. மல்லிகை முதலிய மலர்மாலைகளால் தேனீக்களின் முரசொலி எழ, ஜாலர ஜன்னல்களின் துளைகளால் நிலவின் தூய கதிர்கள் உள்ளே புகுந்தன. அரசே, அத்துளைகளால் வெளியேறிய அகுரு தூபத்தின் மணமும், பாரிஜாத வனத்தின் நறுமணத்தைச் சுமந்த தென்றலும் அறையைத் தோட்டமென மாற்றின. அங்கே பால் நுரையென வெண்மையான மென்மையான படுக்கையில் சுகமாக இருந்த உலகநாதனான தன் கணவரை ராணி பணிவுடன் சேவித்தாள்।

Verse 5

तस्मिनन्तर्गृहे भ्राजन्मुक्तादामविलम्बिना । विराजिते वितानेन दीपैर्मणिमयैरपि ॥ ३ ॥ मल्लिकादामभि: पुष्पैर्द्विरेफकुलनादिते । जालरन्ध्रप्रविष्टैश्च गोभिश्चन्द्रमसोऽमलै: ॥ ४ ॥ पारिजातवनामोदवायुनोद्यानशालिना । धूपैरगुरुजै राजन् जालरन्ध्रविनिर्गतै: ॥ ५ ॥ पय:फेननिभे शुभ्रे पर्यङ्के कशिपूत्तमे । उपतस्थे सुखासीनं जगतामीश्वरं पतिम् ॥ ६ ॥

ருக்மிணியின் அந்தப்புரம் முத்துமாலைகள் தொங்கும் அழகிய விதானமும், மணிவிளக்குகளின் ஒளியும் கொண்டு மிகச் சிறப்பாக விளங்கியது. மல்லிகை முதலிய மலர்மாலைகளால் தேனீக்களின் முரசொலி எழ, ஜாலர ஜன்னல்களின் துளைகளால் நிலவின் தூய கதிர்கள் உள்ளே புகுந்தன. அரசே, அத்துளைகளால் வெளியேறிய அகுரு தூபத்தின் மணமும், பாரிஜாத வனத்தின் நறுமணத்தைச் சுமந்த தென்றலும் அறையைத் தோட்டமென மாற்றின. அங்கே பால் நுரையென வெண்மையான மென்மையான படுக்கையில் சுகமாக இருந்த உலகநாதனான தன் கணவரை ராணி பணிவுடன் சேவித்தாள்।

Verse 6

तस्मिनन्तर्गृहे भ्राजन्मुक्तादामविलम्बिना । विराजिते वितानेन दीपैर्मणिमयैरपि ॥ ३ ॥ मल्लिकादामभि: पुष्पैर्द्विरेफकुलनादिते । जालरन्ध्रप्रविष्टैश्च गोभिश्चन्द्रमसोऽमलै: ॥ ४ ॥ पारिजातवनामोदवायुनोद्यानशालिना । धूपैरगुरुजै राजन् जालरन्ध्रविनिर्गतै: ॥ ५ ॥ पय:फेननिभे शुभ्रे पर्यङ्के कशिपूत्तमे । उपतस्थे सुखासीनं जगतामीश्वरं पतिम् ॥ ६ ॥

ருக்மிணியின் அந்தப்புரம் முத்துமாலைகள் தொங்கும் அழகிய விதானமும், மணிவிளக்குகளின் ஒளியும் கொண்டு மிகச் சிறப்பாக விளங்கியது. மல்லிகை முதலிய மலர்மாலைகளால் தேனீக்களின் முரசொலி எழ, ஜாலர ஜன்னல்களின் துளைகளால் நிலவின் தூய கதிர்கள் உள்ளே புகுந்தன. அரசே, அத்துளைகளால் வெளியேறிய அகுரு தூபத்தின் மணமும், பாரிஜாத வனத்தின் நறுமணத்தைச் சுமந்த தென்றலும் அறையைத் தோட்டமென மாற்றின. அங்கே பால் நுரையென வெண்மையான மென்மையான படுக்கையில் சுகமாக இருந்த உலகநாதனான தன் கணவரை ராணி பணிவுடன் சேவித்தாள்।

Verse 7

वालव्यजनमादाय रत्नदण्डं सखीकरात् । तेन वीजयती देवी उपासां चक्र ईश्वरम् ॥ ७ ॥

தோழியின் கையிலிருந்து ரத்தினத் தண்டம் கொண்ட யாகவால் சாமரத்தை எடுத்துக் கொண்ட தேவீ ருக்மிணி, தம் ஸ்வாமி ஈஸ்வரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வழிபட்டு அவரை விசிறத் தொடங்கினாள்।

Verse 8

सोपाच्युतं क्व‍णयती मणिनूपुराभ्यां रेजेऽङ्गुलीयवलयव्यजनाग्रहस्ता । वस्‍त्रान्तगूढकुचकुङ्कुमशोणहार- भासा नितम्बधृतया च परार्ध्यकाञ्च्या ॥ ८ ॥

மணிநூபுரங்கள் ஒலிக்க, மோதிரங்கள், வளையல்கள் அணிந்து சாமரத்தைப் பிடித்த கையுடன் ராணி ருக்மிணி அச்யுதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அருகில் நின்று ஒளிவீசினாள்। சேலையின் முனையில் மறைந்த மார்புகளின் குங்குமம் சிவப்பாக்கிய மாலையின் மினுக்கமும், இடுப்பில் அணிந்த அரிய காஞ்சியும் அவளின் அழகை உயர்த்தின।

Verse 9

तां रूपिणीं श्रियमनन्यगतिं निरीक्ष्य या लीलया धृततनोरनुरूपरूपा । प्रीत: स्मयन्नलककुण्डलनिष्ककण्ठ- वक्त्रोल्ल‍सत्स्मितसुधां हरिराबभाषे ॥ ९ ॥

அவரையே ஒரே சரணமாகக் கொண்ட, ஸ்ரீலட்சுமி போன்ற அந்த ரூபிணியை நோக்கி ஹரி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மகிழ்ந்து புன்னகைத்தான். லீலைக்காக பல ரூபங்களை ஏற்கும் ஆண்டவன், அவள் எடுத்த ரூபம் தன் துணைவியாகச் சேவை செய்யத் தகுந்ததெனக் கண்டு திருப்தியடைந்தான். சுருள் முடி, காதணிகள், கழுத்திலுள்ள பதக்கம், ஒளிவீசும் இனிய புன்னகையின் அமுதம் பொழியும் முகம் ஆகியவற்றை நோக்கி, அவர் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 10

श्रीभगवानुवाच राजपुत्रीप्सिता भूपैर्लोकपालविभूतिभि: । महानुभावै: श्रीमद्भ‍ी रूपौदार्यबलोर्जितै: ॥ १० ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—அரசகுமாரியே! லோகபாலர்களைப் போல வல்லமையுடைய பல அரசர்கள், அரசியல் செல்வாக்கு, ஐஸ்வரியம், அழகு, தாராளம், உடல் வலிமை ஆகியவற்றால் நிறைந்த மகானுபாவர்கள், உன்னை நாடினர்।

Verse 11

तान्प्राप्तानर्थिनो हित्वा चैद्यादीन् स्मरदुर्मदान् । दत्ता भ्रात्रा स्वपित्रा च कस्मान्नो ववृषेऽसमान् ॥ ११ ॥

சைத்யன் முதலிய அந்த வரன்கள் காமதேவனால் மயங்கி உன் முன் வந்தபோது, உன் அண்ணனும் தந்தையும் உன்னை அவர்களுக்கு அளிக்கத் தீர்மானித்திருந்தபோதும், அவர்களை விட்டு எங்களை—உனக்கு சமமல்லாதவர்களை—ஏன் வரித்தாய்?

Verse 12

राजभ्यो बिभ्यत: सुभ्रु समुद्रं शरणं गतान् । बलवद्भ‍ि: कृतद्वेषान् प्रायस्त्यक्तनृपासनान् ॥ १२ ॥

அழகிய புருவமுடையவளே, அந்த அரசர்களுக்கு அஞ்சி நாம் கடலைச் சரணடைந்தோம். வலிமைமிக்கவர்களுடன் பகை செய்து, பெரும்பாலும் அரசாசனத்தைத் துறந்தோம்.

Verse 13

अस्पष्टवर्त्मनां पुंसामलोकपथमीयुषाम् । आस्थिता: पदवीं सुभ्रु प्राय: सीदन्ति योषित: ॥ १३ ॥

அழகிய புருவமுடையவளே, நடத்தைத் தெளிவில்லாததும் சமூகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத பாதையை நாடுவதுமான ஆண்களுடன் இருப்ப பெண்கள் பெரும்பாலும் துன்புறுவர்.

Verse 14

निष्किञ्चना वयं शश्वन्निष्किञ्चनजनप्रिया: । तस्मात् प्रायेण न ह्याढ्या मां भजन्ति सुमध्यमे ॥ १४ ॥

மெல்லிய இடையுடையவளே, நாம் எப்போதும் நிர்மமத்தவர்; நிர்மம பக்தர்களுக்கே பிரியமானவர். ஆகவே செல்வந்தர்கள் பெரும்பாலும் என்னை வழிபடார்.

Verse 15

ययोरात्मसमं वित्तं जन्मैश्वर्याकृतिर्भव: । तयोर्विवाहो मैत्री च नोत्तमाधमयो: क्व‍‍चित् ॥ १५ ॥

செல்வம், பிறப்பு, செல்வாக்கு, தோற்றம், நல்ல சந்ததி பெறும் திறன் ஆகியவற்றில் சமமான இருவருக்கே திருமணமும் நட்பும் உரியது; உயர்ந்தவர்-தாழ்ந்தவர் இடையில் ஒருபோதும் அல்ல.

Verse 16

वैदर्भ्येतदविज्ञाय त्वयादीर्घसमीक्षया । वृता वयं गुणैर्हीना भिक्षुभि: श्लाघिता मुधा ॥ १६ ॥

வைதர்பியே, நீண்ட நோக்கமின்றி இதை நீ அறியவில்லை; ஆகவே குணமற்ற எங்களை கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தாய், மயங்கிய பிச்சைக்காரர்கள் வீணாகப் புகழ்வோரையே.

Verse 17

अथात्मनोऽनुरूपं वै भजस्व क्षत्रियर्षभम् । येन त्वमाशिष: सत्या इहामुत्र च लप्स्यसे ॥ १७ ॥

இப்போது உனக்கேற்ற உயர்ந்த க்ஷத்திரிய நரசிறந்தவனை கணவராக ஏற்று; அவனால் உன் ஆசிகளும் விருப்பங்களும் இவ்வுலகிலும் மறுஉலகிலும் உண்மையாய் நிறைவேறும்.

Verse 18

चैद्यशाल्वजरासन्धदन्तवक्रादयो नृपा: । मम द्विषन्ति वामोरु रुक्‍मी चापि तवाग्रज: ॥ १८ ॥

அழகிய தொடையுடையவளே! சிசுபாலன், சால்வன், ஜராசந்தன், தந்தவக்ரன் முதலிய அரசர்கள் என்னை வெறுக்கின்றனர்; உன் மூத்த சகோதரன் ருக்மியும் அதுபோலவே.

Verse 19

तेषां वीर्यमदान्धानां दृप्तानां स्मयनुत्तये । आनितासि मया भद्रे तेजोपहरतासताम् ॥ १९ ॥

நல்லவளே! வீரமதத்தில் மயங்கி அகந்தையால் திமிர்ந்த அந்த அரசர்களின் பெருமிதத்தை அகற்றவே நான் உன்னை எடுத்துச் சென்றேன்; தீயோரின் வலிமையை அடக்குவதே என் நோக்கம்.

Verse 20

उदासीना वयं नूनं न स्‍त्र्यपत्यार्थकामुका: । आत्मलब्ध्यास्महे पूर्णा गेहयोर्ज्योतिरक्रिया: ॥ २० ॥

நாம் நிச்சயமாக பற்றற்றவர்கள்; மனைவி, பிள்ளை, செல்வம் ஆகியவற்றிற்காக ஆசை கொள்ளோம். ஆத்மத் திருப்தியில் நிறைந்தவர்கள்; உடலும் இல்லமும் பொருட்டு செயல் செய்யாது, விளக்கைப் போல சாட்சியாக மட்டுமே இருப்போம்.

Verse 21

श्रीशुक उवाच एतावदुक्त्वा भगवानात्मानं वल्ल‍भामिव । मन्यमानामविश्लेषात् तद्दर्पघ्न उपारमत् ॥ २१ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: இவ்வளவு சொல்லி, தன்னை விட்டு பிரியாததால் தன்னை மிகப் பிரியமானவளென எண்ணிய ருக்மிணியின் அகந்தையை பகவான் அழித்தார்; பின்னர் அவர் பேசுவதை நிறுத்தினார்.

Verse 22

इति त्रिलोकेशपतेस्तदात्मन: प्रियस्य देव्यश्रुतपूर्वमप्रियम् । आश्रुत्य भीता हृदि जातवेपथु- श्चिन्तां दुरन्तां रुदती जगाम ह ॥ २२ ॥

மூவுலக அரசர்களின் ஆண்டவனான தன் பிரியன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமிருந்து இத்தகைய அன்பில்லா சொற்களை முன்பு கேளாத தேவீ ருக்மிணி அஞ்சினாள். இதயத்தில் நடுக்கம் எழ, தாங்கமுடியாத கவலையால் அழத் தொடங்கினாள்.

Verse 23

पदा सुजातेन नखारुणश्रिया भुवं लिखन्त्यश्रुभिरञ्जनासितै: । आसिञ्चती कुङ्कुमरूषितौ स्तनौ तस्थावधोमुख्यतिदु:खरुद्धवाक् ॥ २३ ॥

நகங்களின் செம்மை ஒளியால் மிளிரும் தன் மென்மையான பாதத்தால் அவள் தரையைச் சுரண்டினாள். மை கருமையால் இருண்ட கண்ணீர், குங்குமம் சிவந்த மார்புகளில் தெறித்தது. தலை குனிந்து நின்றாள்; பேர்துயரால் குரல் அடைத்தது.

Verse 24

तस्या: सुदु:खभयशोकविनष्टबुद्धे- र्हस्ताच्छ्‍लथद्वलयतो व्यजनं पपात । देहश्च विक्लवधिय: सहसैव मुह्यन् रम्भेव वायुविहतो प्रविकीर्य केशान् ॥ २४ ॥

அதிக துயரம், பயம், சோகம் அவளின் அறிவை மூழ்கடித்தன. கையிலிருந்த வளையல்கள் தளர்ந்து வழுக்க, விசிறி தரையில் விழுந்தது. குழப்பத்தில் அவள் திடீரென மயங்கினாள்; காற்றால் சாய்ந்த வாழைமரம் போல உடல் விழ, கூந்தல் சிதறியது.

Verse 25

तद् द‍ृष्ट्वा भगवान् कृष्ण: प्रियाया: प्रेमबन्धनम् । हास्यप्रौढिमजानन्त्या: करुण: सोऽन्वकम्पत ॥ २५ ॥

தன் பிரியமானவள் அன்பின் பந்தத்தில் இவ்வளவு கட்டுண்டு, தன் நகைச்சுவைச் சாடலின் ஆழ்ந்த பொருளை அறிய முடியவில்லை என்பதைப் பார்த்து, கருணைமிகு பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவள்மேல் இரக்கம் கொண்டார்.

Verse 26

पर्यङ्कादवरुह्याशु तामुत्थाप्य चतुर्भुज: । केशान् समुह्य तद्वक्त्रं प्रामृजत् पद्मपाणिना ॥ २६ ॥

பகவான் உடனே படுக்கையிலிருந்து இறங்கினார். நான்கு கரங்களைக் காட்டி அவளைத் தூக்கி எழுப்பி, அவளின் கூந்தலைச் சீர்செய்து, தமது தாமரைத் திருக்கையால் அவள் முகத்தைத் துடைத்து அன்புடன் வருடினார்.

Verse 27

प्रमृज्याश्रुकले नेत्रे स्तनौ चोपहतौ शुचा । आश्लिष्य बाहुना राजननन्यविषयां सतीम् ॥ २७ ॥ सान्‍त्‍वयामास सान्‍त्‍वज्ञ: कृपया कृपणां प्रभु: । हास्यप्रौढिभ्रमच्चित्तामतदर्हां सतां गति: ॥ २८ ॥

அரசே, துயரக் கண்ணீரால் நிரம்பிய அவளது கண்களையும், கண்ணீரால் நனைந்து மாசடைந்த மார்பையும் துடைத்து, தன்னைத் தவிர வேறொன்றையும் நாடாத பத்தினியான ருக்மிணியை பரமபுருஷன் தன் புயத்தால் அணைத்தான். சமாதானப்படுத்துவதில் வல்ல ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் நகைச்சுவைச் சாமர்த்தியத்தால் மனம் குழம்பியதும் துன்பத்திற்குத் தகாததும் ஆன அந்த ஏழை ருக்மிணியை கருணையுடன் ஆறுதல் கூறினான்।

Verse 28

प्रमृज्याश्रुकले नेत्रे स्तनौ चोपहतौ शुचा । आश्लिष्य बाहुना राजननन्यविषयां सतीम् ॥ २७ ॥ सान्‍त्‍वयामास सान्‍त्‍वज्ञ: कृपया कृपणां प्रभु: । हास्यप्रौढिभ्रमच्चित्तामतदर्हां सतां गति: ॥ २८ ॥

அரசே, ஆண்டவன் அவளது கண்ணீரால் நிரம்பிய கண்களையும், துயரக் கண்ணீரால் நனைந்த மார்பையும் துடைத்து, தன்னைத் தவிர வேறெவரையும் நாடாத பத்தினி மனைவியை அணைத்தான். சமாதானத்தில் தேர்ந்த, சாதுக்களின் அடைக்கலம் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் நுண்ணிய நகைச்சுவையால் மனம் கலங்கியதாயினும் துன்பத்திற்குத் தகாத அந்த ஏழை ருக்மிணியை கருணையுடன் ஆறுதல் கூறினான்।

Verse 29

श्रीभगवानुवाच मा मा वैदर्भ्यसूयेथा जाने त्वां मत्परायणाम् । त्वद्वच: श्रोतुकामेन क्ष्वेल्याचरितमङ्गने ॥ २९ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—வைதர்பியே, என்னிடம் கோபமோ குறையோ கொள்ளாதே. நீ முழுமையாக என்னையே சரணடைந்தவள் என்பதை நான் அறிவேன். அன்புள்ள பெண்ணே, உன் சொற்களை கேட்கவே நான் இதை விளையாட்டாகச் செய்தேன்।

Verse 30

मुखं च प्रेमसंरम्भस्फुरिताधरमीक्षितुम् । कटाक्षेपारुणापाङ्गं सुन्दरभ्रुकुटीतटम् ॥ ३० ॥

அன்புக் கோபத்தால் நடுங்கும் உதடுகளுடனான உன் முகத்தையும், சாய்வுப் பார்வையால் சிவந்த கண்மூலைகளையும், சுருங்கிய அழகிய புருவ வளைவையும் நான் காண விரும்பினேன்।

Verse 31

अयं हि परमो लाभो गृहेषु गृहमेधिनाम् । यन्नर्मैरीयते याम: प्रियया भीरु भामिनि ॥ ३१ ॥

அச்சமுள்ள அழகியே, இல்லறத்தார்க்கு வீட்டில் கிடைக்கும் மிகப் பெரிய பயன் இதுவே—அன்பு மனைவியுடன் நகைச்சுவையிலும் விளையாட்டிலும் காலத்தை கழிப்பது।

Verse 32

श्रीशुक उवाच सैवं भगवता राजन् वैदर्भी परिसान्‍त्‍विता । ज्ञात्वा तत्परिहासोक्तिं प्रियत्यागभयं जहौ ॥ ३२ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ அரசே, பகவான் வைதர்பியை முழுமையாக ஆறுதல்படுத்தினார். அவர் சொற்கள் நகைச்சுவையென அறிந்து, பிரியன் தன்னைத் துறப்பான் என்ற அச்சத்தை அவள் விட்டாள்.

Verse 33

बभाष ऋषभं पुंसां वीक्षन्ती भगवन्मुखम् । सव्रीडहासरुचिरस्‍निग्धापाङ्गेन भारत ॥ ३३ ॥

ஓ பாரத குலத்தோனே, பகவானின் முகத்தை நோக்கி, வெட்கம்சேர்ந்த புன்னகையுடன், இனிய அன்புக் கண்சாய்வால், ஆண்களில் சிறந்த ஆண்டவனை நோக்கி ருக்மிணி இவ்வாறு பேசினாள்.

Verse 34

श्रीरुक्‍मिण्युवाच नन्वेवमेतदरविन्दविलोचनाह यद्वै भवान् भगवतोऽसद‍ृशी विभूम्न: । क्व‍ स्वे महिम्न्यभिरतो भगवांस्‍त्र्यधीश: क्व‍ाहं गुणप्रकृतिरज्ञगृहीतपादा ॥ ३४ ॥

ஸ்ரீ ருக்மிணி கூறினாள்—ஓ தாமரைக் கண்களையுடையவரே, நீங்கள் சொன்னது உண்மையே. நான் எல்லாம் வல்ல பகவானுக்கு ஏற்றவள் அல்ல. தன் மகிமையிலேயே மகிழும், மூன்று ஆதித் தேவர்களின் அதிபதியான ஆண்டவனுக்கும்—அறிவிலிகள் பற்றிக்கொள்ளும் பாதங்களையுடைய, உலகியல்குணங்களுள்ள பெண்ணான எனக்கும் என்ன ஒப்புமை?

Verse 35

सत्यं भयादिव गुणेभ्य उरुक्रमान्त: शेते समुद्र उपलम्भनमात्र आत्मा । नित्यं कदिन्द्रियगणै: कृतविग्रहस्त्वं त्वत्सेवकैर्नृपपदं विधुतं तमोऽन्धम् ॥ ३५ ॥

ஆம், ஓ உருக்ரமா! நீங்கள் குணங்களுக்குப் பயந்ததுபோல் கடலின் உள்ளே படுத்திருப்பதுபோல் தோன்றுகிறீர்கள்; தூய சித்தத்தில் வெறும் அனுபவ-ரூப ஆத்மாவாய் இதயத்தில் பரமாத்மாவாக வெளிப்படுகிறீர்கள். நீங்கள் எப்போதும் மூடமான புலன்களுடன் போராடுகிறீர்கள்; மேலும் உங்கள் சேவகர்கள் கூட அறியாமை இருளுக்குக் கொண்டுசெல்லும் அரசாட்சிப் பதவியைத் தள்ளிவிடுகின்றனர்.

Verse 36

त्वत्पादपद्ममकरन्दजुषां मुनीनां वर्त्मास्फुटं नृपशुभिर्ननु दुर्विभाव्यम् । यस्मादलौकिकमिवेहितमीश्वरस्य भूमंस्तवेहितमथो अनु ये भवन्तम् ॥ ३६ ॥

ஓ எல்லாம் வல்ல ஆண்டவனே! உன் தாமரைத் திருவடிகளின் தேனைச் சுவைக்கும் முனிவர்களுக்கே உன் நடைமுறை வழி தெளிவாகாது; மிருகம்போல் நடக்கும் மனிதர்க்கு அது நிச்சயமாகப் புரியாதது. மேலும், உன் செயல்கள் எவ்வளவு அதீதமானவையோ, ஓ ஈசா, உன்னைப் பின்பற்றுவோரின் செயல்களும் அவ்வளவே தெய்வீகமானவை.

Verse 37

निष्किञ्चनो ननु भवान् न यतोऽस्ति किञ्चिद् यस्मै बलिं बलिभुजोऽपि हरन्त्यजाद्या: । न त्वा विदन्त्यसुतृपोऽन्तकमाढ्यतान्धा: प्रेष्ठो भवान् बलिभुजामपि तेऽपि तुभ्यम् ॥ ३७ ॥

ஓ பகவானே, நீர் நிஷ்கிஞ்சனன்; ஏனெனில் உம்மைத் தாண்டி எதுவும் இல்லை. பலியை அனுபவிப்பவர்களான பிரம்மா முதலிய தேவர்களும் உமக்கே பலி செலுத்துகின்றனர். செல்வமயக்கத்தில் குருடராய், இந்திரியத் திருப்தியில் மூழ்கியோர் மரணரூபத்திலும் உம்மை அறியார்; ஆனால் தேவர்களுக்கு நீர் மிகப் பிரியன், அவர்களும் உமக்குப் பிரியர்.

Verse 38

त्वं वै समस्तपुरुषार्थमय: फलात्मा यद्वाञ्छया सुमतयो विसृजन्ति कृत्‍स्‍नम् । तेषां विभो समुचितो भवत: समाज: पुंस: स्‍त्रियाश्च रतयो: सुखदु:खिनोर्न ॥ ३८ ॥

நீர் எல்லா புருஷார்த்தங்களின் சாரமும், நீரே பரமப் பயனும். உம்மை அடைய விரும்பி அறிவுடையோர் அனைத்தையும் துறக்கின்றனர். ஓ விபோ, உமது சங்கத்திற்கு உரியோர் அவர்களே; பரஸ்பர காமத்தால் எழும் இன்பத் துன்பங்களில் மூழ்கிய ஆண்-பெண் அல்லர்.

Verse 39

त्वं न्यस्तदण्डमुनिभिर्गदितानुभाव आत्मात्मदश्च जगतामिति मे वृतोऽसि । हित्वा भवद्भ्रुव उदीरितकालवेग ध्वस्ताशिषोऽब्जभवनाकपतीन् कुतोऽन्ये ॥ ३९ ॥

ஓ பிரபுவே, தண்டத்தைத் துறந்த முனிவர்கள் உமது மகிமையைப் பாடுகின்றனர்; நீர் எல்லா உலகங்களின் பரமாத்மா; மேலும் உமது கருணை இத்தனை, உமது தன்னையே அளிப்பீர் என்று நான் அறிந்தேன். ஆகவே உம்மையே கணவராகத் தேர்ந்தேன். உமது புருவத்திலிருந்து எழும் காலவேகத்தால் ஆசைகள் சிதறும் பிரம்மா, சிவன், இந்திரன் முதலியவர்களை விட்டு, பிற வரர்களில் எனக்கு என்ன விருப்பம்?

Verse 40

जाड्यं वचस्तव गदाग्रज यस्तु भूपान् विद्राव्य शार्ङ्गनिनदेन जहर्थ मां त्वम् । सिंहो यथा स्वबलिमीश पशून् स्वभागं तेभ्यो भयाद् यदुदधिं शरणं प्रपन्न: ॥ ४० ॥

ஓ கதாக்ரஜா, நீர் அப்படிச் சொல்வது முழு மூடத்தனம். சார்ங்க வில்லின் முழக்கத்தால் அரசர்களை விரட்டி, நீர் என்னை அபகரித்து உமக்குரிய பங்கைக் கொண்டீர்—சிங்கம் சிறு விலங்குகளைத் தள்ளி தன் வேட்டையை எடுத்துக்கொள்வதுபோல். ஆகவே அந்த அரசர்களின் பயத்தால் கடலைச் சரணடைந்தேன் என்று நீர் கூறுவது பொருந்தாது.

Verse 41

यद्वाञ्छया नृपशिखामणयोऽङ्गवैन्य- जायन्तनाहुषगयादय ऐक्यपत्यम् । राज्यं विसृज्य विविशुर्वनमम्बुजाक्ष सीदन्ति तेऽनुपदवीं त इहास्थिता: किम् ॥ ४१ ॥

ஓ தாமரைக்கண்ணனே, உமது சங்கத்தை விரும்பி அங்க, வைன்ய, ஜயந்த, நாகுஷ, கய முதலிய சிறந்த அரசர்கள் தங்கள் ஒராட்சியைத் துறந்து உம்மைத் தேடி வனத்தில் புகுந்தனர். அப்படியிருக்க, அவர்கள் இவ்வுலகில் எவ்வாறு ஏமாற்றமடைவார்?

Verse 42

कान्यं श्रयेत तव पादसरोजगन्ध- माघ्राय सन्मुखरितं जनतापवर्गम् । लक्ष्म्यालयं त्वविगणय्य गुणालयस्य मर्त्या सदोरुभयमर्थविविक्तद‍ृष्टि: ॥ ४२ ॥

மகான்களால் போற்றப்படுவதும், முக்தியை அளிப்பதும், லக்ஷ்மி தேவியின் இருப்பிடமுமான உங்கள் திருவடித்தாமரைகளின் நறுமணத்தை நுகர்ந்த பிறகு, எந்தப் பெண் வேறு ஒரு ஆணின் புகலிடத்தை நாடுவாள்? தெய்வீக குணங்களின் இருப்பிடமான உங்களை விட்டுவிட்டு, தன் உண்மையான நலனை அறியும் எந்தப் பெண், எப்போதும் அச்சத்தில் வாழும் ஒருவனைச் சார்ந்திருப்பாள்?

Verse 43

तं त्वानुरूपमभजं जगतामधीश- मात्मानमत्र च परत्र च कामपूरम् । स्यान्मे तवाङ्‍‍घ्रिररणं सृतिभिर्भ्रमन्त्या यो वै भजन्तमुपयात्यनृतापवर्ग: ॥ ४३ ॥

நீங்கள் எனக்கு ஏற்றவர் என்பதால், அனைத்து உலகங்களுக்கும் தலைவரும் பரமாத்மாவும், இம்மையிலும் மறுமையிலும் எங்கள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவருமான உங்களை நான் தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன். தன்னை வழிபடுபவரை அணுகி மாயையிலிருந்து விடுதலை அளிக்கும் உங்கள் திருவடிகள், ஒரு பௌதிக நிலையிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு அலைந்து திரியும் எனக்கு அடைக்கலம் அளிக்கட்டும்.

Verse 44

तस्या: स्युरच्युत नृपा भवतोपदिष्टा: स्‍त्रीणां गृहेषु खरगोश्वविडालभृत्या: । यत्कर्णमूलमरिकर्षण नोपयायाद् युष्मत्कथा मृडविरिञ्चसभासु गीता ॥ ४४ ॥

ஓ அச்சுதனே! சிவன் மற்றும் பிரம்மாவின் சபைகளில் பாடப்படும் உங்கள் புகழை ஒருபோதும் கேட்காத பெண்களின் கணவர்களாக, நீங்கள் குறிப்பிட்ட அரசர்கள் ஆகட்டும். அத்தகைய பெண்களின் வீடுகளில், இந்த அரசர்கள் கழுதைகள், எద్దుகள், நாய்கள், பூனைகள் மற்றும் அடிமைகளைப் போல வாழ்கிறார்கள்.

Verse 45

त्वक्श्मश्रुरोमनखकेशपिनद्धमन्त- र्मांसास्थिरक्तकृमिविट्कफपित्तवातम् । जीवच्छवं भजति कान्तमतिर्विमूढा या ते पदाब्जमकरन्दमजिघ्रती स्‍त्री ॥ ४५ ॥

உங்கள் திருவடித்தாமரைகளின் தேனின் நறுமணத்தை நுகരാத பெண் முற்றிலும் அறிவற்றவளாகி, தோல், மீசை, நகங்கள், தலைமுடி மற்றும் உடல் ரோமங்களால் மூடப்பட்டதும், சதை, எலும்புகள், இரத்தம், ஒட்டுண்ணிகள், மலம், சளி, பித்தம் மற்றும் காற்றால் நிரப்பப்பட்டதுமான ஒரு உயிருள்ள பிணத்தை தன் கணவனாகவோ அல்லது காதலனாகவோ ஏற்றுக்கொள்கிறாள்.

Verse 46

अस्त्वम्बुजाक्ष मम ते चरणानुराग आत्मन् रतस्य मयि चानतिरिक्तद‍ृष्टे: । यर्ह्यस्य वृद्धय उपात्तरजोऽतिमात्रो मामीक्षसे तदु ह न: परमानुकम्पा ॥ ४६ ॥

ஓ தாமரைக்கண்ணனே! நீங்கள் உங்களுக்குள்ளேயே திருப்தி அடைந்தவர் என்பதால் என் மீது அரிதாகவே கவனம் செலுத்துகிறீர்கள் என்றாலும், உங்கள் திருவடிகள் மீது நிலையான அன்பை எனக்கு அருளுங்கள். பிரபஞ்சத்தை வெளிப்படுத்த நீங்கள் ரஜோ குணத்தை மேற்கொள்ளும் போது என் மீது செலுத்தும் பார்வையே உங்கள் পরম கருணையாக நான் கருதுகிறேன்.

Verse 47

नैवालीकमहं मन्ये वचस्ते मधुसूदन । अम्बाया एव हि प्राय: कन्याया: स्याद् रति: क्व‍‍चित् ॥ ४७ ॥

மதுசூதனனே, உமது சொற்கள் பொய்யென நான் கருதவில்லை. அம்பாவின் நிகழ்வைப் போல, பலவேளை எப்போதாவது திருமணமாகாத பெண்ணுக்கு ஒருவனிடம் ஈர்ப்பு உண்டாகும்.

Verse 48

व्यूढायाश्चापि पुंश्चल्या मनोऽभ्येति नवं नवम् । बुधोऽसतीं न बिभृयात् तां बिभ्रदुभयच्युत: ॥ ४८ ॥

திருமணமானவளாக இருந்தாலும் கற்பில்லாத பெண்ணின் மனம் எப்போதும் புதிய புதிய காதலர்களை நாடும். அறிவுள்ளவன் அத்தகைய அசதியை மனைவியாக வைத்திருக்கக் கூடாது; வைத்தால் இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் இரண்டிலும் நன்மை இழப்பான்.

Verse 49

श्रीभगवानुवाच साध्व्येतच्छ्रोतुकामैस्त्वं राजपुत्री प्रलम्भिता । मयोदितं यदन्वात्थ सर्वं तत् सत्यमेव हि ॥ ४९ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: சாத்வியான அரசகுமாரியே, நீ இப்படிப் பேசுவதை கேட்கவே நான் உன்னைச் சிறிது ஏமாற்றினேன். என் சொற்களுக்கு பதிலாக நீ சொன்ன அனைத்தும் நிச்சயமாக உண்மையே.

Verse 50

यान् यान् कामयसे कामान् मय्यकामाय भामिनि । सन्ति ह्येकान्तभक्तायास्तव कल्याणि नित्यद ॥ ५० ॥

கல்யாணியானே, பாமினியே, பொருட்காமங்களிலிருந்து விடுபட நீ விரும்பும் எந்த வரங்களும் எப்போதும் உனக்கே உரியவை; ஏனெனில் நீ என் ஒருமுக பக்தை.

Verse 51

उपलब्धं पतिप्रेम पातिव्रत्यं च तेऽनघे । यद्वाक्यैश्चाल्यमानाया न धीर्मय्यपकर्षिता ॥ ५१ ॥

பாவமற்றவளே, உன் கணவன்பால் உள்ள தூய அன்பையும் பத்தினித் தன்மையையும் நான் நேரில் கண்டேன். என் சொற்களால் நீ அசைந்தாலும், உன் மனம் என்னிடமிருந்து சிறிதும் விலக்கப்படவில்லை.

Verse 52

ये मां भजन्ति दाम्पत्ये तपसा व्रतचर्यया । कामात्मानोऽपवर्गेशं मोहिता मम मायया ॥ ५२ ॥

நான் மோட்சம் அளிக்க வல்லவனாயிருந்தும், காமவாசனையால் ஆட்பட்டோர் தாம்பத்திய‑குடும்ப வாழ்வின் நன்மைக்காக தவம், விரதம் முதலியவற்றால் என்னை வழிபடுகின்றனர்; அவர்கள் என் மாயையால் மயங்குகின்றனர்.

Verse 53

मां प्राप्य मानिन्यपवर्गसम्पदं वाञ्छन्ति ये सम्पद एव तत्पतिम् । ते मन्दभागा निरयेऽपि ये नृणां मात्रात्मकत्वात्निरय: सुसङ्गम: ॥ ५३ ॥

அன்பின் பேர்நிதியே! என்னை—மோட்சமும் செல்வமும் இரண்டிற்கும் ஆண்டவனை—அடைந்தபின்பும் வெறும் பொருட்செல்வமே நாடுபவர்கள் துர்பாக்கியர்கள். இன்பவாசனையில் மூழ்கியவர்களுக்கு அத்தகைய லாபங்கள் நரகத்திலும் கிடைக்கும்; அவர்களுக்கு நரகமே ஏற்ற இடம்.

Verse 54

दिष्‍ट्या गृहेश्वर्यसकृन्मयि त्वया कृतानुवृत्तिर्भवमोचनी खलै: । सुदुष्करासौ सुतरां दुराशिषो ह्यसुंभराया निकृतिं जुष: स्‍त्रिया: ॥ ५४ ॥

நல்ல பேறாக, இல்லத்தரசியே! நீ எப்போதும் என்மேல் உறுதியான பக்திசேவையைச் செய்தாய்; அது பிறவிச் சங்கிலியை அறுக்கிறது. பொறாமை கொண்ட தீயோர்க்கு இச்சேவை மிகக் கடினம்; குறிப்பாக கெட்ட நோக்கமுடைய, உடலின்பத்திற்கே வாழும், வஞ்சகத்தில் ஈடுபடும் பெண்ணுக்கு அது இன்னும் அரிது.

Verse 55

न त्वाद‍ृशीं प्रणयिनीं गृहिणीं गृहेषु पश्यामि मानिनि यया स्वविवाहकाले । प्राप्तान् नृपान्न विगणय्य रहोहरो मे प्रस्थापितो द्विज उपश्रुतसत्कथस्य ॥ ५५ ॥

மரியாதைக்குரியவளே! என் அரண்மனைகளில் உன்னைப் போன்ற அன்புமிகு இல்லத்தரசியை நான் காணவில்லை. திருமண வேளையில் கூடிய அரசர்களை மதியாமல், என்னைப் பற்றிய உண்மைக் கதைகளை கேட்டதாலே, உன் ரகசியச் செய்தியுடன் ஒரு பிராமணனை எனக்குச் சென்றுவைத்தாய்.

Verse 56

भ्रातुर्विरूपकरणं युधि निर्जितस्य प्रोद्वाहपर्वणि च तद्वधमक्षगोष्ठ्याम् । दु:खं समुत्थमसहोऽस्मदयोगभीत्या नैवाब्रवी: किमपि तेन वयं जितास्ते ॥ ५६ ॥

போரில் தோற்ற உன் சகோதரன் அவமதித்து விகாரமாக்கப்பட்டதும், பின்னர் அனிருத்தனின் திருமண நாளில் சூதாட்டச் சபையில் அவன் கொல்லப்பட்டதும் உனக்குத் தாங்க முடியாத துயரை எழுப்பின. ஆனாலும் என்னை இழப்போமோ என்ற அச்சத்தால் நீ ஒன்றும் சொல்லவில்லை; அந்த மௌனத்தால் நீ என்னை வென்றாய்.

Verse 57

दूतस्त्वयात्मलभने सुविविक्तमन्त्र: प्रस्थापितो मयि चिरायति शून्यमेतत् । मत्वा जिहास इदमङ्गमनन्ययोग्यं तिष्ठेत तत्त्वयि वयं प्रतिनन्दयाम: ॥ ५७ ॥

ஆத்மலாபத்திற்காக நீ மிக ரகசியமான திட்டத்துடன் தூதனை அனுப்பினாய்; நான் தாமதித்ததால் நீ உலகை வெறுமையென எண்ணி, என்னைத் தவிர வேறு யாருக்கும் உரியதல்லாத இந்த உடலை விட்டு விட எண்ணினாய். உன் இந்த மகத்தான பக்தி என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும்; நான் மகிழ்ச்சியுடன் உன் பக்திக்கு நன்றி கூறுவதே பதிலாகும்.

Verse 58

श्रीशुक उवाच एवं सौरतसंलापैर्भगवान् जगदीश्वर: । स्वरतो रमया रेमे नरलोकं विडम्बयन् ॥ ५८ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இவ்வாறு காதல் உரையாடல்களால் ஜகதீஸ்வரனான பகவான், லக்ஷ்மீஸ்வரூபிணியான ரமையுடன் இன்புற்று, மனித உலகின் வழக்கங்களைப் போல நடித்தான்.

Verse 59

तथान्यासामपि विभुर्गृहेषु गृहवानिव । आस्थितो गृहमेधीयान् धर्मान् लोकगुरुर्हरि: ॥ ५९ ॥

அதேபோல் அனைத்தையும் ஆளும் லோககுரு ஹரி, தன் பிற ராணிகளின் அரண்மனைகளிலும் ஒரு இல்லறத்தான் போல இருந்து, இல்லற தர்மங்களை நிறைவேற்றினார்.