Adhyaya 7
Kūrma Supports Mandara; Hālahala Appears; Śiva Becomes Nīlakaṇṭha
அமிர்தத்திற்காக தேவர்கள்–அசுரர்கள் ஒன்றிணைந்து வாசுகியை மத்தனக் கயிறாகச் செய்து மந்தரமலையைச் சுற்றி கடலைக் கடைகிறார்கள். சுபத்தின்பற்றி ஏற்பட்ட வாதத்தில் அசுரர்கள் பாம்பின் ‘முன்பகுதி’யை கோர, அஜிதன் விஷ்ணு மௌனமாக வாலைப் பிடித்து அவர்களின் கணக்கைத் திருப்பிவிடுகிறார். ஆதரவு இன்றி மந்தரம் மூழ்கத் தொடங்க, பகவான் கூர்மாவதாரமாக வந்து தன் முதுகில் மலையைத் தாங்கி மத்தனத்தை மீண்டும் முன்னேற்றுகிறார். சத்த்வ–ரஜஸ்–தமஸ் குணங்களால் தேவர்கள், அசுரர்கள், வாசுகியில் புகுந்து வலிமை அளித்து, ஆயிரம் கரங்களால் மேலிருந்து மந்தரத்தை நிலைநிறுத்துகிறார். முதலில் அமிர்தம் அல்ல; பேரழிவான ஹாலாஹல விஷம் வெளிப்பட்டு உலகமெங்கும் பரவுகிறது. அஞ்சிய தேவர்கள் கைலாசத்தில் சதாசிவனைச் சரணடைகிறார்கள்; பிரஜாபதிகள் ஸ்தோத்திரங்களால் சிவனின் விஸ்வரூபமும் பரத்துவமும் பாடுகின்றனர். கருணையும் காப்பாற்றும் தர்மமும் கொண்டு, சதியின் சம்மதத்துடன் சிவன் விஷத்தை அருந்துகிறார்; அவரது கண்டம் நீலமாகி ‘நீலகண்டன்’ எனப் புகழ்பெற, பின்னர் கடலிலிருந்து வரும் சுபப் பொருட்களின் முன்னுரையாகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच ते नागराजमामन्त्र्य फलभागेन वासुकिम् । परिवीय गिरौ तस्मिन् नेत्रमब्धिं मुदान्विता: । आरेभिरे सुरा यत्ता अमृतार्थे कुरूद्वह ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—குருவம்சத்தில் சிறந்தவரே! தேவர்கள், அசுரர்கள் அமிர்தத்தில் பங்கு தருவோம் என்று வாக்குறுதி அளித்து நாகராஜன் வாசுகியை அழைத்தனர். அவனை மந்தரமலையைச் சுற்றி கயிறாகப் பிணைத்து மகிழ்ச்சியுடன் பாற்கடலைக் கடையத் தொடங்கினர்.
Verse 2
हरि: पुरस्ताज्जगृहे पूर्वं देवास्ततोऽभवन् ॥ २ ॥
அஜிதனாகிய பகவான் ஹரி பாம்பின் முன்பகுதியை முதலில் பற்றினார்; பின்னர் தேவர்கள் அவரைத் தொடர்ந்து நின்றனர்.
Verse 3
तन्नैच्छन् दैत्यपतयो महापुरुषचेष्टितम् । न गृह्णीमो वयं पुच्छमहेरङ्गममङ्गलम् । स्वाध्यायश्रुतसम्पन्ना: प्रख्याता जन्मकर्मभि: ॥ ३ ॥
அசுரத் தலைவர்கள் மகாபுருஷனின் இச்செயலை ஏற்கவில்லை. ‘பாம்பின் அமங்கலமான வாலை நாம் பிடிக்கமாட்டோம்; மங்களமும் மகிமையும் உடைய முன்பகுதியையே பிடிப்போம்’ என்றனர். வேதப் பயிலும்-கேட்கும் அறிவில் நிறைந்தோம், பிறப்பும் செயல்களும் புகழ்பெற்றவை எனச் சொல்லிக் கொண்டு முன்பகுதியை வேண்டினர்.
Verse 4
इति तूष्णीं स्थितान्दैत्यान् विलोक्य पुरुषोत्तम: । स्मयमानो विसृज्याग्रं पुच्छं जग्राह सामर: ॥ ४ ॥
இவ்வாறு அசுரர்கள் மௌனமாக நின்று தேவர்களின் விருப்பத்துக்கு எதிர்த்தனர். அவர்களின் நோக்கத்தை அறிந்த புருஷோத்தமன் புன்னகைத்தான். விவாதமின்றி முன்பகுதியை விட்டுவிட்டு பாம்பின் வாலைப் பற்றினார்; தேவர்கள் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.
Verse 5
कृतस्थानविभागास्त एवं कश्यपनन्दना: । ममन्थु: परमं यत्ता अमृतार्थं पयोनिधिम् ॥ ५ ॥
இவ்வாறு பாம்பைப் பிடிக்கும் இடங்களைப் பகுத்துக் கொண்டு, காச்யபரின் புதல்வரான தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் அமுதத்திற்காக பாற்கடலைக் கடையத் தொடங்கினர்.
Verse 6
मथ्यमानेऽर्णवे सोऽद्रिरनाधारो ह्यपोऽविशत् । ध्रियमाणोऽपि बलिभिर्गौरवात् पाण्डुनन्दन ॥ ६ ॥
பாண்டுவின் புதல்வனே! பாற்கடலில் கடையும்தண்டாக மந்தரமலை பயன்படுத்தப்பட்டபோது, ஆதாரம் இல்லாததால், தேவர்-அசுரர் வலிமையாகத் தாங்கினாலும் அது பாரத்தால் நீரில் மூழ்கியது.
Verse 7
ते सुनिर्विण्णमनस: परिम्लानमुखश्रिय: । आसन् स्वपौरुषे नष्टे दैवेनातिबलीयसा ॥ ७ ॥
அதீதமான தெய்வவலிமையால் மலை மூழ்கியதால், தேவர்-அசுரர் மனம் தளர்ந்து, தங்கள் முயற்சி வீணானதாக எண்ணி, முகஒளி வாடியது.
Verse 8
विलोक्य विघ्नेशविधिं तदेश्वरो दुरन्तवीर्योऽवितथाभिसन्धि: । कृत्वा वपु: कच्छपमद्भुतं महत् प्रविश्य तोयं गिरिमुज्जहार ॥ ८ ॥
அளவற்ற வீரமும் தவறாத தீர்மானமும் உடைய பரமேஸ்வரன் அந்தத் தடையைப் பார்த்து, அற்புதமான மாபெரும் ஆமை வடிவம் கொண்டு நீரில் புகுந்து, பெரிய மந்தரமலையை உயர்த்தினார்.
Verse 9
तमुत्थितं वीक्ष्य कुलाचलं पुन: समुद्यता निर्मथितुं सुरासुरा: । दधार पृष्ठेन स लक्षयोजन- प्रस्तारिणा द्वीप इवापरो महान् ॥ ९ ॥
மந்தரமலை உயர்ந்ததைப் பார்த்த தேவர்-அசுரர் மீண்டும் கடையத் துணிந்தனர். அந்த மலை, இலட்ச யோஜனை விரிந்த மாபெரும் ஆமையின் முதுகில், ஒரு பெரிய தீவு போலத் தங்கியது.
Verse 10
सुरासुरेन्द्रैर्भुजवीर्यवेपितं परिभ्रमन्तं गिरिमङ्ग पृष्ठत: । बिभ्रत् तदावर्तनमादिकच्छपो मेनेऽङ्गकण्डूयनमप्रमेय: ॥ १० ॥
அரசே, தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் தங்கள் புஜபலத்தால் மந்தரமலையை அதிசய கூர்ம அவதாரப் பெருமானின் முதுகில் சுழற்றினர். அந்த ஆதிகூர்மன் அந்தச் சுழற்சியை தன் உடலைச் சொறிவதுபோல் எண்ணி இனிய இன்பத்தை அனுபவித்தான்.
Verse 11
तथासुरानाविशदासुरेण रूपेण तेषां बलवीर्यमीरयन् । उद्दीपयन् देवगणांश्च विष्णु- र्दैवेन नागेन्द्रमबोधरूप: ॥ ११ ॥
பின்னர் திருமால், அசுரர்களில் ரஜோகுணமாகவும், தேவர்களில் சத்த்வகுணமாகவும், வாசுகி நாகேந்திரனில் தமோகுணமாகவும் புகுந்து, அவர்களின் பலமும் வீரியமும் உற்சாகமும் வளருமாறு தூண்டினார்.
Verse 12
उपर्यगेन्द्रं गिरिराडिवान्य आक्रम्य हस्तेन सहस्रबाहु: । तस्थौ दिवि ब्रह्मभवेन्द्रमुख्यै- रभिष्टुवद्भि: सुमनोऽभिवृष्ट: ॥ १२ ॥
அப்போது ஆயிரம் கரங்களுடைய ஆண்டவன் மந்தரமலையின் சிகரத்தில் இன்னொரு மாபெரும் மலையெனத் தோன்றி, ஒரு கையால் மந்தரத்தைத் தாங்கினான். மேலுலகங்களில் பிரம்மா, சிவன், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் துதித்து மலர்மழை பொழிந்தனர்.
Verse 13
उपर्यधश्चात्मनि गोत्रनेत्रयो: परेण ते प्राविशता समेधिता: । ममन्थुरब्धिं तरसा मदोत्कटा महाद्रिणा क्षोभितनक्रचक्रम् ॥ १३ ॥
மலையின் மேலும்கீழுமாக இருந்து, தேவர்கள், அசுரர்கள், வாசுகி மற்றும் மலையிலும் புகுந்து ஊக்கமளித்த ஆண்டவனால், தேவர்-அசுரர்கள் அமுதத்திற்காக வெறித்தனமாகப் பெருமலையால் பாற்கடலை வேகமாகக் கடைந்தனர். கடல் மிகக் கலங்க, நீரிலுள்ள முதலைகள் பதறின; ஆனாலும் கடைதல் தொடர்ந்தது.
Verse 14
अहीन्द्रसाहस्रकठोरदृङ्मुख- श्वासाग्निधूमाहतवर्चसोऽसुरा: । पौलोमकालेयबलील्वलादयो दवाग्निदग्धा: सरला इवाभवन् ॥ १४ ॥
வாசுகிக்கு ஆயிரக்கணக்கான கண்களும் வாய்களும் இருந்தன. அவன் வாய்களிலிருந்து வந்த புகையும் கொழுந்து தீயும் பௌலோம, காலேய, பலி, இல்வல முதலிய அசுரர்களைத் தாக்கியது. காட்டுத்தீயில் எரிந்த சரள மரங்களைப் போல அவர்கள் மெதுவாக வலுவிழந்தனர்.
Verse 15
देवांश्च तच्छ्वासशिखाहतप्रभान् धूम्राम्बरस्रग्वरकञ्चुकाननान् । समभ्यवर्षन्भगवद्वशा घना ववु: समुद्रोर्म्युपगूढवायव: ॥ १५ ॥
வாசுகியின் எரியும் மூச்சின் தீச்சுடரால் தேவர்களின் ஒளி மங்கியது; அவர்களின் ஆடைகள், மாலைகள், ஆயுதங்கள், முகங்கள் புகையால் கருமையாயின. ஆனால் பரமபுருஷனின் அருளால் கடலில் மேகங்கள் திரண்டு பெருமழை பொழிந்தது; அலைகளிலிருந்து நீர்த்துளிகளைச் சுமந்த காற்று வீசி தேவர்களுக்கு நிவாரணம் அளித்தது.
Verse 16
मथ्यमानात् तथा सिन्धोर्देवासुरवरूथपै: । यदा सुधा न जायेत निर्ममन्थाजित: स्वयम् ॥ १६ ॥
தேவரும் அசுரரும் ஆகிய சிறந்த வீரர்கள் மிகுந்த முயற்சியுடன் பாற்கடலைக் கடைந்தும் அமுதம் தோன்றாதபோது, அஜிதனாகிய பரம பகவான் தாமே கடலைக் கடையத் தொடங்கினார்.
Verse 17
मेघश्याम: कनकपरिधि: कर्णविद्योतविद्यु- न्मूर्ध्नि भ्राजद्विलुलितकच: स्रग्धरो रक्तनेत्र: । जैत्रैर्दोर्भिर्जगदभयदैर्दन्दशूकं गृहीत्वा मथ्नन् मथ्ना प्रतिगिरिरिवाशोभताथो धृताद्रि: ॥ १७ ॥
கருமேகம்போல் சியாம நிறத்தில் தோன்றிய ஆண்டவன், பொன்னிறப் பீதாம்பரம் அணிந்திருந்தான்; காதுகளில் மின்னலைப் போல் ஒளிரும் குண்டலங்கள்; தோள்களில் சிதறிய கூந்தல்; மலர்மாலை அணிந்து, கண்கள் செம்மஞ்சள் நிறமாயிருந்தன. உலகிற்கு அச்சமின்மை அளிக்கும் வெற்றிமிகு வலிய கரங்களால் வாசுகியைப் பற்றிக் கொண்டு, மந்தர மலையை மத்துக் கம்பியாக வைத்து கடலைக் கடையத் தொடங்கினார்; அப்போது அவர் இன்றநீல மலைபோல் அழகுறத் திகழ்ந்தார்.
Verse 18
निर्मथ्यमानादुदधेरभूद्विषं महोल्बणं हालहलाह्वमग्रत: । सम्भ्रान्तमीनोन्मकराहिकच्छपात् तिमिद्विपग्राहतिमिङ्गिलाकुलात् ॥ १८ ॥
கடல் கடையப்பட்டபோது முதலில் மிகக் கொடிய ‘ஹாலாஹல’ எனும் விஷம் வெளிப்பட்டது. அதனால் மீன்கள், சுறா/மகரங்கள், பாம்புகள், ஆமைகள் கலங்கின; கடல் பெரிதும் கொந்தளித்து, திமி, நீர்யானை, கிராஹம், திமிங்கிலம் போன்ற பெரும் நீர்வாழ் உயிர்களும் மேலே வந்தன.
Verse 19
तदुग्रवेगं दिशि दिश्युपर्यधो विसर्पदुत्सर्पदसह्यमप्रति । भीता: प्रजा दुद्रुवुरङ्ग सेश्वरा अरक्ष्यमाणा: शरणं सदाशिवम् ॥ १९ ॥
அரசே, அந்தக் கட்டுப்படுத்த முடியாத, தாங்க இயலாத விஷம் மேலும்கீழுமாக எல்லாத் திசைகளிலும் கடும் வேகத்தில் பரவத் தொடங்கியது. அப்போது அச்சமுற்ற மக்கள் மற்றும் ஈசனுடன் கூடிய தேவர்கள், தங்களைப் பாதுகாப்பற்றவர்களென உணர்ந்து, சரணாகதி பெற சதாசிவன் சிவபெருமானை நாடி ஓடினர்.
Verse 20
विलोक्य तं देववरं त्रिलोक्या भवाय देव्याभिमतं मुनीनाम् । आसीनमद्रावपवर्गहेतो- स्तपो जुषाणं स्तुतिभि: प्रणेमु: ॥ २० ॥
தேவர்கள் கைலாச மலைச் சிகரத்தில் பவானியுடன் அமர்ந்திருந்த தேவர்களில் சிறந்த மகாதேவரை கண்டனர்; அவர் மூன்று உலகங்களின் நலனுக்காகத் தவத்தில் நிலைத்திருந்தார். முக்தி விரும்பும் முனிவர்கள் அவரை வழிபட்டனர்; தேவர்கள் பக்தியுடன் ஸ்தோத்திரங்களோடு வணங்கினர்।
Verse 21
श्रीप्रजापतय ऊचु: देवदेव महादेव भूतात्मन् भूतभावन । त्राहि न: शरणापन्नांस्त्रैलोक्यदहनाद् विषात् ॥ २१ ॥
பிரஜாபதிகள் கூறினர்— தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, எல்லா உயிர்களின் அந்தராத்மாவே, அவர்களின் நலனுக்குக் காரணமே! நாங்கள் உமது சரணடைந்தோம்; மூன்று உலகங்களையும் எரிக்கும் இந்த விஷத்திலிருந்து எங்களை காப்பாற்று।
Verse 22
त्वमेक: सर्वजगत ईश्वरो बन्धमोक्षयो: । तं त्वामर्चन्ति कुशला: प्रपन्नार्तिहरं गुरुम् ॥ २२ ॥
ஓ ஆண்டவனே, முழு பிரபஞ்சத்தின் பந்தமும் முக்தியும் உம்மிடமே; நீரே அதன் ஈசன். ஆன்மீகத்தில் தேர்ந்தோர் உம்மிடம் சரணடைந்து, சரணாகதரின் துயரை நீக்கும் குருவாக உம்மை வழிபடுகின்றனர்; ஆகவே நாங்களும் உம்மை ஆராதிக்கிறோம்।
Verse 23
गुणमय्या स्वशक्त्यास्य सर्गस्थित्यप्ययान्विभो । धत्से यदा स्वदृग् भूमन्ब्रह्मविष्णुशिवाभिधाम् ॥ २३ ॥
ஓ விபோ, உமது குணமயமான சொந்த சக்தியால் நீர் படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு ஆகியவற்றை நடத்துகிறீர். ஓ சுயபிரகாச பரமேஸ்வரா, இச் செயல்களில் ஈடுபடும் போது நீர் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்ற நாமங்களை ஏற்கிறீர்।
Verse 24
त्वं ब्रह्म परमं गुह्यं सदसद्भावभावनम् । नानाशक्तिभिराभातस्त्वमात्मा जगदीश्वर: ॥ २४ ॥
நீர் பரம ரகசியமான, சுயபிரகாச பரப்ரஹ்மம்; சத்-அசத் ஆகிய இரு நிலைகளின் காரணமும் நீரே. பலவித சக்திகளால் இவ்வுலகில் வெளிப்படுகிறீர்; நீரே ஜகதீஸ்வரனான ஆத்மா।
Verse 25
त्वं शब्दयोनिर्जगदादिरात्मा प्राणेन्द्रियद्रव्यगुण: स्वभाव: । काल: क्रतु: सत्यमृतं च धर्म- स्त्वय्यक्षरं यत् त्रिवृदामनन्ति ॥ २५ ॥
ஓ பிரபுவே! நீரே வேதவாணியின் ஆதிமூலம்; உலகின் ஆதிக்காரணமும் ஆத்மாவும் நீரே. பிராணன், இந்திரியங்கள், பஞ்சபூதங்கள், முக்குணங்கள், மகத்தத்துவம்—இவை அனைத்தும் உமது ஸ்வபாவமே. நீரே நித்திய காலம், உறுதி, ‘ஸத்ய’ ‘ருத’ எனும் தர்மங்கள். அ-உ-ம மூன்றெழுத்து ‘ஓம்’ என்பதின் ஆதாரமும் நீரே॥२५॥
Verse 26
अग्निर्मुखं तेऽखिलदेवतात्मा क्षितिं विदुर्लोकभवाङ्घ्रिपङ्कजम् । कालं गतिं तेऽखिलदेवतात्मनो दिशश्च कर्णौ रसनं जलेशम् ॥ २६ ॥
அகிலதேவாத்மனே, உலகங்களின் தந்தையே! அறிஞர்கள் கூறுவர்—அக்னி உமது வாய்; பூமியின் மேற்பரப்பு உமது தாமரைத் திருவடிகள்; காலம் உமது நடை; திசைகள் உமது காதுகள்; நீரின் அதிபதி வருணன் உமது நாவு॥২৬॥
Verse 27
नाभिर्नभस्ते श्वसनं नभस्वान् सूर्यश्च चक्षूंषि जलं स्म रेत: । परावरात्माश्रयणं तवात्मा सोमो मनो द्यौर्भगवन् शिरस्ते ॥ २७ ॥
பகவானே! ஆகாயம் உமது நாபி; காற்று உமது சுவாசம்; சூரியன் உமது கண்கள்; நீர் உமது வீரியம். உயர்ந்தோர்-தாழ்ந்தோர் என எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் நீரே ஆதாரம். சந்திரன் உமது மனம்; மேலுலகம் உமது தலை॥२७॥
Verse 28
कुक्षि: समुद्रा गिरयोऽस्थिसङ्घा रोमाणि सर्वौषधिवीरुधस्ते । छन्दांसि साक्षात् तव सप्त धातव- स्त्रयीमयात्मन् हृदयं सर्वधर्म: ॥ २८ ॥
பிரபுவே! நீரே மூன்று வேதங்களாகிய ‘த்ரயீ’யின் நேரடி உருவம். ஏழு சமுத்திரங்கள் உமது வயிறு; மலைகள் உமது எலும்புகள். எல்லா மூலிகைகள், கொடிகள், தாவரங்கள் உமது உடல் ரோமங்கள். காயத்ரி முதலிய சந்தஸ்கள் உமது உடலின் ஏழு தாதுக்கள்போல்; வைதிக தர்மம் உமது இதயத்தின் மையம்॥२८॥
Verse 29
मुखानि पञ्चोपनिषदस्तवेश यैस्त्रिंशदष्टोत्तरमन्त्रवर्ग: । यत् तच्छिवाख्यं परमात्मतत्त्वं देव स्वयंज्योतिरवस्थितिस्ते ॥ २९ ॥
ஈசனே! ஐந்து முக்கிய உபநிஷத்துகள் உமது ஐந்து முகங்களாகும்; அவற்றிலிருந்து புகழ்பெற்ற முப்பத்தெட்டு வைதிக மந்திரங்கள் வெளிப்பட்டன. தேவனே! ‘சிவ’ எனப் போற்றப்படும் உமது பரமாத்மத் தத்துவம் தானே ஒளிர்வது; நீரே பரம சத்தியமாக நேரடியாக நிலைத்துள்ளீர்॥२৯॥
Verse 30
छाया त्वधर्मोर्मिषु यैर्विसर्गो नेत्रत्रयं सत्त्वरजस्तमांसि । साङ्ख्यात्मन: शास्त्रकृतस्तवेक्षा छन्दोमयो देव ऋषि: पुराण: ॥ ३० ॥
ஓ தேவா! அதர்ம அலைகளில் உமது நிழல் தோன்றுகிறது; அதனால் பலவகை அதர்மப் படைப்புகள் விரிகின்றன. சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்—இவையே உமது மூன்று கண்கள். செய்யுள்களால் நிறைந்த வேத வாக்கியங்கள் அனைத்தும் உமது திருநோக்கிலிருந்து வெளிப்பட்டன; முனிவர்கள் உமது அருள்நோக்கைப் பெற்று சாஸ்திரங்களை இயற்றினர்.
Verse 31
न ते गिरित्राखिललोकपाल- विरिञ्चवैकुण्ठसुरेन्द्रगम्यम् । ज्योति: परं यत्र रजस्तमश्च सत्त्वं न यद् ब्रह्म निरस्तभेदम् ॥ ३१ ॥
ஓ கிரீசா! பரம ஜ்யோதிரூபமான பிரம்மம் உள்ள இடத்தில் சத்துவ-ரஜஸ்-தமஸ் குணங்கள் புகுவதில்லை; ஆகவே உலகப் பாலகர்களும் அதை அறியவும் அடையவும் இயலாது. வேறுபாடு அற்ற அந்தப் பிரம்மத்தை பிரம்மா, வைகுண்டநாதன் விஷ்ணு, சுரேந்திரன் மகேந்திரனும் கூட உணர முடியாது.
Verse 32
कामाध्वरत्रिपुरकालगराद्यनेक- भूतद्रुह: क्षपयत: स्तुतये न तत् ते । यस्त्वन्तकाल इदमात्मकृतं स्वनेत्र- वह्निस्फुलिङ्गशिखया भसितं न वेद ॥ ३२ ॥
பிரளய காலத்தில் உமது கண்களிலிருந்து எழும் அக்னியின் ஜ்வாலையும் சினுக்குகளும், உமது சொந்தப் படைப்பான இந்த உலகைச் சாம்பலாக்குகின்றன; ஆனாலும் அது எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை நீ அறியாததுபோல் இருக்கிறாய். அப்படியிருக்க, தக்ஷ யாகம், திரிபுராசுரன், காலகூட விஷம் ஆகியவற்றை அழித்தல் என்ன பெரிது? இத்தகைய செயல்கள் உமக்கு அர்ப்பணிக்கும் ஸ்தோத்திரத்தின் பொருளல்ல.
Verse 33
ये त्वात्मरामगुरुभिर्हृदि चिन्तिताङ्घ्रि- द्वन्द्वं चरन्तमुमया तपसाभितप्तम् । कत्थन्त उग्रपरुषं निरतं श्मशाने ते नूनमूतिमविदंस्तव हातलज्जा: ॥ ३३ ॥
உலகிற்கு உபதேசிக்கும் ஆத்மாராம மகான்கள், தங்கள் இதயத்தில் எப்போதும் உமது திருப்பாத இரட்டையைத் தியானிக்கின்றனர். ஆனால் உமது தவத்தின் மகிமையை அறியாதவர்கள், உமாவுடன் நீ நடப்பதைப் பார்த்து காமவசப்பட்டவன் என எண்ணுகின்றனர்; சுடுகாட்டில் நீ உலாவுவதைப் பார்த்து கொடூரன், பொறாமையன் என தவறாகக் கூறுகின்றனர். அவர்கள் நிச்சயம் வெட்கமற்றவர்கள்; உமது லீலைகளை அவர்கள் உணரார்.
Verse 34
तत् तस्य ते सदसतो: परत: परस्य नाञ्ज: स्वरूपगमने प्रभवन्ति भूम्न: । ब्रह्मादय: किमुत संस्तवने वयं तु तत्सर्गसर्गविषया अपि शक्तिमात्रम् ॥ ३४ ॥
ஆகவே, அசையும்-அசையாத படைப்புகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட பராத்பரனான உமது உண்மை நிலையை யாராலும் நேர்மையாக அறிய இயலாது. பிரம்மா முதலியோருக்கே புரியாதபோது, நாங்கள் எவ்வாறு உமக்கு ஸ்தோத்திரம் செய்ய முடியும்? நாங்கள் பிரம்மாவின் படைப்புக்குள் உள்ள படைப்பின் உயிர்கள்; எங்களிடம் சிறிதளவு சக்தியே. இருந்தாலும் எங்கள் திறன் அளவிற்கு எங்கள் பக்தி-உணர்வை வெளிப்படுத்தினோம்.
Verse 35
एतत् परं प्रपश्यामो न परं ते महेश्वर । मृडनाय हि लोकस्य व्यक्तिस्तेऽव्यक्तकर्मण: ॥ ३५ ॥
ஓ மகேஸ்வரா! நாங்கள் இதுவரை மட்டுமே காண்கிறோம்; உமது பரம சுவரூபம் எங்களால் அறிய இயலாது. உமது வெளிப்பாடு உலகிற்கு மங்களமும் இன்பவளர்ச்சியும் தருகிறது; இதற்கு அப்பால் உமது செயல்களை யாரும் உணர முடியாது.
Verse 36
श्रीशुक उवाच तद्वीक्ष्य व्यसनं तासां कृपया भृशपीडित: । सर्वभूतसुहृद् देव इदमाह सतीं प्रियाम् ॥ ३६ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—எங்கும் பரவும் விஷத்தால் உயிர்கள் மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்ததைப் பார்த்து, எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் நல்வாழ்த்துநர் ஆகிய தேவன் சிவன் கருணையால் மிகுந்த வேதனை அடைந்து, தன் நித்தியப் பிரியையான சதியிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 37
श्रीशिव उवाच अहो बत भवान्येतत् प्रजानां पश्य वैशसम् । क्षीरोदमथनोद्भूतात् कालकूटादुपस्थितम् ॥ ३७ ॥
ஸ்ரீசிவன் கூறினார்—அஹோ பவானி! பால் கடல் மத்தனத்தில் தோன்றிய காலகூட விஷத்தால் உயிர்கள் எத்தனைப் பெரும் அபாயத்தில் ஆழ்ந்துள்ளன என்பதைப் பார்.
Verse 38
आसां प्राणपरीप्सूनां विधेयमभयं हि मे । एतावान्हि प्रभोरर्थो यद् दीनपरिपालनम् ॥ ३८ ॥
உயிர் காக்கப் போராடும் இவ்வனைத்துப் பிராணிகளுக்கும் அச்சமின்மை அளிப்பது என் கடமை. நிச்சயமாக, ஆண்டவனின் உயர்ந்த தர்மம் துன்புறும் சார்ந்தவர்களைப் பாதுகாப்பதே.
Verse 39
प्राणै: स्वै: प्राणिन: पान्ति साधव: क्षणभङ्गुरै: । बद्धवैरेषु भूतेषु मोहितेष्वात्ममायया ॥ ३९ ॥
பொதுமக்கள் பகவானின் மாயையால் மயங்கி ஒருவருக்கொருவர் பகை வளர்க்கின்றனர். ஆனால் சாதுபக்தர்கள் தங்கள் நிலையற்ற உயிரையும் பணயமாக வைத்து, பகையில் கட்டுண்ட உயிர்களை காக்க முயல்கிறார்கள்.
Verse 40
पुंस: कृपयतो भद्रे सर्वात्मा प्रीयते हरि: । प्रीते हरौ भगवति प्रीयेऽहं सचराचर: । तस्मादिदं गरं भुञ्जे प्रजानां स्वस्तिरस्तु मे ॥ ४० ॥
அன்பு மனைவி பவானீ! பிறரின் நலனுக்காகச் செய்யும் நற்காரியங்களால் அனைத்துள்ளும் உறையும் ஹரி மகிழ்கிறார். ஹரி பகவான் மகிழ்ந்தால் நானும், சராசர உயிர்கள் அனைத்துடனும், மகிழ்கிறேன். ஆகவே உயிர்களின் நலனுக்காக நான் இந்த விஷத்தை அருந்துகிறேன்; எனக்கும் மங்களம் உண்டாகுக.
Verse 41
श्रीशुक उवाच एवमामन्त्र्य भगवान्भवानीं विश्वभावन: । तद् विषं जग्धुमारेभे प्रभावज्ञान्वमोदत ॥ ४१ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இவ்வாறு பவானீயை அறிவுறுத்திய பின், உலகைத் தாங்கும் பகவான் சங்கரர் அந்த விஷத்தை அருந்தத் தொடங்கினார். சிவனின் வல்லமையை நன்கு அறிந்த பவானீ அதற்கு அனுமதி அளித்தாள்.
Verse 42
तत: करतलीकृत्य व्यापि हालाहलं विषम् । अभक्षयन्महादेव: कृपया भूतभावन: ॥ ४२ ॥
பின்னர் உயிர்களின் நலன் நாடும் மகாதேவர் கருணையால் பரவிய ஹாலாஹல விஷத்தைத் தன் உள்ளங்கையில் எடுத்துக் கொண்டு முழுவதும் அருந்தினார்.
Verse 43
तस्यापि दर्शयामास स्ववीर्यं जलकल्मष: । यच्चकार गले नीलं तच्च साधोर्विभूषणम् ॥ ४३ ॥
பாற்கடலில் பிறந்த அந்த விஷம் தன் வலிமையை வெளிப்படுத்தி, சிவனின் கழுத்தில் நீலக் கோடு இட்டது; அது நிந்தை போல் தோன்றினாலும், அந்த நீலச் சின்னமே இப்போது அந்த சாதுவான ஆண்டவனின் ஆபரணமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.
Verse 44
तप्यन्ते लोकतापेन साधव: प्रायशो जना: । परमाराधनं तद्धि पुरुषस्याखिलात्मन: ॥ ४४ ॥
மக்களின் துயரால் துயருற்று, சாதுக்கள் பெரும்பாலும் தாமே விரும்பி வேதனை ஏற்கிறார்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. இதுவே அனைவரின் இதயத்திலும் உறையும் அகிலாத்ம பரமபுருஷ பகவானை வழிபடும் உயர்ந்த முறையாகக் கருதப்படுகிறது.
Verse 45
निशम्य कर्म तच्छम्भोर्देवदेवस्य मीढुष: । प्रजा दाक्षायणी ब्रह्मा वैकुण्ठश्च शशंसिरे ॥ ४५ ॥
தேவர்களால் வணங்கப்படும் வரமளிக்கும் தேவதேவன் சம்புவின் அந்தச் செயலைக் கேட்டு, தாட்சாயணீ பவானி, மக்கள், பிரம்மா மற்றும் வைகுண்டநாதன் விஷ்ணு அனைவரும் மிகுந்த புகழ்ச்சி செய்தனர்।
Verse 46
प्रस्कन्नं पिबत: पाणेर्यत् किञ्चिज्जगृहु: स्म तत् । वृश्चिकाहिविषौषध्यो दन्दशूकाश्च येऽपरे ॥ ४६ ॥
சிவன் விஷம் அருந்தும்போது அவரது கையிலிருந்து சிதறி விழுந்த சிறிதளவு விஷத்தைச் சுரண்டி, தேள், நாகம், விஷ மூலிகைகள் மற்றும் பிற விஷக் கடியுள்ள உயிர்கள் அருந்தின।
Frequently Asked Questions
The asuras sought the ‘auspicious’ front out of pride in status and ritual calculation, rejecting the tail as inauspicious. In the churning, Vāsuki’s fiery breath and smoke primarily afflicted the demons near the head, draining their strength—showing how adharmic motivation converts ‘auspiciousness’ into suffering under the Lord’s higher arrangement.
Kūrma-avatāra embodies rakṣā and līlā: when the cosmic enterprise collapses (Mandara sinks), the Lord becomes the very support (ādhāra) of the work. The mountain’s rotation becomes ‘scratching’ pleasure to Him, teaching that what is burden for worlds is effortless play for Bhagavān, while still being real protection for creation.
Hālahala emerges from the Ocean of Milk as the first result of intense churning. The narrative teaches a moral-cosmic sequence: purification and boons often follow the surfacing of latent toxicity. The Lord’s plan allows danger to manifest so that dharma (Śiva’s protective sacrifice) and divine dependence (seeking shelter) are revealed before amṛta appears.
Although Viṣṇu is present, the devas approach Sadāśiva because Śiva’s cosmic role includes bearing and neutralizing destructive forces, and because devotion in the Bhāgavata honors the Lord’s devotees as empowered protectors. The episode also establishes Śiva’s unique compassion and his service to Hari’s larger purpose.
Śiva, capable of containing cosmic dissolution energies, takes the poison into his palm and drinks it; its potency manifests as a blue mark on his throat rather than killing him. Nīlakaṇṭha (‘blue-throated’) becomes a theological symbol: voluntary acceptance of suffering for universal welfare is the highest worship of Hari present in all hearts, and Śiva’s ‘scar’ becomes an ornament of compassion.