Shloka 17
मेघश्याम: कनकपरिधि: कर्णविद्योतविद्यु- न्मूर्ध्नि भ्राजद्विलुलितकच: स्रग्धरो रक्तनेत्र: । जैत्रैर्दोर्भिर्जगदभयदैर्दन्दशूकं गृहीत्वा मथ्नन् मथ्ना प्रतिगिरिरिवाशोभताथो धृताद्रि: ॥ १७ ॥
megha-śyāmaḥ kanaka-paridhiḥ karṇa-vidyota-vidyun mūrdhni bhrājad-vilulita-kacaḥ srag-dharo rakta-netraḥ jaitrair dorbhir jagad-abhaya-dair dandaśūkaṁ gṛhītvā mathnan mathnā pratigirir ivāśobhatātho dhṛtādriḥ
கருமேகம்போல் சியாம நிறத்தில் தோன்றிய ஆண்டவன், பொன்னிறப் பீதாம்பரம் அணிந்திருந்தான்; காதுகளில் மின்னலைப் போல் ஒளிரும் குண்டலங்கள்; தோள்களில் சிதறிய கூந்தல்; மலர்மாலை அணிந்து, கண்கள் செம்மஞ்சள் நிறமாயிருந்தன. உலகிற்கு அச்சமின்மை அளிக்கும் வெற்றிமிகு வலிய கரங்களால் வாசுகியைப் பற்றிக் கொண்டு, மந்தர மலையை மத்துக் கம்பியாக வைத்து கடலைக் கடையத் தொடங்கினார்; அப்போது அவர் இன்றநீல மலைபோல் அழகுறத் திகழ்ந்தார்.
FAQs
In this verse, Śukadeva describes Śiva powerfully taking hold of Vāsuki and participating in the churning, appearing radiant and granting fearlessness to the world.
Śiva seized the serpent used as the churning rope, supporting the devas and asuras in the cosmic task and stabilizing the process with his victorious, protective strength.
It highlights the devotional ideal of protecting others—steadying a difficult situation and reducing fear through courage, service, and spiritual responsibility.