Adhyaya 257

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे सीमाविवादादिनिर्णयो नाम षट्पञ्चाशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ सप्तपञ्चाशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः वाक्पारुष्यादिप्रकरणम् अग्निर् उवाच सत्यासत्यान्यथा स्तोत्रैर् न्यूनाङ्गेन्द्रियरोगिणां क्षेपं करोति चेद्दण्ड्यः पणानर्धत्रयोदश

இவ்வாறு ஆக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘சீமாவிவாதாதி-நிர்ணயம்’ எனும் 256ஆம் அதிகாரம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது 257ஆம் அதிகாரம் ‘வாக்பாருஷ்யாதி-பிரகரணம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—ஒருவன் உண்மை அல்லது பொய் பேசினாலும், கிண்டல்-புகழ்ச்சி அல்லது ஏளனச் சொற்களால் அங்கக் குறைபாடு உடையவர், புலன்-குறைபாடு உடையவர் அல்லது நோயாளியை இகழ்ந்தால், அவன் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்; அவனுக்கு பன்னிரண்டரை பண அபராதம் விதிக்கப்படும்।

Verse 2

अभिगन्तास्मि भगिनीम्मातरं वा तवेति च शपन्तं दापयेद्राजा पञ्चविंशतिकं दमं

யாரேனும் சத்தியம் செய்யும் போது—“நான் உன் சகோதரியையோ உன் தாயையோ அவமதித்து துஷ்கர்மம் செய்வேன்” என்று சபித்தால், அந்த சத்தியக்காரனிடமிருந்து அரசன் இருபத்தைந்து பண அபராதம் வசூலிக்க வேண்டும்।

Verse 3

अर्धो ऽधमेषु द्विगुणः परस्त्रीषूत्तमेषु च दण्डप्रणयनं कार्यं वर्णजात्युत्तराधरैः

தாழ்ந்த நிலை உடைய குற்றவாளிக்கு தண்டம் பாதி; பிறன் மனைவியுடன் தொடர்புடைய குற்றத்திலும் உயர்ந்த நிலை உடையவர்களிடமும் தண்டம் இரட்டிப்பு. தண்ட விதிப்பு குற்றவாளி–பாதிக்கப்பட்டவர் வர்ணநிலையின் உயர்வு–தாழ்வு படிநிலையின்படி நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 4

प्रातिलोम्यापवादेषु द्विगुणत्रिगुणा दमाः वर्णानामानुलोम्येन तस्मादेवार्धहानितः

பிரதிலோம (மாறான வரிசை) உறவுகள் மற்றும் அபவாதம்/நிந்தை வழக்குகளில் (உயர்) வர்ணங்களுக்கு அபராதம் இரட்டிப்பு அல்லது மும்மடங்கு; ஆனால் அனுலோம (சரியான வரிசை) என்றால் அதனால் தண்டம் பாதியாகக் குறையும்.

Verse 5

वाहुग्रीवानेत्रसक्थिविनाशे वाचिके दमः शत्यस्ततो ऽर्धिकः पादनासाकर्णिकरादिषु

கை, கழுத்து, கண் அல்லது தொடையின் செயலிழப்பு/நாசம் ஏற்பட்டால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பணத் தண்டம் நூறு (அலகுகள்). பாதம், மூக்கு, காது, கன்னப்பக்கம் முதலியவற்றில் காயம் ஏற்பட்டால் அதின் பாதி தண்டம்.

Verse 6

अशक्तस्तु वदन्नेवन्दण्डनीयः पणान् दश तथा शक्तः प्रतिभुवं दद्यात् क्षेमाय तस्य तु

இயலாதவனாக இருந்தும் இவ்வாறு பேசினால் அவன் பத்து பணம் அபராதம் பெறுவான்; இயலும்வன் என்றால் அவனது பாதுகாப்பிற்காக பிரதிபூ (ஜாமீன்) அளிக்க வேண்டும்.

Verse 7

पतनीयकृते क्षेपे दण्डी मध्यमसाहसः उपपातकयुक्ते तु दाप्यः प्रथमसाहसं

பதனீய (சமூக-ஆன்மிக வீழ்ச்சியை உண்டாக்கும்) குற்றத்துடன் தொடர்புடைய எறிதல்/தாக்குதல் நிகழ்ந்தால் குற்றவாளிக்கு மத்தியம-சாஹஸ அபராதம் விதிக்கப்படும்; அது உபபாதகத்துடன் இணைந்திருந்தால் முதல்-சாஹஸ அபராதம் செலுத்தச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

त्रैविद्यनृपदेवानां क्षेप उत्तमसाहसः दद्यादित्यत्र दाप्य इति पाठो भवितुं युक्तः मध्यमो ज्ञातिपूगानां प्रथमो ग्रामदेशयोः

திரைவித்யன் (வேதவித்தகர்), அரசன் அல்லது தெய்வத்தின் மீது செய்யப்படும் க்ஷேபம்/அவமதிப்பு உத்தம ஸாஹஸம் (மிகக் கடுமையான அத்துமீறல்). ‘தத்யாத்’ என்பதற்குப் பதிலாக ‘தாப்ய’ (அபராதியை அபராதம் செலுத்தச் செய்ய வேண்டும்) என்ற பாடமே பொருத்தம். உறவினர் அல்லது சங்கத்தின்மீது நடுத்தரம்; கிராமம்/தேசத்தின்மீது முதலாம் (குறைந்த) நிலை.

Verse 9

असाक्षिकहते चिह्नैर् युक्तिभिन्नागमेन च द्रष्टव्यो व्यवहारस्तु कूटचिह्नकृताद्भयात्

சாட்சிகள் இல்லாமையால் வழக்கு தடைபட்டால், அந்த விவகாரம் வெளிப்புறச் சின்னங்களாலும் ஆகம ஆதாரமான யுக்தி (தர்க்கம்) யாலும் ஆராயப்பட வேண்டும்; போலிச் சின்னங்களை உருவாக்குவோரின் அச்சத்தால் இவ்வாறு விசாரிக்க வேண்டும்.

Verse 10

भस्मपङ्करजःस्पर्शे दण्डो दशपणः स्मृतः अमेध्यपार्ष्णिनिष्ठ्यूतस्पर्शने द्विगुणः स्मृतः

சாம்பல், சேறு அல்லது தூசியைத் தொடினால் பத்து பண அபராதம் விதிக்கப்படுகிறது. அசுத்தமானது (அமேத்யம்)—எ.கா., மலத்தால் மாசான குதிகால் அல்லது துப்பல்—தொடினால் அபராதம் இரட்டிப்பு எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 11

समेष्वेवं परस्त्रीषु द्विगुणस्तूत्तमेषु च हीनेष्वर्धं दमो मोहमदादिभिरदण्डनम्

பரஸ்த்ரீ தொடர்பில் தண்டனை/தமனம் இவ்வாறு: சமநிலையுள்ள பெண்களுக்கு முன் கூறியபடி; உயர்ந்த நிலை பெண்களுக்கு இரட்டிப்பு; தாழ்ந்த நிலை பெண்களுக்கு பாதி. ஆனால் மயக்கம், மதம் (போதை) முதலிய காரணங்களால் நிகழ்ந்தால் தண்டனை விதிக்கக் கூடாது.

Verse 12

विप्रपीडाकरं च्छेद्यमङ्गमब्राह्मणस्य तु उद्गूर्णे प्रथमो दण्डः संस्पर्शे तु तदर्धिकः

பிராமணனுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் அபிராமணனின் குற்றமான அங்கம் வெட்டப்பட வேண்டும். கை/ஆயுதத்தை உயர்த்தினால் முதலாம் தண்டனை; உடல் தொடுதல்/அடி ஏற்பட்டால் அதற்கு அரை அதிகமாகத் தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 13

उद्गूर्णे हस्तपादे तु दशविंशतिकौ दमौ परस्परन्तु सर्वेषां शास्त्रे मध्यमसाहसः

ஒருவன் அடிக்கக் கை அல்லது கால் உயர்த்தினால் அபராதம் பத்து அல்லது இருபது தாமம்; ஆனால் எல்லாரிடமும் பரஸ்பரமாக நிகழ்ந்தால், சாஸ்திரம் இதை ‘மத்தியம-ஸாஹஸம்’ என வகைப்படுத்துகிறது।

Verse 14

पादकेशांशुककरोल्लुञ्चनेषु पणान् दश पीडाकर्षां शुकावेष्टपादाध्यासे शतन्दमः

கால், முடி, ஆடை அல்லது கை ஆகியவற்றை இழுத்து கிழிப்பதற்கு பத்து பண அபராதம். வலியுறுத்தி இழுத்துச் செல்லுதல், மேலும் துணியில் சுற்றி காலால் மிதித்தல் ஆகியவற்றிற்கு நூறு பண அபராதம்.

Verse 15

शोणितेन विना दुःस्वङ्कुर्वन् काष्ठादिभिर्नरः द्वात्रिंशतं पणान् दाप्यो द्विगुणं दर्शने ऽसृजः

மரம் முதலியவற்றால் அடித்து வலி உண்டாக்கினாலும் இரத்தம் வராவிட்டால் முப்பத்திரண்டு பண அபராதம் செலுத்த வேண்டும்; இரத்தம் தெரிந்தால் அபராதம் இரட்டிப்பு.

Verse 16

करपाददतो भङ्गे च्छेदने कर्णनासयोः मध्यो दण्डो व्रणोद्भेदे मृतकल्पहते तथा

கை, கால் அல்லது பல் முறிவுக்கு; காது அல்லது மூக்கு வெட்டுதலுக்கு; காயம் பிளந்து திறப்பதற்கும், ஒருவனை ‘மரித்ததுபோல்’ ஆக்கும் தாக்குதலுக்கும்—மத்தியம தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 17

चेष्टाभोजनवाग्रोधे नेत्रादिप्रतिभेदने कन्धराबाहुसक्थ्याञ्च भङ्गे मध्यमसाहसः

ஒருவரின் இயக்கம், உணவு அல்லது பேச்சைத் தடுத்தல்; கண் முதலிய உறுப்புகளைப் புண்படுத்தல்; மேலும் கழுத்து, கை, தொடை ஆகியவற்றில் முறிவு ஏற்படுத்தல்—இவை ‘மத்தியம-ஸாஹஸம்’ எனப்படும் நடுத்தர வன்முறை குற்றமாகும்।

Verse 18

एकं घ्नतां बहूनाञ्च यथोक्ताद्द्विगुणा दमाः कलहापहृतं देयं दण्डस्तु द्विगुणः स्मृतः

ஒருவரை அடிப்பவருக்கும் பலரை அடிப்பவருக்கும் முன் கூறிய தண்டத்தின் இரட்டிப்பு அபராதம் விதிக்கப்படும். சண்டையில் பறிக்கப்பட்ட பொருள் திருப்பிக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்; தண்டமும் இரட்டிப்பாகவே கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 19

दुःखमुत्पादयेद्यस्तु स समुत्थानजं व्ययम् द्वाविंशतिपणामिति ख दाप्यो दण्डञ्च यो यस्मिन् कलहे समुदाहृतः

யார் பிறருக்கு துயரம் உண்டாக்குகிறாரோ, அவர் அந்த நிகழ்வால் ஏற்பட்ட செலவினைச் செலுத்த வேண்டும். அபராதம் இருபத்திரண்டு பணம் எனக் கூறப்படுகிறது; மேலும் அந்தச் சண்டை வழக்கில் விதிக்கப்பட்ட தண்டமே அமல்படுத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 20

तरिकः स्थलजं शुल्कं गृह्नन् दण्ड्यः पणान्दश ब्राह्मणप्रातिवेश्यानामेतदेवानिमन्त्रणे

தரிகன் (படகோட்டி/சுங்கம் வசூலிப்பவன்) நிலச் சுங்கத்தை வாங்கினால் அவனுக்கு பத்து பண அபராதம் விதிக்க வேண்டும். பிராமணர் மற்றும் பிராதிவேஷ்யர் (பாதுகாப்பில் உள்ள சிறப்பு விருந்தினர்/உரிமை பெற்ற குடியினர்) ஆகியோரின் ‘அழைப்பு இன்றி’ (அனிமந்திரண) நிகழ்விலும் இதே விதி பொருந்தும்.

Verse 21

अभिघाते तथा भेदे च्छेदे बुद्ध्यावपातने पणान्दाप्यः पञ्चदशविंशतिं तत्त्रयन्तथा

அபிகாதம் (தாக்குதல்), பேதம் (சேதம்/உடைப்பு), சேதம் (வெட்டு/உறுப்பு வெட்டு), புத்தியவபாதனம் (அறிவு/உணர்வு இழப்பு) ஆகியவற்றில் பதினைந்து முதல் இருபது பணம் வரை அபராதம் விதிக்க வேண்டும்; மேலும் உயர்ந்த நிலைத் தண்டமாக அதின் மும்மடங்கும் விதிக்கப்படும்.

Verse 22

दुःस्वोत्पादिगृहे द्रव्यं क्षिपन् प्राणहरं तथा षाडशाद्यं पणात् दाप्यो द्वितीयो मध्यमन्दमम्

துஸ்வோத்பாதி (அபசகுனம்/துரதிர்ஷ்டம்) ஏற்பட்ட வீட்டில் பொருளை எறிவதும், உயிரைக் கவரும் (விஷ) பொருளை அளிப்பதும் செய்தவன்—இரண்டாம் நிலை குற்றவாளி; பதினாறு பணம் முதல் தொடங்கும் நடுத்தர, சற்றுத் தளர்த்தப்பட்ட அபராதத்தைச் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 23

दुःखे च शोणितोत्पादे शाखाङ्गच्छेदने तथा दण्डः क्षुद्रपशूनां स्याद्द्विपणप्रभृतिः क्रमात्

வேதனை உண்டாக்குதல், இரத்தம் சிந்தச் செய்தல், மேலும் அங்கம்/கிளை வெட்டுதல் ஆகியவற்றில் சிறிய விலங்குகளுக்கான தண்டம் இரண்டு பணம் முதல் தொடங்கி குற்றத்தின் தீவிரத்திற்கேற்ப படிப்படியாக உயரும்।

Verse 24

लिङ्गस्य च्छेदने मृत्तौ मध्यमो मूल्यमेव च महापशूनामेतेषु स्थानेषु द्विगुणा दमाः

இனாங்குறி வெட்டுதல் மற்றும் மரணம் நிகழ்தல் ஆகியவற்றில் நடுத்தரத் தர தண்டம் விதிக்கப்பட வேண்டும்; மேலும் முழு மதிப்பும் இழப்பீடாக வழங்கப்பட வேண்டும். இந்நிலைகளில் பெரிய கால்நடைகளுக்கான தண்டம் இரட்டிப்பாகும்।

Verse 25

प्ररोहिशाखिनां शाखास्कन्धसर्वविदारणे उपजीव्यद्रुमाणान्तु विंशतेर्द्विगुणा दमाः

முளை விடும் கிளையுள்ள மரங்களின் கிளை அல்லது தண்டை எவ்விதமாகவும் பிளந்து சேதப்படுத்தினால் இருபது பணம் தண்டம்; வாழ்வாதாரமாக உள்ள மரங்களுக்கு அது இரட்டிப்பு தண்டமாகும்।

Verse 26

यः साहसङ्कारयति स दाप्यो द्विगुणन्दमम् यस्त्वेवमुक्त्वाहं दाता कारयेत् स चतुर्गुणम्

யார் வன்முறை/துணிச்சல் குற்றத்தைச் செய்யச் செய்கிறாரோ அவர் இரட்டிப்பு தண்டம் செலுத்த வேண்டும்; ஆனால் ‘நான் செலுத்துவேன்’ என்று கூறி அதைச் செய்யச் செய்தால் அவர் நான்மடங்கு தண்டம் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 27

आर्याक्रोशातिक्रमकृद्भ्रातृजायाप्रहारदः सन्दिष्टस्याप्रदाता च समुद्रगृहभेदकः

மரியாதைக்குரியவரை இகழ்பவர், எல்லை மீறுபவர், சகோதரன் மனைவியை அடிப்பவர், ஒப்படைக்கப்பட்ட/ஆணையிடப்பட்ட பொருளை வழங்காதவர், மேலும் வலுக்கட்டாயமாக வீட்டை உடைப்பவர்—இவர்கள் தண்டனைக்குரிய குற்றவாளிகளாகக் கணிக்கப்படுவர்।

Verse 28

सामन्तकुलिकादीनामपकारस्य कारकः पञ्चाशत्पणिको दण्ड एषामिति विनिश् चयः

சாமந்தன், குலிகன் முதலியோருக்கு அபகாரம் (தீங்கு/அநீதி) செய்பவனுக்கு ஐம்பது பணம் அபராதம் நிர்ணயம்—இவர்களுக்குரிய விதி இதுவே எனத் தீர்மானம்।

Verse 29

स्वच्छन्दविधवागामी विक्रुष्टे नाभिधावकः अकारणे च विक्रोष्टा चण्डालश्चोत्तमान् स्पृशन्

விதவையுடன் சுயஇச்சையால் உறவு கொள்பவன்; ஒருவர் அலறினால் உதவ ஓடாதவன்; காரணமின்றி கூச்சல் எழுப்புபவன்; மேலும் சண்டாளன் உயர்ந்தவர்களைத் தொடுபவன்—இவர்கள் அனைவரும் நிந்தைக்குரியோர்.

Verse 30

शूद्रः प्रव्रजितानाञ्च दैवे पैत्र्ये च भोजकः प्ररोहिशाखिनामित्यादिर्विंशतेर्द्विगुणा दमा इत्य् अन्तः पाठः ख पुस्तके नास्ति अयुक्तं शपथं कुर्वन्नयोग्यो योग्यकर्मकृत्

சூத்ரன் துறவிகளுக்குப் (ப்ரவ்ரஜிதர்) பந்தி அமைத்து உணவளிப்பவனாகவும், தேவர்க்குரிய சடங்குகளிலும் பித்ருகாரியங்களிலும் (சிராத்தம்) உணவளிப்பவனாகவும் கூறப்படுகிறான். ‘ப்ரரோஹிசாகினாம்…’ முதல் ‘இருபதின் இரட்டிப்பு தமம்’ வரை உள்ள இடைநடுப் பாடம் ‘க’ கைப்பிரதியில் இல்லை. தகுதியற்றவனாக இருந்தும் முறையற்ற சத்தியம் (சபதம்) செய்பவன், அந்தச் செயலில் தகுதியுள்ளவனைப் போலக் கருதப்பட்டு அதன் விளைவுகளை அனுபவிக்க வேண்டியவன்.

Verse 31

वृषक्षुद्रपशूनाञ्च पूंस्त्वस्य प्रतिघातकृत् साधारणस्यापलोपी दासीगर्भविनाशकृत्

காளை அல்லது பிற சிறு மாடுபசுக்களை கொல்லுபவன்; ஆண்மையை (வீரியத்தை) அழிப்பவன்; பொதுவாக வைத்திருப்பதை அபகரிப்பவன்; மேலும் அடிமைப் பெண்ணின் கருவை அழித்து கருக்கலைப்பு செய்வவன்—இவர்கள் அனைவரும் கடுமையான குற்றவாளிகளாகக் கணிக்கப்படுவர்.

Verse 32

पितापुत्रस्वसृभ्रातृदम्पत्याचार्यशिष्यकाः एषामपतितान्योन्यत्यागी च शतदण्डभाक्

தந்தை-மகன், சகோதரி-சகோதரன், கணவன்-மனைவி, ஆசாரியர்-சிஷ்யர்—இவ்விணைகளில் யாரும் தர்மத்திலிருந்து வீழாத நிலையில் இருந்தும் ஒருவர் மற்றொருவரைத் துறந்தால், அவன் நூறு (பணம்) அபராதத்திற்குரியவன்.

Verse 33

वसानस्त्रीन् पणान् दण्ड्यो नेजकस्तु परांशुकम् विक्रयावक्रयाधानयाचितेषु पणान् दश

பிறருடைய ஆடை/சொத்தை அணிந்து அல்லது பயன்படுத்துபவன் மூன்று பண அபராதத்துக்குரியவன்; ஆனால் நெஜகன் (துவைப்பவன்) உயர்ந்த ஆடை விஷயத்தில். விற்பனை, அவக்ரயம் (அநியாய மீள்வாங்கல்), ஆதானம்/வைப்பு, யாசித்த கடன் ஆகியவற்றில் பத்து பண அபராதம்.

Verse 34

तुलाशासनमानानां कूटकृन्नाणकस्य च एभिश् च व्यवहर्ता यः स दाप्यो दण्डमुत्तमम्

பொய்யான தராசு, எடை, அளவுகள் அல்லது கள்ள நாணயங்களைப் பயன்படுத்தி வியாபாரம் செய்பவன் உயர்ந்த (அதிகபட்ச) தண்டனை செலுத்த வேண்டும்.

Verse 35

अकूटं कूटकं ब्रूते कूटं यश्चाप्यकूटकम् स नाणकपरीक्षी तु दाप्यः प्रथमसाहसम्

உண்மையான நாணயத்தை கள்ளம் எனவும், கள்ள நாணயத்தை உண்மை எனவும் கூறும் நாணயப் பரிசோதகர் முதல் சாஹஸ அபராதத்தைச் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 36

भिषङ्मिथ्याचरन् दाप्यस्तिर्यक्षु प्रथमं दमम् मानुषे मध्यमं राजमानुषेषूत्तमन्तथा

ஏமாற்றத்துடன் மருத்துவம் செய்கிற வைத்தியன் அபராதத்துக்குரியவன்—விலங்குகள் தொடர்பில் முதல் (குறைந்த) அபராதம், மனிதர் தொடர்பில் நடுத்தர அபராதம், அரசரின் ஆட்கள் தொடர்பில் உயர்ந்த அபராதம்.

Verse 37

अबध्यं यश् च बध्नाति बध्यं यश् च प्रमुञ्चति अप्राप्तव्यवहारञ्च स दाप्यो दममुत्तमम्

சிறையில் அடைக்கத் தகாதவரை அடைப்பவனும், அடைக்கத் தகுதியுள்ளவரை விடுவிப்பவனும், ஏற்கப்படாத வழக்கைத் தொடங்குபவனும்—அவன் உயர்ந்த (அதிகபட்ச) அபராதம் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 38

मानेन तुलया वापि यो ऽंशमष्टमकं हरेत् द्वाविंशतिपणान् दाप्यो वृद्धौ हानौ च कल्पितम्

அளவாலோ தராசாலோ மோசமாக எட்டில் ஒரு பங்கை அபகரிப்பவன் இருபத்திரண்டு பணம் அபராதம் செலுத்த வேண்டும்; பொருளில் அதிகம் இருந்தாலும் குறை இருந்தாலும் அதே தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 39

भेषजस्नेहलवणगन्धान्यगुडादिषु पण्येषु प्रक्षिपन् हीनं पणान्दाप्यस्तु षोडश

மருந்துகள், எண்ணெய்/நெய், உப்பு, மணப்பொருட்கள், வெல்லம் முதலிய வணிகப் பொருட்களில் தாழ்ந்த பொருள்களை கலந்து கலப்படம் செய்பவன் பதினாறு பணம் அபராதம் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 40

सम्भूय कुर्वतामर्घं सबाधं कारुशिल्पिनां अर्थस्य ह्रासः वृद्धिं वा सहस्रो दण्ड उच्यते

கலைஞரும் கைத்தொழிலாளரும் ஒன்றுகூடி தடையூட்டும்/அழுத்தமிடும் முறையில் விலையை நிர்ணயித்து, அதனால் பொருளின் மதிப்பில் இழப்பு அல்லது அநியாய உயர்வு ஏற்படுத்தினால், ஆயிரம் பணம் அபராதம் விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 41

राजानि स्थाप्यते यो ऽर्थः प्रत्यहं तेन विक्रयः क्रयो वा निस्रवस्तस्माद्बणिजां लाभकृत् स्मृतः

அரசனிடம் வைப்பு செய்யப்படும் அந்த மூலதனத்தின் மூலம் நாள்தோறும் வாங்கல்-விற்பனை நடைபெறுகிறது; அதிலிருந்து உண்டாகும் வருவாய் வணிகர்களுக்குப் பயன் தரும் லாபமாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 42

स्वदेशपण्ये तु शतं बणिज् गृह्णीत पञ्चकं दशकं पारदेश्ये तु यः सद्यः क्रयविक्रयौ

சொந்த நாட்டுப் பொருட்களின் வணிகத்தில் வணிகன் நூற்றுக்கு ஐந்து அல்லது பத்து லாபம் எடுக்க வேண்டும்; வெளிநாட்டுப் பொருட்களில் உடனடி வாங்கல்-விற்பனை செய்பவன் லாபம் எடுக்கலாம்।

Verse 43

पण्यस्योपरि संस्थाप्य व्ययं पण्यसमुद्भवं अर्थो ऽनुग्रहकृत् कार्यः क्रेतुर्विक्रेतुरेव च

பொருளின் விலைக்கு அதனால் உண்டாகும் செலவுகள் (கையாளுதல், போக்குவரத்து முதலியவை) சேர்த்து, வாங்குபவர்–விற்பவர் இருவருக்கும் நன்மை தரும் நீதியான இறுதி தொகையை நிர்ணயிக்க வேண்டும்।

Verse 44

गृहीतमूल्यं यः पण्यं क्रेतुर्नैव प्रयच्छति सोदयन्तस्य दाप्यो ऽसौ दिग्लाभं वा दिगागते

விலையை பெற்றபின்பும் வாங்குபவருக்கு பொருளை வழங்காதவன் கட்டாயப்படுத்தி வழங்கச் செய்யப்பட வேண்டும்; பொருள் வேறு இடத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டிருந்தால், அங்கு கிடைக்கும் மதிப்பின்படி அதன் விலையை செலுத்த வேண்டும்।

Verse 45

विक्रीतमपि विक्रेयं पूर्वे क्रेतर्यगृह्णति हानिश्चेत् क्रेतृदोषेण क्रेतुरेव हि सा भवेत्

விற்பனை நடந்தபின்பும் முன் வாங்குபவர் பொருளை ஏற்காவிட்டால், அது விற்பவரிடம் திருப்பி அளிக்கப்பட்டு மீண்டும் விற்கத்தக்கதாகும்; வாங்குபவரின் குற்றத்தால் இழப்பு ஏற்பட்டால் அந்த இழப்பு வாங்குபவருக்கே உரியது।

Verse 46

राजदैवोपघातेन पण्ये दोषमुपागते हानिर्विक्रेतुरेवासौ याचितस्याप्रयच्छतः

அரசின் பறிமுதல் அல்லது விதியின் தாக்கம் காரணமாக பொருளில் குறை ஏற்பட்டால், கேட்டபோதும் அதை மீண்டும் ஏற்கவோ ஈடு செய்யவோ மறுக்கும் விற்பவருக்கே இழப்பு உண்டாகும்।

Verse 47

अन्यहस्ते च विक्रीतं दुष्टं वा दुष्टवद्यदि विक्रीनीते दमस्तत्र तन्मूल्यादद्विगुणो भवेत्

யாரேனும் பிறருடைய சொத்தை விற்றாலோ, குறையுள்ள பொருளை விற்றாலோ, அல்லது குறையில்லாததை குறையுள்ளதாகக் கூறி விற்றாலோ, அப்பொழுது அந்தப் பொருளின் மதிப்பின் இரட்டிப்பு அபராதம் விதிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 48

क्षयं वृद्धिञ्च बणिजा पण्यानामविजानता क्रीत्वा नानुशयः कार्यः कुर्वन् षड् भागदण्डभाक्

பொருளின் குறைவு–அதிகரிப்பு அறியாமல் வணிகன் அதை வாங்கினால், பின்னர் வருத்தக் கோரிக்கை செய்யக் கூடாது; செய்தால் மதிப்பின் ஆறில் ஒரு பங்கு அபராதத்திற்கு உரியவன் ஆவான்।

Verse 49

समवायेन बणिजां लाभार्थं कर्म कुर्वतां लभालाभौ यथा द्रव्यं यथा वा संविदा कृतौ

லாபத்திற்காக கூட்டாக வணிகம் செய்பவர்களின் இலாப–நட்டம், செலுத்திய மூலதனத்தின் அளவின்படியோ அல்லது செய்யப்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் படியோ பகிரப்பட வேண்டும்।

Verse 50

प्रतिषिद्धमनादिष्टं प्रमादाद्यच्च नाशितं स तद्दयाद्विप्रवाच्च रक्षिताद्दशमांशभाक्

தடைசெய்யப்பட்டதாயினும் ஒப்படைக்கப்படாததாயினும், அலட்சியத்தால் அழிந்ததை அவன் ஈடு செய்ய வேண்டும்; மேலும் பிராமணரின் அறிவுறுத்தலின்படி பாதுகாக்கப்பட்டதிலிருந்து அவனுக்கு பத்தில் ஒரு பங்கு உரிமை உண்டு।

Verse 51

अर्थप्रेक्षपणाद्विंशं भागं शुल्कं नृपा हरेत् व्यासिद्धं राजयोग्यञ्च विक्रीतं राजगामि तत्

பரிசோதனை மற்றும் மதிப்பீட்டிற்காக கொண்டு வரப்பட்ட பொருட்களில் அரசன் இருபதில் ஒரு பங்கு சுங்கமாக வசூலிக்க வேண்டும்; மேலும் அரசுப் பயன்பாட்டிற்கு உரியதோ, முறையாக மதிப்பிட்டு விற்கப்பட்டதோ அரசனுக்கே (அரசுக் கருவூலத்திற்கே) உரியது ஆகும்।

Verse 52

मिथ्या वदन् परीमाणं शुल्कस्थानादपक्रमन् दाप्यस्त्वष्टगुणं यश् च सव्याजक्रयविक्रयौ

அளவின் அளவை பொய்யாக கூறுபவன், அல்லது சுங்க நிலையத்தைத் தவிர்த்து தப்பிச் செல்பவன், எட்டுமடங்கு அபராதம் செலுத்த வேண்டும்; அதுபோல மோசடி/போலி காரணத்தால் வாங்கல்–விற்பனை செய்பவனும் தண்டிக்கப்படுவான்।

Verse 53

देशन्तरगते प्रेते द्रव्यं दायादबान्धवाः ज्ञातयो वा हरेयुस्तदागतास्तैर् विना नृपः

ஒருவர் வேறு நாட்டிற்குச் சென்று அங்கே இறந்தால், அவனுடைய செல்வத்தை வாரிசுகள் அல்லது உறவினர்கள் அல்லது குலத்தார் வந்து பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அவர்கள் இல்லையெனில் அரசன் அதை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

Verse 54

जिह्मं त्यजेयुर्निर्लोभमशक्तो ऽन्येन कारयेत् अनेन विधिराख्यात ऋत्विक्कर्षकर्मिणां

அவர்கள் வஞ்சக (அநீத) நடத்தை விட்டு, பேராசையின்றி இருக்க வேண்டும். இயலாதவர் பணியை மற்றொருவரால் செய்யச் செய்ய வேண்டும். இதனால் யாகப் புரோகிதர்களுக்கும் யாகச் சேவகர்களுக்கும் உரிய விதி கூறப்பட்டது.

Verse 55

ग्राहकैर् गृह्यते चौरो लोप्त्रेणाथ पदेन वा पूर्वकर्मापराधी वा तथैवाशुद्धवासकः

திருடனைப் பிடிப்போர் பிடிப்பர்; அல்லது தடம்பிடி நாய் மூலம், அல்லது பாதச்சுவடுகளைத் தொடர்ந்து பிடிப்பர். அதுபோல முன் குற்றவாளியும், அசுத்த (சந்தேகத்திற்குரிய) வாழ்வழக்கமுடையவனும் பிடிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 56

अन्ये ऽपि शङ्कया ग्राह्या जातिनामादिनिह्नवैः द्यूतस्त्रीपानशक्ताश् च शुष्कभिन्नमुखस्वराः

மற்றவர்களும் சந்தேகத்தின் பேரில் பிடிக்கப்பட வேண்டும்—தம் சாதி, பெயர் முதலியவற்றை மறைப்போர்; சூதாட்டம், பெண்கள், மதுபானம் ஆகியவற்றில் அடிமையானோர்; வாய் உலர்ந்து பிளந்தும் குரல் மாறியும் இருப்போர்.

Verse 57

परद्रव्यगृहाणाञ्च पृच्छका गूढचारिणः निराया व्ययवन्तश् च विनष्ट द्रव्यविक्रयाः

பிறருடைய சொத்தை கைப்பற்றுவோர், உளவு நோக்கில் கேள்விகள் கேட்போர், மறைவாகச் சுற்றித் திரிவோர்; வெளிப்படையான வருமானமின்றி செலவு செய்போர்; மூலமறியாத (காணாமற்போன) பொருட்களை விற்போர்—இவர்கள் திருடர்கள் என அறியப்படுவர்.

Verse 58

गृहीतः शङ्कया चौर्येनात्मानञ्चेद्विशोधयेत् दापयित्वा हृतं द्रव्यं चौरदण्डेन दण्डयेत्

திருட்டு என்ற சந்தேகத்தில் பிடிக்கப்பட்டவன் தன் குற்றமின்மையை நிரூபித்தால், அபகரிக்கப்பட்ட பொருள் அதன் உரிய உரிமையாளருக்கு மீள ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும்; திருடன் திருட்டுக்குரிய விதிக்கப்பட்ட தண்டத்தால் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 59

चौरं प्रदाप्यापहृतं घातयेद्विविधैर् बुधैः सचिह्नं ब्राह्मणं कृत्वा स्वराष्ट्राद्विप्रवासयेत्

திருடனை அபகரித்த பொருளை மீளச் செலுத்த வற்புறுத்தி, ஞானிகள் விதிப்படி இரு முறைகளால் அவனை மரணதண்டனை செய்ய வேண்டும். ஆனால் குற்றவாளி பிராமணன் என்றால், அவனை அடையாளமிட்டு அரசின் நாட்டிலிருந்து நாடுகடத்த வேண்டும்।

Verse 60

घातिते ऽपहृते दोषो ग्रामभर्तुरनिर्गते स्वसीम्नि दद्याद्ग्रामस्तु पदं वा यत्र गच्छति

ஒருவர் கொல்லப்பட்டாலோ அல்லது சொத்து அபகரிக்கப்பட்டாலோ, கிராமத் தலைவர் (கிராமபர்த்தா) உடனடியாக வெளியே சென்று நடவடிக்கை எடுக்காவிட்டால் குற்றப்பொறுப்பு அவர்மேல் வரும். ஆனால் அது தன் எல்லைக்குள் நிகழ்ந்தால் கிராமமே இழப்பீடு செலுத்த வேண்டும்; அல்லது பாதச்சுவடு எங்கு செல்கின்றதோ அதன்படி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 61

पञ्चग्रामी वहिः क्रोशाद्दशग्राम्यअथ वा पुनः वन्दिग्राहांस् तथा वाजिकुञ्जराणाञ्च हारिणः

குடியிருப்பிற்கு வெளியே ஒரு குரோச அளவுக்குள் ‘பஞ்சகிராமி’ (ஐந்து கிராமங்களின் அதிகாரி) அல்லது ‘தசகிராம்ய’ (பத்து கிராமங்களின் அதிகாரி) நியமிக்கப்பட வேண்டும்; அவர்கள் கடத்துபவர்களையும் குதிரை-யானை திருடர்களையும் பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 62

प्रसह्य घातिनश् चैव शूलमारोपयेन्नरान् उत्क्षेपकग्रन्थिभेदौ करसन्दंशहीनकौ

வன்முறையால் தாக்குதல்/கொலை செய்பவர்களை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து கம்பத்தில் (சூலம்) ஏற்ற வேண்டும். அதுபோல ‘உத்க்ஷேபக’ மற்றும் ‘கிரந்தி-பேத’ எனப்படும் தண்டனைகள், மேலும் பிசிறு (சந்தம்ச) கொண்டு கைகளை இழக்கும் தண்டனையும் விதிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 63

कार्यौ द्वितीयापराधे करपादैकहीनकौ भक्तावकाशाग्न्युदकमन्त्रापकरणव्ययान्

இரண்டாம் குற்றத்தில் இரண்டு தண்டனைகள் விதிக்கப்பட வேண்டும்—(1) ஒரு கை அல்லது ஒரு கால் துண்டித்தல்/பறித்தல், (2) உணவு, தங்குமிடம், அக்கினி, நீர், மந்திரங்கள் மற்றும் தேவையான சடங்கு உபகரணங்களுக்கான செலவினை செலுத்துதல்।

Verse 64

दत्त्वा चौरस्य हन्तुर्वा जानतो दम उत्तमः शस्त्रावपाते गर्भस्य पातने चोत्तमो दमः

திருடன் அல்லது கொலைகாரனுக்கு அறிந்தே உதவி அளிப்பவனுக்கு மிக உயர்ந்த அபராதத் தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது. ஆயுதத்தால் தாக்குதல் செய்தல் மற்றும் கருக்கலைப்பு/கருச்சிதைவு ஏற்படுத்துதல் ஆகியவற்றிற்கும் அதே உயர்ந்த தண்டனை கூறப்படுகிறது।

Verse 65

उत्तमो वाधमो वापि पुरुषस्त्रीप्रमापणे शिलां बद्ध्वा क्षिपेदप्सु नरघ्नीं विषदां स्त्रियं

அவன் உயர்ந்தவனாக இருந்தாலும் தாழ்ந்தவனாக இருந்தாலும், பெண்ணால் ஆணின் மரணம் ஏற்பட்டால், ஆண்கொலை செய்தவளையோ விஷம் கொடுத்தவளையோ கல்லில் கட்டி நீரில் எறிய வேண்டும்।

Verse 66

विषाग्निदां निजगुरुनिजापत्यप्रमापणीं विकर्णकरनासौष्ठीं कृत्वा गोभिः प्रमापयेत्

விஷம் அல்லது அக்கினி கொடுப்பவனையும், தன் குருவையோ தன் பிள்ளையையோ கொல்வவனையும்—காது, கை, மூக்கு, உதடு ஆகியவற்றை விகாரப்படுத்தி, பின்னர் மாடுகளால் (மாடு/காளை மிதிப்பால்) கொல்ல வேண்டும்।

Verse 67

क्षेत्रवेश्मवनग्रामविवीतखलदाहकाः राजपत्न्य् अभिगामी च दग्धव्यास्तु कटाग्निना

வயல், வீடு, காடு, கிராமம், விவீதம் (வேலியிட்ட மேய்ச்சல்) அல்லது களத்தை எரிப்பவர்கள், மேலும் அரசனின் மனைவியை மீறுபவன்—இவர்கள் கடும் அக்கினி (கடாக்னி) யால் எரிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 68

पुमान् संग्रहणे ग्राह्यः केशाकेशिपरस्त्रियाः स्वजातावुत्तमो दण्ड आनुलोम्ये तु मध्यमः

கடத்தல்/அநியாயப் பிடிப்பில் ஆண் கைது செய்யப்பட வேண்டும்; பிறர் மனைவியை முடி பிடித்து இழுத்தல்/தாக்குதல் தண்டனைக்குரியது. தன் சாதிப் பெண்ணைச் சார்ந்த குற்றத்திற்கு உச்ச தண்டம்; ஆனுலோம (அனுமதிக்கப்பட்ட உயர்சாதி-இணைவு) இல் நடுத்தர தண்டம்.

Verse 69

प्रातिलोम्ये बधः पुंसां नार्याः कर्णावकर्तनम् नीवीस्तनप्रावरणनाभिकेशावमर्दनम्

பிராதிலோம (எதிர் வர்ண) உறவில் ஆண்களுக்கு மரண தண்டம்; பெண்களுக்கு காதுகளை வெட்டுதல், மேலும் அவமானத் தண்டங்கள்—இடுப்புத் துணியை அகற்றுதல், மார்புக் கவசத்தை நீக்குதல், நாபி மற்றும் முடியை மாசுபடுத்தல்/விகாரப்படுத்தல்.

Verse 70

अदेशकालसम्भाषं सहावस्थानमेव च स्त्री निषेधे शतं दद्याद् द्विशतन्तु दमं पुमान्

தகாத இடம்-காலத்தில் உரையாடுதல், மேலும் தகாத முறையில் ஒன்றாகத் தங்குதல்—பெண்ணுக்கு நிஷேதம்/கட்டுப்பாடு உள்ள நிலையில்—பெண் நூறு (பண) அபராதம் செலுத்த வேண்டும்; ஆண் இருநூறு (பண) செலுத்த வேண்டும்.

Verse 71

प्रतिषेधे तयोर्दण्डो यथा संग्रहणे तथा पशून् गच्छंश्छतं दाप्यो हीनां स्त्रीं गाश् च मध्यमम्

நிஷேதத்தை மீறினால் இருவருக்கும் தண்டம் அநியாயச் சேர்க்கை/சங்க்ரஹணத்திற்குச் சமம். கால்நடைகளை ஓட்டிச் செல்லுபவன் நூறு (பண) அபராதம் செலுத்த வேண்டும்; தாழ்நிலைப் பெண்ணை எடுத்தல் மற்றும் பசுக்களை எடுத்தல் ஆகியவற்றிற்கு நடுத்தர தண்டம்.

Verse 72

अवरुद्धासु दासीषु भुजिष्यासु तथैव च गम्यास्वपि पुमान्दाप्यः पञ्चाशत् पणिकन्दमम्

காவலில்/அவருத்த நிலையில் உள்ள தாசி மற்றும் புஜிஷ்யா (அடிமைச் சார்பு பெண்) உடன், அவள் வேறு விதத்தில் ‘அணுகத்தக்கவள்’ என்றாலும், ஆணிடமிருந்து ஐம்பது (பண) குறைந்தபட்ச தண்டம் வசூலிக்க வேண்டும்.

Verse 73

प्रसह्य दास्यभिगमे दण्डो दशपणः स्मृतः कुबन्धेनाङ्क्य गमयेदन्त्याप्रव्रजितागमे

அடிமைப் பெண்ணுடன் வலுக்கட்டாயமாக உடலுறவு கொள்பவனுக்கு பத்து பணம் தண்டம் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது. அவனை அவமதிப்பு முத்திரையால் குறியிட்டு கட்டி நாடு கடத்த வேண்டும்—அந்த்யப் பெண்ணோடு அல்லது துறவறம் ஏற்காத பெண்ணோடு சேர்க்கை செய்தால்।

Verse 74

न्यूनं वाप्यधिकं वापि लिखेद्यो राजशासनम् पारदारिकचौरं वा मुञ्चतो दण्ड उत्तमः

அரசாணையை குறைத்தோ அதிகப்படுத்தியோ எழுதுபவன், அல்லது பரஸ்த்ரீகாமி அல்லது திருடனை விடுவிப்பவன்—இவர்களுக்கு உச்சத் தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 75

अभक्षैर् दूषयन् विप्रं दण्ड उत्तमसाहसम् कूटस्वर्णव्यवहारी विमांसस्य च विक्रयी

தடைசெய்யப்பட்ட உணவுகளால் பிராமணனை மாசுபடுத்துபவன் ‘உத்தமசாஹச’ எனும் தண்டனைக்கு உரியவன். அதுபோல போலித் தங்கத்தில் வாணிபம் செய்பவனும், (அதர்மமாக) இறைச்சி விற்குபவனும்.

Verse 76

अङ्गहीनश् च कर्तव्यो दाप्यश्चोत्तमसाहसं शक्तो ह्य् अमोक्षयन् स्वामी दंष्ट्रिणः शृङ्गिणस् तथा

அவனை அங்கக் குறைவு ஏற்படும் உடற்கொடுமைத் தண்டனையால் தண்டித்து, ‘உத்தமசாஹச’ எனும் உயர்ந்த அபராதத்தையும் வசூலிக்க வேண்டும். ஏனெனில் தடுக்க இயன்றும் (விலங்கை) தடுக்காத உரிமையாளர் பொறுப்பாளி—தந்தமுள்ளதும் கொம்புள்ளதும் ஆகிய உயிரினங்களிலும் இதே விதி.

Verse 77

प्रथमं साहसं दद्याद्विक्रुष्टे द्विगुणं तथा अचौरञ्चौरे ऽभिवदन् दाप्यः पञ्चशतं दमं

முதல் சாஹச (வன்முறை) குற்றத்திற்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட அபராதம் விதிக்க வேண்டும்; அது விக்ருஷ்டம் (உயர்ந்த அலறல்) உடன் நிகழ்ந்தால் அபராதம் இரட்டிப்பு. மேலும் திருடன் அல்லாதவனை ‘திருடன்’ என்று கூறுபவன் ஐந்நூறு பணம் அபராதம் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 78

राज्ञो ऽनिष्टप्रवक्तारं तस्यैवाक्रोशकं तथा मृताङ्गलग्नविक्रेतुर्गुरोस्ताडयितुस् तथा

அரசனைப் பற்றி விரோதமான/தீங்கான சொற்கள் கூறுபவன், அவனை இகழ்பவன், சடலத்துடன் தொடர்புடைய ஒருவரை விற்பவன், மேலும் குருவை அடிப்பவன்—இவர்கள் அனைவரும் தண்டனைக்குரிய குற்றவாளிகள்.

Verse 79

तन्मन्त्रस्य च भेत्तारं छित्त्वा जिह्वां प्रवासयेत् राजयानासनारोढुर्दण्डो मध्यमसाहसः

அந்த மந்திரத்தை வெளிப்படுத்துபவனின் நாவை வெட்டி நாடு கடத்த வேண்டும். மேலும் அனுமதியின்றி அரசரின் யானை/ரத ஆசனத்தில் ஏறுபவனுக்கு ‘மத்தியம சாஹஸ’ வகை அபராதத் தண்டனை விதிக்க வேண்டும்.

Verse 80

द्विनेत्रभेदिनो राजद्विष्टादेशकृतस् तथा विप्रत्वेन च शूद्रस्य जीवतो ऽष्टशतो दमः

இரு கண்களையும் அழிப்பவனுக்கும், அரசனுக்கு விரோதமான நாட்டில் முகவர்/கர்த்தாவாகச் செயல்படுபவனுக்கும், மேலும் பிராமணன் எனத் தன்னை காட்டி வாழும் சூத்ரனுக்கும்—எட்டு நூறு (பண) அபராதம் விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 81

यो मन्येताजितो ऽस्मीति न्यायेनाभिपराजितः तमायान्तं पुनर्जित्वा दण्डयेद्द्विगुणं दमं

நியாயப்படி தோற்றபின்பும் “நான் தோற்கவில்லை” என்று எண்ணுபவன் மீண்டும் (வழக்குக்கு) வந்தால், அவனை மறுபடியும் வென்று அரசன் இரட்டிப்பு அபராதத் தண்டனை விதிக்க வேண்டும்.

Verse 82

राज्ञान्यायेन यो दण्डो गृहीतो वरुणायतं विवेद्य दद्याद्विप्रेभ्यः स्वयं त्रिंशद्गुणीकृतं

அரசன் நீதிமுறையின்படி வசூலித்த அபராதத் தொகையை வருணனின் ஆயதனம்/அதிகாரத்திற்கு முறையாக அறிவித்து, அதை பிராமணர்களுக்கு வழங்க வேண்டும்; பின்னர் அரசன் தானே அதை முப்பது மடங்காகச் செய்து (பிராயச்சித்தமாக) செலுத்த வேண்டும்.

Verse 83

धर्मश्चार्थश् च कीर्तिञ्च लोकपङ्क्तिरुपग्रहः प्रजाभ्यो बहुमानञ्च स्वर्गस्थानञ्च शाश्वतम्

தர்மம், பொருள் (செல்வம்), புகழ், சமூக வரிசைகளின் ஆதரவு, குடிமக்களிடையே மதிப்பு, மேலும் விண்ணுலகில் நிலையான இடம்—இவை பெறப்படுகின்றன।

Verse 84

पश्यतो व्यवहारांश् च गुणाः स्युः सप्त भूपतेः

அரசே, அரசன் தானே நீதிவழக்குகளையும் நிர்வாகச் செயல்பாடுகளையும் நேரில் பார்த்து மேற்பார்வை செய்யும் போது, ஆளுநனுக்குச் சொல்லப்படும் ஏழு குணங்கள் உண்டு।