Adhyaya 165

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नवग्रहहोमो नाम चतुःषष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चषष्त्यधिकशततमो ऽध्यायः नानाधर्माः अग्निर् उवाच ध्येय आत्मा स्थितो यो ऽसौ हृदये दीपवत् प्रभुः अनन्यविषयं कृत्वा मनो बुद्धिस्मृतीन्द्रियं

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘நவகிரக ஹோமம்’ எனும் 164ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது 165ஆம் அத்தியாயம் ‘நானா தர்மங்கள்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—இதயத்தில் விளக்குபோல் நிலைத்திருக்கும் பரமாத்மப் பிரபுவை தியானிக்க வேண்டும்; மனம், புத்தி, நினைவு, இந்திரியங்களை வேறு பொருளின்றி ஒருமுகப்படுத்தி.

Verse 2

श्राद्धन्तु ध्यायिने देयं गव्यं दधि घृतं पयः प्रियङ्गवो मसूराश् च वार्ताकुः कोद्रवो न हि

ஸ்ராத்தத்தில் தியானத்தில் நிலைத்த பெறுநர்க்கு அளிக்க வேண்டியது—பசுவின்பொருட்கள்: தயிர், நெய், பால்; மேலும் பிரியங்கு தானியம் மற்றும் மசூர பருப்பு. ஆனால் வார்த்தாகு (கத்தரிக்காய்) மற்றும் கோத்ரவ (மோட்டுத் தினை வகை) பயன்படுத்தக் கூடாது.

Verse 3

सैंहिकयो यदा सूर्यं ग्रसते पर्वसन्धिषु हस्तिच्छाया तु सा ज्ञेया श्राद्धदानादिके ऽक्ष्या

சிம்ஹிகையின் புதல்வன் ராகு பர்வ-சந்திகளில் சூரியனை மறைக்கும் போது, அந்த நேரம் ‘ஹஸ்தி-சாயை’ என அறியப்பட வேண்டும்; ஸ்ராத்தம், தானம் முதலிய கர்மங்களுக்கு அது அక్షயப் பலன் தரும் காலம்.

Verse 4

सदा दुःस्थ इति ख , छ च मनुष्याणामिति ङ व्यापिने देयमिति ङ पित्रे चैव यदा सोमो हंसे चैव करे स्थिते तिथिर्वैवस्वतो नाम सा छाया कुञ्जरस्य तु

(குறியீட்டு எழுத்துகளில்) ‘எப்போதும் துன்புறுதல்’ என்று க (மேலும் ச), ‘மனிதர்களுக்குரியது’ என்று ங, மேலும் ‘எங்கும் வியாபித்த (விஷ்ணுவுக்கு) அளிக்க வேண்டும்’ என்று ங எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் சந்திரன் ‘ஹம்ஸ’ மற்றும் ‘கர’ நட்சத்திரங்களில் நிலைத்தால், அந்த திதி ‘வைவஸ்வத’ எனப்படும்; அதன் சாயை வடிவு குஞ்ஜரம் (யானை).

Verse 5

अग्नौकरणशेषन्तु न दद्याद्वैश्वदेविके अग्न्यभावे तु विप्रस्य हस्ते दद्यात्तु दक्षिणे

வைஶ்வதேவ கர்மத்தில் அக்னியில் ஹோமம் செய்த பின் மீதமுள்ள ‘ஹுத-சேஷம்’ அளிக்கக் கூடாது. அக்னி இல்லையெனில் அதை பிராமணனின் வலது கையில் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 6

न स्त्री दुष्यति जारेण न विप्रो वेदकर्मणा बलात्कारोपभुक्ता चेद्वैरिहस्तगतापि वा

பெண் பரகாம உறவால் தீட்டுப்படுவதில்லை; பிராமணன் வேதகர்மங்களைச் செய்வதால் தீட்டுப்படுவதில்லை. அதுபோல அவள் வலுக்கட்டாயமாகப் புணரப்பட்டிருந்தாலும், அல்லது பகைவரின் கையில் அகப்பட்டிருந்தாலும், அதனால் அவள் மாசடைந்தவள் எனக் கருதப்படமாட்டாள்.

Verse 7

सन्त्यजेद् दूषितान्नारीमृतुकाले न शुद्ध्यति य आत्मत्र्यतिरेकेण द्वितीयं नात्र पश्यति

தீட்டுற்ற பெண்ணை விலக்க வேண்டும்; ருது-காலத்தில் (மாதவிடாய் காலத்தில்) அவள் சுத்தமானவள் எனக் கருதப்படமாட்டாள். ஆனால் ஆத்மாவைத் தவிர இங்கு ‘இரண்டாவது’ ஒன்றையும் காணாதவனுக்கு, இந்த விதி அதேபடி பொருந்தாது.

Verse 8

ब्रह्मभूतः स एवेह योगी चात्मरतो ऽमलः विषयेन्द्रियसंयोगात् केचिद् योगं वदन्ति वै

இங்கே பிரம்மபூதனாய், ஆத்மாவில் இன்புறும் மாசற்றவனே யோகி. ஆயினும் சிலர் விஷயங்களுடன் இந்திரியங்களின் சேர்க்கையையே ‘யோகம்’ எனக் கூறுகின்றனர்.

Verse 9

अधर्मो धर्मबुद्ध्या तु गृहीतस्तैर् अपण्डितैः आत्मनो मनसश् चैव संयोगञ्च तथा परे

அறிவிலிகள் அதர்மத்தையே தர்மம் என எண்ணி ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் ஆத்மா–மனம் ஆகியவற்றின் உண்மையான தொடர்பையும், பிற தத்துவங்களையும் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

Verse 10

वृत्तिहीनं मनः कृत्वा क्षेत्रज्ञं परमात्मनि एकीकृत्य विमुच्येत बन्धाद्योगो ऽयमुत्तमः

மனத்தை எல்லா வ்ருத்திகளிலிருந்தும் விடுவித்து, க்ஷேத்ரஜ்ஞனை பரமாத்மாவில் ஒன்றாக்கினால் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்—இதுவே உத்தம யோகம்.

Verse 11

कुटुम्बैः पञ्चभिर्यामः षष्ठस्तत्र महत्तरः देवासुरमनुष्यैर् वा स जेतुं नैव शक्यते

ஐந்து குடும்பங்கள்/கூட்டங்களுடன் முன்னேற்றம் நிகழ்கிறது; ஆனால் அங்கே ஆறாவது அதைவிடப் பெரிது. தேவர்கள், அசுரர்கள் அல்லது மனிதர்கள்—யாராலும் அவனை வெல்ல முடியாது.

Verse 12

वहिर्मुखानि सर्वाणि कृत्वा चाभिमुखानि वै मनस्येवेन्द्रियग्रामं मनश्चात्मनि योजयेत्

வெளிமுகமாகச் செல்லும் எல்லா இந்திரியங்களையும் உள்முகமாக்கி, இந்திரியக் கூட்டத்தை மனத்தில் லயிக்கச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் மனத்தை ஆத்மாவில் இணைக்க வேண்டும்.

Verse 13

सर्वभावविनिर्मुक्तं क्षेत्रज्ञं ब्रह्मणि न्यसेत् एतज्ज्ञानञ्च ध्यानञ्च शेषो ऽन्यो ग्रन्थविस्तरः

எல்லா மனநிலைகளும் பழக்கவாசனைகளும் நீங்கிய க்ஷேத்ரஜ்ஞனைப் பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்துக. இதுவே ஞானமும் தியானமும்; மற்றவை நூல்விரிவே.

Verse 14

चौरहस्तगतापि वेति ख , घ , ञ च द्वितीयं नानुपश्यतीति घ , ट च स जेतुं न च शक्यत इति ग , ङ च शेषा ये ग्रन्थविस्तरा इति ङ यन्नास्ति सर्वलोकस्य तदस्तीति विरुध्यते कथ्यमानं तथान्यस्य हृदये नावतिष्ठते

திருடனின் கையில் அகப்பட்டாலும் (வாக்கியம்) அதுவே என அறியப்படும்; ஆனால் ‘இரண்டாம்’ (சான்று/உறுதிப்பாடு) காணாதவன் மயங்குவான்—அவனை வெல்ல இயலாது. மீதமுள்ள வாசகங்கள் நூல்விரிவே. அனைவரும் ஏற்காததை ‘உண்டு’ எனச் சொல்வது முரண்பாடு; அப்படிச் சொன்னால் அது பிறரின் இதயத்தில் நிலைக்காது.

Verse 15

असंवेद्यं हि तद् ब्रह्म कुमारी स्त्रीमुखं यथा अयोगी नैव जानाति जात्यन्धो हि घटं यथा

அந்தப் பிரம்மம் புலன்களால் அறியப்படாதது—கன்னி, ஸ்த்ரீமுகம் (இல்வாழ்க்கை அனுபவம்) அறியாததுபோல். யோகமில்லாதவன் அதனை அறியான்; பிறவிக் குருடன் குடத்தை அறியாததுபோல்.

Verse 16

सत्र्यसन्तं द्विजं दृष्ट्वा स्थानाच्चलति भास्करः एष मे मण्डलं भित्त्वा परं ब्रह्माधिगच्छति

சத்திரவிரதத்தில் நிலைத்த இருபிறப்பனைப் பார்த்து பாஸ்கரன் தன் நிலையிலிருந்து நகர்கிறான்—“இவன் என் மண்டலத்தைப் பிளந்து பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறான்.”

Verse 17

उपवासव्रतञ्चैव स्नानन्तीर्थं फलन्तपः द्विजसम्पादनञ्चैव सम्पन्नन्तस्य तत् फलं

உபவாச விரதம், தீர்த்தஸ்நானம், தவத்தின் பலன், மேலும் இருபிறப்பனின் சம்பாதனம் (சேவை/பிரசாதம் பெறுதல்)—இவையே விதிப்படி அனுஷ்டானம் நிறைவேற்றியவனுக்குரிய பலனான புண்ணியம்.

Verse 18

एकाक्षरं परं ब्रह्म प्राणायामः परन्तपः सावित्र्यास्तु परं नास्ति पावनं परमं स्मृतः

ஒரே அక్షரமே பரம்பிரம்மம்; பகைவரை அடக்கும் வீரனே, பிராணாயாமமே உன்னத தவம். சாவித்ரீ (காயத்ரீ) மந்திரத்துக்கு மேல் எதுவும் இல்லை; அவள் பரமப் பாவனியாக நினைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 19

पूर्वं स्त्रियः सुरैर् भुक्ताः सोमगन्धर्ववह्निभिः भुञ्जते मानुषाः पश्चान्नैता दुष्यन्ति केनचित्

முன்னர் பெண்கள் தேவர்களால்—சோமன், கந்தர்வர்கள், அக்னி—ஆகியோரால் அனுபவிக்கப்பட்டனர்; பின்னர் மனிதர்கள் அவர்களுடன் சேர்கின்றனர். இதனால் அவர்கள் யாராலும் மாசுபடுவதில்லை.

Verse 20

असवर्णेन यो गर्भः स्त्रीणां योनौ निषिच्यते अशुद्धा तु भवेन्नारी यावत्छल्यं न मुञ्चति

வேறு வர்ணத்தவரால் பெண்ணின் யோனியில் விதைக்கப்படும் கர்ப்பம் இருந்தால், அந்த ‘சல்யம்’ (அந்நியப் பொருள்/அவசேஷம்) நீங்கும்வரை அவள் அசுத்தமாகவே இருப்பாள்.

Verse 21

निःसृते तु ततः शल्ये रजसा शुद्ध्यते ततः ध्यानेन सदृशन्नास्ति शोधनं पापकर्मणां

அந்த சல்யம் வெளியேறிய பின் மண்/தூள் (ரஜஸ்) மூலம் அவள் சுத்தமடைகிறாள்; ஆனால் பாவச் செயல்களைச் சுத்திகரிக்க தியானத்துக்கு ஒப்பான சுத்தி இல்லை.

Verse 22

श्वपाकेष्वपि भुञ्जानो ध्यानेन हि विशुद्ध्यति आत्मा ध्याता मनो ध्यानं ध्येयो विष्णुः फलं हरिः

சுவபாகர்கள் (சண்டாளர்கள்) இடையிலும் உண்பினும் தியானத்தால் நிச்சயமாக சுத்தமடைகிறான். ஆத்மா தியானிப்பவன்; மனமே தியானம்; விஷ்ணுவே தியானிக்கப்படுபவன்; ஹரியே பலன் (அடைவு).

Verse 23

अक्षयाय यतिः श्राद्धे पङ्क्तिपावनपावनः आरूढो नैष्ठिकन्धर्मं यस्तु प्रच्यवते द्विजः

சிராத்தத்தில் யதி அக்ஷயப் புண்ணியத்தை அளித்து உணவுப் பந்தியைப் புனிதப்படுத்துவான்; ஆனால் நைஷ்டிக தர்மத்தை ஏற்று அதிலிருந்து வழுவும் த்விஜன் அவ்வாறு அல்ல।

Verse 24

स्वसंवेद्यं हि तद् ब्रह्म इति ग , ङ च सुसंवेद्यं हि तद् ब्रह्म इति ज , ट च स्वयं वेद्यं हि तद् ब्रह्म इति घ , ञ च प्रायश्चित्तं न पश्यामि येन शुद्ध्येत्स आत्महा ये च प्रव्रजिताः पत्न्यां या चैषां वीजसन्ततिः

“அந்த பிரம்மம் சுய-அனுபவத்தால் அறியப்படும்”—இது க, ங பாடம்; “அந்த பிரம்மம் நன்கு அனுபவத்தால் அறியப்படும்”—இது ஜ, ட பாடம்; “அந்த பிரம்மம் தானே அறியப்பட வேண்டியது”—இது ஘, ஞ பாடம். (பிராயச்சித்தம் குறித்து) தற்கொலை செய்தவன் சுத்தியடைய எந்தப் பிராயச்சித்தமும் எனக்குத் தெரியவில்லை; மனைவி-பந்தத்தில் இருந்தபடியே துறவறம் கொண்டவர்களுக்கும் இல்லை, அவர்களின் விதையிலிருந்து தோன்றிய சந்ததிக்கும் இல்லை।

Verse 25

विदुरा नाम चण्डाला जायन्ते नात्र संशयः शतिको म्रियते गृध्रः श्वासौ द्वादशिकस् तथा

விதுரா எனப்படும் பெண்கள் சண்டாளியாகப் பிறக்கின்றனர்—இதில் ஐயமில்லை. ‘சதிக’ எனப்படுவான் இறந்து கழுகாகப் பிறக்கிறான்; அதுபோல ‘ச்வாச’ ‘த்வாதசிக’ ஆகிறான்.

Verse 26

भासो विंशतिवर्षाणि सूकरो दशभिस् तथा अपुष्पो विफलो वृक्षो जायते कण्टकावृतः

பாச (கழுகு/பருந்து) இருபது ஆண்டுகள் வாழும்; பன்றியும் பத்து ஆண்டுகள். முள்ளால் மூடப்பட்ட மரம் மலரற்றதும் கனியற்றதும் ஆகப் பிறக்கும்.

Verse 27

ततो दावाग्निदग्धस्तु स्थाणुर्भवति सानुगः ततो वर्षशतान्यष्टौ द्वे तिष्ठत्यचेतनः

பின்னர் காட்டுத்தீயால் கருகி, கிளைமுளைகளுடன் கூடிய நிலையான தண்டு (ஸ்தாணு) ஆகிறான். அதன் பின் எட்டு நூற்று இரண்டு ஆண்டுகள் உணர்வற்றவனாய் நின்றுகொண்டிருப்பான்.

Verse 28

पूर्णे वर्षसहस्रे तु जायते ब्रह्मराक्षसः प्लवेन लभते मोक्षं कुलस्योत्सादनेन वा

முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபின் ஒருவர் பிரஹ்மராக்ஷசனாக ஆகிறான். அவன் ‘ப்லவ’ எனும் சுத்திகரத் தாரணச் சடங்கினாலோ, அல்லது தன் குலநாசத்தினாலோ மோட்சம் அடைகிறான்.

Verse 29

योगमेव निषेवेतेत नान्यं मन्त्रमघापहं

யோகத்தையே மட்டும் பயில வேண்டும்; பாவத்தை அகற்றும் வேறு எந்த மந்திரமும் இல்லை.