Adhyaya 29

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये आचार्याभिषेको नाम अष्टाविंशो ऽध्यायः अथ ऊनत्रिंशो ऽध्यायः सर्वतोभद्रमण्डलकथनं नारद उवाच साधकः साधयेन्मन्त्रं देवतायतनादिके शुद्धभूमौ गृहे प्रार्च्य मण्डले हरिमीश्वरं आग्नेयेब्जे च प्रकृतिं याम्येब्जे पुरुषं यजेत्

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான அக்னிபுராணத்தில் ‘ஆசார்யாபிஷேகம்’ எனும் இருபத்தெட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘சர்வதோபத்ர மண்டலக் கதனம்’ எனும் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. நாரதர் கூறினார்—சாதகர் தூய நிலத்தில், வீட்டிலோ தேவாலய முதலிய இடங்களிலோ மந்திர சாதனை செய்ய வேண்டும்; முதலில் பூஜை செய்து மண்டலத்தில் ஹரியை ஈசுவரராக அர்ச்சிக்க வேண்டும். ஆக்னேய பத்மத்தில் பிரகிருதியையும், யாம்ய பத்மத்தில் புருஷனையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 2

चतुरस्त्रीकृते क्षेत्रे मण्डलादीनि वै लिखेत् रसवाणाक्षिकोष्ठेषु सर्वतोभद्रमालिखेत् पुरुषाद्दक्षिणे च वह्निं नैरृते वारुणेनिलं आदित्यमैन्दवे पद्मे ऋग्यजुश् चैशपद्मके

சதுரச்ரப் பகுதியில் மண்டல முதலிய வரைபடங்களை வரைய வேண்டும். ரச, வாண, அக்ஷி எனும் எண்களால் குறிக்கப்பட்ட கோஷ்டங்களில் ‘சர்வதோபத்ர’ வடிவத்தை வரைய வேண்டும். வாஸ்து-புருஷனின் தெற்கில் அக்னியை நிறுவ வேண்டும்; நைர்ருத்யத்தில் வருணனையும் வாயுவையும் அமைக்க வேண்டும். ஐந்தவ பத்மத்தில் ஆதித்யன் (சூரியன்) மற்றும் ஈச பத்மத்தில் ரிக், யஜுஸ் (வேதப் பிரிவுகள்) ஆகியவற்றை வைக்க வேண்டும்।

Verse 3

षट्त्रिंशत्कोष्ठकैः पद्मं पीठं पङ्क्त्यावहिर्भवेत् द्वाभ्यान्तु वीथिका तस्माद् द्वाभ्यां द्वाराणि दिक्षु च इन्द्रादींश् च द्वितीयायां पद्मे षोडशके तथा सामाथर्वाणमाकाशं वायुं तेजस् तथा जलं

முப்பத்தாறு கோஷ்டங்களால் பீட-பத்மத்தை அமைத்து, வெளியே வரிசைகளாக எல்லை அமைக்க வேண்டும். அதன் பின் இரண்டு கோஷ்டங்கள் வீதிகை (பிரதட்சிணப் பாதை) ஆகவும், திசைகளில் இரண்டு கோஷ்டங்கள் வாயில்களாகவும் இருக்க வேண்டும். இரண்டாம் பத்மத்தின் பதினாறு பகுதிகளில் இந்திரன் முதலிய தேவர்களை நிறுவ வேண்டும்; அதுபோல சாம, அதர்வ வேதங்களையும், தத்துவங்கள்—ஆகாசம், வாயு, தேஜஸ் (அக்னி), ஜலம்—ஆகியவற்றையும் வைக்க வேண்டும்।

Verse 4

वर्तुलं भ्रामयित्वा तु पद्मक्षेत्रं पुरोदितम् पद्मार्धे भामयित्वा तु भागं द्वादशमं वहिः पृठिवीञ्च मनश् चैव श्रोत्रं त्वक् चक्षुरर्चयेत् रसनाञ्च तथा घ्राणं भूर्भुवश् चैव षोडशं

வட்ட வடிவத்தை வரையச் செய்து, முன் கூறிய பத்மக்ஷேத்திரத்தை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் அரை-பத்மத்தில் வெளியே பன்னிரண்டாம் பகுதியை குறிக்க வேண்டும். பூமி மற்றும் மனம்; அதுபோல் செவி, தோல், கண்; மேலும் நாக்கு மற்றும் மூக்கு—இவற்றுடன் பூः, புவः ஆகியவற்றையும் சேர்த்து பதினாறாம் (ஷோடச) பகுதியில் அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 5

विभज्य भ्रामयेच्छेषं चतुःक्षेत्रन्तु वर्तुलं प्रथमं कर्णिकाक्षेत्रं केशराणां द्वितीयकम् महर्जनस्तपः सत्यं तथाग्निष्टोममेव च अत्यग्निष्टोमकं चोक्थं षोडशीं वाजपेयकं

பிரித்து, மீதமுள்ள பகுதியைச் சுழற்றிச் செய்து நான்கு க்ஷேத்திரங்களைக் கொண்ட வட்ட அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும். முதலாவது கர்ணிகா-க்ஷேத்திரம் (மையம்), இரண்டாவது கேசர-க்ஷேத்திரம் (இதழ்ப் பகுதி). அதில் மஹः, ஜனः, தபः, ஸத்ய; அதுபோல் அக்னிஷ்டோம; மேலும் அத்யக்னிஷ்டோம, உக்த்ய, ஷோடசீ, வாஜபேய—இவ்வாறான பெயர்கள்/யாகச் சின்னங்களை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 6

तृतीयं दलसन्धीनां दलाग्राणां चतुर्थकम् प्रसार्य कोणसूत्राणि कोणदिङ्मध्यमन्ततः अतिरात्रञ्च सम्पूज्य तथाप्तोर्याममर्चयेत् मनो बुद्धिमहङ्कारं शब्दं स्पर्शञ्च रूपकं

தாமரையின் இதழ்-சந்திகளில் மூன்றாம் குறியையும், இதழ்களின் முனைகளில் நான்காம் குறியையும் இட வேண்டும். மூலைகளிலிருந்து சாய்வுக் கோடுகளான நூல்-ரேகைகளை விரித்து, மூலைத் திசைகளிலிருந்து நடுவாக இறுதி வரை செலுத்த வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி அதிராத்திர யாகத்தையும், அதுபோல ஆப்தோர்யாம யாகத்தையும் வழிபட வேண்டும். மனம், புத்தி, அகங்காரம் மற்றும் சப்த-ஸ்பர்ச-ரூப தன்மாத்திரைகளையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 7

निधाय केशराग्रे तु दलसन्धींस्तु लाञ्छयेत् पातयित्वाथ सूत्राणि तत्र पत्राष्टकं लिखेत् रसं गन्धञ्च पद्मेषु चतुर्विंशतिषु क्रमात् प्रत्यग्निष्टोमकमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ज्योतिष्टोमकमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः जीवं मनोधिपञ्चाहं प्रकृतिं शब्दमात्रकं

கேசரத்தின் முனையில் குறியை வைத்து இதழ்-சந்திகளைச் சின்னமிட வேண்டும். பின்னர் நூல்களைத் தாழ்த்தி அங்கே அஷ்டதளத் தாமரை வடிவத்தை எழுத வேண்டும். வரிசையாக இருபத்துநான்கு தாமரைகளில் ‘ரஸ’ மற்றும் ‘கந்த’ என்ற சொற்களை எழுத வேண்டும். (சில குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதிகளில் ‘ப்ரத்யக்நிஷ்டோமகம்’, சிலவற்றில் ‘ஜ்யோதிஷ்டோமகம்’ எனப் பாடம் உள்ளது.) அதன் பின் ‘ஜீவ’, ‘மனோதிப’, ‘பஞ்சாஹ’, ‘ப்ரக்ருதி’, ‘சப்தமாத்ரக’ ஆகியவற்றை ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 8

दलसन्ध्यन्तरालन्तु मानं मध्ये निधाय तु दलाग्रं भ्रामयेत्तेन तदग्रं तदनन्तरं वासुदेवादिमूर्तीञ्च तथा चैव दशत्मकं मनः श्रोत्रं त्वचं प्रार्च्य चक्षुश् च रसनं तथा

இதழ்-சந்திகளுக்கிடையிலுள்ள இடைவெளியின் நடுவில் ‘மான’ அளவுப் புள்ளியை வைத்து, அதனால் இதழின் முனை வரை சுழற்ற வேண்டும். அந்த முனையிலிருந்து உடனே வாசுதேவ முதலிய மூர்த்திகளை வழிபட வேண்டும். அதுபோல ‘தசாத்மக’ தொகுதியையும் முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்—மனம், ச்ரோத்ரம் (கேள்வி), த்வக் (தொடுதல்), சக்‌ஷு (கண்) மற்றும் ரசனா (சுவை).

Verse 9

तदन्तरालं तत्पार्श्वे कृत्वा वाह्यक्रमेण च केशरे तु लिखेद्द्वौ द्वौ दलमध्ये ततः पुनः घ्राणं वाक्पाणिपादञ्च द्वात्रिंशद्वारिजेष्विमान् चतुर्थावरणे पूज्याः साङ्गाः सपरिवारकाः

அதன் பக்கங்களில் இடைவெளிகளை அமைத்து, வெளிப்புற வரிசையில் முன்னேறி, கேசரத்தில் இரண்டு-இரண்டு (பெயர்/குறி) எழுத வேண்டும்; பின்னர் மீண்டும் இதழ்களின் நடுவில். இவை—மூக்கு (க்ராணம்), வாக்கு, கை (பாணி), பாதம்—முப்பத்திரண்டு தாமரைப் பகுதிகளில் நிறுவப்பட வேண்டும். நான்காம் ஆவரணத்தில் இவை அங்கங்களுடனும் பரிவாரத்துடனும் வழிபடப்பட வேண்டும்.

Verse 10

पद्मलक्ष्मैतत् सामान्यं द्विषट्कदलमुच्यते कर्णिकार्धेन मानेन प्राक्संस्थं भ्रामयेत् क्रमात् पायूपस्थौ च सम्पूज्य मासानां द्वादशाधिपान् पुरुषोत्तमादिषड्विंशान् वाह्यावरणके यजेत्

இது பத்ம-லட்சணத்தின் பொதுவான விதி; இது ‘த்விஷட்கதளம்’ என, அதாவது பன்னிரண்டு இதழ்கள் உடையது என்று கூறப்படுகிறது. கர்ணிகையின் அரை அளவை கொண்டு, கிழக்கு நிலையிலிருந்து தொடங்கி வரிசையாக (நிறுவல்/குறி) சுழற்ற வேண்டும். பாயு மற்றும் உபஸ்த இடங்களில் முறையாகப் பூஜை செய்து, வெளி ஆவரணத்தில் மாதங்களின் பன்னிரண்டு அதிபதிகளையும், புருஷோத்தம முதலிய இருபத்தாறு தேவர்களையும் யஜனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

तत्पार्श्वे भ्रमयोगेन कुण्डल्यः षड् भवन्ति हि एवं द्वादश मत्स्याः स्युर्द्विषट्कदलकञ्च तैः चक्राब्जे तेषु सम्पूज्या मासानां पतयः क्रमात् अष्टौ प्रकृतयः षड्वा पञ्चाथ चतुरो ऽपरे

அதன் பக்கத்தில் வட்டச் சுழற்சி அமைப்பின் முறையால் ஆறு குண்டலிகள் உருவாகின்றன. அதேபோல் பன்னிரண்டு மತ್ಸ்ய வடிவங்களும் பன்னிரண்டு இதழ்களின் தொகுதியும் தோன்றும். அந்தச் சக்கர-தாமரையில் மாதங்களின் அதிபதிகளை வரிசையாக முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். இந்த அமைப்பை சிலர் எட்டு பிரகிருதிகள் என்றும், சிலர் ஆறு என்றும், மற்றோர் சிலர் ஐந்து என்றும், இன்னும் சிலர் நான்கு என்றும் கூறுகின்றனர்.

Verse 12

पञ्चपत्राभिसिद्ध्यर्थं मत्स्यं कृत्वैवमब्जकम् व्योमरेखावहिः पीठन्तत्र कोष्टानि मार्जयेत् रजः पातं ततः कुर्याल्लिखिते मण्डले शृणु कर्णिका पीतवर्णा स्याद्रेखाः सर्वाः सिताः समाः

ஐந்து இதழ் வழிபாட்டின் நிறைவு பெற முதலில் மత్స்ய வடிவத்தை வரைந்து, அதே முறையில் தாமரை வரைபடத்தை அமைக்க வேண்டும். ‘வ்யோம-ரேகை’ குறியிட்ட பீடத்தில் உள்ள கோஷ்டங்களை பின்னர் சுத்தமாகத் துடைக்க வேண்டும். அதன் பின் வரையப்பட்ட மண்டலத்தின் மீது ரஜஸ் (தூள்) தெளிக்க வேண்டும்—கேள்—கர்ணிகை மஞ்சள் நிறமாக இருக்க வேண்டும்; எல்லா கோடுகளும் சமமாக வெள்ளையாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 13

त्रीणि कोणेषु पादार्थं द्विद्विकान्यपराणि तु चतुर्दिक्षु विलिप्तानि गात्रकाणि भवन्त्युत द्विहस्ते ऽङ्गुष्टमात्राः स्युर्हस्ते चार्धसमाः सिताः पद्मं शुक्लेन सन्धींस्तु कृष्णेन श्यामतोथवा

மூன்று மூலைகளில் பாதங்களுக்கு உரிய குறிகளை வரைய வேண்டும்; மற்ற குறிகள் ஜோடியாகச் செய்யப்பட வேண்டும். நான்கு திசைகளிலும் பூச்சு/வண்ணத்தால் அங்கம் போன்ற துணைப் பகுதிகளும் உருவாகும். இரு கைகள் கொண்ட வடிவில் அவை பெருவிரல் அளவாக இருக்க வேண்டும்; ஒரு கையில் அதன் பாதி அளவு, மேலும் வெள்ளை நிறமாக. தாமரை வெள்ளையில் வரையப்பட வேண்டும்; அதன் இணைப்பு கோடுகள் கருப்பில் அல்லது கருநீலத்தில் வரையப்பட வேண்டும்.

Verse 14

ततः पङ्क्तिद्वयं दिक्षु वीठ्यर्थन्तु विलोपयेत् द्वाराण्याशासु कुर्वीत चत्वारि चतसृष्वपि केशरा रक्तपीताः स्युः कोणान् रक्तेन पूरयेत् भूषयेद्योगपीठन्तु यथेष्टं सार्ववर्णिकैः

பின்னர் திசைகளில் வீதி (பாதை) அமைவதற்காக இரண்டு வரிசைக் கோடுகளை அழிக்க வேண்டும். நான்கு திசைகளிலும் நான்கு வாயில்களை அமைக்க வேண்டும். கேசரங்கள் (நார்) சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் நிறமாக இருக்க வேண்டும்; மூலைகளை சிவப்பால் நிரப்ப வேண்டும். யோகபீடத்தை விருப்பத்திற்கேற்ப எல்லா நிறங்களாலும் அலங்கரிக்க வேண்டும்.

Verse 15

द्वाराणां पार्श्वतः शोभा अष्टौ कुर्याद्विचक्षणः पङ्क्तिद्वयं द्वयं दिक्षु वीथ्यर्थं विनियोजयेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः तत्पार्श्व उपशोभास्तु तावत्यः परिकीर्तिताः लतावितानपत्राद्यैर् वीथिकामुपशोभयेत् पीठद्वारे तु शुक्लेन शोभारक्तेन पीततः

வாயில்களின் இரு பக்கங்களிலும் திறமையான சிற்பி எட்டு அலங்கார கூறுகளை அமைக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு திசையிலும் இரண்டு-இரண்டு வரிசைகளை வீதி (நடையறை) உருவாக்கவும் அழகுபடுத்தவும் ஒதுக்க வேண்டும்—இது குறியிடப்பட்ட நூல் வாசகம். பக்க அலங்காரங்களும் அதே எண்ணிக்கையென கூறப்பட்டுள்ளது. கொடி வேலை, விதானம் போன்ற தொங்கல் அலங்காரம், இலை அலங்காரங்கள் முதலியவற்றால் வீதிகையைச் சிறப்பிக்க வேண்டும். பீடவாயிலில் வெள்ளை, மங்கள சிவப்பு, மஞ்சள் நிறங்களால் அலங்கரிக்க வேண்டும்.

Verse 16

समीप उपशोभानां कोणास्तु परिकीर्तिताः चतुर्दिक्षु ततो द्वे द्वे चिन्तयेन्मध्यकोष्ठकैः उपशोभाञ्च नीलेन कोणशङ्ख्यांश् च वै सितान् भद्रके पूरणं प्रोक्तमेवमन्येषु पूरणं

உபஶோபா-கோஷ்டங்களுக்கு அண்மையுள்ள மூலைகள் ‘கோணப் பிரிவுகள்’ எனக் கூறப்படுகின்றன. நான்கு திசைகளிலும் நடுக்கோஷ்டங்களுடன் சேர்த்து தலா இரண்டு பிரிவுகளாகக் கருத வேண்டும். உபஶோபா-கோஷ்டங்களை நீல நிறத்தில் நிரப்பி, கோண-எண் குறிக்கப்பட்ட பிரிவுகளை வெள்ளை நிறத்தில் நிரப்ப வேண்டும். ‘பத்ரக’த்தில் கூறிய நிரப்பும் முறையே பிற வடிவங்களுக்கும் பொருந்தும்.

Verse 17

चत्वारि वाह्यतो मृज्यादेकैकं पार्श्वयोरपि शोभार्थं पार्श्वयोस्त्रीणि त्रीणि लुम्पद्दलस्य तु त्रिकोणं सितरक्तेन कृष्णेन च विभूषयेत् द्विकोणं रक्तपीताभ्यां नाभिं कृष्णेन चक्रके

வெளிப்புறத்தில் நான்கு கோடுகளை வரையவும்; இரு பக்கங்களிலும் தலா ஒரு கோடையும் இடவும். அலங்காரத்திற்காக இரு பக்கங்களிலும் மூன்று மூன்று (குறிகள்/கோடுகள்) அமைக்கவும். தாமரை-இதழ் வடிவில் முக்கோணத்தை வெள்ளை, சிவப்பு, மேலும் கருப்பு நிறங்களால் அலங்கரிக்கவும்; இரட்டை முக்கோணத்தை சிவப்பு-மஞ்சள் நிறங்களால், சக்கரத்தின் நாபியை கருப்பு நிறத்தால் வரையவும்.

Verse 18

तद्वद्विपर्यये कुर्यादुपशोभां ततः परम् कोणस्यान्तर्वहिस्त्रीणि चिन्तयेद्द्विर्विभेदतः अरकान् पीतरक्ताभिः श्यामान् नेमिन्तु रक्ततः सितश्यामारुणाः कृष्णाः पीता रेखास्तु वाह्यतः

அதேபோல் எதிர் அமைப்பிலும் பின்னர் உபஶோபாவைச் செய்ய வேண்டும். மூலையின் உள்ளும் வெளியும் மூன்று மூன்று கோடுகளை இருவகைப் பிரிவாகக் கருத வேண்டும். ‘அரக’ பகுதிகள் மஞ்சள்-சிவப்பு நிறங்களில் நிரப்பப்பட வேண்டும்; கருநீல (ஶ்யாம) பகுதிகளும் அதுபோல; ஆனால் நேமி (விளிம்பு) சிவப்பாக இருக்க வேண்டும். வெள்ளை, ஶ்யாம, அருண (செம்மஞ்சள்) மற்றும் கருப்பு நிறங்கள் பயன்பட, வெளிப்புறக் கடைசி கோடுகள் மஞ்சளாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 19

एवं षोडशकोष्ठं स्यादेवमन्यत्तु मण्डलम् द्विषट्कभागे षट्त्रिंशत्पदं पद्मन्तु वीथिका शालिपिष्टादि शुक्लं स्याद्रक्तं कौसुम्भकादिकम् हरिद्रया च हारिद्रं कृष्णं स्याद्दग्धधान्यतः

இவ்வாறு பதினாறு கோஷ்டங்களுடைய மண்டலம் அமையும்; இதுபோல மற்ற மண்டலங்களும் உள்ளன. இருமுறை ஆறு பகுதிகளாகப் பிரித்தால் முப்பத்தாறு பத (முப்பத்தாறு சதுரங்கள்) அமைப்பு உண்டாகும்; தாமரை வடிவம் ‘வீதிகா’ எனப்படும். அரிசி மாவு முதலியவற்றால் வெள்ளை, குசும்பம் (சாஃப்ளவர்) முதலியவற்றால் சிவப்பு, மஞ்சள் நிறம் மஞ்சள்தூளால், கருப்பு நிறம் எரித்த தானியத்தால் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 20

एका पङ्क्तिः प्राभ्यां तु द्वारशोभादि पूर्ववत् द्वादशाङ्गुलिभिः पद्ममेकहस्ते तु मण्डले शमीपत्रादिकैः श्यामं वीजानां लक्षजाप्यतः चतुर्लक्षैस्तु मन्त्राणां विद्यानां लक्षसाधनम्

முன்புறத்தில் ஒரு வரிசை (அலங்காரம்) அமைக்க வேண்டும்; வாசல்-அலங்காரம் முதலியவை முன் கூறியபடியே அமைக்கப்பட வேண்டும். மண்டலத்தில் பன்னிரண்டு அங்குல அளவுடைய தாமரையை வரையவும்; ஒரு ஹஸ்த அளவுள்ள பரப்பில் அதை அமைக்கவும். ஶமீ இலை முதலியவற்றால் ஶ்யாம (கருமைத் தோற்றம்) நிறம் செய்யவும். பீஜ எழுத்துகளின் ஜபம் ஒரு லட்சம்; மந்திரங்கள் நான்கு லட்சம் ஜபத்தால் सिद्धி பெறும்; வித்யா ஒரு லட்சம் ஜபத்தால் சாதிக்கப்படும்.

Verse 21

द्विहस्ते हस्तमात्रं स्याद्वृद्ध्या द्वारेण वाचरेत् अपीठञ्चतुरस्रं स्याद्विकरञ्चक्रपङ्कजम् अयुतं बुद्धिविद्यानां स्तोत्राणाञ्च सहस्रकम् पूर्वमेवाथ लक्षेण मन्त्रशुद्धिस् तथात्मनः

இருகைகளால் செய்யும் கிரியையில் அளவு ஒரு ஹஸ்தம் (முழம்) ஆக இருக்க வேண்டும். பெருக்கத்திற்காக ‘த்வார-ந்யாய’ முறையில் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். பீடம் சதுரமாக இருக்க வேண்டும்; சக்கர-பத்மத்தில் விதிப்படி அரங்கள்/இதழ்கள் எண்ணிக்கை அமைக்கப்பட வேண்டும். புத்தி, வித்யா சித்திக்குப் பத்தாயிரம் ஜபம்; ஸ்தோத்திரங்களுக்கு ஆயிரம் ஜபம். முதலில் ஒரு லட்ச ஜபத்தால் மந்திரசுத்தியும், அதுபோல ஆத்மசுத்தியும் உண்டாகும்.

Verse 22

पद्मार्धं नवभिः प्रोक्तं नाभिस्तु तिसृभिः स्मृता अष्टाभिर्द्वारकान् कुर्यान्नेमिन्तु चतुरङ्गुलैः तथापरेण लक्षेण मन्त्रः क्षेत्रीकृतो भवेत् पूर्वमेवासमो होमो वीजानां सम्प्रकीर्तितः

பத்மத்தின் அரைபகுதி ஒன்பது அங்குல அளவு எனக் கூறப்பட்டுள்ளது; நாபி (மையம்) மூன்று அங்குலம் என நினைக்கப்படுகிறது. எட்டு (அங்குல) அளவில் த்வாரகைகள் (திறப்புகள்/இதழ்கள்) செய்ய வேண்டும்; நேமி (வட்ட விளிம்பு) நான்கு அங்குலம் ஆக இருக்க வேண்டும். பின்னர் மற்றொரு லக்ஷணம் (குறிப்பிட்ட அடையாளம்/நியமம்) மூலம் மந்திரம் ‘க்ஷேத்ரீக்ருத’—அபிஷேகிக்கப்பட்ட க்ஷேத்ரமாக நிறுவப்படுகிறது. பீஜங்களுக்கு அசம ஹோமம் முன்பே கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 23

त्रिधा विभज्य च क्षेत्रमन्तर्द्वाभ्यामथाङ्कयेत् पञ्चान्तस्वरसिद्ध्यर्थं तेष्वस्फाल्य लिखेदरान् पूर्वसेवा दशांशेन मन्त्रादीनां प्रकीर्तिता परश् चर्ये तु मन्त्रे तु मासिकं व्रतमाचरेत्

க்ஷேத்ரத்தை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்து, பின்னர் உள்ளே இரண்டு கோடுகளால் குறியிட வேண்டும். ஐந்து இறுதி ஸ்வரங்களின் சித்திக்காக, தரையைச் சேதப்படுத்தாமல், அந்தப் பிரிவுகளில் அரங்கள்/கோடுகளை எழுத வேண்டும். மந்திரம் முதலியவற்றின் பூர்வசேவை பத்தில் ஒரு பங்கு எனக் கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் மந்திரத்தின் புரஸ்சரணத்தில் மாதாந்திர விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 24

इन्दीवरदलाकारानथवा मातुलाङ्गवत् पद्मपत्रायतान्वापि लिखेदिच्छानुरूपतः भुवि न्यसेद्वामपादं न गृह्णीयात् प्रतिग्रहम् एवं द्वित्रिगुणेनैव मध्यमोत्तमसिद्धयः

இந்தீவர (நீலத் தாமரை) இதழ்களைப் போன்றோ, மாதுலாங்க (பிஜோரா) போலவோ, அல்லது தாமரை இலைபோல் நீளமாகவோ—விருப்பத்திற்கேற்ப வரைய வேண்டும். தரையில் வாமபாதத்தை (இடப்பாதம்) விதிப்படி வைக்க வேண்டும்; பிரதிக்ரஹம் (பரிசு/தானம்) ஏற்கக் கூடாது. இவ்வாறு இரட்டிப்பாக அல்லது மும்மடங்காகச் செய்தால் நடுத்தரமும் உத்தமமும் ஆகிய சித்திகள் கிடைக்கும்.

Verse 25

भ्रामयित्वा वहिर् नेमावरसन्ध्यन्तरे स्थितः भ्रामयेदरमूलन्तु सन्धिमध्ये व्यवस्थितः मन्त्रध्यानं प्रवक्ष्यामि येन स्यान्मन्त्रजं फलम् स्थूलं शब्दमयं रूपं विग्रहं वाह्यमिष्यते

நேமியின் வெளிப்புறமும் அவர-சந்தியின் இடைவெளியிலும் நிலைத்து, அதை வெளிமுகமாகச் சுழலச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் சந்தியின் நடுவில் இருந்து அரமூலம் (அரத்தின் வேர்) இடத்தில் சுழலச் செய்ய வேண்டும். மந்திரத்தால் உண்டாகும் பலன் கிடைக்குமாறு மந்திரத் தியானத்தை நான் விளக்குகிறேன். வெளிப்புற விக்ரகம் என்பது ஒலியால் ஆன ஸ்தூல ரூபம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 26

परिमार्जिता इति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः द्विधा इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पञ्चान्तरस्त्वसिद्ध्यर्थमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पञ्चोत्तरस्तु सिद्ध्यर्थमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अरमध्ये स्थितो मधमरणिं भ्रामयेत् समम् एवं सिद्ध्यन्तराः सम्यक् मातुलाङ्गनिभाः समाः सुक्ष्मां ज्योतिर्मयं रूपं हार्दं चिन्तामयं भवेत् चिन्तया रहितं यत्तु तत् परं प्रकीर्तितम्

‘பரிமார்ஜிதா’—என்று ஒரு குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதியில் வாசகம்; ‘த்விதா’—என்று மற்றொன்றில்; ‘ஐந்து இடைவெளிகள் அசித்திக்காக’—என்று ஒன்றில்; ‘ஐந்திற்கு அப்பால் (ஐந்து) சித்திக்காக’—என்று மற்றொன்றில். அரணியின் நடுவில் நிலைத்து, நடு-அரணியை சமமாகச் சுழற்ற வேண்டும். அப்படியே இடைநிலைச் சித்திகள் முறையாக எழுந்து, மாதுலாங்க (பிஜோரா) பழம்போல் ஒரே வடிவமாய் இருக்கும். இதயத்தில் நுண்ணிய, ஒளிமய, சிந்தனையால் ஆன ரூபம் தோன்றும்; ஆனால் சிந்தனை அற்றது பரமம் எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 27

विभज्य सप्तधा क्षेत्रं चतुर्दशकरं समम् द्विधा कृते शतं ह्य् अत्र षण्नवत्यधिकानि तु वराहसिंहशक्तीनां स्थूलरूपं प्रधानतः चिन्तया रहितं रूपं वासुदेवस्य कीर्तितम्

க்ஷேத்ரத்தை (புனித யந்திர-களம்) ஏழு பகுதிகளாகப் பிரித்து, அதை பதினான்கு ‘கர’ அளவாகச் சமமாக அமைத்து, பின்னர் இரண்டாகப் பிரித்தால் இங்கே நூறு—மேலும் கூடுதலாக தொண்ணூற்று ஆறு—உண்டாகும். இது முதன்மையாக வராஹ-நரசிம்ஹ சக்திகளின் ஸ்தூல (புற) ரூபம் எனப் புகழப்படுகிறது; வாசுதேவனின் ரூபம் சிந்தனை-கற்பனை அற்றதாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 28

कोष्टकानि चतुर्भिस्तैर् मध्ये भद्रं समालिखेत् परितो विसृजेद्वीथ्यै तथा दिक्षु समालिखेत् इतरेषां स्मृतं रूपं हार्दं चिन्तामयं सदा स्थूलं वैराजमाख्यातं सूक्ष्मं वै लिङ्गितं भवेत्

அவற்றால் நான்கு கோஷ்டகங்கள் (பிரிவுகள்) வரைந்து, அவற்றின் நடுவில் மங்களமான ‘பத்ர’ ரூபத்தை வரைய வேண்டும். சுற்றிலும் ‘வீதி’ (சுற்றுப்பாதை) விடுத்து, திசைகளிலும் பிரிவுக் குறிகளை வரைய வேண்டும். பிறரின் ரூபம் ‘ஹார்த’—எப்போதும் சிந்தனையால் ஆனது—என்று நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது. ஸ்தூல ரூபம் ‘வைராஜ’ எனப்படும்; நுண் ரூபம் ‘லிங்கித’ (சுட்டிக்காட்டப்பட்ட/லட்சணமுடைய) ஆகும்।

Verse 29

कमलानि पुनर्वीथ्यै परितः परिमृज्य तु द्वे द्वे मध्यमकोष्ठे तु ग्रीवार्थं दिक्षु लोपयेत् चिन्तया रहितं रूपमैश्वरं परिकीर्तितम् हृत्पुण्डरीकनिलयञ्चैतन्यं ज्योतिरव्ययम्

மீண்டும் ‘வீதி’க்காகச் சுற்றிலும் தாமரைச் சக்கரங்களை வரைந்து, சுற்றுப்பரப்பை மென்மையாக்க வேண்டும். நடுக் கோஷ்டகத்தில் ‘க்ரீவா’ (கழுத்து அமைப்பு) உருவாக திசைகளில் இரண்டிரண்டாகக் குறிகளை அழிக்க வேண்டும். சிந்தனை அற்ற ரூபமே ஐஸ்வர (ஈசுவரிய) ரூபம் எனப் புகழப்படுகிறது—இதயத் தாமரையில் உறையும் தூய சைதன்யம், அழியாத ஒளி।

Verse 30

चत्वारि वाह्यतः पश्चात्त्रीणि त्रीणि तु लोपयेत् ग्रीवापार्श्वे वहिस्त्वेका शोभा सा परिकीर्तिता वीजं वीजात्मकं ध्यायेत् कदम्बकुसुमाकृतिं कुम्भान्तरगतो दीपो निरुद्धप्रसवो यथा

புறத்திலிருந்து பின்னர் நான்கு பகுதிகளை நீக்க வேண்டும்; மேலும் மூன்றுமூன்றாகவும் நீக்க வேண்டும். கழுத்தின் பக்கங்களில் வெளியே ஒரு கோடு/குறி மட்டும் மீதமிருக்கும்—அதுவே ‘சோபை’ எனப் புகழப்படுகிறது. பீஜத்தை (மந்திரத்தை) பீஜ-ஸ்வரூபமாகவே தியானிக்க வேண்டும், கடம்ப மலரின் வடிவில்—குடத்தின் உள்ளே வைக்கப்பட்ட விளக்கைப் போல, அதன் தீப்பிழம்பின் வெளிப்பாடு கட்டுப்படுத்தப்பட்டதுபோல்।

Verse 31

विमृज्य वाह्यकोणेषु सप्तान्तस्त्रीणि मार्जयेत् मण्डलं नवभागं स्यान्नवव्यूहं हरिं यजेत् संहतः केवलस्तिष्ठेदेवं मन्त्रेश्वरो हृदि अनेकशुषिरे कुम्भे तावन्मात्रा गभस्तयः

நிலத்தைத் துடைத்து வெளிப்புற மூலைகளைச் சுத்தம் செய்து, உள்ளே ஏழு கோடுகளையும் வெளியே மூன்று குறிகளையும் மார்ஜனம் செய்ய வேண்டும். மண்டலத்தை ஒன்பது பகுதிகளாகப் பிரித்து நவவ்யூஹத்தில் ஹரியை வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு ஒருமுகமாகவும் தனிமையாகவும் நிலைத்தால் மந்திரேஸ்வரன் இதயத்தில் தங்குவான். பல துளைகள் கொண்ட கும்பத்தில் கதிர்கள் துளைகளின் அளவிற்கேற்பவே வெளிப்படும்.

Verse 32

पञ्चविंशतिकव्यूहं मण्डलं विश्वरूपगं द्वात्रिंशद्धस्तकं क्षेत्रं भक्तं द्वात्रिंशता समं प्रसरन्ति वहिस्तद्वन्नाडीभिर्वीजरश्मयः अथावभासतो दैवीमात्मीकृत्य तनुं स्थिताः

மண்டலம் இருபத்தைந்து பிரிவுகளுடைய வ்யூஹமாக அமைந்து, அது விஸ்வரூபமாகும். க்ஷேத்ரம் முப்பத்திரண்டு ஹஸ்த அளவு; முப்பத்திரண்டு சமப் பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. அதிலிருந்து பீஜ-சக்தியின் கதிர்கள் வெளியில் பரவுகின்றன; அதுபோல நாடிகளின் வழியாகவும் பீஜரச்மிகள் விரிகின்றன. பின்னர் அவை ஒளிர்ந்து, தெய்வீக உடலைத் தமதாகக் கொண்டு நிலைபெறுகின்றன.

Verse 33

एवं कृते चतुर्विंशत्यधिकन्तु सहस्रकं कोष्ठकानां समुद्दिष्टं मध्ये शोडशकोष्ठकैः हृदयात् प्रस्थिता नाड्यो दर्शनेन्द्रियगोचराः अग्नीषोमात्मके तासां नाड्यौ नासाग्रसंस्थिते

இவ்வாறு அமைத்தால் இருபத்திநான்கு ஆயிரத்திற்கும் மேலான கோஷ்டகங்கள் கூறப்படுகின்றன; நடுவில் பதினாறு கோஷ்டகங்கள் உள்ளன. இதயத்திலிருந்து நாடிகள் புறப்பட்டு, இந்திரியங்களால் உணரத்தக்கவையாகின்றன. அவற்றில் அக்னி-சோம இயல்புடைய இரண்டு நாடிகள் மூக்கின் முனையில் அமைந்துள்ளன.

Verse 34

भद्रकं परिलिख्याथ पार्श्वे पङ्क्तिं विमृज्य तु ततः षोडशभिः कोष्टैर् दिक्षु भद्राष्टकं लिखेत् सम्यग्गुह्येन योगेन जित्वा देहसमीरणम् जपध्यानरतो मन्त्री मन्त्रलक्षणमश्नुते

முதலில் பத்திரகத்தை வரைய்ந்து, அதன் பக்கத்திலுள்ள வரிசையைச் சரியாகத் துடைத்து சுத்தம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் பதினாறு கோஷ்டகங்களால் திசைகளில் பத்திராஷ்டகத்தை எழுத வேண்டும். உரிய ரகசிய யோகத்தால் உடலிலுள்ள பிராணவாயுவை வென்று, ஜபமும் தியானமும் மேற்கொள்ளும் மந்திரி மந்திரத்தின் லக்ஷணத்தை—அதாவது அதன் சித்தியும் செயல்திறனும்—அடைகிறான்.

Verse 35

ततोपि पङ्क्तिं सम्मृज्य तद्वत् षोडशभद्रकं लिखित्वा परितः पङ्क्तिं विमृज्याथ प्रकल्पयेत् संशुद्धभूततन्मात्रः सकामो योगमभ्यसन् अणिमादिमवाप्नोति विरक्तः प्रविलङ्घ्य च देवात्मके भूतमात्रान्मुच्यते चेन्द्रियग्रहात्

பின்னரும் அந்த வரிசையை மீண்டும் சுத்தம் செய்து, அதேபோல் பதினாறு-பத்திரகத்தை வரைய வேண்டும்; அதைச் சுற்றியுள்ள வரிசையையும் துடைத்து ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும். பூதங்களும் தன்மாத்திரைகளும் சுத்தமானபின், பலன் வேண்டி யோகத்தைப் பயிலும் சாதகர் அணிமா முதலான சித்திகளை அடைகிறான். ஆனால் வைராக்யமுள்ளவன் அவற்றையும் தாண்டி, தெய்வீக இயல்புடைய பூதமாத்திர நிலையிலிருந்தும், இந்திரியப் பிடியிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான்.

Verse 36

द्वारद्वादशकं दिक्षु त्रीणि त्रीणि यथाक्रमं षड्भिः परिलुप्यान्तर्मध्ये चत्वारि पार्श्वयोः

நான்கு திசைகளிலும் பன்னிரண்டு வாயில்-இடங்களை முறையாக ஒவ்வொரு திசையிலும் மூன்று வீதம் அமைக்க வேண்டும். ஆறு இடங்களை விடுத்து, உள்ள்மையிலும் இரு பக்கங்களிலும் நான்கு வாயில்-இடங்களை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 37

चत्वार्यन्तर्वहिर्द्वे तु शोभार्थं परिमृज्य तु उपद्वारसिद्ध्यर्थं त्रीण्यन्तः पञ्च वाह्यतः

அழகிற்காக உள்ளே நான்கு பகுதிகளையும் வெளியே இரண்டு பகுதிகளையும் மென்மையாக்கி சீரமைக்க வேண்டும். உபவாயில் (துணை வாயில்) நிறைவேறுவதற்காக உள்ளே மூன்றும் வெளியே ஐந்தும் தயாராக்க வேண்டும்.

Verse 38

दिक्षु तत्राष्टकं लिखेदिति ख, ग, घ, चिह्नितपुस्तकपाठः परिमृज्य तथा शोभां पूर्ववत् परिकल्पयेत् वहिः कोणेषु सप्तान्तस्त्रीणि कोष्ठानि मार्जयेत्

அங்கு திசைகளில் ‘அஷ்டகம்’ எழுத வேண்டும்—இது க, க, ஘ எனக் குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதிகளின் பாடம். அதைத் துடைத்து முன்புபோல் அலங்காரத்தை அமைக்க வேண்டும். வெளியே மூலைகளில் ஏழும், உள்ளே மூன்றும் உள்ள கோஷ்டங்களைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 39

पञ्चविंशतिकव्यूहे परं ब्रह्म यजेत् कजे मध्ये पूर्वादितः पद्मे वासुदेवादयः क्रमात्

இருபத்தைந்து-வ்யூஹ அமைப்பில் பரம்பிரம்மனை வழிபட வேண்டும். தாமரை-யந்திரத்தின் மையத்தில், கிழக்கு இதழிலிருந்து தொடங்கி, வாசுதேவர் முதலியவர்களை வரிசையாக நிறுவி பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 40

वराहं पूजयित्वा च पूर्वपद्मे ततः क्रमात् व्यूहान् सम्पूजयेत्तावत् यावत् षड्विंशमो भवेत्

கிழக்கு தாமரை-ஆசனத்தில் வராகரைப் பூஜித்த பின், வரிசையாக வ்யூஹங்களை முழுமையாக வழிபட வேண்டும்; இருபத்தாறாவது இடம்/தெய்வம் வரையிலும் பூஜை முறையைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 41

यथोक्तं व्यूहमखिलमेकस्मिन् पङ्कजे क्रमात् यष्टव्यमिति यत्नेन प्रचेता मन्यते ऽध्वरं

பிரசேதா கூறுவது: ஒரே பங்கஜ-யந்திரத்தில், சொல்லப்பட்ட விதிப்படி முழு வ்யூஹத்தையும் படிப்படியாக அமைத்து, முயற்சியுடன் யாகத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 42

सत्पन्तु मूर्तिभेदेन विभक्तं मन्यते ऽच्युतं चत्वारिंशत् करं क्षेत्रं ह्य् उत्तरं विभजेत् क्रमात्

அச்ச்யுதா! சத்பந்து கூறுவது: மூர்த்தி-பேதத்தின் படி பிரிவு செய்யப்படுகிறது; பின்னர் நாற்பது கர அளவுள்ள நிலத்தை வடபுறத்திலிருந்து முறையே பிரிக்க வேண்டும்।

Verse 43

एकैकं सप्तधा भूयस्तथैवैकं द्विधा पुनः चतुःषष्ट्युत्तरं सप्तशतान्येकं सहस्रकं

ஒவ்வொரு அலகும் மீண்டும் ஏழுமடங்காகப் பெருக்கப்படுகிறது; அதுபோல ஒரு அலகு மீண்டும் இருமடங்காக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு 764 கிடைக்கிறது; மொத்தம் ஆயிரம் நிறைவு பெறுகிறது।

Verse 44

कोष्ठकानां भद्रकञ्च मध्ये षोडशकोष्ठकैः पार्श्वे वीथीं ततश्चाष्टभद्राण्यथ च वीथिका

கோஷ்டகங்களின் நடுவில் ஒரு பத்திரகத்தை அமைக்க வேண்டும்; பக்கங்களில் பதினாறு கோஷ்டகங்களை வரிசைப்படுத்த வேண்டும்; பின்னர் ஒரு வீதி (பாதை) அமைத்து, அதன் பின் எட்டு பத்திரகங்களையும் ஒரு வீதிகா (சிறுபாதை)யையும் அமைக்க வேண்டும்।

Verse 45

षोडशाब्जान्यथो वीथी चतुर्विंशतिपङ्कजं वीथीपद्मानि द्वात्रिंशत् पङ्क्तिवीथिकजान्यथ

வீதி அளவு பதினாறு ‘அப்ஜ’ (தாமரை-அலகுகள்). சதுர்விம்ஶதி வகையில் இருபத்துநான்கு பங்கஜ-அலகுகள். வீதி-பத்மம் முப்பத்திரண்டு; அதுபோல பங்க்தி-வீதிகா வகைக்கும் தாமரை-அலகுகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன।

Verse 46

चत्वारिंशत्ततो वीथी शेषपङ्क्तित्रयेण च द्वारशोभोपशोभाः स्युर्दिक्षु मध्ये विलोप्य च

அதன்பின் நாற்பது வீதிகள் (தெருக்கள்/வழிகள்) அமைக்கப்பட வேண்டும். மீதமுள்ள மூன்று வரிசைகளால் வாயில்களின் முதன்மை மற்றும் துணை அலங்காரங்கள் திசைகளில் நிறுவப்பட்டு, இடைத்திசைகளின் நடுப்பகுதி நீக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 47

द्विचतुःषड्द्वारसिद्ध्यै चतुर्दिक्षु विलोपयेत् पञ्च त्रीण्येककं वाह्ये शोभोपद्वारसिद्धये

இரண்டு, நான்கு அல்லது ஆறு வாயில்கள் கொண்ட திட்டம் நிறைவேற, நான்கு திசைகளிலும் (குறித்த பகுதிகளை) நீக்க வேண்டும். அழகை உயர்த்தும் துணைவாயில்கள் அமைய, வெளிப்புறத்தில் ஐந்து, மூன்று அல்லது ஒன்று (அலகு) நீக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 48

उभे इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः यष्टव्यमिति यज्ञेन इति ग, घ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः यष्टव्यमिति मन्त्रेण इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रचेता मन्यते ध्रुवमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ह्युत्तममिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः द्वाराणां पार्श्वयोरन्तः षड् वा चत्वारि मध्यतः द्वे द्वे लुम्पेदेवमेव षड् भवन्त्युपशोभिकाः

வாயிலின் இரு பக்கத் தகடுகளின் உள்ளே ஆறு உபசோபிகைகள் அமைக்க/செதுக்க வேண்டும்; அல்லது நடுப்பகுதியில் நான்கு வைத்து, இரண்டிரண்டாக நீக்கி (இடைவெளி) விட வேண்டும். இவ்விதமே ஆறு உபசோபிகைகள் உருவாகும்.

Verse 49

एकस्यां दिशि सङ्ख्याः स्युः चतस्रः प्रिसङ्ख्यया

ஒரு திசையில் முறையான எண்ணிக்கையீட்டின்படி எண்ணுகள் நான்கு எனக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

Verse 50

एकैकस्यां दिशि त्रीणि द्वाराण्यपि भवन्त्युत पञ्च पञ्च तु कोणेषु पङ्क्तौ पङ्क्तौ क्रमात् मृजेत् कोष्टकानि भवेदेवं मर्त्येष्ट्यं मण्डलं शुभं

ஒவ்வொரு திசையிலும் மூன்று மூன்று வாயில்திறப்புகள் உண்டு. மூலைகளில் ஐந்து ஐந்து (கோஷ்டகங்கள்) இருக்க வேண்டும்; வரிசை வரிசையாக முறையே கோஷ்டகங்களைச் சுத்தம் செய்து/குறிக்க வேண்டும். இவ்வாறு கோஷ்டகங்கள் ஒழுங்குபெற்ற சுபமான ‘மர்த்யேஷ்ட்ய’ மண்டலம் உருவாகும்.