Adhyaya 27

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये मुद्राप्रदर्शनं नाम षड्विंशो ऽध्यायः अथ सप्तविंशो ऽध्यायः दीक्षाविधिकथनं नारद उवाच वक्ष्ये दीक्षां सर्वदाञ्च मण्डलेब्जे हरिं यजेत् दशम्यामुपसंहृत्य यागद्रव्यं समस्तकं

இவ்வாறு ஆதிமஹாபுராணமான ஆக்னேய புராணத்தில் ‘முத்திராப்ரதர்ஷனம்’ எனும் இருபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது இருபத்தேழாம் அத்தியாயம்—‘தீக்ஷாவிதி விளக்கம்’. நாரதர் கூறினார்: நான் தீக்ஷையை விளக்குகிறேன்; தாமரை போன்ற மண்டலத்தில் எப்போதும் ஹரியை வழிபட வேண்டும். தசமி நாளில் கிரியையை நிறைவு செய்து, யாகப் பொருட்கள் அனைத்தையும் ஒன்றுசேர்க்க வேண்டும்.

Verse 2

विन्यस्य नारसिंहेन सम्मन्त्र्य शतवारकं सर्षपांस्तु फडन्तेन रक्षोघ्नान् सर्वतः क्षिपेत्

நரசிம்ஹ மந்திரத்தால் காவல் ந்யாசம் செய்து, மந்திரத்தை நூற்று எட்டு முறை ஜபித்து கடுகு விதைகளை அபிமந்திரித்து; பின்னர் “பட்” என்று உச்சரித்து அந்த ரக்ஷஸ்நாசக விதைகளை எல்லாத் திசைகளிலும் சிதறடிக்க வேண்டும்।

Verse 3

शक्तिं सर्वात्मकां तत्र न्यसेत् प्रासादरूपिणीं सर्वौषधिं समाहृत्य विकिरानभिमन्त्रयेत्

அங்கே ஆலயரூபமாகிய அனைத்தையும் வியாபிக்கும் சக்தியை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். எல்லா மூலிகை மருந்துகளையும் சேகரித்து, அவற்றைச் சிதறடித்தபடியே மந்திரங்களால் அபிமந்திரிக்க வேண்டும்।

Verse 4

शतवारं शुभे पात्रे वासुदेवेन साधकः संसाध्य पण्जगव्यन्तु पञ्चभिर्मूलमूर्तिभिः

மங்களமான பாத்திரத்தில் சாதகர் வாசுதேவ மந்திரத்தை ஜபித்தபடி நூறு முறை பஞ்சகவ்யத்தைச் சித்தப்படுத்த வேண்டும்; ஐந்து மூலமூர்த்திகளுடன் சேர்ந்து இந்த விதியை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 5

नारायणान्तैः सम्प्रोक्ष्य कुशाग्रैस्तेन तांभुवं विकिरान्वासुदेवेन क्षिपेदुत्तानपाणिना

நாராயணாந்த மந்திரங்களுடன் குசையின் முனைகளால் விதிப்படி ப்ரோட்சணம் செய்து; பின்னர் அந்த (அபிமந்திரித்த நீரை) நிலத்தில் சிதறடிக்கும்போது வாசுதேவ மந்திரத்தால், உள்ளங்கை மேல்நோக்க வைத்துப் பீச வேண்டும்।

Verse 6

त्रिधा पूर्वमुखस्तिष्ठन् ध्यायेत् विष्णुं तथा हृदि वर्धन्या सहिते कुम्भे साङ्गं विष्णुं प्रपूजयेत्

கிழக்குமுகமாக நின்று விஷ்ணுவை மூவகையாகத் தியானிக்க வேண்டும்; அதுபோல இதயத்திலும் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் வர்தனீ உடன் கூடிய கும்பத்தில், அங்கோபசாரங்களுடன், விஷ்ணுவை விதிப்படி பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 7

सर्षपांस्तद्वदस्त्रेण इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः कुशाग्रेणैव तां भुवमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाट्ःअः शतवारं मन्त्रयित्वा त्वस्त्रेणैव च वर्धनीं अच्छिन्नधारया सिञ्चन् ईशानान्तं नयेच्च तं

‘கடுகு விதைகளும் அதேபோல் அஸ்திர-மந்திரத்தால்’—என்று ஒரு பாடவேறுபாடு; மேலும் ‘குசையின் நுனியால் அந்த நிலத்தை’—என்று மற்றொரு பாடாந்தரம். மந்திரத்தை நூறு முறை ஜபித்து, அஸ்திர-மந்திரத்தாலேயே இடையறாத நீர்தாரையாக வர்தனீப் பாத்திரத்தில் தெளித்து, அதை ஈசான (வடகிழக்கு) முனைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்।

Verse 8

कलसं पृष्ठतो नीत्वा स्थापयेद्विकिरोपरि संहृत्य विकिरान् दर्भैः कुम्भेशं कर्करीं यजेत्

கலசத்தைப் பின்னால் கொண்டு சென்று விகிரத்தின் மேல் நிறுவ வேண்டும். பின்னர் தர்பைப் புல்லால் சிதறிய பொருட்களைச் சேர்த்து கும்பேசன் மற்றும் கர்கரீக்கு வழிபாடு செய்ய வேண்டும்।

Verse 9

सवस्त्रं पञ्चरत्नाढ्यं खण्डिले पूजयेद्धरिं अग्नावपि समभ्यर्च्य मन्त्रान् सञ्जप्य पूर्ववत्

கண்டிலி (வேதி) மீது ஆடை உடனும் பஞ்சரத்தினம் நிறைந்த அர்ப்பணத்துடனும் ஹரியைப் பூஜிக்க வேண்டும். அக்கினியிலும் முறையாக அர்ச்சித்து, முன்புபோல மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 10

प्रक्षाल्य पुण्डरीकेन विलिप्यान्तः सुगन्धिना उखामाज्येन संपूर्य गोक्षीरेण तु साधकः

புண்டரீக (வெள்ளை தாமரை) கொண்டு பாத்திரத்தை கழுவி, உள்ளே நறுமணப் பொருளால் பூச வேண்டும். சாதகர் உகாவை நெய்யால் நிரப்பி, கோபாலின் பாலும் (விதிப்படி) பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 11

आलोक्य वासुदेवेन ततः सङ्कर्षणेन च तण्डुलानाज्यसंसृष्टान् क्षिपेत् क्षीरे सुसंस्कृते

வாசுதேவ மந்திரத்தாலும் பின்னர் சங்கர்ஷண மந்திரத்தாலும் அபிமந்திரித்து, நெய் கலந்த அரிசித் துகள்களை நன்கு சமைக்கப்பட்ட பாலில் இட வேண்டும்।

Verse 12

प्रद्युम्नेन स्मालोड्य दर्व्या सङ्घट्टयेच्छनैः पक्वमुत्तारयेत् पश्चादनिरुद्धेन देशिकः

பிரத்யும்ன நாமமந்திரத்தால் மெதுவாகக் கிளறி, கரண்டி (தர்வி) கொண்டு மெல்ல ஒன்றுசேர்க்க வேண்டும். அது வெந்தபின், தேசிக ஆசாரியர் அனிருத்த நாமமந்திரத்தால் பின்னர் அதை எடுத்தெடுக்க வேண்டும்.

Verse 13

प्रक्षाल्यालिप्य तत् कुर्यादूर्ध्वपुण्ड्रं तु भस्मना नारायणेन पार्श्वेषु चरुमेवं सुसंस्कृतं

கழுவி பூசி, திருநீற்றால் ஊர்த்வபுண்ட்ர திலகம் இட வேண்டும். திலகத்தின் இருபுறமும் ‘நாராயண’ என்று எழுத வேண்டும்; இவ்வாறு சரு/சடங்கு நன்கு சுத்திகரிக்கப்படுகிறது.

Verse 14

भागमेकं तु देवाय कलशाय द्वितीयकं तृतीयेन तु भागेन प्रदद्यादाहुतित्रयं

ஒரு பங்கை தேவனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; இரண்டாம் பங்கை கலசத்துக்கு. மூன்றாம் பங்கால் அக்னியில் மூன்று ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 15

शिष्यैः सह चतुर्थं तु गुरुरद्याद्विशुद्धये नारायणेन सम्मन्त्र्य सप्तधा क्षीरवृक्षजम्

நான்காம் பங்கை குரு சீடர்களுடன் சேர்ந்து சுத்திக்காக உண்ண வேண்டும். நாராயண மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, பால் சுரக்கும் மரத்திலிருந்து கிடைக்கும் சுரப்பை ஏழு பங்காகப் பிரித்து உட்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 16

दन्तकाष्ठं भक्षयित्वा त्यक्त्वा ज्ञात्वास्वपातकं ऐन्द्राग्न्युत्तरकेशानीमुखं पतितमुत्तमं

பல் குச்சியை (தந்தகாஷ்டம்) கடித்து பின்னர் எறிந்தால், அதை ஸ்வபாதகம் (சிறு பாவம்) என்று அறிய வேண்டும். சிறந்த விதிப்படி அதன் முனை இந்திரன், அக்னி, வடக்கு, ஈசானி (வடகிழக்கு) நோக்கி இருக்குமாறு அது விழச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

शुभं सिंहशतं हुत्वा आचम्याथ प्रविश्य च उत्थायाज्येनेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः आलोड्य वासुदेवेन इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः विवृद्धये इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः शुभं सिद्धमिति ज्ञात्वा ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः पूजागारं न्यसेन्मन्त्री प्राच्यां विष्णुं प्रदक्षिणं

சுபமாக நூறு ஆஹுதிகளை ஹோமத்தில் அளித்து, பின்னர் ஆச்சமனம் செய்து பூஜாகிரகத்தில் நுழைய வேண்டும். எழுந்து ‘உத்தாயாஜ்யேனேதி’, பின்னர் ‘ஆலோட்ய வாசுதேவேன’, மேலும் ‘விவ்ருத்தயே’ எனும் மந்திரப் பாடங்களைச் செய்ய வேண்டும். ‘சுபக் கிரியை நிறைவேறியது’ என்று அறிந்து, மந்திரஞானி பூஜாகாரத்தில் விதிப்படி அமைத்து, கிழக்குமுகமாக விஷ்ணுவை வலம்வந்து प्रदக்ஷிணை செய்ய வேண்டும்.

Verse 18

संसारार्णवमग्नानां पशूनां पाशमुक्तये त्वमेव शरणं देव सदा त्वं भक्तवत्सल

சம்சாரக் கடலில் மூழ்கிய, கட்டுண்ட மிருகங்களைப் போன்ற உயிர்களின் பாசவிடுதலைக்காக, தேவா! நீயே ஒரே சரணம்; நீ எப்போதும் பக்தவத்ஸலன்.

Verse 19

देवदेवानुजानीहि प्राकृतैः पाशबन्धनैः पाशितान्मोचयिष्यामि त्वत्प्रसादात् पशूनिमान्

தேவர்களின் தேவனே! அனுமதி அருள்வாயாக; உன் அருளால் சாதாரண பாசக் கட்டுகளால் கட்டப்பட்ட இம்மிருகங்களை நான் விடுவிப்பேன்.

Verse 20

इति विज्ञाप्य देवेशं सम्प्रविश्य पशूंस्ततः धारणाभिस्तु संशोध्य पूर्वज्ज्वलनादिना

இவ்வாறு தேவேசனிடம் விண்ணப்பித்து, பின்னர் பலியிடப்படும் மிருகங்களிடையே நுழைய வேண்டும்; மேலும் தாரணைகள் மூலம், முன்-ப்ரஜ்வலனம் முதலான விதிகளால் அவற்றைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 21

संस्कृत्य मूर्त्या संयोज्य नेत्रे बद्ध्वा प्रदर्शयेत् पुष्पपूर्णाञ्जलींस्तत्र क्षिपेत्तन्नाम योजयेत्

பொருட்களைச் சுத்திகரித்து மூர்த்தியுடன் இணைத்து, கண்களை மூடி பின்னர் அவற்றை வெளிப்படுத்த வேண்டும். அங்கே மலர்களால் நிரம்பிய அஞ்சலிகளைச் சமர்ப்பித்து, அந்த உருவத்தில் தெய்வத்தின் நாமத்தை நியமித்து (ஆவாஹனம் செய்து) நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 22

अमन्त्रमर्चनं तत्र पूर्ववत् कारयेत् क्रमात् यस्यां मूर्तौ पतेत् पुष्पं तस्य तन्नाम निर्दिशेत्

அங்கே முன்புபோல முறையாக மந்திரமின்றி அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். எந்த மூர்த்தியில் மலர் விழுகிறதோ, அதற்குரிய நாமத்தையே அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 23

शिखान्तसम्मितं सूत्रं पादाङ्गुष्ठादि षड्गुणं कन्यासु कर्तितं रक्तं पुनस्तत्त्रिगुणीकृतम्

சூத்திரத்தின் அளவு சிகையின் முடிவுவரை இருக்க வேண்டும். கன்னியர்க்கு பெருவிரல் முதலான அளவின் ஆறுமடங்கு விதிக்கப்பட்டது; அவர்களுக்காகச் செய்த சிவப்பு சூத்திரம் மீண்டும் மும்மடங்காக (மூன்று மடிப்பு) செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 24

यस्यां संलीयते विश्वं यतो विश्वं प्रसूयते प्रकृतिं प्रक्रियाभेदैः संस्थितां तत्र चिन्तयेत्

எதில் உலகம் லயமடைகிறதோ, எதிலிருந்து உலகம் பிறக்கிறதோ, அந்தப் பிரகிருதியை அதன் செயல்முறை வேறுபாடுகளால் பலவிதமாக நிலைபெற்றதாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 25

तेन प्राकृतिकान् पाशान् ग्रथित्वा तत्त्वसङ्ख्यया कृत्वा शरावे तत् सूत्रं कुण्डपार्श्वे निधाय तु

அந்தச் சூத்திரத்தால் தத்துவங்களின் எண்ணிக்கைக்கேற்ப இயற்கை பாசங்களைப் பின்னி, அதைச் சராவம் (பாத்திரம்) இல் அமைத்து, பின்னர் குண்டத்தின் அருகில் வைக்க வேண்டும்.

Verse 26

ततस्तत्त्वानि सर्वाणि ध्यात्वा शिष्यतनौ न्यसेत् सृष्टिक्रमात् प्रकृत्यादिपृथिव्यन्तानि देशिकः

பின்னர் எல்லா தத்துவங்களையும் தியானித்து, படைப்பின் வரிசைப்படி—பிரகிருதியிலிருந்து பூமிவரை—ஆசாரியர் சீடனின் உடலில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

तत्रैकधा पण्चधा स्याद्दशद्वादशधापि वा घ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः निधीयते इति घ, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः तत्रार्चा पञ्चधा या स्यादङ्गैर् द्वादशधापि वेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः तत्रात्मा पञ्चधा वा स्यात् दशद्वदशधापिवेति घ, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः ज्ञातव्यः सर्वभेदेन ग्रथितस्तत्त्वचिन्तकैः

இங்கு (பாடவேறுபாடுகளின்படி) இதை ஒருவகையாகவும், ஐந்துவகையாகவும், மேலும் பத்துவகை அல்லது பன்னிரண்டுவகையாகவும் அறிய வேண்டும். அதுபோல அர்ச்சா ஐந்துவகை; அங்கங்களுடன் பன்னிரண்டுவகையுமாகக் கூறப்படுகிறது. அதேபோல் ஆத்மத்தத்துவமும் ஐந்துவகை அல்லது பத்து/பன்னிரண்டு வகையென அறியத்தக்கது. தத்துவத்தைச் சிந்திப்போர் எல்லா வேறுபாடுகளுடனும் இதை முறையாக அமைத்துள்ளனர்.

Verse 28

अङ्गैः पञ्चभिरध्वानं निखिलं विकृतिक्रमात् तन्मात्रात्मनि संहृत्य मायासूत्रे पशोस्तनौ

ஐந்து அங்கங்களால், வெளிப்பட்ட மாற்றங்களின் (விக்ருதி) வரிசைப்படி முழு அத்வானம் (பாதை) படிப்படியாகச் சுருக்கப்பட வேண்டும்; அதை தன்மாத்திரங்களின் சாரத்தில் லயப்படுத்தி, பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) உடலில் உள்ள மாயா-சூத்திரத்தில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 29

प्रकृतिर्लिङ्गशक्तिश् च कर्ता बुद्धिस् तथा मनः पञ्चतन्मात्रबुद्ध्याख्यं कर्माख्यं भूतपञ्चकं

பிரக்ருதி, லிங்க-சக்தி, கர்த்தா (அஹங்காரப் பாவம்), புத்தி, மனஸ்; ஐந்து தன்மாத்திரங்கள், கர்மேந்திரியங்கள் எனப்படும் தொகுதி, மற்றும் பஞ்சபூதங்கள்—இவை தத்துவப் பிரிவுகளாக எண்ணப்பட்டுள்ளன.

Verse 30

ध्यायेच्च द्वादशात्मानं सूत्रे देहे तथेच्छया हुत्वा सम्पातविधिना सृष्टेः सृष्टिक्रमेण तु

சூத்திரத்திலும் (நுண்தந்துவிலும்) உடலிலும், விருப்பத்திற்கேற்ப பன்னிரண்டு-ஆத்மாவை தியானிக்க வேண்டும்; சம்பாத முறையில் ஆஹுதி செலுத்தி, சிருஷ்டியின் வரிசை—அதாவது வெளிப்பாட்டு வரிசை—படி முன்னேற வேண்டும்.

Verse 31

एकैकं शतहोमेन दत्त्वा पूर्णाहुतिं ततः शरावे सम्पुटीकृत्य कुम्भेशाय निवेदयेत्

ஒவ்வொன்றையும் நூறு ஹோமங்களால் அர்ப்பணித்து, பின்னர் பூர்ணாஹுதி செய்து, அதை சராவத்தில் மூடி (சம்புடமாக்கி) கும்பேசருக்கு நிவேதனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 32

अधिवास्य यथा न्यायं भक्तं शिष्यं तु दीक्षयेत् करणीं कर्तरीं वापि रजांसि खटिकामपि

விதிப்படி முதலில் அதிவாசச் சடங்கைச் செய்து, பக்தியுள்ள சீடனைத் தீட்சை அளிக்க வேண்டும். முறையில் தேவையெனில் கரணீ, கர்த்தரீ (கத்தரி/கத்தி), ரஜாம்ஸி (தூள்/பொடி), காடிகா (சாக்) ஆகியவற்றையும் பயன்படுத்தலாம்.

Verse 33

अन्यदप्युपयोगि स्यात् सर्वं तद्वायुगोचरे संस्थाप्य मूलमन्त्रेण परामृश्याधिवाधिवासयेत्

மேலும் பயன்படும் எந்தப் பொருளும் வாயு-கோசரமாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட எல்லைக்குள் நிறுவப்பட வேண்டும். அனைத்தையும் அங்கே வைத்து மூலமந்திரத்தால் தொடந்து, பின்னர் அதிவாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 34

नमो भूतेभ्यश् च बलिः कुशे शेते स्मरन् हरिं मण्डपं भूषयित्वाथ वितानघटलड्डुकैः

“நமோ பூதேப்ய:” என்று வணங்கி பலி செலுத்த வேண்டும். பின்னர் குசைமேல் படுத்து ஹரியை நினைத்து மண்டபத்தை அலங்கரித்து, அதன் பின் விதானம், குடங்கள், லட்டுகள் ஆகியவற்றால் மேலும் ஒப்பனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 35

मण्डलेथ यजेद्विष्णुं ततः सन्तर्प्य पावकं आहूय दीक्षयेच्छिष्यान् बद्धपद्मासनस्थितान्

பின்னர் மண்டலத்தின் உள்ளே விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும். அதன் பின் பாவகன் (அக்னி) தார்ப்பணத்தால் திருப்தி அடையச் செய்து அவனை ஆவாஹனம் செய்து, பத்த பத்மாசனத்தில் அமர்ந்துள்ள சீடர்களுக்கு தீட்சை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 36

सम्मोक्ष्य विष्णुं हस्तेन मूर्धानं स्पृश्य वै क्रमात् प्रकृत्यादिविकृत्यन्तां साधिभूताधिदैवतां

விஷ்ணுவை முறையாக ஆவாஹனம்/நிறுவல் செய்து, வரிசைப்படி கையால் தலைச்சிகரத்தைத் தொட வேண்டும்; பிரகிருதியிலிருந்து இறுதி விகாரங்கள் வரை, அதிபூத-அதிதைவத இணைப்புகளுடன் தத்துவ வரிசையைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 37

सृष्टिमाध्यात्मिकीं कृत्वा हृदि तां संहरेत् क्रमात् तन्मात्रभूतां सकलां जीवेन समतां गतां

அந்தராத்ம (ஆன்மிக) சிருஷ்டியை உருவாக்கி, அதை படிப்படியாக இதயத்தில் லயிக்கச் செய்ய வேண்டும்; முழு வெளிப்பாடும் தன்மாத்திர-ரூபமாகி ஜீவனுடன் சமநிலை/தாதாத்மியம் அடையும் வரை.

Verse 38

ततः सम्प्रार्थ्य कम्भेशं सूत्रं संहृत्य देशिकः मायासूत्रे सुशोभने इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः करालं कर्तरीञ्चापि इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः वितानभवगन्धकैर् इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः वितानपटकेन्द्रियैर् इति ग, घ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः अग्नेः समीपमागत्य पार्श्वे तं सन्निवेश्य तु

பின்பு கம்பேசனை முறையாக வேண்டி, தேசிகர் (ஆசாரியர்) சூத்திரத்தைச் சுருட்டி எடுப்பார். புனித அக்னியின் அருகே வந்து, அதை அக்னிவேதியின் பக்கத்தில் நிறுவி அங்கேயே வைப்பார்.

Verse 39

मूलमन्त्रेण सृष्टीशमाहुतीनां शतेन तं उदासीनमथासाद्य पूर्णाहुत्या च देशिकः

தேசிகர் (ஆசாரியர்) பற்றற்ற சிருஷ்டீசனின் அருகே சென்று, மூலமந்திரத்தால் நூறு ஆஹுதிகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் இறுதியில் பூர்ணாஹுதியால் நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

शुक्लं रजः समादाय मूलेन शतमन्त्रितं सन्ताड्य हृदयन्तेन हुंफट्कारान्तसंयुतैः

வெள்ளை ரஜஸ் (மகரந்தம்/தூள்) எடுத்து, மூலமந்திரத்தால் நூறு முறை மந்திரித்து; பின்னர் இதயமந்திரம் உச்சரித்து, இறுதியில் “ஹும்” மற்றும் “பட்” சேர்த்து அதைத் தாக்கி/வீச வேண்டும்.

Verse 41

वियोगपदसंयुक्तैर् वीजैः पदादिभिः क्रमात् पृथिव्यादीनि तत्त्वानि विश्लिष्य जुहुयात्ततः

வியோக (பிரிவு/லயம்) பதங்களுடன் இணைந்த பீஜமந்திரங்களை, நிர்ணயிக்கப்பட்ட பதாதி வரிசையில் பயன்படுத்தி, பூமி முதலிய தத்துவங்களை ஒழுங்காகப் பிரித்து (லயப்படுத்தி) பின்னர் அவற்றை அக்னியில் ஆஹுதியாக ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 42

वह्नावखिलतत्त्वानामालये व्याहृते हरौ नीयमानं क्रमात्सर्वं तत्राध्वानं स्मरेद्बुधः

ஞானி, அந்தர்மார்க்கம் (அத்வன்) என நினைக்க வேண்டும்: புனித வஹ்னியில் வ்யாஹ்ருதனாகப் போற்றப்படும் ஹரி—அனைத்து தத்துவங்களின் ஆலயம்—அவருள் அனைத்தும் படிப்படியாக கொண்டு செல்லப்பட்டு லயிக்கிறது।

Verse 43

ताडनेन वियोज्यैवं आदायापाद्य शाम्यतां प्रकृत्याहृत्य जुहुयाद्यथोक्ते जातवेदसि

இவ்வாறு அடித்து (தாடனத்தால்) பிரித்து, அதை எடுத்துக் கொண்டு அருகில் கொண்டு வந்து கிரியையை அமைதிப்படுத்த வேண்டும். அதை அதன் மூலப் பிரகிருதிக்கு மீட்டுத் திருப்பி, விதிப்படி ஜாதவேதஸில் (யாகஅக்னியில்) ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 44

गर्भाधानं जातकर्म भोगञ्चैव लयन्तथा

கர்ப்பாதானம், ஜாதகர்மம், போகம் (விதிப்படி உபயோகம்/ஆஹுதி-பக்ஷணம்) மற்றும் லயம்—இவை இங்கு பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன।

Verse 45

शुद्धं तत्त्वं समुद्धृत्य पूर्णाहुत्या तु देशिकः सन्नयेद्द्विपरे तत्त्वे यावदव्याहृतं क्रमात्

சுத்தமான தத்துவத்தை உயர்த்தி (சமுத்தரித்து), தேசிகர் (ஆசார்யர்) பூர்ணாஹுதியால் அதை படிப்படியாக அடுத்த இரட்டைப்/தொடர்தத்துவத்தில் சந்நயிக்கச் செய்ய வேண்டும்—‘அவ்யாஹ்ருத’ நிலை வரை।

Verse 46

तत् परं ज्ञानयोगेन विलाप्य परमात्मनि विमुक्तबन्धनं जीवं परस्मिन्नव्यये पदे

பின்னர் ஞானயோகத்தால் ஜீவனை பரமாத்மனில் லயிக்கச் செய்து, பந்தனமின்றி விடுதலை பெற்ற ஆன்மா அந்த உயர்ந்த, அழியாத பதத்தில் நிலைபெறுகிறது।

Verse 47

निवृत्तं परमानन्दे शुद्धे बुद्धे स्मरेद्बुधः दद्यात् पूर्णाहुतिं पश्चादेवं दीक्षा समाप्यते

ஞானி பரமானந்தமாகிய, தூயதும் விழிப்புணர்வுமிக்க ‘நிவ்ருத்தி’ தத்துவத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் பூர்ணாஹுதி அளிக்க; இவ்வாறு தீக்ஷை நிறைவு பெறுகிறது.

Verse 48

प्रयोगमन्त्रान् वक्ष्यामि यैर् दीक्षा होमसंलयः ॐ यं भूतानि विशुद्धं हुं फट् अनेन ताडनं कुर्याद्वियोजनमिह द्वयं

தீக்ஷை நிறைவும் ஹோமச் செயல்முறை முடிவும் பெற நான் பயன்பாட்டு மந்திரங்களை உரைக்கிறேன். ‘ஓம் யம் பூதானி விஶுத்தம் ஹும் பட்’ என இதனால் தாடனம் செய்ய; இங்கு இருவகை வியோஜனம் நிகழும்.

Verse 49

ॐ यं भूतान्यापातयेहं आदानं कृत्वा चानेन प्रकृत्या योजनं शृणु ताडनेन विमोक्ष्यैवमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ यं भूतानि पुंश्चाहो होममन्त्रं प्रवक्ष्यामि ततः पूर्णाहुतेर्मनुं

‘ஓம் யம் பூதான்யாபாதயேஹம்’—இதனால் இங்கு பூதங்களை வீழ்த்தி/அகற்ற வேண்டும். ஆதானம் செய்து விதிப்படி பயன்பாட்டு-யோஜனையை கேள்; தாடனத்தால் அவற்றை விடுவிக்க வேண்டும்—என்று கூறப்படுகிறது. குறியிடப்பட்ட பாடத்தில்: ‘ஓம் யம் பூதானி…’—ஹோம மந்திரத்தை உரைத்து, பின்னர் பூர்ணாஹுதி மந்திரத்தைச் சொல்.

Verse 50

ॐ भूतानि संहर स्वाहा ॐ अं ॐ नमो भगवते वासुदेवाय वौषट् पूर्णाहुत्यनन्तरे तु तद्वै शिष्यन्तु साधयेत् एवं तत्त्वानि सर्वाणि क्रमात्संशोधयेद् बुधः

‘ஓம் பூதானி ஸம்ஹர ஸ்வாஹா’, ‘ஓம் அம்’, மேலும் ‘ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய வௌஷட்’. பூர்ணாஹுதியின் உடனே பின் சாதகர் சீடனுக்காக அந்த விதியை நிறைவேற்ற வேண்டும். இவ்வாறு ஞானி வரிசையாக எல்லா தத்துவங்களையும் சுத்திகரிக்க வேண்டும்.

Verse 51

नमोन्तेन स्ववीजेन ताडनादिपुरःसरम् ॐ वां वर्मेन्द्रियाणि ॐ दें बुद्धीन्द्रियाणि यं वीजेन समानन्तु ताडनादिप्रयोगकम्

‘நமः’ முடிவுடன் கூடிய தன் பீஜத்தைப் பயன்படுத்தி, தாடனம் முதலியவற்றை முன்னிட்டு—‘ஓம் வாம்’ என்பதை கர்மேந்திரியங்களுக்கு வర్మம் (கவசம்) ஆகவும், ‘ஓம் தேம்’ என்பதை புத்தீந்திரியங்களுக்கு வర్మமாகவும் அமைக்க வேண்டும்; பின்னர் ‘யம்’ பீஜத்தால் தாடனம் முதலிய பயன்பாட்டை சமநிலைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 52

ॐ सुंगन्धतन्मात्रे वियुङ्क्ष्व हुं फट् ॐ सम्पाहिं हा ॐ खं खं क्ष प्रकृत्या ॐ सुं हुं गन्धतन्मात्रे संहर स्वाहा ततः पूर्णाहुतिश् चैवमुत्तरेषु प्रयुज्यते ॐ रां रसतन्मात्रे ॐ भें रूपतन्मात्रे ॐ रं स्पर्शतन्मात्रे ॐ एं शब्दतन्मात्रे ॐ भं नमः ॐ सों अहङ्कारः ॐ नं बुद्धे ॐ ॐ प्रकृते एकमूर्तावयं प्रोक्तो दीक्षायोगः समासतः एवमेव प्रयोगस्तु नवव्यूहादिके स्मृतः

ॐ—கந்த தன்மாத்திரத்திற்காக: ‘வியுங்க்ஷ்வ’ (பிரித்துவிடு) ஹும் பட்। ॐ—‘ஸம்பாஹி’ (காக்க/உறுதிப்படுத்து) ஹா। ॐ—க்ஹம் க்ஹம் க்ஷ, பிரக்ருதியுடன் தொடர்பாக। ॐ—ஸும் ஹும்: ‘கந்த தன்மாத்திரத்தைச் சங்கரித்து/லயப்படுத்து’ ஸ்வாஹா। பின்னர் பூர்ணாஹுதி அளிக்க வேண்டும். அதேபோல் அடுத்தவை—ॐ ராம் ரச தன்மாத்திரம், ॐ பேம் ரூப தன்மாத்திரம், ॐ ரம் ஸ்பர்ஷ தன்மாத்திரம், ॐ ஏம் ஷப்த தன்மாத்திரம்। ॐ பம் நமः। ॐ ஸோம் அஹங்காரத்திற்காக। ॐ நம் புத்திக்காக। ॐ ॐ பிரக்ருதிக்காக। சுருக்கமாக இதுவே ஏகமூர்த்தி முறையின் தீக்ஷா-யோகம்; நவவ்யூஹ முதலிய இடங்களிலும் இதே பிரயோகம் ஸ்மரிக்கப்படுகிறது।

Verse 53

दग्धापरस्मिन् सन्दध्यान्निर्वाणे प्रकृतिन्नरः अविकारे समादध्यादीश्वरे प्रकृतिन्नरः

‘பர’ எனும் வெளிப்புற பொருள்-வளம் எரிந்து நீங்கிய பின், மனிதன் நிர்வாண நிலையிலே பிரக்ருதியில் தியானத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும். மாற்றமற்ற ஈஸ்வரனில் பிரக்ருதியை உறுதியாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 54

शोधयित्वाथ भुतानि कर्माङ्गानि विशोधयेत् बुद्ध्याख्यान्यथ तन्मात्रमनोज्ञानमहङ्कृतिं

ஸ்தூல பூதங்களைச் சுத்திகரித்த பின், செயல் இந்திரியங்களைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். அதன் பின் உள்ளுறுப்பு தத்துவங்கள்—புத்தி, தன்மாத்திரங்கள், மனம், ஞானம், அஹங்க்ருதி—இவற்றையும் சுத்திகரிக்க வேண்டும்.

Verse 55

लिङ्गात्मानं विशोध्यान्ते प्रकृतिं शोधायेत् पुनः आहि हामिति ख,चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ सं पाहि स्वाहा इति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः अं दुं स्त्व प्रकृत्या इति ॐ खं खं स्त्व प्रकृत्या इति च ख, चिह्नितपुस्तकपाठः कर्माख्यानि च शोधयेदिति घ, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः पुरुषं प्राकृतं शुद्धमीश्वरे धाम्नि संस्थितं

லிங்காத்மன் (சூக்ஷ்ம-உடல்-சுயம்) சுத்திகரிக்கப்பட்ட பின், இறுதியில் மீண்டும் பிரக்ருதியைச் சுத்திகரிக்க வேண்டும். சில பாடங்களில் ‘ஆஹி ஹாமி’; இரண்டு கைப்பிரதிகளில் ‘ॐ ஸம் பாஹி ஸ்வாஹா’ என உள்ளது. மற்றொரு வாசகத்தில் ‘அம் தும் ஸ்த்வ பிரக்ருத்யா’; குறியிடப்பட்ட பிரதியில் ‘ॐ க்ஹம் க்ஹம் ஸ்த்வ பிரக்ருத்யா’ எனப் படிக்கப்படுகிறது. மேலும் இரண்டு பிரதிகள் ‘கர்மாக்யானி ச சோதயேத்’ என்பதையும் சேர்க்கின்றன. இவ்வாறு பிராக்ருத புருஷன் சுத்தமடைந்து ஈஸ்வர தாமத்தில் நிறுவப்படுகிறான்.

Verse 56

स्वगोचरीकृताशेषभोगमुक्तौ कृतास्पदं ध्यायन् पूर्णाहुतिं दद्याद्दीक्षेयं त्वधिकारिणी

அனைத்து போகங்களும் முக்தியும் தன் ஆன்மிக எல்லைக்குள் கொண்டுவரப்பட்டு, உள்ளக ஆசனம் (இதய ஆதாரம்) நிறுவப்பட்டுள்ள அந்தத் தெய்வத்தைத் தியானித்து பூர்ணாஹுதியை அளிக்க வேண்டும். அப்போது தகுதியுடையவருக்கு தீக்ஷை நிகழ்கிறது.

Verse 57

अङ्गैर् आराध्य मन्त्रस्य नीत्वा तत्त्वगणं समं क्रमादेवं विशोध्यान्ते सर्वसिद्धिसमन्वितं

மந்திரத்தை அங்க-சாதனங்களால் ஆராதித்து, தத்துவக் கூட்டத்தை சமநிலைக்கு கொண்டு வந்து, படிப்படியாக இவ்வாறு சுத்தி செய்ய வேண்டும்; இறுதியில் எல்லாச் சித்திகளும் பெறுவான்.

Verse 58

ध्यायन् पूर्णाहितिं दद्यात्दीक्षेयं साधके स्मृता द्रव्यस्य वा न सम्पत्तिरशक्तिर्वात्मनो यदि

ஒருமுகத் தியானத்துடன் முழுமையான ஆஹுதியை அளிக்க வேண்டும். இதுவே சாதகனுக்குரிய தீக்ஷை எனக் கூறப்படுகிறது—பொருட்கள் இல்லாதபோது அல்லது தனக்குத் திறன் இல்லாதபோது.

Verse 59

इष्ट्वा देवं यथा पूर्वं सर्वोपकरणान्वितं सद्योधिवास्य द्वादश्यां दीक्षयेद्देशिकोत्तमः

முன்னர் கூறிய விதிப்படி, எல்லா உபகரணங்களுடனும் தேவனை வழிபட்டு, அதே நாளில் அதிவாசத்தைச் செய்து; த்வாதசியில் சிறந்த தேசிகர் தீக்ஷை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 60

भक्तो विनीतः शारीरैर् गुणैः सर्वैः समन्वितः शिष्यो नातिधनी यस्तु स्थण्डिलेभ्यर्च्य दीक्षयेत्

பக்தியும் பணிவும் உடைய, உடல் நற்குணங்கள் அனைத்தும் கொண்ட, மிகுந்த செல்வம் இல்லாத சீடனை ஸ்தண்டிலத்தில் வழிபட்டு தீக்ஷை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 61

अध्वानं निखिलं दैवं भौतं वाध्यात्मिकी कृतं सृष्टिक्रमेण शिष्यस्य देहे ध्यात्वा तु देशिकः

தேசிகர், ஸ்ருஷ்டி-க்ரமப்படி சீடனின் உடலில் முழு அத்வ-முறையையும்—தெய்வம், பௌதிகம், ஆத்மீகம் என அமைந்ததாக—தியானித்து பின்னர் சடங்கைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 62

अष्टाष्टाहुतिभिः पूर्वं क्रमात् सन्तर्प्य सृष्टिमान् स्वमन्त्रैर् वासुदेवादीन् जननादीन् विसर्जयेत्

முதலில் சிருஷ்டிகரன் (அத்வர்யு) முறையே எட்டு-எட்டு ஆஹுதிகளின் தொகுதிகளால் ஆவாஹிக்கப்பட்ட சக்திகளைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்; பின்னர் தத்தம் மந்திரங்களால் வாசுதேவாதிகளையும் ஜனனாதி தத்துவங்களையும் விதிப்படி விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 63

होमेन शोधयेत् पश्चात्संहारक्रमयोगतः योनिसूत्राणि बद्धानि मुक्त्वा कर्माणि देशिकः

பின்னர் தேசிகர் ஸம்ஹார-க்ரமத்திற்கேற்ப ஹோமத்தால் (சடங்கு மற்றும் உபகரணங்களை) சுத்தி செய்ய வேண்டும்; கட்டப்பட்ட ‘யோனி-ஸூத்ரங்கள்’ விடுவித்து கிரியைகளை நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 64

शिष्यदेहात्समाहृत्य क्रमात्तत्त्वानि शोधयेत् अग्नौ प्राकृतिके विष्णौ लयं नीत्वाधिदैवके

சிஷ்யனின் உடலிலிருந்து தத்துவங்களைச் சமாஹரித்து முறையே அவற்றைச் சுத்தி செய்ய வேண்டும்; அதிதைவிக நிலையில் அவற்றை ப்ராக்ருத அக்னியிலும் விஷ்ணுவிலும் லயத்திற்கு கொண்டு செல்ல வேண்டும்.

Verse 65

शुद्धं तत्त्वमशुद्धेन पूर्णाहुत्या तु साधयेत् शिष्ये प्रकृतिमापन्ने दग्ध्वा प्राकृतिकान् गुणान्

அசுத்தமானதினாலும் சுத்தத் தத்துவத்தைப் பூர்ணாஹுதி மூலம் சாதிக்க வேண்டும். சிஷ்யன் ப்ரக்ருதியில் வீழ்ந்தால், ப்ராக்ருத குணங்களை எரித்து (குரு) அவனை மீண்டும் சுத்த நிலையில் நிறுவுகிறார்.

Verse 66

लिखितं दैवमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पूजां कृत्वा विसर्जयेदिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः विमलादीन् विसर्जयेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः पूर्णाहुत्या तु सन्नयेदिति ख, घ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः मौचयेदधिकारे वा नियुञ्ज्याद्देशिकः शिशून् अथान्यान् शक्तिदीक्षां वा कुर्यात् भावे स्थितो गुरुः

‘லிகிதம் தைவம்’—இது க-பாடம். ‘பூஜை செய்து விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்’—இது ஘-பாடம். ‘விமலா முதலியவர்களை விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்’—இது ங-பாடம். ‘ஆனால் பூர்ணாஹுதியால் தான் நிறைவு செய்ய வேண்டும்’—இது க மற்றும் ஘, இரு பிரதிகளிலும் உள்ளது. பின்னர் உரிய அதிகாரம்/சந்தர்ப்பம் வந்தால் தேசிகர் (சிஷ்யனை) நியமத்திலிருந்து விடுவிக்கலாம் அல்லது குழந்தைகள் முதலியவர்களை தக்க கடமைகளில் நியமிக்கலாம்; அல்லது குரு சரியான பாவநிலையில் இருந்து சக்திதீக்ஷை அளிக்கலாம்.

Verse 67

भक्त्या सम्प्रातिपन्नानां यतीनां निर्धनस्य च सम्पूज्य स्थण्डिले विष्णुं पार्श्वस्थं स्थाप्य पुत्रकं

பக்தியுடன் சரணடைந்த யதிகளையும் ஏழைகளையும் முறையாகப் போற்றி, தூய ஸ்தண்டிலத்தில் விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும்; பின்னர் தெய்வத்தின் அருகில் குழந்தையை வைத்து சடங்கைத் தொடர வேண்டும்।

Verse 68

देवताभिमुखः शिष्यस्तिर्यगास्यः स्वयं स्थितः अध्वानं निखिलं ध्यात्वा पर्वभिः स्वैर् विकल्पितं

சிஷ்யன் தெய்வத்தை நோக்கி நின்று, வாயை சிறிது பக்கமாகத் திருப்பி வைத்துக் கொண்டு; முழு அத்வானத்தையும் தியானித்து, தன் வகுத்த பர்வங்களின்படி வரிசையாக அமைக்க வேண்டும்।

Verse 69

शिष्यदेहे तथा देवमाधिदैविकयाचनं ध्यानयोगेन सञ्चिन्त्य पूर्ववत्ताडनादिना

அதேபோல் சிஷ்யனின் உடலில் தியானயோகத்தால் ஆதிதெய்விக யாசனையின் மூலம் தெய்வத்தை மனத்தில் அழைத்து, முன் கூறியபடி தாடன முதலிய செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 70

क्रमात्तत्त्वानि सर्वाणि शोधयेत् स्थण्डिले हरौ ताडनेन वियोज्याथ गृहीत्वात्मनि तत्परः

பின்னர் வரிசையாக ஸ்தண்டிலத்தில் ஹரியின் வழிபாட்டில் எல்லா தத்துவங்களையும் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்; அதன் பின் தாடனத்தால் அவற்றை பிரித்து, தன்னுள் ஏற்று ஆத்மநிஷ்டையாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 71

देवे संयोज्य संशोध्य गृहीत्वा तत् स्वभावतः आनीय शुद्धभावेन सन्धयित्वा क्रमेण तु

அதை தெய்வத்துடன் இணைத்து தூய்மைப்படுத்தி, அதன் இயல்பின்படி ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்; பின்னர் தூய உள்ளநிலையுடன் அதை கொண்டு வந்து, படிப்படியாகச் சரியான சங்கமமாக அமைத்து தொடர வேண்டும்।

Verse 72

शोधयेद्ध्यानयोगेन सर्वतो ज्ञानमुद्रया शुद्धेषु सर्वतत्त्वेषु प्रधाने चेश्वरे स्थिते

தியானயோகத்தாலும், எங்கும் பரவும் ஞானமுத்திரையாலும் உள்ளக்கருவைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். எல்லாத் தத்துவங்களும் தூய்மையடைந்தபின் சாதகர் பிரதானம் (பிரகృతి) மற்றும் ஈசுவரனில் நிலைபெறுகிறார்.

Verse 73

दग्ध्वा निर्वापयेच्छिष्यान् पदे चैशे नियोजयेत् निनयेत् सिद्धिमार्गे वा साधकं देशिकोत्तमः

அவர்களின் மாசுகளை விதிப்படி ‘எரித்து’ பின்னர் சீடர்களை ‘அமைதிப்படுத்தி/குளிர்வித்து’ ஈச-பதத்தில் நியமிக்க வேண்டும். அல்லது சிறந்த தேசிகர் சாதகனை சித்தி-மார்க்கத்தில் நடத்த வேண்டும்.

Verse 74

एवमेवाधिकारस्थो गृही कर्मण्यतन्द्रितः आत्मानं शोधयंस्तिष्ठेद् यावद्रागक्षयो भवेत्

அவ்வாறே, தன் அதிகாரத்தில் நிலைபெற்ற இல்லறத்தான், கர்மத்தில் சோர்வின்றி இருந்து, தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டே ராகம் க்ஷயமாகும் வரை நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 75

क्षीणरागमथात्मानं ज्ञात्वा संशुद्धिकिल्विषः आरोप्य पुत्रे शिष्ये वा ह्य् अधिकारन्तु संयमी

தன் ராகம் க்ஷீணித்ததையும், பாவங்கள் தூய்மையடைந்ததையும் அறிந்த பின், தன்னடக்கமுடையவன் அதிகாரத்தை மகனுக்கோ சீடனுக்கோ ஏற்றி (ஒப்படைத்து) வழங்க வேண்டும்.

Verse 76

दग्ध्वा मायामयं पाशं प्रव्रज्य स्वात्मनि स्थितः शरीरपातमाकाङ्क्षन्नासीताव्यक्तलिङ्गवान्

மாயாமயமான பாசத்தை எரித்துவிட்டு, பிரவ்ரஜ்யை ஏற்று, தன் ஆத்மாவில் நிலைபெற்று, உடல் வீழ்ச்சியை (தேகநிவ்ருத்தியை) விரும்பி, வெளிப்படையான லிங்கச் சின்னமின்றி அவர் அமர்ந்திருந்தார்.