Adhyaya 24

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये आदिमूर्त्यादिपूजाविधिर्नाम त्रयोविंशो ऽध्यायः अथ चतुर्विंशो ऽध्यायः कुण्डनिर्माणादिविधिः नारद उवाच अग्निकार्यं प्रवक्ष्यामि येन स्यात्सर्वकामभाक् चतुरभ्यधिकं विंशमङ्गुलं चतुरस्रकं

இவ்வாறு ஆக்நேய ஆதிமகாபுராணத்தில் ‘ஆதிமூர்த்தி முதலியவற்றின் பூஜாவிதி’ எனும் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது இருபத்துநான்காம் அதிகாரம்—‘குண்ட நிர்மாணம் முதலிய விதி’. நாரதர் கூறினார்: எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் அக்னிகாரியத்தை நான் விளக்குகிறேன். குண்டம் சதுரமாகவும் இருபத்துநான்கு அங்குல அளவாகவும் இருக்க வேண்டும்।

Verse 2

सूत्रेण सूत्रयित्वा तु क्षेत्रं तावत् खनेत्समं खातस्य मेखला कार्या त्यक्त्वा चैवाङ्गुलद्वयं

அளவுக் கயிற்றால் இடத்தை வரையறுத்து, பின்னர் நிலத்தை சமமாகத் தோண்ட வேண்டும். தோண்டிய பகுதியைச் சுற்றி மேகலா (உயர்ந்த விளிம்பு) அமைத்து, இரண்டு அங்குல இடைவெளி விட வேண்டும்।

Verse 3

सत्त्वादिसञ्ज्ञा पूर्वाशा द्वादशाङ्गुलमुच्छ्रिता अष्टाङ्गुला द्व्यङुलाथ चतुरङ्गुलविस्तृता

‘சத்த்வ’ முதலான பெயரால் குறிக்கப்படும் கிழக்கு (முன்) கோடு பன்னிரண்டு அங்குல உயரமாக இருக்க வேண்டும்; பின்னர் முறையே எட்டு, இரண்டு அங்குலம், மேலும் அகலம் நான்கு அங்குலம் என விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 4

योनिर्दशाङ्गुला रम्या षट्चतुर्द्व्यङ्गुलाग्रगा क्रमान्निम्ना तु कर्तव्या पश्चिमाशाव्यवस्थिता

யோனி வடிவ வாய்க்கால் இனிமையாகப் பத்து அங்குல அளவில் செய்யப்பட வேண்டும். அதன் முன்பகுதி முறையே ஆறு, நான்கு, இரண்டு அங்குல அகலமாக இருந்து, மெதுவான இறங்குமுகச் சரிவுடன் மேற்கு நோக்கி அமைக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 5

अश्वत्थपत्रसदृशी किञ्चित् कुण्डे निवेशिता तुर्याङ्गुलायता नालं पञ्चदशाङ्गुलायतं

அதை குண்டத்தில் சிறிதளவு பதிய வைத்து, அரசமர இலை போன்ற வடிவமாகச் செய்ய வேண்டும். அதன் நாழி (குழாய்) நான்கு அங்குல நீளமும், மொத்த நீளம் பதினைந்து அங்குலமும் ஆக வேண்டும்।

Verse 6

मूलन्तु त्र्यङ्गुलं योन्या अग्रं तस्याः षडङ्गुलं लक्षणञ्चैकहस्तस्य द्विगुणं द्विकरादिषु

யோனியில் அடிப்பகம் (மூலம்) மூன்று அங்குலம்; அதன் முன்பகுதி ஆறு அங்குலம் ஆக வேண்டும். ஒருகைத் திருமேனிக்கான அளவுக் குறிப்பு, இருகை முதலிய வடிவங்களில் இரட்டிப்பாகக் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 7

एकत्रिमेखलं कुण्डं वर्तुलादि वदाम्यहं सद्मादिसञ्ज्ञा इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः मलन्तु द्व्यङ्गुलमिति ग,चिह्नितपुस्तकपाठः कुण्डार्धे तु स्थितं सूत्रं कोणे यदतिरिच्यते

ஒரே மேகலையுடைய (ஏக-த்ரி-மேகலா) குண்டத்தின் வட்டம் முதலிய வடிவங்களை நான் விளக்குகிறேன். குண்டத்தின் நடுப்பகுதியில் வைக்கப்படும் நூல் (கயிறு) மூலையை நோக்கி அதிகமாக மீளும் பகுதியே அளவுத் தீர்மானத்தில் கொள்ளத்தக்கது; குறிக்கப்பட்ட கைப்பிரதிகளில் ‘சத்மாதி-ஸஞ்ஞா’ மற்றும் ‘மலம்—இரண்டு அங்குலம்’ போன்ற பாடவேறுபாடுகளும் காணப்படுகின்றன।

Verse 8

तदर्धं दिशि संस्थाप्य भ्रामितं वर्तुलं भवेत् कुण्डार्धं कोणभागार्धं दिशिश्चोत्तरतो वहिः

அந்த அளவின் பாதியை குறிப்பிட்ட திசையில் நிறுவி சுழற்றினால் வட்ட வடிவு உண்டாகும். அந்தப் பாதி அளவே குண்டத்தின் பாதியை நிர்ணயிக்கும்; மேலும் மூலைப்பகுதியின் பாதியும் திசையில்—வெளிப்புறமாக—வடக்குத் திசை நோக்கி அமைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 9

पूर्वपश्चिमतो यत्नाल्लाञ्छयित्वा तु मध्यतः संस्थाप्य भ्रामितं कुण्डमर्धचन्द्रं भवेत् शुभं

கிழக்கு–மேற்கு கோட்டில் கவனமாக குறியிட்டு, பின்னர் மையத்தில் நிறுவி முறையாகத் திருப்பி அமைத்தால் குண்டம் அரைச்சந்திர வடிவம் பெறும்; அது மங்களகரமான அமைப்பு.

Verse 10

पद्माकारे दलानि स्युर्मेखलानान्तु वर्तुले बाहुदण्डप्रमाणन्तु होमार्थं कारयेत् स्रुचं

அதன் இதழ்போன்ற விரிவுகள் தாமரை வடிவில் அமைக்கப்பட வேண்டும்; வளையப் பட்டைகள் (மேகலா) வட்டமாக இருக்க வேண்டும். ஹோமத்திற்காக ஸ்ருச் (ஆஹுதி கரண்டி) முன்கை அளவு (பாஹுதண்டப் பிரமாணம்) படி செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 11

सप्तपञ्चाङ्गुलं वापि चतुरस्रन्तु कारयेत् त्रिभागेन भवेद्गर्तं मध्ये वृत्तं सुशोभनम्

இதனை சதுரமாக அமைக்க வேண்டும்; ஒரு பக்கம் ஏழு அல்லது ஐந்து அங்குல அளவு இருக்க வேண்டும். கர்த்தம் (குழி) மூன்று பகுதிகளாக அமைந்து, நடுவில் அழகிய வட்டப் பகுதி இருக்க வேண்டும்.

Verse 12

तिर्यगूर्ध्वं समं खाताद्वहिरर्धन्तु शोधयेत् अङ्गुलस्य चतुर्थांशं शेषार्धार्धं तथान्ततः

தோண்டிய கோடு/குழியிலிருந்து வெளிப்புறத்தை அகலமாகவும் உயரமாகவும் சமமாகச் சீர்செய்து, வெளிப்புறப் பகுதியை பாதி அளவு வரை திருத்த வேண்டும். பின்னர் ஒரு அங்குலத்தின் நான்கில் ஒரு பகுதியை குறைக்க வேண்டும்; இறுதியில் மீதமுள்ள பகுதியையும் மீண்டும் பாதியாகக் குறைக்க வேண்டும்.

Verse 13

खातस्य मेखलां रम्यां शेषार्धेन तु कारयेत् कण्ठं त्रिभागविस्तारं अङ्गुष्ठकसमायतं

காத (குழி) என்பதற்காக மீதமுள்ள அரை அளவால் அழகிய மேகலையை அமைக்க வேண்டும். கண்டம் மூன்று பங்கு அகலமாகவும், ஒரு அங்குஷ்ட அளவு உயரமாகவும் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 14

सार्धमङ्गुष्ठकं वा स्यात्तदग्रे तु मुखं भवेत् चतुरङ्गुलविस्तारं पञ्चाङ्गुलमथापि वा

அளவு ஒன்றரை அங்குஷ்டமாக இருக்கலாம்; அதன் முன்புறத்தில் முகம் அமைக்க வேண்டும். அகலம் நான்கு அங்குலம், அல்லது மாற்றாக ஐந்து அங்குலம்.

Verse 15

त्रिकं द्व्यङ्गुलकं तत् स्यान्मध्यन्तस्य सुशोभनम् आयामस्तत्समस्तस्य मध्यनिम्नः सुशोभनः

திரிக அளவு இரண்டு அங்குலமாக இருக்க வேண்டும்; அது நடுப்பகுதி மற்றும் இறுதிப்பகுதிக்கு அழகளிக்கும். மொத்த நீளம் சரியான விகிதத்தில் இருக்க, நடுவில் மென்மையான பள்ளம் அழகாகும்.

Verse 16

शुषिरं कण्ठदेशे स्याद्विशेद् यावत् कनीयसी शेषकुण्डन्तु कर्तव्यं यथारुचि विचित्रितं

கண்டப் பகுதியில் சுஷிரம் (வெற்று/துளை) செய்ய வேண்டும்; அது சிறுவிரல் அளவு வரை துளையிடப்பட வேண்டும். பின்னர் மீதமுள்ள குண்டத்தை விருப்பப்படி பலவகை அலங்காரத்துடன் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 17

स्रुवन्तु हस्तमात्रं स्याद्दण्डकेन समन्वितं वटुकं द्व्यङ्गुलं वृत्तं कर्तव्यन्तु सुशोभनं

ஸ்ருவம் (ஆஹுதி கரண்டி) கைநீளமாகவும் கைப்பிடியுடன் (தண்டம்) கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டும். அதன் வட்டுகம் (கிண்ணம்) வட்டமாக, இரண்டு அங்குல அளவில், அழகாகச் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 18

कुण्डकेन समन्वितमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः कण्ठकं द्व्यङ्गुलमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः चन्द्राभं द्व्यङ्गुलमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः गोपदन्तु यथा मग्नमल्पपङ्के तथा भवेत् उपलिप्य लिखेद्रेखामङ्गुलां वज्रनासिकां

(பாடாந்தரங்கள்— ஒரு குறிக்கப்பட்ட பிரதியில் ‘குண்டகத்துடன் கூடியது’; அதே பிரதியில் ‘கண்டகம் இரண்டு அங்குலம்’; மற்றொன்றில் ‘சந்திராபம் இரண்டு அங்குலம்’ என உள்ளது.) ‘கோபத’ முத்திரை சிறிது சேற்றில் மூழ்கிய மாட்டுக் கால் தடம் போல இருக்க வேண்டும். மேற்பரப்பை பூசி, வஜ்ரநாசிகை (வஜ்ர வடிவ கூர்முனை) கொண்டு ஒரு அங்குல அகலமான வழிகாட்டுக் கோட்டை வரைய வேண்டும்।

Verse 19

सौम्याग्रा प्रथमा तस्यां रेखे पूर्वमुखे तयोः मध्ये तिस्रस् तथा कुर्याद्दक्षिणादिक्रमेण तु

அந்த அமைப்பில் முதல் கோட்டின் முனை சௌம்ய (வட) திசை நோக்கி இருக்க வேண்டும். அந்த இரு கோடுகளும் கிழக்கு நோக்கி அமைய வேண்டும். அவற்றின் நடுவில் தென் திசையிலிருந்து வரிசையாக மேலும் மூன்று கோடுகளையும் அதேபோல் வரைய வேண்டும்।

Verse 20

एवमुल्लिख्य चाभ्युक्ष्य प्रणवेन तु मन्त्रवित् विष्टरं कल्पयेत्तेन तस्मिन् शक्तिन्तु वैष्णवीं

இவ்வாறு வரைந்து, அப்யுக்ஷணம் (புனித நீர் தெளித்தல்) செய்து, மந்திரம் அறிந்தவர் பிரணவம் (ஓம்) மூலம் விஷ்டரம் (ஆசனம்/வேதி) அமைக்க வேண்டும்; அதில் வைஷ்ணவீ சக்தியை ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும்।

Verse 21

अलं कृत्वा मूर्तिमतीं क्षिपेदग्निं हरिं स्मरन् प्रादेशमात्राः समिधो दत्वा परिसमुह्य तं

அமைப்பை முழுமையாக்கி, மூர்த்திமதியாக (தெளிவான வடிவுடன்) செய்து, ஹரியை நினைத்து அக்னியை நிறுவி/எரியச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஒரு பிரதேச அளவு (ஒரு சாண்) நீளமான சமிதைகளை அளித்து, அந்த (அக்னி/இடம்) அனைத்துப் புறமும் ஒழுங்காகச் சேர்த்து அமைக்க வேண்டும்।

Verse 22

दर्भैस्त्रिधा परिस्तीर्य पूर्वादौ तत्र पात्रकं आसादयेदिध्मवह्नी भूमौ च श्रुक्श्रुवद्वयं

கிழக்கிலிருந்து தொடங்கி தர்பைப் புல்லை மூன்று அடுக்குகளாகப் பரப்ப வேண்டும். அங்கே பாத்திரத்தை நிறுவ வேண்டும்; மேலும் தரையில் இத்மம் (விறகு) மற்றும் அக்னி, அதோடு ஸ்ருக்-ஸ்ருவ எனும் இரு ஆஹுதி கரண்டிகளையும் வைக்க வேண்டும்।

Verse 23

आज्यस्थाली चरुस्थाली कुशाज्यञ्च प्रणीतया प्रोक्षयित्वा प्रोक्षणीञ्च गृहीत्वापूर्य वारिणा

ப்ரணீதாஜலத்தால் ஆஜ்யஸ்தாலி, சருஸ்தாலி மற்றும் குசா-நெய்யைத் தெளித்து, பின்னர் ப்ரோக்ஷணீ பாத்திரத்தை எடுத்து நீரால் நிரப்ப வேண்டும்।

Verse 24

पवित्रान्तर्हिते हस्ते परिश्राव्य च तज्जलं प्राङ्नीत्वा प्रोक्षणीपात्रण् ज्योतिरग्रे निधाय च

பவித்ரம் அணிந்த கையால் அந்த நீரை வடிகட்டி/சொட்டச் செய்து, கிழக்கு நோக்கி ப்ரோக்ஷணீ பாத்திரத்தை எடுத்துச் சென்று புனித அக்கினி (ஜ்யோதி) முன் வைக்க வேண்டும்।

Verse 25

तदद्भिस्त्रिश् च सम्प्रोक्ष्य इद्ध्मं विन्यस्य चाग्रतः प्रणीतायां सुपुष्पायां विष्णुं ध्यात्वोत्तरेण च

அந்த நீரால் மூன்று முறை நன்கு தெளித்து, முன்புறம் இத்துமம் (சமிதை) வைத்து; அழகிய மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ப்ரணீதாஜலத்தில் விஷ்ணுவைத் தியானித்து அடுத்த விதியை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 26

आज्यस्थालीमथाज्येन सम्पूर्याग्रे निधाय च सम्प्लवोत्पवनाभ्यान्तु कुर्यादाज्यस्य संस्कृतिं

பின்னர் ஆஜ்யஸ்தாலியை நெய்யால் நிரப்பி முன் வைத்து, ‘ஸம்ப்லவ’ மற்றும் ‘உத்பவன’ எனும் இரு செயல்களால் நெய்யின் ஸம்ஸ்காரத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 27

अखण्डिताग्रौ निर्गर्भौ कुशौ प्रादेशमात्रकौ ताभ्यामुत्तानपाणिभ्यामङ्गुष्ठानामिकेन तु

முனை முறியாத, முடிச்சில்லாத, பிராதேச அளவுள்ள இரண்டு குசா தண்டுகளை—கைகளை மேல்நோக்க வைத்துப் பெருவிரல் மற்றும் மோதிர விரலால் பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 28

आज्यं तयोस्तु सङ्गृह्य द्विर्नीत्वा त्रिरवाङ्क्षिपेत् स्रुक्स्रुवौ चापि सङ्गृह्य ताभ्यां प्रक्षिप्य वारिण

அவ்விரு (ஸ்ருக்‑ஸ்ருவ) கரண்டிகளிலிருந்தும் நெய்யைச் சேர்த்து இருமுறை எடுத்து, மூன்று முறை கீழ்நோக்கி ஊற்ற வேண்டும். பின்னர் ஸ்ருக், ஸ்ருவ ஆகியவற்றையும் சேர்த்து நீரால் கழுவ வேண்டும்.

Verse 29

रुद्रनासिकामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः वक्त्रनासिकामिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः आद्यं तयोस्तु सम्पूज्य त्रीन् वारानूर्ध्वमुत्क्षिपेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रतप्य दर्भैः सम्मृज्य पुनः प्रक्ष्याल्य चैव हि निष्टप्य स्थापयित्वा तु प्रणवेनैव साधकः

அதைச் சூடாக்கி தர்பைப் புல்லால் துடைத்து மீண்டும் கழுவ வேண்டும்; பின்னர் நன்கு உலர்த்தி உரிய இடத்தில் வைக்க வேண்டும். சாதகன் பிரணவமான ‘ஓம்’ ஒன்றினாலேயே (செயலை நிறைவு/புனிதப்படுத்தல்) செய்ய வேண்டும். (பாடாந்தரம்: ‘ருத்ரநாசிகா’/‘வக்த்ரநாசிகா’; மேலும்—முதலில் இரண்டையும் பூஜித்து முதலதைக் மூன்று முறை மேலே உயர்த்த வேண்டும்.)

Verse 30

प्रणवादिनमोन्तेन पश्चाद्धोमं समाचरेत् गर्भाधानादिकर्माणि यावदंशव्यवस्थया

பிரணவத்தால் தொடங்கும் நமஸ்கார மந்திரத்தை நிறைவு செய்த பின், முறையாக ஹோமத்தைச் செய்ய வேண்டும். கர்ப்பாதானம் முதலிய கர்மங்களை நிர்ணயிக்கப்பட்ட அங்கப் பிரிவு மற்றும் வரிசைப்படி நடத்த வேண்டும்.

Verse 31

नामान्तं व्रतबन्धान्तं समावर्तावसानकम् अधिकारावसानं वा कर्यादङ्गानुसारतः

நியமிக்கப்பட்ட அங்கங்களின்படி நிறைவு கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்—நாமகரணத்தின் முடிவில், அல்லது வ்ரதபந்தத்தின் முடிவில், அல்லது சமாவர்த்தனத்தின் முடிவில், அல்லது தன் அதிகாரகாலம் நிறைவுறும் போது.

Verse 32

प्रणवेनोपचारन्तु कुर्यात्सर्वत्र साधकः अङ्गैर् होमस्तु कर्तव्यो यथावित्तानुसारतः

சாதகன் எல்லா சடங்குகளிலும் பிரணவமான ‘ஓம்’ கொண்டு உபசாரப் பூஜையைச் செய்ய வேண்டும். ஹோமம் நிர்ணயிக்கப்பட்ட அங்கங்களுடன், தன் வசதிக்கேற்ப நடத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 33

गर्भादानन्तु प्रथमं ततः पुंसवनं स्मृतम् सीमन्तोन्नयनं जातकर्म नामान्नप्राशनम्

முதலில் கர்ப்பாதானம் என்னும் ஸம்ஸ்காரம்; அடுத்தது புஂஸவனம் என்று ஸ்மரிக்கப்படுகிறது. பின்னர் சீமந்தோன்னயனம்; அதன் பின் ஜாதகர்மம், நாமகரணம், மற்றும் அன்னப்ராசனம் (முதல் திட உணவு).

Verse 34

चूडकृतिं व्रतबन्धं वेदव्रतान्यशेषतः समावर्तनं पत्न्या च योगश्चाथाधिकारकः

சூடாகரணம், விரதபந்தம் (உபநயனம்/விரத தீட்சை), எல்லா வைதிக விரதங்களின் முழு அனுஷ்டானம், சமாவர்த்தனம், மேலும் மனைவியுடன் யோக ஒழுக்கம்—இவையே அடுத்த கடமைகளுக்கான அதிகாரத்தை அளிக்கும்.

Verse 35

हृदादिक्रमतो ध्यात्वा एकैकं कर्म पूज्य च अष्टावष्टौ तु जुहुयात् प्रतिकर्माहुतीः पुनः

இதயம் முதலான வரிசையில் (ந்யாஸம் முதலியவை) தியானித்து, ஒவ்வொரு கர்மத்தையும் தனித்தனியாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் எட்டு-எட்டு ஆக ஆஹுதிகளை அளித்து, ஒவ்வொரு கர்மத்திற்குரிய ஆஹுதிகளை மீண்டும் ஒருமுறை மறுபடியும் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 36

पूर्णाहुतिं ततो दद्यात् श्रुचा मूलेन साधकः वौषडन्तेन मन्त्रेण प्लुतं सुस्वरमुच्चरन्

பின்னர் சாதகர் ஸ்ருவா (ஆஹுதி கரண்டி) கொண்டு மூலமந்திரத்தால் பூர்ணாஹுதியை அளிக்க வேண்டும். ‘வௌஷட்’ என்று முடியும் மந்திரத்தை ப்லுதமாக (நீட்டித்து) இனிய ஸ்வரத்தில் உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 37

विष्णोर्वह्निन्तु संस्कृत्य श्रपयेद्वैष्णवञ्चरुम् आराध्य स्थिण्डिले विष्णुं मन्त्रान् संस्मृत्य संश्रपेत्

விஷ்ணுவிற்காக அக்னியை ஸம்ஸ்கரித்து வைஷ்ணவ சரு (யாக அன்னக் கஞ்சி/கீர்) சமைக்க வேண்டும். ஸ்திண்டில (வேதி/மண்டலம்) மீது விஷ்ணுவை ஆராதித்து, விதிக்கப்பட்ட மந்திரங்களை நினைத்து முறையாக அதை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 38

आसनादिक्रमेणैव साङ्गावरणमुत्तमम् गन्धपुष्पैः समभ्यर्च्य ध्याता देवं सुरोत्तमम्

ஆசனம் முதலான விதிக்கிரமப்படி, தேவனின் அங்கங்களும் ஆவரணத் தெய்வங்களும் உடன் சிறந்த பூஜை செய்ய வேண்டும். நறுமணம், மலர்களால் முறையாக அர்ச்சித்து சுரோத்தம தேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 39

आधायेध्ममथाघारावाज्यावग्नीशसंस्थितौ नियुज्य स्थापयित्वेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः देवव्रतान्यशेषत इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः योगश्चाथाधिकारत इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः मन्त्रान् सन्तर्प्य संत्रपेत् इति ख, घ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः वायव्यनैरृताशादिप्रवृत्तौ तु यथाक्रमम्

முதலில் இத்மம் (சமித்துகள்) வைத்து, அக்னீசனின் நிலைமையின்படி நெய்யின் இரண்டு ஆகாரங்களை உரிய இடங்களில் அமைத்து, செயல்களை நியமித்து வரிசையாக நிறுவ வேண்டும். பின்னர் எல்லா தேவவிரதங்களையும் முழுமையாகக் கடைப்பிடித்து, தகுதிக்கேற்ப யோகத்தைச் செய்ய வேண்டும்; மந்திரங்களைத் திருப்திப்படுத்தி, வாயவ்யம், நைர்ருதம் முதலான திசைச் சார்ந்த கர்மங்களில் முறையே ஈடுபட வேண்டும்.

Verse 40

आज्यभागौ ततो हुत्वा चक्षुषी दक्षिणोत्तरे मध्येथ जुहुयात्सर्वमन्त्रानर्चाक्रमेण तु

பின்னர் நெய்யின் இரண்டு ஆஜ்யபாகங்களை ஹோமம் செய்து, நடுவில் வலது-இடது என ‘சக்ஷுஷீ’ என்ற இரு ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும். அதன் பின் அர்ச்சாகிரமப்படி எல்லா மந்திரங்களுக்கும் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்.

Verse 41

आज्येन तर्पयेन्मूर्तेर्दशांशेनाङ्गहोमकम् शतं सहस्रं वाज्याद्यैः समिद्भिर्वा तिलैः सह

நெய்யால் தேவமூர்த்திக்கு தர்ப்பணம் செய்து, முதன்மை எண்ணிக்கையின் பத்தில் ஒன்றால் அங்கஹோமம் செய்ய வேண்டும். நெய் முதலியவற்றால், அல்லது சமித்துகளால், அல்லது எள்ளுடன் சேர்த்து—நூறு அல்லது ஆயிரம் ஆஹுதிகள் அளிக்கலாம்.

Verse 42

समाप्यार्चान्तु होमान्तां शुचीन् शिष्यानुपोषितान् आहूयाग्रे निवेश्याथ ह्य् अस्त्रेण प्रोक्षयेत् पशून्

ஹோமம் முடியும் வரை அர்ச்சனையை முறையாக நிறைவு செய்து, தாம் பராமரித்து பயிற்றுவித்த தூய சீடர்களை அழைத்து முன் அமரச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் அஸ்திர மந்திரத்தால் புனித நீரை விலங்குகளின் மீது தெளித்து சுத்திகரிக்க வேண்டும்.

Verse 43

शिष्यानात्मनि संयोज्य अविद्याकर्मबन्धनैः लिङ्गानुवृत्तश् चैतन्यं सह लिङ्गेन पाशितम्

அவித்யா மற்றும் கர்மப் பந்தங்களால் சீடர்களை ஆத்மாவில் இணைத்தால், லிங்கம் (சூக்ஷ்ம உடல்) பின்பற்றும் சைதன்யம் அந்த லிங்கத்தோடு கட்டுப்படும்.

Verse 44

ध्यानमार्गेन सम्प्रोक्ष्य वायुवीजेन शोधयेत् ततो दहनवीजेन सृष्टिं ब्रह्माण्डसञ्ज्ञिकाम्

தியான மார்க்கத்தால் (களம்/உடல்) விதிப்படி ப்ரோட்சணம் செய்து, வாயு-பீஜத்தால் அதைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்; பின்னர் தஹன (அக்னி)-பீஜத்தால் ‘பிரஹ்மாண்டம்’ எனப்படும் படைப்பை உருவாக்க வேண்டும்.

Verse 45

निर्दग्धां सकलां ध्यायेद्भस्मकूटनिभस्थिताम्

அதை முழுவதும் எரிந்து, சாம்பல் குவியல்போல் நிலைத்திருப்பதாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 46

प्लावयेद्वारिणा भस्म संसारं वार्मयंस्मरेतप्_२४०४५च्द्तत्र शक्तिं न्यसेत् पश्चात् पार्थिवीं बीजसञ्ज्ञिकाम् तन्मात्राभिः समस्ताभिः संवृतं पार्थिवं शुभम्

சாம்பலை நீரால் நனைத்து, உலகத்தை நீர்மயமாக நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அங்கே முதலில் சக்தியை ந்யாசம் செய்து, பின்னர் பீஜம் எனக் குறிக்கப்படும் ப்ருதிவி-தத்துவத்தை நிறுவ வேண்டும். இவ்வாறு எல்லா தன்மாத்திரைகளாலும் மூடப்பட்ட சுபமான ப்ருதிவி-தத்துவம் நிலைபெறும்.

Verse 47

अण्डन्तदुद्भवन्ध्यायेत्तदाधारन्तदात्मकम् तन्मध्ये चिन्तयेन्मूर्तिं पौरुषीं प्रणवात्मिकाम्

பிரஹ்மாண்டத்தையும் அது எதிலிருந்து தோன்றுகிறதோ—அதன் ஆதாரமும் அதன் சாரமுமான அதையும்—தியானிக்க வேண்டும். அதன் நடுவில் பிரணவ (ஓம்) இயல்புடைய புருஷ-மூர்த்தியைச் சிந்திக்க வேண்டும்.

Verse 48

लिङ्गं सङ्क्रामयेत् पश्चादात्मस्थं पूर्वसंस्कृतम् विभक्तेन्द्रियसंस्थानं क्रमाद् वृद्धं विचिन्तयेत्

பின்னர் முன்பே சுத்திகரிக்கப்பட்ட சூக்கும உடல் (லிங்கம்) ஆத்மாவில் நிலைபெறச் செய்ய வேண்டும். அதன் பிரிக்கப்பட்ட இந்திரிய அமைப்பும் படிப்படியாகும் வளர்ச்சியும் வரிசையாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 49

ततोण्डमब्दमेकं तु स्थित्वा द्विशकलीकृतम् समिद्भिर्वा तिलैस् तथा इति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः सह लिङ्गेन दर्शितमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः संसारञ्चाक्षयं स्मरेदिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः स्थण्डिले पूर्वसंस्कृतमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः द्यावापृथिव्यौ शकले तयोर्मध्ये प्रजापतिम्

பின்னர் அண்டத்தில் ஒரு வருடம் தங்கி அது இரண்டு பாதிகளாகப் பிரிந்தது. சமித் அல்லது எள்ளால் ஹோமம் செய்து, அந்த இரு பாதிகளையும் வானமும் பூமியும் எனத் தியானித்து, அவற்றின் நடுவில் பிரஜாபதியை நினைந்து தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 50

जातं ध्यात्वा पुनः प्रोक्ष्य प्रणवेन तु संश्रितम् मन्त्रात्मकतनुं कृत्वा यथान्यासं पुरोदितम्

உருவானதைத் தியானித்து மீண்டும் ப்ரோட்சணம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் பிரணவம் (ஓம்) மீது சார்ந்து, முன் கூறிய ந்யாசப்படி அதை மந்திரமய உடலாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 51

विष्णुर्हस्तं ततो मूर्ध्नि दत्वा ध्यात्वा तु वैष्णवम् एवमेकं बहून् वापि जनित्वा ध्यानयोगतः

பின்னர் விஷ்ணு தலைச்சிகரத்தில் கை வைத்து வைஷ்ணவ ரூபம்/மந்திரத்தைத் தியானிக்கிறார்; இவ்வாறு தியானயோகத்தின் மூலம் ஒன்றையோ பலவற்றையோ வெளிப்படுத்துகிறார்.

Verse 52

करौ सङ्गृह्य मूलेन नेत्रे बद्ध्वा तु वाससा नेत्रमन्त्रेण मन्त्री तान् सदनेनाहतेन तु

மணிக்கட்டின் அடிப்பகுதியில் கைகளைப் பிடித்து, துணியால் கண்களை கட்டி, மந்திரவாதி நேத்ர மந்திரத்தை ஜபித்தபடி தண்டால் (சதனாஹத) அவர்களைத் தாக்க/அழுத்த வேண்டும்.

Verse 53

कृतपूजो गुरुः सम्यक् देवदेवस्य तत्त्ववान् शिष्यान् पुष्पाञ्जलिभृतः प्राङ्मुखानुपवेशयेत्

வழிபாட்டை முறையாக நிறைவேற்றிய பின், தேவர்களின் தேவனின் தத்துவத்தை அறிந்த குரு, மலரஞ்சலி ஏந்திய சீடர்களை கிழக்குநோக்க அமரச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 54

अर्चयेयुश् च तेप्येवम्प्रसूता गुरुणा हरिम् क्षिप्त्वा पुष्पाञ्जलिं तत्र पुष्पादिभिरनन्तरम्

அவர்களும் குருவால் இவ்வாறு போதிக்கப்பட்டபின் ஹரியை வழிபட வேண்டும்; அங்கு மலரஞ்சலியைச் செலுத்தி, பின்னர் உடனே மலர் முதலிய காணிக்கைகளால் அடுத்த வழிபாட்டைத் தொடர வேண்டும்।

Verse 55

अमन्त्रमर्चनं कृत्वा गुरोः पादार्चनन्ततः विधाय दक्षिणां दद्यात् सर्वस्वं चार्धमेव वा

மந்திரமின்றி வழிபாடு செய்து, பின்னர் குருவின் திருவடிகளைப் பூஜித்து, தக்ஷிணையை ஏற்பாடு செய்து அளிக்க வேண்டும்—முழுச் செல்வமோ அல்லது குறைந்தது பாதியோ।

Verse 56

गुरुः संशिक्षयेच्छिष्यान् तैः पूज्यो नामभिर्हरिः विश्वक्सेनं यजेदीशं शङ्खचक्रगदाधरम्

குரு சீடர்களை முழுமையாகப் பயிற்றுவிக்க வேண்டும்; சீடர்கள் ஹரியை அவரது திருநாமங்களால் வழிபட வேண்டும். சங்கு-சக்கரம்-கதை ஏந்திய ஈசன் விஷ்வக்சேனனையும் யஜனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 57

तज्जपन्तञ्च तर्जन्या मण्डलस्थं विसर्जयेत्

அந்த மந்திரத்தை ஜபித்துக்கொண்டே, சுட்டுவிரலால் மண்டலத்தில் நிறுவப்பட்ட (ஆஹூத தத்துவத்தை) விடுவித்து விஸர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 58

विष्णुनिर्माल्यमखिलं विष्वक्सेनाय चार्पयेत् प्रणीताभिस् तथात्मानमभिषिच्य च कुण्डगं

விஷ்ணுவின் முழு நிர்மால்யத்தையும் விஷ்வக்சேனருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மேலும் பிரணீத (அபிமந்திரிக்கப்பட்ட) நீரால் தன்னையும் குண்டப் பாத்திரத்தையும் அபிஷேகம் செய்து தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 59

वह्निमात्मनि संयोज्य विष्वक्सेनं विसर्जयेत् बुभुक्षुः सर्वमाप्नोति मुमुक्षुर् लीयते हरौ

அக்னியை தன்னுள் ஒன்றாக்கி விஷ்வக்சேனரை விதிப்படி விடுவிக்க வேண்டும். போகத்தை நாடுபவன் அனைத்தையும் பெறுவான்; மோட்சத்தை நாடுபவன் ஹரியில் லயமடைவான்.