Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation
सर्वसंगपरित्यागी मैथुनेयस्तु वर्त्तते । स चंडालसमो ज्ञेयः सर्ववर्णबहिष्कृतः ॥ ८० ॥
sarvasaṃgaparityāgī maithuneyastu varttate | sa caṃḍālasamo jñeyaḥ sarvavarṇabahiṣkṛtaḥ || 80 ||
सर्वसङ्गपरित्यागी अपि यदि मैथुनेयत्वेन वर्तते, स चाण्डालसमो ज्ञेयः, सर्ववर्णैः बहिष्कृतः।
Sanatkumara (teaching Narada in a dharma-instruction context)
Vrata: none
Primary Rasa: raudra
Secondary Rasa: bhayanaka
It states that external renunciation is incomplete without mastery over sensual craving; indulgence in maithuna undermines the very aim of vairagya and dharma, making one spiritually unfit for higher practice.
Bhakti requires inner purity and steadiness of mind; uncontrolled desire scatters attention and weakens vows, japa, and worship—so the verse stresses self-restraint as a support for sincere devotion.
It primarily reflects dharma-śāstra style discipline rather than a specific Vedāṅga; the practical takeaway is sadācāra—ethical conduct and restraint as prerequisites for effective ritual practice and spiritual study.