
Kapālamocana: The Cutting of Brahmā’s Fifth Head, Śiva’s Kāpālika Vow, and Purification in Vārāṇasī
अस्योत्तरभागस्य शैवयोगप्रधानप्रसङ्गे ब्रह्मा ईश्वरमायया मोहितः स्वप्राधान्यं प्रतिजानीते, नारायणांशावतारेण सह विवादं करोति। चत्वारो वेदाः साक्ष्यं दत्त्वा अविनाशि तत्त्वं महेश्वर इति निवेदयन्ति, तथापि ब्रह्मणो मोहः न निवर्तते। ततः महाज्योतिः प्रादुर्भवति, नीललोहितः प्रकटते, कालभैरवः ब्रह्मणः पञ्चमं शिरः छित्त्वा ब्रह्महत्यादोषं जनयति। ब्रह्मा अन्तःयोगमण्डले महादेवं महादेवीं च ददर्श, सोमाष्टक-शतरुद्रीयादिभिः स्तुत्वा क्षमां लभते, उपदेशं च। शिवः लोकशिक्षार्थं कपालधारणं भिक्षुव्रतं च आज्ञातः, ब्रह्महत्यारूपपापेन सह वाराणसीं यावत् गच्छति। विष्णुलोके विश्वक्सेनसंघर्षे स हतः, विष्णुः रक्तभिक्षां ददाति, तथापि कपालं न पूर्यते; अन्ते वाराणसीं प्रति निर्देशः। वाराणसीप्रवेशे ब्रह्महत्या पातालं पतति, शिवः कपालं कपालमोचनतीर्थे न्यस्य पापनाशकं तीर्थं स्थापयति। फलश्रुतौ स्मरण-स्नान-पाठैः पापनाशः, मरणकाले परज्ञानलाभश्च कथ्यते।
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे त्रिशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं देवेन रुद्रेण शङ्करेणामितौजसा / कपालं ब्रह्मणः पूर्वं स्थापितं देहजं भुवि
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे एकत्रिंशोऽध्यायः। ऋषय ऊचुः—कथं देवेन रुद्रेण शङ्करेणामितौजसा ब्रह्मणो देहजं कपालं पूर्वं भुवि स्थापितम्।
Verse 2
सूत उवाच शृणुध्वमृषयः पुण्यां कथां पापप्रणाशनीम् / माहात्म्यं देवदेवस्य महादेवस्य धीमतः
सूत उवाच—शृणुध्वं ऋषयः पुण्यां कथां पापप्रणाशनीम्; देवदेवस्य धीमतः महादेवस्य माहात्म्यम्।
Verse 3
पुरा पितामहं देवं मेरुशृङ्गे महर्षयः / प्रोचुः प्रणम्य लोकादिं किमेकं तत्त्वमव्ययम्
पुरा मेरुशृङ्गे महर्षयः लोकादिं देवं पितामहं प्रणम्य प्रोचुः—किमेकं तत्त्वमव्ययम्।
Verse 4
स मायया महेशस्य मोहितो लोकसंभवः / अविज्ञाय परं भावं स्वात्मानं प्राह धर्षिणम्
स मायया महेशस्य मोहितो लोकसंभवः । अविज्ञाय परं भावं स्वात्मानं प्राह धर्षिणम् ॥
Verse 5
अहं धाता जगद्योनिः स्वयंभूरेक ईश्वरः / अनादिमत्परं ब्रह्म मामभ्यर्च्य विमुच्यते
अहं धाता जगद्योनिः स्वयंभूरेक ईश्वरः । अनादिमत्परं ब्रह्म मामभ्यर्च्य विमुच्यते ॥
Verse 6
अहं हि सर्वदेवानां प्रवर्तकनिवर्तकः / न विद्यते चाभ्यधिको मत्तो लोकेषु कश्चन
अहं हि सर्वदेवानां प्रवर्तकनिवर्तकः । न विद्यते चाभ्यधिको मत्तो लोकेषु कश्चन ॥
Verse 7
तस्यैवं मन्यमानस्य जज्ञे नारायणांशजः / प्रोवाच प्रहसन् वाक्यं रोषताम्रविलोचनः
तस्यैवं मन्यमानस्य जज्ञे नारायणांशजः । प्रोवाच प्रहसन् वाक्यं रोषताम्रविलोचनः ॥
Verse 8
किं कारणमिदं ब्रह्मन् वर्तते तव सांप्रतम् / अज्ञानयोगयुक्तस्य न त्वेतदुचितं तव
किं कारणमिदं ब्रह्मन् वर्तते तव सांप्रतम् । अज्ञानयोगयुक्तस्य न त्वेतदुचितं तव ॥
Verse 9
अहं धाता हि लोकानां यज्ञो नारायणः प्रभुः / न मामृते ऽस्य जगतो जीवनं सर्वदा क्वचित्
अहमेव लोकानां धाता, यज्ञोऽहं नारायणः प्रभुः। मया विना न कदाचिदपि कुतश्चिदस्य जगतो जीवनं भवति॥
Verse 10
अहमेव परं ज्योतिरहमेव परा गतिः / मत्प्रेरितेन भवता सृष्टं भुवनमण्डलम्
अहमेव परं ज्योतिः, अहमेव परा गतिः। मत्प्रेरितेन त्वया सृष्टं भुवनमण्डलं समस्तम्॥
Verse 11
एवं विवदतोर्मोहात् परस्परजयैषिणोः / आजग्मुर्यत्र तौ देवौ वेदाश्चत्वार एव हि
एवं तयोर्देवयोर्मोहात् परस्परजयैषिणोः विवादतः, यत्र तौ स्थितौ तत्रैव वेदाश्चत्वारोऽपि आजग्मुः॥
Verse 12
अन्वीक्ष्य देवं ब्रह्माणं यज्ञात्मानं च संस्थितम् / प्रोचुः संविग्नहृदया याथात्म्यं परमेष्ठिनः
देवं ब्रह्माणं यज्ञात्मानं च संस्थितमन्वीक्ष्य, संविग्नहृदया वेदाः परमेष्ठिनो याथात्म्यं प्रोचुः॥
Verse 13
ऋग्वेद उवाच यस्यान्तः स्थानि भूतानि यस्मात्सर्वं प्रवर्तते / यदाहुस्तत्परं तत्त्वं स देवः स्यान्महेश्वरः
ऋग्वेद उवाच—यस्यान्तःस्थानी भूतानि यस्मात्सर्वं प्रवर्तते। यदाहुः परं तत्त्वं स देवः स्यान्महेश्वरः॥
Verse 14
यजुर्वेद उवाच यो यज्ञैरखिलैरीशो योगेन च समर्च्यते / यमाहुरीश्वरं देवं स देवः स्यात् पिनाकधृक्
यजुर्वेद उवाच—योऽसौ ईशोऽखिलयज्ञैः सम्यगर्च्यते, योगेन च समर्च्यते; यं देवं ईश्वरमिति आहुः, स एव देवः पिनाकधृक् (शिवः) स्यात्।
Verse 15
सामवेद उवाच येनेदं भ्राम्यते चक्रं यदाकाशान्तरं शिवम् / योगिभिर्विद्यते तत्त्वं महादेवः स शङ्करः
सामवेद उवाच—येनैतच्चक्रं भ्राम्यते, यदाकाशान्तरं शिवं; योगिभिर्विद्यते यत्तत्त्वं, स महादेवः स शङ्करः।
Verse 16
अथर्ववेद उवाच यं प्रपश्यन्ति योगेशं यतन्तो यतयः परम् / महेशं पुरुषं रुद्रं स देवो भगवान् भवः
अथर्ववेद उवाच—यं योगेशं परं पश्यन्ति यतन्तो यतयः; महेशं पुरुषं रुद्रं—स देवो भगवान् भवः (शिवः)।
Verse 17
एवं स भगवान् ब्रह्मा वेदानामीरितं शुभम् / श्रुत्वाह प्रहसन् वाक्यं विश्वात्मापि विमोहितः
एवं स भगवान् ब्रह्मा वेदानामीरितं शुभं श्रुत्वा, प्रहसन् वाक्यमाह; विश्वात्मापि स क्षणं विमोहित इवाभवत्।
Verse 18
कथं तत्परमं ब्रह्म सर्वसङ्गविवर्जितम् / रमते भार्यया सार्धं प्रमथैश्चातिगर्वितैः
कथं तत्परमं ब्रह्म सर्वसङ्गविवर्जितं, भार्यया सार्धं प्रमथैश्चातिगर्वितैः सह रमते?
Verse 19
इतिरिते ऽथ भगवान् प्रणवात्मा सनातनः / अमूर्तो मूर्तिमान् भूत्वा वचः प्राह पितामहम्
इतिरीतेऽथ भगवान् प्रणवात्मा सनातनः । अमूर्तो मूर्तिमान् भूत्वा वचः प्राह पितामहम् ॥
Verse 20
प्रणव उवाच न ह्येष भगवान् पत्न्या स्वात्मनो व्यतिरिक्तया / कदाचिद् रमते रुद्रस्तादृशो हि महेश्वरः
प्रणव उवाच— न ह्येष भगवान् पत्न्या स्वात्मनो व्यतिरिक्तया । कदाचिद् रमते रुद्रस्तादृशो हि महेश्वरः ॥
Verse 21
अयं स भगवानीशः स्वयञ्ज्योतिः सनातनः / स्वानन्दभूता कथिता देवी नागन्तुका शिवा
अयं स भगवानीशः स्वयञ्ज्योतिः सनातनः । स्वानन्दभूता कथिता देवी नागन्तुका शिवा ॥
Verse 22
इत्येवमुक्ते ऽपि तदा यज्ञमूर्तेरजस्य च / नाज्ञानमगमन्नाशमीश्वरस्यैव मायया
इत्येवमुक्तेऽपि तदा यज्ञमूर्तेरजस्य च । नाज्ञानमगमन्नाशमीश्वरस्यैव मायया ॥
Verse 23
तदन्तरे महाज्योतिर्विरिञ्चो विश्वभावनः / प्रापश्यदद्भुतं दिव्यं पूरयन् गगनान्तरम्
तदन्तरे महाज्योतिर्विरिञ्चो विश्वभावनः । प्रापश्यदद्भुतं दिव्यं पूरयन् गगनान्तरम् ॥
Verse 24
तन्मध्यसंस्थं विमलं मण्डलं तेजसोज्ज्वलम् / व्योममध्यगतं दिव्यं प्रादुरासीद् द्विजोत्तमाः
तन्मध्यसंस्थं विमलं मण्डलं तेजसोज्ज्वलम् । व्योममध्यगतं दिव्यं प्रादुरासीद् द्विजोत्तमाः ॥
Verse 25
स दृष्ट्वा वदनं दिव्यं मूर्ध्नि लोकपितामहः / तेन तन्मण्जलं घोरमालोकयदनिन्दितम्
स दृष्ट्वा वदनं दिव्यं मूर्ध्नि लोकपितामहः । तेन तन्मण्डलं घोरमालोकयदनिन्दितम् ॥
Verse 26
प्रजज्वालातिकोपेन ब्रह्मणः पञ्चमं शिरः / क्षणाददृश्यत महान् पुरुषो नीललोहितः
प्रजज्वालातिकोपेन ब्रह्मणः पञ्चमं शिरः । क्षणाददृश्यत महान् पुरुषो नीललोहितः ॥
Verse 27
त्रिशूलपिङ्गलो देवो नागयज्ञोपवीतवान् / तं प्राह भगवान् ब्रह्मा शङ्करं नीललोहितम्
त्रिशूलपिङ्गलो देवो नागयज्ञोपवीतवान् । तं प्राह भगवान् ब्रह्मा शङ्करं नीललोहितम् ॥
Verse 28
जानामि भवतः पूर्वं ललाटादेव शङ्कर / प्रादुर्भावं महेशान् मामेव शरणं व्रज
जानामि भवतः पूर्वं ललाटादेव शङ्कर । प्रादुर्भावं महेशान् मामेव शरणं व्रज ॥
Verse 29
श्रुत्वा सगर्ववचनं पद्मयोनेरथेश्वरः / प्राहिणोत् पुरुषं कालं भैरवं लोकदाहकम्
पद्मयोनेः सगर्ववचनं श्रुत्वा रथेश्वरः प्रभुः लोकदाहकं भैरवं ‘काल’नाम पुरुषं प्राहिणोत्।
Verse 30
स कृत्वा सुमहद् युद्धं ब्रह्मणा कालभैरवः / चकर्त तस्य वदनं विरिञ्चस्याथ पञ्चमम्
ब्रह्मणा सह सुमहद्युद्धं कृत्वा कालभैरवः विरिञ्चस्य पञ्चमं वदनं चकर्त।
Verse 31
निकृत्तवदनो देवो ब्रह्मा देवेन शंभुना / ममार चेशयोगेन जीवितं प्राप विश्वसृक्
शंभुना देवेन निकृत्तवदनो ब्रह्मा विश्वसृक् मृतवत् पपात; ईशयोगेन तु पुनर्जीवितं प्राप।
Verse 32
अथानुपश्यद् गिरिशं मण्डलान्तरसंस्थितम् / समासीनं महादेव्या महादेवं सनातनम्
अथ स गिरिशं मण्डलान्तरसंस्थितं महादेवीं सह समासीनं सनातनं महादेवं ददर्श।
Verse 33
भुजङ्गराजवलयं चन्द्रावयवभूषणम् / कोटिसूर्यप्रतीकाशं जटाजूटविराजितम्
भुजङ्गराजवलयेन चन्द्रकलाभूषणेन च विभूषितः, कोटिसूर्यप्रतीकाशः, जटाजूटेन विराजते।
Verse 34
शार्दूलचर्मवसनं दिव्यमालासमन्वितम् / त्रिशूलपाणिं दुष्प्रेक्ष्यं योगिनं भूतिभूषणम्
शार्दूलचर्मवसनं दिव्यमालाविभूषितम् । त्रिशूलपाणिं दुष्प्रेक्ष्यं योगिनं भूतिभूषणम् ॥
Verse 35
यमन्तरा योगनिष्ठाः प्रपश्यन्ति हृदीश्वरम् / तमादिदेवं ब्रह्माणं महादेवं ददर्श ह
यमन्तरे योगनिष्ठाः प्रपश्यन्ति हृदीश्वरम् । तमादिदेवं ब्रह्माणं महादेवं ददर्श ह ॥
Verse 36
यस्य सा परमा देवी शक्तिराकाशसंस्थिता / सो ऽनन्तैश्वर्ययोगात्मा महेशो दृश्यते किल
यस्य सा परमा देवी शक्तिराकाशसंस्थिता । सोऽनन्तैश्वर्ययोगात्मा महेशो दृश्यते किल ॥
Verse 37
यस्याशेषजगद् बीजं विलयं याति मोहनम् / सकृत्प्रणाममात्रेण स रुद्रः खलु दृश्यते
यस्याशेषजगद्बीजं विलयं याति मोहनम् । सकृत्प्रणाममात्रेण स रुद्रः खलु दृश्यते ॥
Verse 38
यो ऽथ नाचारनिरतान् स्वभक्तानेव केवलम् / विमोचयति लोकानां नायको दृश्यते किल
योऽथ नाचारनिरतान् स्वभक्तानेव केवलम् । विमोचयति लोकानां नायको दृश्यते किल ॥
Verse 39
यस्य वेदविदः शान्ता निर्द्वन्द्वा ब्रह्मचारिणः / विदन्ति विमलं रूपं स शंभुर्दृश्यते किल
यस्य वेदविदः शान्ता निर्द्वन्द्वा ब्रह्मचारिणः विमलं रूपं विदन्ति, स एव शम्भुः किल दृश्यते।
Verse 40
यस्य ब्रह्मादयो देवा ऋषयो ब्रह्मवादिनः / अर्चयन्ति सदा लिङ्गं विश्वेशः खलु दृश्यते
यस्य ब्रह्मादयो देवा ब्रह्मवादिनो ऋषयश्च सदा लिङ्गम् अर्चयन्ति, स एव विश्वेशः खलु दृश्यते।
Verse 41
यस्याशेषजगद् बीजं विलयं याति मोहनम् / सकृत्प्रणाममात्रेण स रुद्रः खलु दृश्यते
यस्याशेषजगद्बीजं मोहनं विलयं याति, स रुद्रः खलु सकृत्प्रणाममात्रेण दृश्यते।
Verse 42
विद्यासहायो भगवान् यस्यासौ मण्डलान्तरम् / हिरण्यगर्भपुत्रो ऽसावीश्वरो दृश्यते किल
यस्य भगवतो विद्यासहायस्य मण्डलान्तरं सौरं स्थितम्, तत्र हिरण्यगर्भपुत्र इश्वरः किल दृश्यते।
Verse 43
यस्याशेषजगत्सूतिर्विज्ञानतनुरीश्वरी / न मुञ्चति सदा पार्श्वं शङ्करो ऽसावदृश्यत
यस्याशेषजगत्सूतिः विज्ञानतनुरीश्वरी सदा पार्श्वं न मुञ्चति, स शङ्करः किल अदृश्यत।
Verse 44
पुष्पं वा यदि वा पत्रं यत्पादयुगले जलम् / दत्त्वा तरति संसारं रुद्रो ऽसौ दृश्यते किल
पुष्पं वा पत्रमेव वा यत्पादयुगले जलम् । दत्त्वा तरति संसारं रुद्रोऽसौ दृश्यते किल ॥
Verse 45
तत्सन्निधाने सकलं नियच्छति सनातनः / कालः किल स योगात्मा कालकालो हि दृश्यते
तत्सन्निधाने सकलं नियच्छति सनातनः । कालः किल स योगात्मा कालकालो हि दृश्यते ॥
Verse 46
जीवनं सर्वलोकानां त्रिलोकस्यैव भूषणम् / सोमः स दृश्यते देवः सोमो यस्य विभूषणम्
जीवनं सर्वलोकानां त्रिलोकस्यैव भूषणम् । सोमः स दृश्यते देवः सोमो यस्य विभूषणम् ॥
Verse 47
देव्या सह सदा साक्षाद् यस्य योगः स्वभावतः / गीयते परमा मुक्तिः स योगी दृश्यते किल
देव्या सह सदा साक्षाद् यस्य योगः स्वभावतः । गीयते परमा मुक्तिः स योगी दृश्यते किल ॥
Verse 48
योगिनो योगतत्त्वज्ञा वियोगाभिमुखानिशम् / योगं ध्यायन्ति देव्यासौ स योगी दृश्यते किल
योगिनो योगतत्त्वज्ञा वियोगाभिमुखानिशम् । योगं ध्यायन्ति देव्यासौ स योगी दृश्यते किल ॥
Verse 49
सो ऽनुवीक्ष्य महादेवं महादेव्या सनातनम् / वरासने समासीनमवाप परमां स्मृतिम्
स तु महादेवं महादेव्याः सह सनातनं वरासने समासीनं सम्यगनुवीक्ष्य परमां स्मृतिमवाप।
Verse 50
लब्ध्वा माहेश्वरीं दिव्यां संस्मृतिं भगवानजः / तोषयामास वरदं सोमं सोमविभूषणम्
लब्ध्वा माहेश्वरीं दिव्यां संस्मृतिं भगवानजः सोमं वरदं सोमविभूषणं तोषयामास।
Verse 51
ब्रह्मोवाच नमो देवाय महते महादेव्यै नमो नमः / नमः शिवाय शान्ताय शिवायै शान्तये नमः
ब्रह्मोवाच—नमो देवाय महते महादेव्यै नमो नमः। नमः शिवाय शान्ताय शिवायै शान्तये नमः॥
Verse 52
ॐ नमो ब्रह्मणे तुभ्यं विद्यायै ते नमो नमः / नमो मूलप्रकृतये महेशाय नमो नमः
ॐ नमो ब्रह्मणे तुभ्यं विद्यायै ते नमो नमः। नमो मूलप्रकृतये महेशाय नमो नमः॥
Verse 53
नमो विज्ञानदेहाय चिन्तायै ते नमो नमः / नमस्ते कालकालाय ईश्वरायै नमो नमः
नमो विज्ञानदेहाय चिन्तायै ते नमो नमः। नमस्ते कालकालाय ईश्वरायै नमो नमः॥
Verse 54
नमो नमो ऽस्तु रुद्राय रुद्राण्यै ते नमो नमः / नमो नमस्ते कामाय मायायै च नमो नमः
नमो नमोऽस्तु रुद्राय, रुद्राण्यै ते नमो नमः। नमो नमस्ते कामाय, मायायै च नमो नमः॥
Verse 55
नियन्त्रे सर्वकार्याणां क्षोभिकायै नमो नमः / नमो ऽस्तु ते प्रकृतये नमो नारायणाय च
नियन्त्रे सर्वकार्याणां क्षोभिकायै नमो नमः। नमोऽस्तु ते प्रकृतये, नमो नारायणाय च॥
Verse 56
योगादायै नमस्तुभ्यं योगिनां गुरवे नमः / नमः संसारनाशाय संसारोत्पत्तये नमः
योगादायै नमस्तुभ्यं योगिनां गुरवे नमः। नमः संसारनाशाय, संसारोत्पत्तये नमः॥
Verse 57
नित्यानन्दाय विभवे नमो ऽस्त्वानन्दमूर्तये / नमः कार्यविहीनाय विश्वप्रकृतये नमः
नित्यानन्दाय विभवे नमोऽस्त्वानन्दमूर्तये। नमः कार्यविहीनाय, विश्वप्रकृतये नमः॥
Verse 58
ओङ्कारमूर्तये तुभ्यं तदन्तः संस्थिताय च / नमस्ते व्योमसंस्थाय व्योमशक्त्यै नमो नमः
ओङ्कारमूर्तये तुभ्यं तदन्तः संस्थिताय च। नमस्ते व्योमसंस्थाय, व्योमशक्त्यै नमो नमः॥
Verse 59
इति सोमाष्टकेनेशं प्रणनाम पितामहः / पपात दण्डवद् भूमौ गृणन् वै शतरुद्रियम्
इति सोमाष्टकेन स्तुत्वा परमेश्वरं पितामहः। दण्डवत् भूमौ पपात, शतरुद्रियम् एव गृणन् स्तुवन्॥
Verse 60
अथ देवो महादेवः प्रणतार्तिहरो हरः / प्रोवाचोत्थाप्य हस्ताभ्यां प्रतो ऽस्मि तव सांप्रतम्
अथ महादेवो हरः प्रणतार्तिहरो देवः। हस्ताभ्यां समुत्थाप्य प्रोवाच—“प्रतोऽस्मि तव सांप्रतम्”॥
Verse 61
दत्त्वासौ परमं योगमैश्वर्यमतुलं महत् / प्रोवाचाग्रे स्थितं देवं नीललोहितमीश्वरम्
दत्त्वासौ परमं योगमैश्वर्यं चातुलं महत्। ततः पुरःस्थितं देवं नीललोहितमीश्वरं प्रोवाच॥
Verse 62
एष ब्रह्मास्य जगतः संपूज्यः प्रथमः सुतः / आत्मनो रक्षणीयस्ते गुरुर्ज्येष्ठः पिता तव
एष ब्रह्मा जगतोऽस्य प्रथमः सुतः संपूज्यः। आत्मवत् रक्षणीयस्ते; गुरुर्ज्येष्ठः पिता तव॥
Verse 63
अयं पुराणपुरुषो न हन्तव्यस्त्वयानघ / स्वयोगैश्वर्यमाहात्म्यान्मामेव शरणं गतः
अयं पुराणपुरुषो न हन्तव्यस्त्वयानघ। स्वयोगैश्वर्यमाहात्म्यान्मामेव शरणं गतः॥
Verse 64
अयं च यज्ञो भगवान् सगर्वो भवतानघ / शासितव्यो विरिञ्चस्य धारणीयं शिरस्त्वया
अयं च यज्ञो भगवान् सगर्वो भवतानघ; तस्माद् विरिञ्चस्य हिताय शासितव्यो धारणीयं च शिरस्त्वया।
Verse 65
ब्रह्महत्यापनोदार्थं व्रतं लोकाय दर्शयन् / चरस्व सततं भिक्षां संस्थापय सुरद्विजान्
ब्रह्महत्यापनोदार्थं व्रतं लोकाय दर्शयन्; चरस्व सततं भिक्षां संस्थापय सुरद्विजान्।
Verse 66
इत्येतदुक्त्वा वचनं भगवान् परमेश्वरः / स्थानं स्वाभाविकं दिव्यं ययौ तत्परमं पदम्
इत्येतदुक्त्वा वचनं भगवान् परमेश्वरः; स्थानं स्वाभाविकं दिव्यं ययौ तत्परमं पदम्।
Verse 67
ततः स भगवानीशः कपर्दे नीललोहितः / ग्राहयामास वदनं ब्रह्मणः कालभैरवम्
ततः स भगवानीशः कपर्दे नीललोहितः; ग्राहयामास वदनं ब्रह्मणः कालभैरवम्।
Verse 68
चर त्वं पापनाशार्थं व्रतं लोकहितावहम् / कपालहस्तो भगवान् भिक्षां गृह्णातु सर्वतः
चर त्वं पापनाशार्थं व्रतं लोकहितावहम्; कपालहस्तो भगवान् भिक्षां गृह्णातु सर्वतः।
Verse 69
उक्त्वैवं प्राहिणोत् कन्यां ब्रह्महत्यामिति श्रुताम् / दंष्ट्राकरालवदनां ज्वालामालाविभूषणाम्
एवमुक्त्वा स तां कन्यां ब्रह्महत्येति विश्रुताम् । दंष्ट्राकरालवदनां ज्वालामालाविभूषणाम् प्राहिणोत् ॥
Verse 70
यावद् वाराणसीं दिव्यां पुरीमेष गमिष्यति / तावत् त्वं भीषणे कालमनुगच्छ त्रिलोचनम्
यावद् वाराणसीं दिव्यां पुरीमेष गमिष्यति । तावत् त्वं भीषणे कालेऽनुगच्छ त्रिलोचनम् ॥
Verse 71
एवमाभाष्य कालाग्निं प्राह देवो महेश्वरः / अटस्व निखिलं लोकं भिक्षार्थो मन्नियोगतः
एवमाभाष्य कालाग्निं प्राह देवो महेश्वरः । अटस्व निखिलं लोकं भिक्षार्थो मन्नियोगतः ॥
Verse 72
यदा द्रक्ष्यसि देवेशं नारायणमनामयम् / तदासौ वक्ष्यति स्पष्टमुपायं पापशोधनम्
यदा द्रक्ष्यसि देवेशं नारायणमनामयम् । तदासौ वक्ष्यति स्पष्टमुपायं पापशोधनम् ॥
Verse 73
स देवदेवतावाक्यमाकर्ण्य भगवान् हरः / कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम्
स देवदेवतावाक्यमाकर्ण्य भगवान् हरः । कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम् ॥
Verse 74
आस्थाय विकृतं वेषं दीप्यमानं स्वतेजसा / श्रीमत् पवित्रमतुलं जटाजूटविराजितम्
आस्थाय विकृतं वेषं स्वतेजसा दीप्यमानः सः। श्रीमान् पवित्रोऽतुलो जटाजूटविराजितोऽभवत्॥
Verse 75
कोटिसूर्यप्रतीकाशैः प्रमथैश्चातिगर्वितैः / भाति कालाग्निनयनो महादेवः समावृतः
कोटिसूर्यप्रतीकाशैः प्रमथैश्चातिगर्वितैः। समावृतः कालाग्निनयनो महादेवो विभाति॥
Verse 76
पीत्वा कदमृतं दिव्यमानन्दं परमेष्ठिनः / लीलाविलासूबहुलो लोकानागच्छतीश्वरः
पीत्वा तद् अमृतं दिव्यमानन्दं परमेष्ठिनः। लीलाविलासूबहुलो लोकान् आगच्छतीश्वरः॥
Verse 77
तं दृष्ट्वा कालवदनं शङ्करं कालभैरवम् / रूपलावण्यसंपन्नं नारीकुलमगादनु
तं दृष्ट्वा कालवदनं शङ्करं कालभैरवम्। रूपलावण्यसंपन्नं नारीकुलमनुगात्॥
Verse 78
गायन्ति विविधं गीतं नृत्यन्ति पुरतः प्रभोः / सस्मितं प्रेक्ष्य वदनं चक्रुर्भ्रूभङ्गमेव च
गायन्ति विविधं गीतं नृत्यन्ति पुरतः प्रभोः। सस्मितं प्रेक्ष्य वदनं चक्रुर्भ्रूभङ्गमेव च॥
Verse 79
स देवदानवादीनां देशानभ्येत्य शूलधृक् / जगाम विष्णोर्भवनं यत्रास्ते मधुसूदनः
स शूलधृक् देवदानवादीनां देशान् अभ्येत्य विष्णोर्भवनं जगाम, यत्र मधुसूदनः स्वयमेवास्ते।
Verse 80
निरीक्ष्य दिव्यभवनं शङ्करो लोकशङ्करः / सहैव भूतप्रवरैः प्रवेष्टुमुपचक्रमे
दिव्यभवनं निरीक्ष्य शङ्करो लोकशङ्करः सहैव भूतप्रवरैः प्रवेष्टुमुपचक्रमे।
Verse 81
अविज्ञाय परं भावं दिव्यं तत्पारमेश्वरम् / न्यवारयत् त्रिशूलाङ्कं द्वारपालो महाबलः
परं दिव्यं तत्पारमेश्वरं भावमविज्ञाय महाबलो द्वारपालस्त्रिशूलाङ्को न्यवारयत्।
Verse 82
शङ्खचक्रगदापाणिः पीतवासा महाभुजः / विष्वक्सेन इति ख्यातो विष्णोरंशसमुद्भवः
शङ्खचक्रगदापाणिः पीतवासा महाभुजः—विष्वक्सेन इति ख्यातो विष्णोरंशसमुद्भवः।
Verse 83
अथैनं शङ्करगणो युयुधे विष्णुसंभवम् / भीषणो भैरवादेशात् कालवेग इति श्रुतः
अथैनं शङ्करगणो विष्णुसंभवं युयुधे; भीषणः भैरवादेशात् कालवेग इति श्रुतः।
Verse 84
विजित्य तं कालवेगं क्रोधसंरक्तलोचनः / रुद्रायाभिमुखं रौद्रं चिक्षेप च सुदर्शनम्
विजित्य तं कालवेगं क्रोधसंरक्तलोचनः । रुद्रायाभिमुखं रौद्रं चिक्षेप च सुदर्शनम् ॥
Verse 85
अथ देवो महादेवस्त्रिपुरारिस्त्रिशूलभृत् / तमापतन्तं सावज्ञमालोकयदमित्रजित्
अथ देवो महादेवस्त्रिपुरारिस्त्रिशूलभृत् । तमापतन्तं सावज्ञमालोकयदमित्रजित् ॥
Verse 86
तदन्तरे महद्भूतं युगान्तदहनोपमम् / शूलेनोरसि निर्भिद्य पातयामास तं भुवि
तदन्तरे महद्भूतं युगान्तदहनोपमम् । शूलेनोरसि निर्भिद्य पातयामास तं भुवि ॥
Verse 87
स शूलाभिहतो ऽत्यर्थं त्यक्त्वा स्वं परमं बलम् / तत्याज जीवितं दृष्ट्वा मृत्युं व्याधिहता इव
स शूलाभिहतोऽत्यर्थं त्यक्त्वा स्वं परमं बलम् । तत्याज जीवितं दृष्ट्वा मृत्युं व्याधिहता इव ॥
Verse 88
निहत्य विष्णुपुरुषं सार्धं प्रमथपुङ्गवैः / विवेश चान्तरगृहं समादाय कलेवरम्
निहत्य विष्णुपुरुषं सार्धं प्रमथपुङ्गवैः । विवेश चान्तरगृहं समादाय कलेवरम् ॥
Verse 89
निरीक्ष्य जगतो हेतुमीश्वरं भगवान् हरिः / शिरो ललाटात् संभिद्य रक्तधारामपातयत्
जगतो हेतुमीश्वरं भगवन्तं निरीक्ष्य हरिर्भगवान् स्वललाटं संभिद्य रक्तधारां प्रावाहयत्।
Verse 90
गृहाण भगवन् भिक्षां मदीयाममितद्युते / न विद्यते ऽनाभ्युदिता तव त्रिपुरमर्दन
गृहाण भगवन् भिक्षां मदीयाममितद्युते; न विद्यतेऽनाभ्युदिता तव त्रिपुरमर्दन।
Verse 91
न संपूर्णं कपालं तद् ब्रह्मणः परमेष्ठिनः / दिव्यं वर्षसहस्रं तु सा च धारा प्रवाहिता
न संपूर्णं तद् ब्रह्मणः परमेष्ठिनः कपालं; दिव्यं वर्षसहस्रं सा धारा प्रवाहिता।
Verse 92
अथाब्रवीत् कालरुद्रं हरिर्नारायणः प्रभुः / संस्तूय वैदिकैर्मन्त्रैर्बहुमानपुरः सरम्
अथ हरिर्नारायणः प्रभुः कालरुद्रं वैदिकैर्मन्त्रैः संस्तूय बहुमानपूर्वं प्रोवाच।
Verse 93
किमर्थमेतद् वदनं ब्रह्मणो भवता धृतम् / प्रोवाच वृत्तमखिलं भगवान् परमेश्वरः
किमर्थं ब्रह्मणो वदनं भवता धृतम्? इति पृष्टः; भगवान् परमेश्वरः वृत्तमखिलं प्रोवाच।
Verse 94
समाहूय हृषीकेशो ब्रह्महत्यामथाच्युतः / प्रार्थयामास देवेशो विमुञ्चेति त्रिशूलिनम्
ततः समाहूय हृषीकेशोऽच्युतो देवेशः ब्रह्महत्यां प्रार्थयामास—“त्रिशूलिन्, मम पापबन्धं विमुञ्च” इति।
Verse 95
न तत्याजाथ सा पार्श्वं व्याहृतापि मुरारिणा / चिरं ध्यात्वा जगद्योनिः शङ्करं प्राह सर्ववित्
सा तु मुरारिणा व्याहृतापि तस्य पार्श्वं न तत्याज; चिरं ध्यात्वा जगद्योनिः सर्ववित् शङ्करं प्रत्युवाच।
Verse 96
व्रजस्व भगवन् दिव्यां पुरीं वाराणसीं शुभाम् / यत्राखिलजगद्दोषं क्षिप्रं नाशयताश्वरः
व्रजस्व भगवन् दिव्यां शुभां वाराणसीपुरीम्, यत्रेश्वरः क्षिप्रं नाशयति जगतः समस्तदोषान्।
Verse 97
ततः शर्वाणि गुह्यानि तीर्थान्यायतनानि च / जगाम लीलया देवो लोकानां हितकाम्यया
ततः देवो लोकहितकाम्यया लीलया सर्वाणि गुह्यानि तीर्थान्यायतनानि च जगाम।
Verse 98
संस्तूयमानः प्रमथैर्महायोगैरितस्ततः / नृत्यमानो महायोगी हस्तन्यस्तकलेवरः
प्रमथैर्महायोगैः सर्वतः संस्तूयमानो महायोगी इतस्ततः नृत्यमानो हस्तन्यस्तकलेवरः।
Verse 99
तमभ्यधावद् भगवान् हरिर्नारायणः स्वयम् / अथास्थायापरं रूपं नृत्यदर्शनलालसः
तमभ्यधावद् भगवान् हरिर्नारायणः स्वयम्। अथास्थायापरं रूपं नृत्यदर्शनलालसः॥
Verse 100
निरीक्षमाणो नोविन्दं वृषेन्द्राङ्कितशासनः / सस्मितो ऽनन्तयोगात्मा नृत्यति स्म पुनः पुनः
निरीक्षमाणो नोविन्दं वृषेन्द्राङ्कितशासनः। सस्मितोऽनन्तयोगात्मा नृत्यति स्म पुनः पुनः॥
Verse 101
अथ सानुचरो रुद्रः सहरिर्धर्मवाहनः / भेजे महादेवपुरीं वाराणसीमिति श्रुताम्
अथ सानुचरो रुद्रः सहरिर्धर्मवाहनः। भेजे महादेवपुरीं वाराणसीमिति श्रुताम्॥
Verse 102
प्रविष्टमात्रे देवेशे ब्रह्महत्या कपर्दिनि / हा हेत्युक्त्वा सनादं सा पातालं प्राप दुः खिता
प्रविष्टमात्रे देवेशे ब्रह्महत्या कपर्दिनि। हा हेत्युक्त्वा सनादं सा पातालं प्राप दुःखिता॥
Verse 103
प्रविश्य परमं स्थानं कपालं ब्रह्मणो हरः / गणानामग्रतो देवः स्थापयामास शङ्करः
प्रविश्य परमं स्थानं कपालं ब्रह्मणो हरः। गणानामग्रतो देवः स्थापयामास शङ्करः॥
Verse 104
स्थापयित्वा महादेवो ददौ तच्च कलेवरम् / उक्त्वा सजीवमस्त्वीशो विष्णवे स घृणानिधिः
स्थापयित्वा महादेवः तदेव कलेवरं ददौ। स घृणानिधिर् ईशो विष्णवे प्रदायोवाच—“सजीवमस्तु” इति॥
Verse 105
ये स्मरन्ति ममाजस्त्रं कापालं वेषमुत्तमम् / तेषां विनश्यति क्षिप्रमिहामुत्र च पातकम्
ये ममाजस्त्रं स्मरन्ति कापालं वेषमुत्तमम्। तेषां पातकं क्षिप्रं विनश्यत्यिहामुत्र च॥
Verse 106
आगम्य तीर्थप्रवरे स्नानं कृत्वा विधानतः / तर्पयित्वा पितॄन् देवान् मुच्यते ब्रह्महत्यया
आगम्य तीर्थप्रवरे स्नानं कृत्वा विधानतः। तर्पयित्वा पितॄन् देवान् मुच्यते ब्रह्महत्यया॥
Verse 107
अशाश्वतं जगज्ज्ञात्वा ये ऽस्मिन् स्थाने वसन्ति वै / देहान्ते तत् परं ज्ञानं ददामि परमं पदम्
अशाश्वतं जगज्ज्ञात्वा येऽस्मिन् स्थाने वसन्ति वै। देहान्ते तान् परं ज्ञानं ददामि परमं पदम्॥
Verse 108
इतीदमुक्त्वा भगवान् समालिङ्ग्य जनार्दनम् / सहैव प्रमथेशानैः क्षणादन्तरधीयत
इतीदमुक्त्वा भगवान् समालिङ्ग्य जनार्दनम्। सहैव प्रमथेशानैः क्षणादन्तरधीयत॥
Verse 109
स लब्ध्वा भगवान् कृष्णो विष्वक्सेनं त्रिशूलिनः / स्वं देशमगत् तूर्णं गृहीत्वां परमं वपुः
त्रिशूलिनः प्रभोः सकाशाद् विष्वक्सेनं लब्ध्वा भगवान् श्रीकृष्णः परमं दिव्यं वपुः समादाय स्वदेशं तूर्णमगात्।
Verse 110
एतद् वः कथितं पुण्यं महापातकनाशनम् / कपालमोचनं तीर्थं स्थाणोः प्रियकरं शुभम्
एतत् पुण्यं महापातकनाशनं कपालमोचनं तीर्थं स्थाणोः प्रियकरं शुभं वः कथितम्।
Verse 111
य इमं पठते ऽध्यायं ब्राह्मणानां समीपतः / वाचिकैर्मानसैः पापैः कायिकैश्च विमुच्यते
य इमं अध्यायं ब्राह्मणानां समीपतः पठति स वाचिकैर्मानसैः कायिकैश्च पापैः विमुच्यते।
Through the four Vedas’ direct testimony: the supreme tattva in which beings abide and from which the universe proceeds is identified as Maheśvara/Īśvara (Śiva), establishing Veda-pramāṇa as the decisive authority over divine dispute.
Praṇava is presented as the eternal, self-luminous principle that can assume form to instruct; it clarifies that Devī is not ‘separate’ from Īśvara but of the nature of his own bliss—supporting a non-dual Śiva-Śakti doctrine within a purāṇic narrative frame.
To demonstrate a world-instructing expiation-vow for brahmahatyā (brahmin-slaying) after the severing of Brahmā’s fifth head; the vow includes alms-seeking and culminates in purification at Vārāṇasī, establishing Kapālamocana as a paradigmatic tīrtha for removing mahāpātakas.
The narrative is explicitly harmonizing: Viṣṇu honors Śiva with Vedic mantras, offers alms to Śiva’s skull-bowl, and directs him to Vārāṇasī for final purification—depicting cooperative divine roles rather than rivalry, consistent with Kurma Purana’s samanvaya.