विश्वामित्रस्य शरणागति-प्रशंसा तथा वासिष्ठपुत्र-शापः
Visvamitra grants refuge; the curse upon Vasishta’s sons
हस्तप्राप्तमहं मन्ये स्वर्गं तव नराधिप।यस्त्वं कौशिकमागम्य शरण्यं शरणागत:।।1.59.5।।
hastaprāptam ahaṃ manye svargaṃ tava narādhipa |
yas tvaṃ kauśikam āgamya śaraṇyaṃ śaraṇāgataḥ ||1.59.5||
О царь, я считаю, что небеса уже у тебя в руках, ибо ты пришёл к Каушике — истинному прибежищу для ищущих защиты.
O King! since you have taken refuge in Viswamitra who is the protector of those who resort to him, I think heaven is already within your reach".
Śaraṇāgati is presented as a moral bond: when a person sincerely seeks refuge with a righteous protector, the protector’s duty is to uphold and defend that refuge.
Viśvāmitra encourages Triśaṅku, saying that by taking refuge in him, Triśaṅku’s ascent to heaven is assured.
Viśvāmitra’s guardianship (śaraṇyatva) and reliability—his willingness to stand by a supplicant.