Adhyaya 198

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि महाप्रभासमुत्तमम् । जलप्रभासतो याम्ये यममार्गविघातकम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ତତ୍ପରେ, ହେ ମହାଦେବୀ, ଜଳପ୍ରଭାସର ଦକ୍ଷିଣେ ଅବସ୍ଥିତ ଯମମାର୍ଗ-ବିଘାତକ ସେଇ ଉତ୍ତମ ମହାପ୍ରଭାସକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

शृणु तस्यैव माहात्म्यं यथा जातं धरातले

ଏବେ ସେହି ତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣ—ଧରାତଳରେ ଯେପରି ତାହା ଜନ୍ମିଲା, ସେପରି ମୁଁ କହୁଛି।

Verse 3

पूर्वं त्रेतायुगे देवि स्पर्शलिंगं तु तत्स्मृतम् । दिव्यं तेजोमयं नृणां स्पर्शनान्मुक्तिदायकम्

ପୂର୍ବେ, ହେ ଦେବୀ, ତ୍ରେତାୟୁଗରେ ଏହା ‘ସ୍ପର୍ଶଲିଙ୍ଗ’ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା—ଦିବ୍ୟ ତେଜୋମୟ ଲିଙ୍ଗ; ଯାହାର ସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେ ନରମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

Verse 4

अथ काले च कस्मिंश्चिद्वज्रिणाच्छादितं प्रिये । इन्द्रेणागत्य वसुधां भयाक्रांतेन सुन्दरि

ତାପରେ କେତେବେଳେ, ହେ ପ୍ରିୟେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ତାହାକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲା। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଭୟାକ୍ରାନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲେ।

Verse 5

उष्मा तदुद्भवो देवि निर्गच्छन्नवरोधितः । दशकोटिप्रविस्तीर्णं ज्वालाग्रं लिंगरूपधृक्

ହେ ଦେବୀ, ତାହାରୁ ଉଦ୍ଭବ ଉଷ୍ମା ଅବରୋଧ ବିନା ବାହାରିଲା; ଜ୍ୱାଳାର ଅଗ୍ରଭାଗ ଦଶକୋଟି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ଲିଙ୍ଗରୂପ ଧାରଣ କଲା।

Verse 6

प्रभासक्षेत्रमास्थाय भित्त्वाऽविर्भावमास्थितम् । वज्रेण रुंधिते देवि भित्त्वा चैव वसुंधराम्

ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ତାହାକୁ ଭେଦି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତ ହେଲା। ହେ ଦେବୀ, ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ରୁଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଧରାକୁ ଚିରି ତାହା ପ୍ରକଟିତ ହେଲା।

Verse 7

धूमसंघैः समेतं तु व्यापयामास तज्जगत् । ततस्त्रैलोक्यमखिलं ज्वालाभिर्व्याकुलीकृतम्

ଧୂମର ଘନ ସମୂହ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ତେଜ ସେଇ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଗଲା। ପରେ ଜ୍ୱାଳାମାନେ ସମଗ୍ର ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟକୁ ବ୍ୟାକୁଳ କରିଦେଲେ।

Verse 8

ततः सुरगणाः सर्व ऋषयो वेदपारगाः । अस्तुवन्विविधैः सूक्तैर्वेदोक्तैः शशिशेखरम्

ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ଓ ବେଦପାରଗ ଋଷିମାନେ ବେଦୋକ୍ତ ନାନାପ୍ରକାର ସୂକ୍ତଦ୍ୱାରା ଶଶିଶେଖର (ଚନ୍ଦ୍ରମୌଳି ଶିବ)ଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

Verse 9

संहरस्व सुरश्रेष्ठ तेजः स्वदहनात्मकम् त्रै । लोक्यं व्याकुलीभूतमेवं सर्वं चराचरम् । न यावत्प्रलयं याति तावद्रक्ष सुरेश्वर

“ହେ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ! ସ୍ୱଦହନାତ୍ମକ ଅଗ୍ନିସ୍ୱଭାବ ତୁମ ଏହି ତେଜକୁ ସଂହର କର। ଏହି ସମଗ୍ର ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟ—ଚର ଓ ଅଚର—ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇଛି। ହେ ସୁରେଶ୍ୱର! ପ୍ରଳୟକୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।”

Verse 10

ईश्वर उवाच । एवमाभाषमाणेषु त्रिदिवेषु सुरेश्वरि । तत्तेजः पञ्चधाविष्टं व्याप्याशेषं जगत्त्रयम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—“ତ୍ରିଦିବରେ ଦେବଗଣ ଏପରି କହୁଥିବାବେଳେ, ସେ ତେଜ ପଞ୍ଚଧା ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ଅବଶେଷ ବିନା ସମଗ୍ର ଜଗତ୍ତ୍ରୟକୁ ବ୍ୟାପିଗଲା।”

Verse 11

पञ्चप्रभासरूपेण भित्त्वा तत्र वसुन्धराम् । येन मार्गेण निष्क्रान्तं तन्मार्गे च महन्महः

ପଞ୍ଚପ୍ରଭାସ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସେ ତାହାଁରେ ପୃଥିବୀକୁ ଭେଦିଦେଲା। ଯେ ମାର୍ଗରେ ସେ ବାହାରିଲା, ସେଇ ମାର୍ଗରେ ମହାନ୍ ଦୀପ୍ତି ସ୍ଥିର ରହିଲା।

Verse 12

तत्र तैः स्थापितं द्वारं सुप्रदेशेऽश्मजं प्रिये । पिहितेऽथ च रंध्रेऽस्मिन्धूमो नाशमुपेयिवान्

ସେଠାରେ ସେମାନେ, ପ୍ରିୟେ, ସୁସ୍ଥାନରେ ପାଥରର ଦ୍ୱାର ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏହି ରନ୍ଧ୍ର ବନ୍ଦ ହେବାମାତ୍ରେ ଧୂଆଁ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ନଶିଗଲା।

Verse 13

स्वस्थाश्चैवाभवंल्लोकास्तेजस्तत्रैव संस्थितम् । एवं मया प्रेरितास्ते लिंगं तत्र समादधुः

ତେବେ ଲୋକମାନେ ପୁନଃ ସ୍ୱସ୍ଥ ଓ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ସେହି ତେଜ ସେଠାରେ ହିଁ ସ୍ଥିତ ରହିଲା। ଏଭଳି ମୋ ପ୍ରେରଣାରେ ସେମାନେ ସେଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

Verse 14

तन्महस्तत्र देवेशि विश्राममकरोत्तदा । ततो महाप्रभासेति कीर्त्यते देवदानवैः

ହେ ଦେବେଶି, ସେହି ମହାତେଜ ସେତେବେଳେ ସେଠାରେ ହିଁ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଲା। ତେଣୁ ଦେବ ଓ ଦାନବ ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ‘ମହାପ୍ରଭାସ’ ବୋଲି କୀର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି।

Verse 15

यस्तं पूजयते भक्त्या लिंगं पुष्पैः पृथग्विधैः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ଯେ ଭକ୍ତିରେ ନାନାପ୍ରକାର ପୁଷ୍ପଦ୍ୱାରା ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଜରା-ମରଣବର୍ଜିତ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 16

दृष्टेन तेन देवेशि मुच्यते पातकैर्नरः । लभते वाञ्छितान्कामान्मनसा चेप्सितान्प्रिये

ହେ ଦେବେଶି, ତାହାର ଦର୍ଶନମାତ୍ରେ ନର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏବଂ ପ୍ରିୟେ, ମନରେ ଇଚ୍ଛିତ ସମସ୍ତ ବାଞ୍ଛିତ କାମନା ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 17

हिरण्यं तत्र दातव्यं ब्राह्मणे शंसितव्रते । गोदानं विधिवत्तत्र देयं चैव द्विजन्मने

ସେଠାରେ ପ୍ରଶଂସିତ ବ୍ରତନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ସେଠାରେ ବିଧିମତେ ଗୋଦାନ କରି ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 18

एवं कृत्वा महादेवि लभते जन्मनः फलम् । राजसूयाश्वमेधानां प्राप्नुयात्फलमूर्जितम्

ହେ ମହାଦେବୀ, ଏଭଳି କରିଲେ ମନୁଷ୍ୟଜନ୍ମର ସତ୍ୟ ଫଳ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ; ଏବଂ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମ ପ୍ରବଳ ପୁଣ୍ୟଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 198

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पञ्चमप्रभासक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टानवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ‘ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ’ ଭାଗରେ ‘ପଞ୍ଚମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଏକଶେ ଅଠାନବେତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।