Adhyaya 139

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि चित्रादित्यमनुत्तमम् । तस्यैव दक्षिणे भागे व्रह्मकुण्डसमीपतः

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ତାପରେ, ହେ ମହାଦେବୀ, ଅନୁତ୍ତମ ଚିତ୍ରାଦିତ୍ୟ ଧାମକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ତାହାର ଦକ୍ଷିଣ ଭାଗରେ, ବ୍ରହ୍ମକୁଣ୍ଡ ସମୀପରେ।

Verse 2

महाप्रभावो देवेशि सर्वदारिद्र्यनाशनः । मित्रो नाम पुरा देवि धर्मात्माऽभूद्धरातले । कायस्थः सर्वभूतानां नित्यं भूतहिते रतः

ହେ ଦେବେଶୀ, ଏହା ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ନାଶକ। ପୁରାତନ କାଳରେ, ହେ ଦେବୀ, ଧରାତଳରେ ‘ମିତ୍ର’ ନାମକ ଜଣେ ଧର୍ମାତ୍ମା କାୟସ୍ଥ ଥିଲେ; ସେ ନିତ୍ୟ ସର୍ବଭୂତହିତରେ ରତ ଥିଲେ।

Verse 3

तस्यापत्यद्वयं जज्ञ ऋतुकालाभिगामिनः । पुत्रः परमतेजस्वी चित्रोनाम वरानने

ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଋତୁକାଳରେ ତାହାଠାରୁ ଦୁଇ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମିଲେ। ହେ ସୁମୁଖୀ! ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ପରମତେଜସ୍ବୀ ପୁତ୍ର, ନାମ ‘ଚିତ୍ର’ ଥିଲା।

Verse 4

तथा चित्राऽभवत्कन्या रूपाढ्या शीलमंडना

ସେହିପରି ‘ଚିତ୍ରା’ ନାମରେ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମିଲା; ସେ ରୂପସମ୍ପନ୍ନା ଓ ଶୀଳଗୁଣରେ ଭୂଷିତା ଥିଲା।

Verse 5

आभ्यां तु जातमात्राभ्यां मित्रः पञ्चत्वमेयिवान् । अथ तस्य वरा भार्या सह तेनाग्निमाविशत्

କିନ୍ତୁ ସେ ଦୁଇଜଣ ଜନ୍ମମାତ୍ର ଥିବାବେଳେ ମିତ୍ର ପଞ୍ଚତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ତାପରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠା ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

Verse 6

अथ तौ बालकौ दीनावृषिभिः परिपालितौ । वृद्धिं गतौ महारण्ये बालावेव स्थितौ व्रते

ତାପରେ ସେଇ ଦୁଇ ଦୀନ ବାଳକଙ୍କୁ ଋଷିମାନେ ପାଳନ କଲେ। ସେମାନେ ମହାଅରଣ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ ଏବଂ ବ୍ରତାଚରଣରେ ଏମିତି ଅଟୁଟ ରହିଲେ, ଯେନେ ଏଯାବତ୍ ବାଳକ ହିଁ।

Verse 7

प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपः परममास्थितौ । प्रतिष्ठाप्य महा देवं भास्करं वारितस्करम्

ପ୍ରଭାସ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି ସେମାନେ ପରମ ତପସ୍ୟା ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ଏବଂ ଜଳଜନିତ ଭୟ ଓ ଚୋରଭୟ ହରଣକାରୀ ମହାଦେବ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।

Verse 8

पूजयामास धर्मात्मा धूपमाल्यानुलेपनैः । वसिष्ठकथितैश्चैव ह्यष्टषष्टिसमन्वितैः । नामभिः सूर्यदेवेशं तुष्टाव प्राञ्जलिः प्रभुम्

ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ଧୂପ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନାଦି ଅନୁଲେପନରେ ପୂଜା କଲେ। ବଶିଷ୍ଠ କଥିତ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟି ନାମରେ, ଅଞ୍ଜଳି ଯୋଗେ, ଦେବାଧିଦେବ ସୂର୍ୟପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

Verse 9

चित्र उवाच । प्रणम्य शिरसा देवं भास्करं गगनाधिपम् । आदिदेवं जगन्नाथं पापघ्नं रोगनाशनम्

ଚିତ୍ର କହିଲେ—ମୁଁ ଶିର ନମାଇ ଗଗନାଧିପ ଭାସ୍କରଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ସେ ଆଦିଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ପାପହର ଓ ରୋଗନାଶକ।

Verse 10

सहस्राक्षं सहस्रांशुं सहस्रकिरणद्युतिम्

ମୁଁ ସହସ୍ରନେତ୍ର, ସହସ୍ରାଂଶୁ ଓ ସହସ୍ରକିରଣଦ୍ୟୁତିମାନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ।

Verse 11

तमहं संस्तविष्यामि संपृक्तं गुह्यनामभिः । मुंडीरस्वामिनं प्रातर्गंगासागरसंगमे । कालप्रियं तु मध्याह्ने यमुनातीरमाश्रितम्

ମୁଁ ଗୁହ୍ୟ (ପବିତ୍ର) ନାମମାନଙ୍କ ସହ ଯୁକ୍ତ କରି ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତବ କରିବି—ପ୍ରାତଃକାଳେ ଗଙ୍ଗା-ସାଗର ସଙ୍ଗମରେ ‘ମୁଣ୍ଡୀରସ୍ୱାମୀ’ ରୂପେ, ଏବଂ ମଧ୍ୟାହ୍ନେ ଯମୁନାତୀରେ ଅବସ୍ଥିତ ‘କାଳପ୍ରିୟ’ ରୂପେ।

Verse 12

मूलस्थानं चास्तमने चन्द्रभागातटे स्थितम् । यत्र सांबः स्वयं सिद्ध उपवासपरायणः

ଅସ୍ତକାଳେ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ‘ମୂଳସ୍ଥାନ’ ଅଛି; ସେଠାରେ ଉପବାସପରାୟଣ ସାମ୍ବ ସ୍ୱୟଂ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ।

Verse 13

वाराणस्यां लोहिताक्षं गोभिलाक्षे बृहन्मुखम् । प्रयागेषु प्रतिष्ठानं वृद्धादित्यं महाद्युतिम्

ବାରାଣସୀରେ ସେ ‘ଲୋହିତାକ୍ଷ’, ଗୋଭିଲାକ୍ଷେ ‘ବୃହନ୍ମୁଖ’। ପ୍ରୟାଗମାନେ ‘ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ’ ଏବଂ ମହାଦ୍ୟୁତିମାନ ‘ବୃଦ୍ଧାଦିତ୍ୟ’ ରୂପେ ବିରାଜନ୍ତି।

Verse 14

कोट्यक्षे द्वादशादित्यं गंगादित्यं चतुर्घटे । नैमिषे चैव गोघ्ने च भद्रं भद्रपुटे स्थितम्

କୋଟ୍ୟକ୍ଷରେ ସେ ‘ଦ୍ୱାଦଶାଦିତ୍ୟ’, ଚତୁର୍ଘଟେ ‘ଗଙ୍ଗାଦିତ୍ୟ’। ନୈମିଷରେ ମଧ୍ୟ ଏବଂ ଗୋଘ୍ନେ ‘ଭଦ୍ର’—ଭଦ୍ରପୁଟେ ସ୍ଥିତ।

Verse 15

जयायां विजयादित्यं प्रभासे स्वर्णवेतसम् । कुरुक्षेत्रे च सामंतं त्रिमंत्रं च इलावृते

ଜୟାରେ ସେ ‘ବିଜୟାଦିତ୍ୟ’, ପ୍ରଭାସେ ‘ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବେତସ’। କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ‘ସାମନ୍ତ’ ଏବଂ ଇଲାବୃତେ ‘ତ୍ରିମନ୍ତ୍ର’ ରୂପେ ବିରାଜନ୍ତି।

Verse 16

महेन्द्रे क्रमणादित्यमृणे सिद्धेश्वरं विदुः । कौशांब्यां पद्मबोधं च ब्रह्मबाहौ दिवाकरम्

ମହେନ୍ଦ୍ରରେ ସେ ‘କ୍ରମଣାଦିତ୍ୟ’, ଋଣସ୍ଥାନେ ‘ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର’ ବୋଲି ପରିଚିତ। କୌଶାମ୍ବୀରେ ‘ପଦ୍ମବୋଧ’ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମବାହୁରେ ‘ଦିବାକର’ ରୂପେ ବିରାଜନ୍ତି।

Verse 17

केदारे चण्डकांतिं च नित्ये च तिमिरापहम् । गंगामार्गे शिवद्वारमादित्यं भूप्रदी पने

କେଦାରରେ ସେ ‘ଚଣ୍ଡକାନ୍ତି’, ନିତ୍ୟସ୍ଥାନେ ‘ତିମିରାପହ’—ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ। ଗଙ୍ଗାମାର୍ଗେ ‘ଶିବଦ୍ୱାର-ଆଦିତ୍ୟ’, ଭୂପ୍ରଦୀପନ ଅର୍ଥାତ୍ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।

Verse 18

हंसं सरस्वतीतीरे विश्वामित्रं पृथूदके । उज्जयिन्यां नरद्वीपं सिद्धायाममलद्युतिम्

ସରସ୍ୱତୀ ତଟେ ସେ ‘ହଂସ’, ପୃଥୂଦକେ ‘ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର’; ଉଜ୍ଜୟିନୀରେ ‘ନରଦ୍ୱୀପ’, ସିଦ୍ଧାରେ ‘ଅମଲଦ୍ୟୁତି’—ନିର୍ମଳ ଜ୍ୟୋତି।

Verse 19

सूर्यं कुन्तीकुमारे च पञ्चनद्यां विभावसुम् । मथुरायां विमलादित्यं संज्ञादित्यं तु संज्ञिके

କୁନ୍ତୀକୁମାରେ ସେ ‘ସୂର୍ଯ୍ୟ’ ଭାବେ ପୂଜିତ, ପଞ୍ଚନଦୀରେ ‘ବିଭାବସୁ’; ମଥୁରାରେ ‘ବିମଲାଦିତ୍ୟ’, ସଂଜ୍ଞିକାରେ ‘ସଂଜ୍ଞାଦିତ୍ୟ’।

Verse 20

श्रीकण्ठे चैव मार्तण्डं दशार्णे दशकं स्मृतम् । गोधने गोपतिं देवं कर्णं चैव मरुस्थले

ଶ୍ରୀକଣ୍ଠେ ସେ ‘ମାର୍ତଣ୍ଡ’, ଦଶାର୍ଣ୍ଣେ ‘ଦଶକ’ ଭାବେ ସ୍ମୃତ; ଗୋଧନେ ଦିବ୍ୟ ‘ଗୋପତି’, ମରୁସ୍ଥଳେ ‘କର୍ଣ୍ଣ’।

Verse 21

पुष्पं देवपुरे चैव केशवार्कं तु लोहिते । वैदिशे चैव शार्दूलं शोणे वारुणवासिनम्

ଦେବପୁରେ ସେ ‘ପୁଷ୍ପ’ ଭାବେ ସ୍ତୁତ, ଲୋହିତେ ‘କେଶବାର୍କ’; ବୈଦିଶେ ‘ଶାର୍ଦୂଳ’, ଶୋଣେ ‘ବାରୁଣବାସିନ’।

Verse 22

वर्धमाने च सांबाख्यं कामरूपे शुभंकरम् । मिहिरं कान्यकुब्जे च मंदारं पुण्यवर्धने

ବର୍ଧମାନେ ସେ ‘ସାଂବାଖ୍ୟ’ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି, କାମରୂପେ ‘ଶୁଭଂକର’; କାନ୍ୟକୁବ୍ଜେ ‘ମିହିର’, ପୁଣ୍ୟବର୍ଧନେ ‘ମନ୍ଦାର’।

Verse 23

गन्धारे क्षोभणादित्यं लंकायाममरद्युतिम् । कर्णादित्यं च चंपायां प्रबोधे शुभदर्शिनम्

ଗନ୍ଧାରେ ସେ “କ୍ଷୋଭଣାଦିତ୍ୟ”; ଲଙ୍କାରେ “ଅମରଦ୍ୟୁତି”; ଚମ୍ପାରେ “କର୍ଣ୍ଣାଦିତ୍ୟ”; ଏବଂ ପ୍ରବୋଧେ “ଶୁଭଦର୍ଶିନ” ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

Verse 24

द्वारा वत्यां तु पार्वत्यं हिमवन्ते हिमापहम् । महातेजं तु लौहित्ये अमलांगे च धूजटिम्

ଦ୍ୱାରାବତୀରେ ସେ “ପାର୍ବତ୍ୟ”; ହିମବନ୍ତରେ “ହିମାପହ”; ଲୌହିତ୍ୟରେ “ମହାତେଜ”; ଏବଂ ଅମଲାଙ୍ଗେ “ଧୂଜଟି” ଭାବେ ପରିଚିତ।

Verse 25

रोहिके तु कुमाराख्यं पद्मायां पद्मसंभवम् । धर्मादित्यं तु लाटायां मर्द्दके स्थविरं विदुः

ରୋହିକେ ସେ “କୁମାରାଖ୍ୟ”; ପଦ୍ମାରେ “ପଦ୍ମସମ୍ଭବ”; ଲାଟାରେ “ଧର୍ମାଦିତ୍ୟ”; ଏବଂ ମର୍ଦ୍ଦକେ “ସ୍ଥବିର” ଭାବେ ଜଣାଶୁଣା।

Verse 26

सुखप्रदं तु कौबेर्यां कोसले गोपतिं तथा । कौंकणे तु पद्मदेवं तापनं विन्ध्यपर्वते

କୌବେରୀରେ ସେ “ସୁଖପ୍ରଦ”; କୋସଲରେ “ଗୋପତି”; କୋଙ୍କଣରେ “ପଦ୍ମଦେବ”; ଏବଂ ବିନ୍ଧ୍ୟପର୍ବତେ “ତାପନ” ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

Verse 27

त्वष्टारं चैव काश्मीरे चरित्रे रत्नसंभवम् । पुष्करे हेमगर्भस्थं विद्यात्सूर्यं गभस्तिके

କାଶ୍ମୀରେ ସେ “ତ୍ୱଷ୍ଟା”; ଚରିତ୍ରେ “ରତ୍ନସମ୍ଭବ”; ପୁଷ୍କରେ “ହେମଗର୍ଭସ୍ଥ”; ଏବଂ ଗଭସ୍ତିକାରେ “ସୂର୍ଯ୍ୟ” ଭାବେ ଜାଣିବା ଉଚିତ।

Verse 28

प्रकाशायां तु मुज्झालं तीर्थग्रामे प्रभाकरम् । कांपिल्ये रिल्लकादित्यं धनके धनवासिनम्

ପ୍ରକାଶାରେ ସେ ‘ମୁଜ୍ଝାଲ’ ଭାବେ କୀର୍ତ୍ତିତ; ତୀର୍ଥଗ୍ରାମରେ ‘ପ୍ରଭାକର’; କାଂପିଲ୍ୟରେ ‘ରିଲ୍ଲକାଦିତ୍ୟ’; ଏବଂ ଧନକରେ ‘ଧନବାସିନ’ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

Verse 29

अनलं नर्मदातीरे सर्वत्र गमनाधिकम् । अष्टषष्टिं तु देवस्य भास्करस्यामितद्युतेः

ନର୍ମଦା ତଟରେ ‘ଅନଲ’ ନାମକ ବ୍ରତ/ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅଛି, ଯାହା ସର୍ବତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗମନ-ସ୍ୱାଧୀନତା ଦେଇଥାଏ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେଠାରେ ଅମିତ ଦ୍ୟୁତିମାନ ଭାସ୍କରଦେବଙ୍କ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟି-ବିଧ ସ୍ତବ-ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 30

प्रातरुत्थाय वै नित्यं शक्तिमाञ्छुचिमान्नरः । यः पठेच्छृणुयाद्वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରାତଃକାଳେ ଉଠି—ଶକ୍ତିମାନ ଓ ଶୁଚି ହୋଇ—ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ ମାତ୍ର, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 31

राज्यार्थी लभते राज्यं धनार्थी लभते धनम् । पुत्रार्थी लभते पुत्रान्सौख्यार्थी लभते सुखम्

ରାଜ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷୀ ରାଜ୍ୟ ପାଏ, ଧନ ଆକାଂକ୍ଷୀ ଧନ ପାଏ। ପୁତ୍ର ଆକାଂକ୍ଷୀ ପୁତ୍ର ପାଏ, ସୁଖ ଆକାଂକ୍ଷୀ ସୁଖ ପାଏ।

Verse 32

रोगार्तो मुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बन्धनात् । यान्यान्प्रार्थयते कामांस्तांस्तान्प्राप्नोति मानवः

ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ବନ୍ଧିତ ବ୍ୟକ୍ତି ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ମନୁଷ୍ୟ ଯେଯେ କାମନା ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ, ସେସେ କାମନା ସେ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 33

ईश्वर उवाच । एवं च स्तुवतस्तस्य चित्रस्य विमलात्मनः । ततस्तुष्टः सहस्रांशुः कालेन महता विभुः

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ନିର୍ମଳାତ୍ମା ଚିତ୍ର ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାବେଳେ, ଦୀର୍ଘ କାଳ ପରେ, ବିଭୁ ସହସ୍ରାଂଶୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।

Verse 34

अब्रवीद्वत्स भद्रं ते वरं वरय सुव्रत

ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ—ବତ୍ସ, ତୋର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ହେ ସୁବ୍ରତ, ଗୋଟିଏ ବର ଚାହ।

Verse 35

सोऽब्रवीद्यदि मे तुष्टो भगवंस्तीक्ष्णदीधितेः । प्रौढत्वं सर्वकार्येषु नय मां ज्ञानितां तथा

ସେ କହିଲା—ହେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭଗବନ, ଯଦି ଆପଣ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋତେ ପ୍ରୌଢତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ ଏବଂ ମୋତେ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନର ଅବସ୍ଥାକୁ ମଧ୍ୟ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ।

Verse 36

तत्तथेति प्रति ज्ञातं सूर्येण वरवर्णिनि । ततः सर्वज्ञतां प्राप्तश्चित्रो मित्रकुलोद्भवः

ବରବର୍ଣ୍ଣିନୀ ସମ୍ମୁଖରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ “ତଥାସ୍ତୁ” ବୋଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ; ତାପରେ ମିତ୍ରକୁଳୋଦ୍ଭବ ଚିତ୍ର ସର୍ବଜ୍ଞତା ପ୍ରାପ୍ତ କଲା।

Verse 37

तं ज्ञात्वा धर्मराजस्तु बुद्ध्या परमया युतम् । चिंतयामास मेधावी लेख कोऽयं भवेद्यदि

ତାକୁ ପରମ ବୁଦ୍ଧିଯୁକ୍ତ ବୋଲି ଜାଣି, ମେଧାବୀ ଧର୍ମରାଜ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଯଦି ଏ ମୋର ଲେଖକ ହୁଏ, ତେବେ କଣ କଣ ସାଧ୍ୟ ହେବ?”

Verse 38

ततो मे सर्वसिद्धिः स्यान्निर्वृतिश्च परा भवेत् । एवं चिंतयतस्तस्य धर्मराजस्य भामिनि

“ତେବେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମୋର ହେବ, ଏବଂ ପରମ ନିର୍ବୃତି ଉଦ୍ଭବିବ।” ହେ ଭାମିନି, ଧର୍ମରାଜ ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ—(କଥା ଆଗକୁ ବଢ଼େ)।

Verse 39

अग्नितीर्थे गते चित्रे स्ना नार्थं लवणाम्भसि । स तत्र प्रविशन्नेव नीतस्तु यमकिंकरैः

ଚିତ୍ର ଅଗ୍ନିତୀର୍ଥକୁ ଗଲା, ସମୁଦ୍ରର ଲବଣଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ; ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହସହି ଯମଙ୍କ କିଙ୍କରମାନେ ତାକୁ ଧରି ନେଇଗଲେ।

Verse 40

सशरीरो महादेवि यमादेशपरायणैः । स चित्रगुप्तनामाऽभूद्विश्वचारित्रलेखकः

ହେ ମହାଦେବୀ, ଯମାଦେଶରେ ପରାୟଣ ଦୂତମାନେ ତାକୁ ଶରୀରସହିତ ନେଇଗଲେ; ତାପରେ ସେ ‘ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ’ ନାମରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ଆଚରଣ ଲେଖିବା ଲେଖକ ହେଲା।

Verse 41

चित्रादित्येतिनामाऽभूत्ततो लोके वरानने

ତାପରେ, ହେ ବରାନନେ, ଲୋକେ ସେ ‘ଚିତ୍ରାଦିତ୍ୟ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।

Verse 42

सप्तम्यां नियताहारो यस्तं पूजयते नरः । सप्त जन्मानि दारिद्र्यं न दुःखं तस्य जायते

ଯେ ନର ସପ୍ତମୀ ଦିନ ନିୟତ ଆହାର ରଖି ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ତାହାର ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ହୁଏ, ନ ଦୁଃଖ ଜନ୍ମେ।

Verse 43

तत्रैव चाश्वो दातव्यः सकोषं खड्गमेव च । हिरण्यं चैव विप्राय एवं यात्राफलं लभेत्

ସେଠାରେ ହିଁ ଅଶ୍ୱଦାନ କରିବା ଉଚିତ, କୋଷସହିତ ଖଡ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କଲେ—ଏଭଳି ଯାତ୍ରାଫଳ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।

Verse 139

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चित्रादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି-ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାରେ, ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡରେ, ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ଚିତ୍ରାଦିତ୍ୟମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ୧୩୯ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।