Adhyaya 71

Verse 1

। सूत उवाच । तास्तथेति प्रतिज्ञाय चक्रुस्तच्छक्रशासनम् । सूतिकागृहधर्मे यत्तच्चक्रुस्तस्य सर्वशः

ସୂତ କହିଲେ—‘ତଥାସ୍ତୁ’ ବୋଲି ସେମାନେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ; ଏବଂ ସୂତିକାଗୃହଧର୍ମରେ ଯାହା ଯାହା ବିହିତ, ସେସବୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କରିଲେ।

Verse 2

अथान्यदिवसे बालो द्वादशार्कसमद्युतिः । संजज्ञे तेन वीर्येण द्विभुजैक मुखः शुभः

ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଦିନେ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟସମ ଦ୍ୟୁତିମାନ ଶିଶୁ ଜନ୍ମିଲା; ସେହି ଦିବ୍ୟ ବୀର୍ଯ୍ୟବଳରେ ସେ ଶୁଭ, ଦ୍ୱିଭୁଜ ଓ ଏକମୁଖ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।

Verse 3

यथासौ जातमात्रस्तु प्ररुरोद सुदुःखितः । तच्छ्रुत्वा रुदितं सर्वाः कृत्तिकास्तमुपागताः

ସେ ଜନ୍ମମାତ୍ରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲା; ସେହି ରୋଦନ ଶୁଣି ସମସ୍ତ କୃତ୍ତିକାମାନେ ତାହାର ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।

Verse 4

महासेनोऽपि संवीक्ष्य मातॄस्ताः समुपागताः । सोत्कण्ठः षण्मुखो जातो द्वादशाक्षभुजस्तथा

ମହାସେନ ମଧ୍ୟ ସମୀପକୁ ଆସିଥିବା ସେହି ମାତୃମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲେ; ସେ ଷଣ୍ମୁଖ ରୂପେ ଜନ୍ମିଲେ ଏବଂ ସେହିପରି ଦ୍ୱାଦଶଭୁଜ ମଧ୍ୟ ହେଲେ।

Verse 5

एकैकस्याः पृथक्तेन प्रपपौ प्रयतः स्तनम् । द्वाभ्यामालिंगयामास भुजाभ्यां स्नेहपूर्वकम्

ସେ ଯତ୍ନପୂର୍ବକ ଏକେକ କରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାତାଙ୍କ ସ୍ତନପାନ କଲେ; ଏବଂ ପରେ ଦୁଇ ଭୁଜାରେ ସ୍ନେହପୂର୍ବକ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।

Verse 6

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता ब्रह्मविष्णुशिवादयः । सर्वे देवाः सहेन्द्रेण गन्धर्वाप्सरसस्तथा

ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଆଦି ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।

Verse 7

महोत्सवोऽथ संजज्ञे तस्मिन्स्थाने निरर्गलः । गीतवाद्यप्रणादेन येनविश्वं प्रपूरितम्

ତାପରେ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ନିରୋଧହୀନ ମହୋତ୍ସବ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା; ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ନାଦରେ ଯେନେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ପୂରିଗଲା।

Verse 8

रंभाद्या ननृतुस्तस्य विलासिन्यो दिवौकसाम् । जगुश्च मुख्यगन्धर्वा श्चित्रांगदमुखाश्च ये

ରମ୍ଭା ଆଦି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନର୍ତ୍ତକୀମାନେ ସେଠାରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ଏବଂ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ ପ୍ରମୁଖ ମୁଖ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗାନ କଲେ।

Verse 9

ततस्तु देवताः सर्वास्तस्य नाम प्रचक्रिरे । स्कन्दनाद्रेतसो भूमौ स्कन्द इत्येव सादरम्

ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ନାମକରଣ କଲେ; ଭୂମିରେ ରେତସ ‘ସ୍କନ୍ଦିତ’ (ଝରି ପଡ଼ିଥିବା) ହେତୁ ସାଦରେ ତାଙ୍କୁ ‘ସ୍କନ୍ଦ’ ବୋଲି ଡାକିଲେ।

Verse 10

अथ तस्य कुमा रस्य तदा तत्राभिषेचनम् । सेनापत्यं कृतं साक्षाद्देवानां शंभुना स्वयम्

ତେବେ ସେଠାରେଇ ସେଇ ଦିବ୍ୟ କୁମାରଙ୍କ ଅଭିଷେକ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଶମ୍ଭୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଦେବମାନଙ୍କ ସେନାପତି କଲେ।

Verse 11

तस्य शक्तिः स्वयं दत्ता विधिनाऽद्भुतदर्शना । अमोघा विजयार्थाय दैत्यपक्षक्षयाय च

ବିଧାତା ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦର୍ଶନୀୟ ତେଜୋମୟ ଶକ୍ତି ଦେଲେ—ବିଜୟ ପାଇଁ ଅମୋଘ ଏବଂ ଦୈତ୍ୟପକ୍ଷ କ୍ଷୟ ପାଇଁ।

Verse 12

मयूरो वाहनार्थाय त्र्यंबकेण सुशीघ्रतः । दिव्यास्त्राणि महेन्द्रेण विष्णुनाथ महात्मना

ତ୍ର୍ୟମ୍ବକ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବାହନାର୍ଥେ ମୟୂର ଦେଲେ; ଏବଂ ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ମହାତ୍ମା ବିଷ୍ଣୁନାଥ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ପ୍ରଦାନ କଲେ।

Verse 13

ततोऽभीष्टानि शस्त्राणि देवैः सर्वैः पृथक्पृथक् । तस्य दत्तानि संतुष्टैस्तथा मातृगणैरपि

ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକେକରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ଅଭୀଷ୍ଟ ଶସ୍ତ୍ର ଦେଲେ; ଏବଂ ମାତୃଗଣମାନେ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଦେଲେ।

Verse 14

ततस्तमग्रतः कृत्वा सेनानाथं सुरेश्वराः । जग्मुः ससैनिकास्तत्र तारको यत्र संस्थितः

ତାପରେ ସୁରେଶ୍ୱରମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେନାନାଥ କରି ଅଗ୍ରଭାଗରେ ରଖି, ସସୈନ୍ୟ ସେଠାକୁ ଗଲେ—ଯେଉଁଠାରେ ତାରକ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା।

Verse 15

तारकोऽपि समालोक्य देवान्स्वयमुपागतान् । युद्धार्थं हर्षसंयुक्तः सम्मुखः सत्वरं ययौ

ତାରକ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୟଂ ଆସିଥିବା ଦେବମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥେ ହର୍ଷଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତ ସମ୍ମୁଖକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲା।

Verse 16

ततोऽभूत्सुमहद्युद्धं देवानां दानवैः सह । कोपसंरक्तनेत्राणां मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

ତାପରେ ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ଦାନବମାନଙ୍କର ସୁମହାଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ ନୟନ ଥିବା ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ତେବେ ଫେରିଲେ।

Verse 17

अथ स्कन्देन संवीक्ष्य दूरस्थं तारकं रणे । समाहूय ततो मुक्ता सा शक्तिस्तस्य मृत्यवे

ତାପରେ ସ୍କନ୍ଦ ରଣରେ ଦୂରେ ଥିବା ତାରକକୁ ଦେଖି ଡାକିଲେ; ତତ୍ପରେ ସେଇ ଶକ୍ତି ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲା, ଯାହା ତାହାର ମୃତ୍ୟୁହେତୁ ହେଲା।

Verse 18

अथासौ हृदयं भित्त्वा तस्य दैत्यस्य दारुणा । चमत्कारपुरोपांते पतिता रुधिरोक्षिता

ସେଇ ଦାରୁଣ ଶକ୍ତି ଦୈତ୍ୟର ହୃଦୟକୁ ଭେଦି, ରକ୍ତରେ ଭିଜି, ଚମତ୍କାରପୁରର ଉପାନ୍ତରେ ପଡ଼ିଲା।

Verse 19

तारकस्तु गतो नाशं मुक्तः प्राणैश्च तत्क्षणात् । ततो देवगणाः सर्वे संहृष्टास्तं महाबलम्

ତାରକ ସେହି କ୍ଷଣରେ ପ୍ରାଣବାୟୁରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ନାଶକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ହର୍ଷିତ ହୋଇ ସେଇ ମହାବଳବାନ (ସ୍କନ୍ଦ)ଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

Verse 20

स्तोत्रैर्बहुविधैः स्तुत्वा प्रोचुस्तस्मिन्हते सति । गताश्च त्रिदिवं तूर्णं सह शक्रेण निर्भयाः

ବହୁବିଧ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି କରି, ସେଇ ଶତ୍ରୁ ହତ ହେଲାପରେ ସେମାନେ କହିଲେ; ଏବଂ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର) ସହ ଶୀଘ୍ର ତ୍ରିଦିବ, ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ଗଲେ।

Verse 21

स्कन्दोऽपि तां समादाय शक्तिं तत्र पुरोत्तमे । स्थापयामास येनैव रक्तशृंगोऽभवद्दृढः

ସ୍କନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଶକ୍ତି (ବାଣ) ଗ୍ରହଣ କରି ସେଠାରେ ଉତ୍ତମ ନଗରରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟରେ ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଚଳ ହେଲା।

Verse 22

ऋषय ऊचुः । रक्तशृंगः कथं तेन निश्चलोऽपि दृढीकृतः । कस्य वाक्येन नो ब्रूहि विस्तरेण महामते

ଋଷିମାନେ କହିଲେ—ହେ ମହାମତେ! ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗ ତ ଅଚଳ ଥିଲା, ତଥାପି ସେ କିପରି ତାହାକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ? କାହାର ବାକ୍ୟରେ ଏହା ସିଦ୍ଧ ହେଲା, ବିସ୍ତାରେ କୁହ।

Verse 23

सूत उवाच । यदा वै भूमिकम्पस्तु संप्रजातः सुदारुणः । रक्तशृङ्गः प्रचलितः स्वस्थानादतिवेगतः

ସୂତ କହିଲେ—ଯେତେବେଳେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଭୂମିକମ୍ପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ମହାବେଗରେ କମ୍ପି ଚଳିତ ହେଲା।

Verse 24

तस्य दैत्यस्य पातेन यथान्ये पर्व तोत्तमाः । अथ हर्म्याणि सर्वाणि चमत्कारपुरे तदा

ସେଇ ଦୈତ୍ୟର ପତନରେ, ଯେପରି ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତମାନେ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ସେତେବେଳେ ଚମତ୍କାରପୁରର ସମସ୍ତ ହର୍ମ୍ୟ—ପ୍ରାସାଦମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଲେ।

Verse 25

शीर्णानि चलिते तस्मिन्पर्वते व्यथिता द्विजाः । प्रायशो निधनं प्राप्तास्तथाऽन्ये मूर्छयार्दिताः

ସେ ପର୍ବତ କମ୍ପିତ ହେବା ସମୟରେ ଗୃହାଦି ନିର୍ମାଣ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲା; ଦ୍ୱିଜମାନେ ବ୍ୟଥିତ ହେଲେ। ଅନେକେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଆଉ କେତେକେ ମୂର୍ଛାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ।

Verse 26

हतशेषास्ततो विप्रा गत्वा स्कन्दं क्रुधान्विताः । प्रोचुश्च किमिदं पाप त्वया कृतमबुद्धिना

ତାପରେ ବଞ୍ଚିଥିବା ବିପ୍ରମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ— “ଅବୁଦ୍ଧିରେ ତୁମେ ଏହି କି ପାପ କରିଦେଲ?”

Verse 27

नाशं नीता वयं सर्वे सपुत्रपशुबाधवाः । तस्माच्छापं प्रदास्यामो वयं दुःखेन दुःखिताः

“ଆମେ ସମସ୍ତେ—ପୁତ୍ର, ପଶୁ ଓ ବାନ୍ଧବମାନଙ୍କ ସହ—ନାଶକୁ ନୀତ ହୋଇଛୁ। ତେଣୁ ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଆମେ ଶାପ ଦେବୁ।”

Verse 28

स्कन्द उवाच । हिताय सर्वलोकानां मयैतत्समनुष्ठितम् । यद्धतो दानवो रौद्रो नान्यथा द्विजसत्तमाः

ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ— “ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ହିତାର୍ଥେ ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି—ସେ ରୌଦ୍ର ଦାନବକୁ ବଧ କରିଛି। ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।”

Verse 29

प्रसादः क्रियतां तस्मान्मान्या मे ब्राह्मणाः सदा । मृतानपि द्विजान्सर्वानहं तानमृताश्रयात्

“ଏହେତୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ମୋ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ। ଯଦି ସେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜ ମୃତ ହୋଇଥାନ୍ତି ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଅମୃତାଶ୍ରୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ଜୀବିତ କରିଦେବି।”}]}

Verse 30

पुनर्जीवितसंयुक्तान्करिष्यामि न संशयः । तथा सुनिश्चलं शैलं करिष्यामि स्वशक्तितः

ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେବି; ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ପର୍ବତକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଚଳ କରିଦେବି।

Verse 31

एवमुक्त्वा समादाय तां शक्तिं रुधिरोक्षिताम् । चक्रे स्थापनमस्यास्तु रक्तशृङ्गस्य मूर्धनि

ଏପରି କହି ସେ ରକ୍ତରେ ସିଞ୍ଚିତ ସେଇ ଶକ୍ତି (ଭାଲ)କୁ ଉଠାଇ ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗର ଶିଖରରେ ତାହାକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

Verse 32

ततः प्रोवाच संहृष्टो देवतानां चतुष्टयम् । आंबवृद्धां तथैवाम्रां माहित्थां च चमत्करीम्

ତାପରେ ହର୍ଷିତ ହୋଇ ସେ ଚାରି ଦେବୀଙ୍କ ସମୂହକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—ଆମ୍ବବୃଦ୍ଧା, ତଥା ଆମ୍ରା, ମାହିତ୍ଥା ଓ ଚମତ୍କରୀ।

Verse 33

युष्माभिर्निश्चलः कार्यो भूयोऽयं नगसत्तमः । प्रलयेऽपि यथा स्थानाद्रक्तशृङ्गश्चलेन्नहि

ତୁମେମାନେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ପୁନର୍ବାର ଦୃଢ଼ ଓ ଅଚଳ କର; ଯେପରି ପ୍ରଳୟକାଳରେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଚଳିନଯାଉ।

Verse 34

युष्माकं ब्राह्मणाः सर्वे पूजां दास्यंति सर्वदा

ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ସର୍ବଦା ତୁମମାନଙ୍କୁ ପୂଜା ଅର୍ପଣ କରିବେ।

Verse 36

बाढमित्येव ताः प्रोच्य चतुर्दिक्षु ततश्च तम् । शूलाग्रैः सुदृढं चक्रुः स्कन्दवाक्येन हर्षिताः । ततश्चामृतमादाय मृतानपि द्विजोत्तमान् । स्कन्दो जीवापयामास द्विजभक्तिपरायणः

ସେହି ଦେବତାମାନେ “ବାଢମ୍—ତଥାସ୍ତୁ” ବୋଲି କହି, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ହର୍ଷିତ ହୋଇ ନିଜ ଶୂଳାଗ୍ରଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଚାରି ଦିଗରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ସ୍ଥିର କଲେ। ପରେ ଦ୍ୱିଜଭକ୍ତିରେ ପରାୟଣ ସ୍କନ୍ଦ ଅମୃତ ନେଇ ମୃତ ପଡ଼ିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୁନଃଜୀବିତ କଲେ।

Verse 37

ततस्ते ब्राह्मणास्तत्र संहृष्टा वरमुत्तमम् । ददुस्तस्य स च प्राह मन्नामैतत्पुरोत्तमम् । सदैव ख्यातिमायातु एतन्मे हृदि वांछितम्

ତାପରେ ସେଠାରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ—“ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗର ମୋ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଉ; ଏହା ସଦା କୀର୍ତ୍ତି ପାଉ—ଏହି ମୋ ହୃଦୟର ଆକାଙ୍କ୍ଷା।”

Verse 38

ऋषय ऊचुः । एतत्स्कन्दपुरंनाम तव नाम्ना भविष्यति । चमत्कारपुरं तद्वत्सांप्रतं सुरसत्तम

ଋଷିମାନେ କହିଲେ—“ତୁମ ନାମରେ ଏହା ‘ସ୍କନ୍ଦପୁର’ ନାମେ ପରିଚିତ ହେବ। ଏବଂ, ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ଏବେ ‘ଚମତ୍କାରପୁର’ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଖ୍ୟାତ ହେବ।”

Verse 39

पूजां तव करिष्यामः कृत्वा प्रासादमुत्त मम् । तथैव देवताः सर्वाश्चतस्रोऽपि त्वया धृताः

“ଆମେ ଉତ୍ତମ ପ୍ରାସାଦ (ମନ୍ଦିର) ନିର୍ମାଣ କରି ଆପଣଙ୍କ ପୂଜା କରିବୁ। ଏବଂ ଆପଣ ଯେଉଁ ଚାରିଜଣଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜିବୁ।”

Verse 40

सर्वाः संपूजयिष्यामः सर्वकृत्येषु सादरम् । एतां चं तावकीं शक्तिं सदा सुरवरोत्तम । विशेषात्पूजयिष्यामः षष्ठ्यां श्रद्धासमन्विताः

“ଆମେ ସମସ୍ତ କର୍ମକାଣ୍ଡରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଦରସହିତ ସମ୍ୟକ୍ ପୂଜା କରିବୁ। ହେ ସୁରବରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ (ଶକ୍ତ୍ୟାୟୁଧକୁ) ଆମେ ବିଶେଷତଃ ଷଷ୍ଠୀ ଦିନ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ପୂଜା କରିବୁ।”}]}

Verse 41

सूत उवाच । एवं स ब्राह्मणैः प्रोक्तो महासेनो महाबलः । स्थितस्तत्रैव तद्वा क्याज्ज्ञात्वा तत्क्षेत्रमुत्तमम्

ସୂତ କହିଲେ—ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଭଳି କହିବା ପରେ ମହାବଳୀ ମହାସେନ ସେଠାରେଇ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ; ତାଙ୍କ ବଚନରୁ ଏହା ଉତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟକ୍ଷେତ୍ର ବୋଲି ଜାଣିଲେ।

Verse 42

यस्तं पूजयते भक्त्या चैत्रषष्ठ्यां सुभावतः । शुक्लायां तस्य संतुष्टिं कुरुते बर्हिवाहनः

ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଷଷ୍ଠୀ ଦିନେ ଶୁଭଭାବରେ ଭକ୍ତିସହିତ ଯେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜେ, ତାହାପରେ ବର୍ହିବାହନ ସ୍କନ୍ଦ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 43

तस्यां शक्तौ नरो यश्च कुर्यात्पृष्ठिनिघर्षणम् । पूजयित्वा तु पुष्पाद्यैः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । स न स्याद्रोगसंयुक्तो यावत्संवत्सरं द्विजाः

ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ! ଯେ କେହି ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ପୁଷ୍ପାଦିଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ପୂଜି, ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ତାହାରେ ନିଜ ପିଠି ଘସେ (ସ୍ପର୍ଶ କରେ), ସେ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଏ ନାହିଁ।

Verse 44

एवं तत्र धृता शक्तिस्तेन स्कन्देन धीमता । रक्तशृंगस्य रक्षार्थं तत्पुरस्य विशेषतः

ଏଭଳି ଧୀମାନ ସ୍କନ୍ଦ ସେଠାରେ ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ—ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ବିଶେଷତଃ ସେଇ ନଗରର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ।