Sukta 13

Mantra 1

इन्द्रः सुतेषु सोमेषु क्रतुं पुनीत उक्थ्यम् । विदे वृधस्य दक्षसो महान्हि षः ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ସୁତ ସୋମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉକ୍ଥ୍ୟ କ୍ରତୁକୁ—ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ସଙ୍କଳ୍ପବଳକୁ—ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରକାଶିତ କରନ୍ତି; କାରଣ ବୃଦ୍ଧକର୍ତ୍ତାର ଦକ୍ଷତାଦ୍ୱାରା ସେ ଜାଣନ୍ତି—ଏବଂ ସେ ମହାନ।

Mantra 2

स प्रथमे व्योमनि देवानां सदने वृधः । सुपारः सुश्रवस्तमः समप्सुजित् ॥

ସେ ବୃଦ୍ଧିକାରକ ପ୍ରଥମ ବ୍ୟୋମରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ସଦନରେ ଅବସ୍ଥିତ; ସୁପାରଃ—ସୁଗମେ ପାର କରାଉଥିବା, ସୁଶ୍ରବସ୍ତମଃ—ସତ୍ୟଶ୍ରବଣ ଓ ଯଶରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମୃଦ୍ଧ, ଏବଂ ଅପ୍ସୁଜିତ୍—ଜଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ବିଜୟୀ।

Mantra 3

तमह्वे वाजसातय इन्द्रं भराय शुष्मिणम् । भवा नः सुम्ने अन्तमः सखा वृधे ॥

ବାଜସାତୟେ—ବଳର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଜିତିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ଭାର ବହିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ଶୁଷ୍ମିଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ତୁମ ସୁମ୍ନରେ—କୃପାର ସୁଖରେ—ଆମ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ନିକଟ ମିତ୍ର ହେଅ; ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସଖା ହେଅ।

Mantra 4

इयं त इन्द्र गिर्वणो रातिः क्षरति सुन्वतः । मन्दानो अस्य बर्हिषो वि राजसि ॥

ହେ ଗିର୍ବଣ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୁନ୍ୱତଃ—ସୋମ ପିଷୁଥିବା ଜନ ପାଇଁ—ତୁମର ଏହି ରାତିଃ (ଦାନ) ଧାରାବାହି ହୁଏ। ଏହି ବର୍ହିଷଃ—ପବିତ୍ର ଆସନ ଉପରେ—ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ତୁମେ ବିରାଜସି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅ।

Mantra 5

नूनं तदिन्द्र दद्धि नो यत्त्वा सुन्वन्त ईमहे । रयिं नश्चित्रमा भरा स्वर्विदम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ନିଶ୍ଚୟ ଆମକୁ ସେହି ଦାନ କର—ଯାହା ପାଇଁ ଆମେ ସୋମକୁ ପିଷି ତୁମକୁ ହିଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ। ଆମ ପାଖକୁ ଚିତ୍ରମୟ, ବହୁରୂପ ରୟି ଆଣ—ସ୍ୱର୍ବିଦ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକକୁ ଖୋଜିପାଉଥିବା, ପ୍ରକାଶ-ଜୟୀ ଧନ।

Mantra 6

स्तोता यत्ते विचर्षणिरतिप्रशर्धयद्गिरः । वया इवानु रोहते जुषन्त यत् ॥

ହେ ବିଚର୍ଷଣି (ମନୁଷ୍ୟ ଓ କର୍ମକୁ ଦେଖୁଥିବା) ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ସ୍ତୋତା ତୁମ ପାଇଁ ଗିରଃକୁ ଅତିପ୍ରଶର୍ଧୟତ୍—ପ୍ରତିରୋଧକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଉଦ୍ଧତ ଭାବେ ଉଠାଏ—ସେତେବେଳେ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଜୁଷନ୍ତ, ଗ୍ରହଣ କରି ଆନନ୍ଦ ନିଅ, ସେ ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ପରି ତୁମ ପଛେ ପଛେ ଉଡ଼ି ଉଠେ।

Mantra 7

प्रत्नवज्जनया गिरः शृणुधी जरितुर्हवम् । मदेमदे ववक्षिथा सुकृत्वने ॥

ପ୍ରତ୍ନବତ୍—ପୁରାତନ ପରି—ଗିରଃକୁ ପୁନଃ ଜନ୍ମାଅ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜରିତୁଃ ହବକୁ ଶୁଣ। ମଦେ ମଦେ ତୁମେ ଅଧିକ ବଳବାନ ହୁଅ; ସୁକୃତ୍ୱନେ—ଭଲ ଓ ଋତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଜନ ପାଇଁ।

Mantra 8

क्रीळन्त्यस्य सूनृता आपो न प्रवता यतीः । अया धिया य उच्यते पतिर्दिवः ॥

ତାହାର ସତ୍ୟ ଓ ଦୀପ୍ତିମୟ ବଚନ ଖେଳେ ଏବଂ ଢାଳ ଉପରୁ ଧାଉଥିବା ଜଳ ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ଏହି ଜାଗ୍ରତ ଧିୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦ୍ୟୌର ପତି ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ।

Mantra 9

उतो पतिर्य उच्यते कृष्टीनामेक इद्वशी । नमोवृधैरवस्युभिः सुते रण ॥

ଏବଂ ଯେ କୃଷ୍ଟିମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ବଶୀ ପତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ—ନମୋବୃଧ, ତାହାର ସହାୟତା ଆକାଂକ୍ଷୀ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା—ସୁତ ସୋମରେ ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ କର।

Mantra 10

स्तुहि श्रुतं विपश्चितं हरी यस्य प्रसक्षिणा । गन्तारा दाशुषो गृहं नमस्विनः ॥

ଶ୍ରୁତ (ପ୍ରସିଦ୍ଧ) ଓ ବିପଶ୍ଚିତଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ଯାହାଙ୍କର ଦୁଇ ହରି ଅଶ୍ୱ ତାଙ୍କୁ ଆଗେ ବହିବାକୁ ସମର୍ଥ। ସେମାନେ ଦାଶୁଙ୍କ ଗୃହକୁ—ନମସ୍ୱିନଙ୍କ—ଆସନ୍ତି।

Mantra 11

तूतुजानो महेमतेऽश्वेभिः प्रुषितप्सुभिः । आ याहि यज्ञमाशुभिः शमिद्धि ते ॥

ହେ ତୂତୁଜାନ (ଅତିବେଗୀ) ଦେବ! ମହା ପରିମାଣ/ମହିମା ପାଇଁ, ଶିଶିର-କଣାର ଚମକୁଥିବା ସ୍ପୁଲିଙ୍ଗରେ ତେଜସ୍ବୀ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ସହ—ଶୀଘ୍ର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ; ତୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଶମ (ଶାନ୍ତି) ଓ ସିଦ୍ଧି ହେଉ।

Mantra 12

इन्द्र शविष्ठ सत्पते रयिं गृणत्सु धारय । श्रवः सूरिभ्यो अमृतं वसुत्वनम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅତିଶବିଷ୍ଠ, ସତ୍ପତେ! ଗାନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୟି (ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି)କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧାରଣ କର। ସୂରିମାନଙ୍କୁ (ପ୍ରକାଶିତ ଋଷିମାନଙ୍କୁ) ଅମୃତସ୍ୱରୂପ ଶ୍ରବଃ (ଅକ୍ଷୟ ଯଶ) ଓ ବସୁତ୍ୱନ (ସମୃଦ୍ଧିର ଅବସ୍ଥା) ଦିଅ।

Mantra 13

हवे त्वा सूर उदिते हवे मध्यंदिने दिवः । जुषाण इन्द्र सप्तिभिर्न आ गहि ॥

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେବାବେଳେ ମୁଁ ତୋତେ ହବେ କରେ; ଦ୍ୟୌର ମଧ୍ୟନ୍ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୋତେ ହବେ କରେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ସପ୍ତିଭିଃ (ସାତ ଶକ୍ତି/ସାତ ଘୋଡ଼ା) ସହ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।

Mantra 14

आ तू गहि प्र तु द्रव मत्स्वा सुतस्य गोमतः । तन्तुं तनुष्व पूर्व्यं यथा विदे ॥

ଏଠାକୁ ଆ; ଆଗକୁ ଧାଉ—କିରଣସମୃଦ୍ଧ ପୀଡିତ ସୋମରସରେ ଆନନ୍ଦ କର। ଆମ ଭିତରେ ସେ ପୁରାତନ ତନ୍ତୁକୁ ପ୍ରସାର କର, ଯେପରି ଆମେ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିପାରିବୁ।

Mantra 15

यच्छक्रासि परावति यदर्वावति वृत्रहन् । यद्वा समुद्रे अन्धसोऽवितेदसि ॥

ହେ ବୃତ୍ରହନ୍, ତୁମେ ଦୂରେ ଥାଅ କି ନିକଟେ; କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦର ସମୁଦ୍ରରେ ଥାଅ—ତଥାପି ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଉପକାରକ।

Mantra 16

इन्द्रं वर्धन्तु नो गिर इन्द्रं सुतास इन्दवः । इन्द्रे हविष्मतीर्विशो अराणिषुः ॥

ଆମ ପ୍ରେରିତ ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁନ୍ତୁ; ପୀଡିତ ସୋମର ବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ରରେ ହବିଷ୍ୟବତୀ ପ୍ରଜାମାନେ ଦୃଢ଼ ଓ ସୁସମନ୍ୱିତ ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ ହେଉନ୍ତୁ।

Mantra 17

तमिद्विप्रा अवस्यवः प्रवत्वतीभिरूतिभिः । इन्द्रं क्षोणीरवर्धयन्वया इव ॥

ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ—ଉଚ୍ଚ ନିବାସ ଆକାଂକ୍ଷୀ ବିପ୍ରମାନେ—ତାଙ୍କର ଆଗକୁ ନେଇଯାଉଥିବା ସହାୟତାଦ୍ୱାରା ବଢ଼ାଇଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ତରେ ଥିବା ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ-ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ଯେପରି ଉଡ଼ାଣ ପାଇଁ ପାଖି ବଢ଼େ।

Mantra 18

त्रिकद्रुकेषु चेतनं देवासो यज्ञमत्नत । तमिद्वर्धन्तु नो गिरः सदावृधम् ॥

ତ୍ରିକଦ୍ରୁକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ପରିଶ୍ରମ କରି ଚେତନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କଲେ; ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ସେଇ ତାଙ୍କୁ ଆମର ଗିରଃ—ପ୍ରେରିତ ବାଣୀ—ଆମ ଭିତରେ ବଢ଼ାଉ।

Mantra 19

स्तोता यत्ते अनुव्रत उक्थान्यृतुथा दधे । शुचिः पावक उच्यते सो अद्भुतः ॥

ଯେତେବେଳେ ସ୍ତୋତା ତୁମର ଅନୁବ୍ରତ ହୋଇ, ଋତୁକ୍ରମେ ଉକ୍ଥମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରେ, ସେ ଶୁଚି ଓ ପାବକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ହୋଇଯାଏ।

Mantra 20

तदिद्रुद्रस्य चेतति यह्वं प्रत्नेषु धामसु । मनो यत्रा वि तद्दधुर्विचेतसः ॥

ସେଇ ନିଶ୍ଚୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଚେତନ ତତ୍ତ୍ୱ—ୟହ୍ୱ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଶକ୍ତି—ପ୍ରାଚୀନ ଧାମମାନଙ୍କରେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ; ଯେଉଁଠାରେ ବିବେକୀମାନେ ମନକୁ ତାହା ପ୍ରତି ବିସ୍ତାର କରି ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି।

Mantra 21

यदि मे सख्यमावर इमस्य पाह्यन्धसः । येन विश्वा अति द्विषो अतारिम ॥

ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହ ସଖ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ତେବେ ଏହି ପିଷିତ ସୋମ-ଆନନ୍ଦକୁ ରକ୍ଷା କର; ଏହାର ବଳେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ପାରିବି।

Mantra 22

कदा त इन्द्र गिर्वणः स्तोता भवाति शंतमः । कदा नो गव्ये अश्व्ये वसौ दधः ॥

ହେ ଗିର୍ବଣ ଇନ୍ଦ୍ର, କେବେ ମୋର ସ୍ତୋତ୍ର ସର୍ବାଧିକ ଶାନ୍ତିଦାୟକ ହେବ? କେବେ ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଗବ୍ୟ ଓ ଅଶ୍ୱ୍ୟ ବସୁ—ପ୍ରକାଶ ଓ ଗତିର ଧନ—ସ୍ଥାପନ କରିବ?

Mantra 23

उत ते सुष्टुता हरी वृषणा वहतो रथम् । अजुर्यस्य मदिन्तमं यमीमहे ॥

ଏବଂ ତୋର ସୁଷ୍ଟୁତ (ସୁ-ପ୍ରଶଂସିତ) ଦୁଇ ହରି (ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ୱ)—ବଳବାନ—ଅଜୁର୍ୟ (ଅକ୍ଷୟ) ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ରଥକୁ ବହନ କରନ୍ତି; ଆନନ୍ଦରେ ସର୍ବାଧିକ ମଦିର ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ଆମେ ଏଠାକୁ ଆକର୍ଷି ନିକଟକୁ ଆଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁ।

Mantra 24

तमीमहे पुरुष्टुतं यह्वं प्रत्नाभिरूतिभिः । नि बर्हिषि प्रिये सददध द्विता ॥

ତାହାଙ୍କୁ ଆମେ ଯାଚୁ—ପୁରୁଷ୍ଟୁତ (ବହୁପ୍ରଶଂସିତ), ଯହ୍ୱ (ବେଗବାନ)—ପ୍ରାଚୀନ ଊତି (ସହାୟତା) ଦ୍ୱାରା; ପ୍ରିୟ ବର୍ହିଷି (ପବିତ୍ର ଆସନ) ଉପରେ ସେ ବସୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ପୁନଃ ଭିତରେ ସ୍ଥିର ହେଉନ୍ତୁ।

Mantra 25

वर्धस्वा सु पुरुष्टुत ऋषिष्टुताभिरूतिभिः । धुक्षस्व पिप्युषीमिषमवा च नः ॥

ହେ ପୁରୁଷ୍ଟୁତ (ବହୁପ୍ରଶଂସିତ), ଋଷିଷ୍ଟୁତ ଊତି (ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ସହାୟତା) ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ; ଆମ ପାଇଁ ପିପ୍ୟୁଷୀ (ଫୁଲୁଥିବା) ଇଷ୍ (ପୋଷକ ଆହାର)କୁ ଦୋହି ବାହାର କର, ଏବଂ ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କର।

Mantra 26

इन्द्र त्वमवितेदसीत्था स्तुवतो अद्रिवः । ऋतादियर्मि ते धियं मनोयुजम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ରକ୍ଷକ—ଏଭଳି ସ୍ତୁତିକାରୀ ପାଇଁ, ହେ ଅଦ୍ରିବଃ (ବଜ୍ରଧାରୀ)। ଋତରୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ମନ ସହ ଯୁକ୍ତ (ମନୋୟୁଜ) ଧୀ/ଚିନ୍ତାଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କରେ।

Mantra 27

इह त्या सधमाद्या युजानः सोमपीतये । हरी इन्द्र प्रतद्वसू अभि स्वर ॥

ଏଠାରେ, ସୋମପାନ ପାଇଁ, ସେଇ ଆନନ୍ଦର ଦୁଇ ସହଚରଙ୍କୁ ଯୋଗାଇ—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର—ତୁମର ଦୁଇ ହରି (ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ୱ/ଶକ୍ତି) ଧନସହିତ ଆଗକୁ ଧାଉନ୍ତୁ ଏବଂ ଆମ ଭିତରେ ଦୀପ୍ତିମୟ ସ୍ୱରକୁ ଗୁଞ୍ଜାଉନ୍ତୁ।

Mantra 28

अभि स्वरन्तु ये तव रुद्रासः सक्षत श्रियम् । उतो मरुत्वतीर्विशो अभि प्रयः ॥

ତୁମର ଯେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ସେମାନେ ଆଲୋକ ଦିଗକୁ ଗୁଞ୍ଜନ୍ତୁ; ସେମାନେ ଶ୍ରୀ/ଐଶ୍ୱର୍ୟକୁ ଜିତନ୍ତୁ। ଏବଂ ମରୁତମୟ ଜନସମୂହମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ଗତିଶୀଳ ପ୍ରୟଃ (ଅର୍ପଣ-ବଳ) ଦିଗକୁ ଅଭିମୁଖ ହେଉନ୍ତୁ।

Mantra 29

इमा अस्य प्रतूर्तयः पदं जुषन्त यद्दिवि । नाभा यज्ञस्य सं दधुर्यथा विदे ॥

ଇମା ଅସ୍ୟ ପ୍ରତୂର୍ତୟଃ—ଆଗକୁ ଧକ୍କା ଦେଇ ନେବା ଶକ୍ତିମାନେ—ତାହାର ପଦକୁ (ପଦଚିହ୍ନ/ହେଜ୍ଜାକୁ) ଦିବି (ସ୍ୱର୍ଗରେ) ଥିବାବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଯଜ୍ଞର ନାଭିକୁ ଏକତ୍ର ସଂଯୋଜନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ‘ବିଦେ’—ଜ୍ଞାନୀ—ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ।

Mantra 30

अयं दीर्घाय चक्षसे प्राचि प्रयत्यध्वरे । मिमीते यज्ञमानुषग्विचक्ष्य ॥

ଏହି (ଅୟଂ) ଅଧ୍ୱରେ—ଯଜ୍ଞରେ—ଦୀର୍ଘାୟ ଚକ୍ଷସେ, ଦୂରପ୍ରସାରୀ ଦର୍ଶନ ଦିଗକୁ ଆଗେଇଯାଏ। ବିଚକ୍ଷ୍ୟ—ବିବେକୀ—ମାନୁଷ ଅନୁଷକ୍, ମାନବ ପରମ୍ପରାର ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନତାରେ, ପଦେ ପଦେ ଯଜ୍ଞକୁ ମାପି ସଜାଏ।

Mantra 31

वृषायमिन्द्र ते रथ उतो ते वृषणा हरी । वृषा त्वं शतक्रतो वृषा हवः ॥

ବୃଷା (ବୃଷଭସ୍ୱଭାବ) ଅଟେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ରଥ; ଏବଂ ବୃଷା ଅଟନ୍ତି ତୁମ ଦୁଇ ହରୀ—ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି/ଅଶ୍ୱ। ବୃଷା ତୁମେ, ହେ ଶତକ୍ରତୋ; ଏବଂ ବୃଷା ଅଟେ ତୁମକୁ ଡାକୁଥିବା ହବଃ—ଫଳଦାୟକ ବଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆହ୍ୱାନ।

Mantra 32

वृषा ग्रावा वृषा मदो वृषा सोमो अयं सुतः । वृषा यज्ञो यमिन्वसि वृषा हवः ॥

ବୃଷଭ-ସମ ଗ୍ରାବା (ସୋମ ପିଷଣ ପଥର); ବୃଷଭ-ସମ ମଦ (ଉଲ୍ଲାସ); ବୃଷଭ-ସମ ଏହି ପିଷିତ ସୋମ। ବୃଷଭ-ସମ ଯଜ୍ଞ—ତୁମେ ଯାହାକୁ ଗତିରେ ପ୍ରବର୍ତ୍ତାଅ; ଏବଂ ବୃଷଭ-ସମ ହବଃ (ଆହ୍ୱାନ)।

Mantra 33

वृषा त्वा वृषणं हुवे वज्रिञ्चित्राभिरूतिभिः । वावन्थ हि प्रतिष्टुतिं वृषा हवः ॥

ବୃଷଭ-ବଳବାନ, ମୁଁ ତୁମକୁ—ବୃଷଣ (ପରମ ବଳବାନ)କୁ—ହୁବେ କରେ, ହେ ବଜ୍ରି, ତୁମ ଚିତ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ସହାୟତାମାନଙ୍କ ସହ। କାରଣ ତୁମେ ହିଁ ପ୍ରତିଷ୍ଟୁତି (ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ସ୍ତୁତି)କୁ ବଢ଼ାଅ; ବୃଷଭ-ସମ ହବଃ (ଆହ୍ୱାନ)।