Adhyaya 34

Verse 1

ईश्वर उवाच । सरस्वती वरं प्राप्य वरिष्ठं वडवानलात् । पुनस्तं सागरे क्षेप्तुमुद्यता सा मनस्विनी

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်— ဝါဍဝာနလ (Vāḍavānala) ထံမှ အထူးမြတ်သော ဆုတောင်းကို ရရှိပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော စရஸဝတီသည် ထိုသူကို ပင်လယ်ထဲသို့ ထပ်မံ ပစ်ချရန် ပြင်ဆင်လေသည်။

Verse 2

देवादेशात्प्रभासस्य पुरतः संस्थिता तदा । समुद्रमाहूय तदा वाडवार्पणकांक्षिणी

နတ်တို့၏ အမိန့်အရ ထိုအခါ သူမသည် ပရဘာသ၏ ရှေ့၌ ရပ်တည်၍ သမုဒ္ဒရာကို ခေါ်ယူကာ ဝာဍဝ မီးကို ပူဇော်အဖြစ် အပ်နှံလို၏။

Verse 3

त्वमादिः सर्वदेवानां त्वं प्राणः प्राणिनां सदा । देवादेशाद्गृहाण त्वमागत्यार्णव वाडवम्

“သင်သည် နတ်အားလုံး၏ အစဉ်အလာအရင်းမြစ်၊ သင်သည် သတ္တဝါတို့၏ အသက်ရှူသက်တမ်း အမြဲတမ်းဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် နတ်တို့၏ အမိန့်အရ လာရောက်ပါ၊ အို သမုဒ္ဒရာ၊ ဝာဍဝကို လက်ခံယူပါ။”

Verse 4

एवं संचिंतितो देव्या यदासावंभसांपतिः । तथा जलात्समुत्तीर्य समायातो महाद्युतिः

နတ်မက ထိုသို့ စဉ်းစားသော် အခါ၌ ရေတို့၏ အရှင်သည် ပင်လယ်မှ ထွက်ပေါ်လာ၍ မဟာတောက်ပမှုဖြင့် နီးကပ်လာ၏။

Verse 5

तं दृष्ट्वा विस्मिता देवी दिव्यं विष्णुमिवापरम् । श्यामं कमलपत्राक्षं सागरं सुमनोरमम्

သူ့ကို မြင်သော် နတ်မသည် အံ့ဩသွား၏—သူသည် အခြားသော ဒိဗ္ဗ ဗိဿ္ဏုတစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်ရှား၍ အမဲရောင်၊ ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသော သမုဒ္ဒရာကိုယ်တိုင်၊ အလွန်လှပ၏။

Verse 6

विचित्रमाल्याभरणं चित्रवस्त्रानुलेपनम् । आपगाभिः सरूपाभिः स्त्रीरूपाभिः समावृतम्

သူသည် အံ့ဖွယ် ပန်းကုံးနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၍ လှပသော အဝတ်အစားနှင့် လိမ်းဆေးများရှိကာ၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်တူသော မြစ်များက မိန်းမရုပ်ဖြင့် ဝိုင်းရံနေ၏။

Verse 7

एवंविधं समालोक्य सा देवी ब्रह्मणः सुता । सरस्वती जलनिधिमुवाचेदं शुचिस्मिता

ထိုသို့သောရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်မြောက်ပြီးနောက် ဗြဟ္မာ၏သမီး သရஸဝတီဒေဝီသည် သန့်ရှင်းသောအပြုံးဖြင့် ပြုံးကာ ရေ၏ဘဏ္ဍာတိုက်ဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာအား ဤစကားတို့ကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 8

त्वमग्रजः सर्वभवोद्भवानां त्वं जीवितं जन्मवतां नराणाम् । तस्मात्सुराणां कुरु कार्यमिष्टं वह्निं गृहाण त्वमिहोपनीतम्

သင်သည် ဖြစ်ပေါ်လာသော သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အကြီးအကဲဖြစ်၏။ မွေးဖွားလာသော လူသားတို့၏ အသက်တော်လည်း သင်ပင်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် နတ်တို့အလိုရှိသော အမှုကို ပြုလုပ်လော့—ဤနေရာသို့ ယူဆောင်လာသော မီးကို လက်ခံယူလော့။

Verse 9

अत्रांतरे सोऽपि विमृश्य सर्वं कार्यं स्वबुद्ध्या किमिहोपपन्नम् । कृत्वाऽनलस्य ग्रहणं मयेदं कार्यं सुराणां विहितं भवेच्च

ထိုအချိန်တွင် သူလည်း မိမိဉာဏ်ဖြင့် အရာအားလုံးကို စဉ်းစားသုံးသပ်ကာ ဤနေရာတွင် သင့်လျော်သော လမ်းစဉ်သည် မည်သည်နည်းဟု တွေး၏။ “ဤမီးကို ငါလက်ခံယူလျှင် နတ်တို့က ချမှတ်ထားသော အမှုရည်ရွယ်ချက်သည် ငါ့ကြောင့် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံလိမ့်မည်” ဟု။

Verse 10

एवं चिंतयतस्तस्य ग्रहणं रुचितं ततः । वाडवाग्नेः समुद्रस्य सुरपीडाकृते यदा

ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ် သူ့အတွက် လက်ခံယူခြင်းသည် နှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်လာ၏။ နတ်တို့၏ ပင်ပန်းဒုက္ခကို လျော့ပါးစေရန် သမုဒ္ဒရာက ဝာဍဝမီးကို ယူဆောင်ခံယူရမည့် အခါ၌ပင်။

Verse 11

तदा तेन पुरःस्थेन देवी साभिहिता भृशम् । वाडवं संप्रयच्छैनं सुरशत्रुं सरस्वति

ထိုအခါ သူသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဒေဝီအား အလွန်တရာ တောင်းဆိုသကဲ့သို့ ပြော၏—“သရஸဝတီ၊ နတ်တို့၏ ရန်သူဖြစ်သော ဤဝာဍဝကို ငါ့ထံ ပေးအပ်လော့” ဟု။

Verse 12

ततस्तया प्रणम्याशु पितामहपुरःसरान् । चारणांश्चारुचित्रांग्या सरस्वत्या दिवि स्थितान्

ထို့နောက် အလှအပနှင့် အံ့ဩဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော သရஸဝတီဒေဝီသည် ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ဦးဆောင်သူများနှင့် ကောင်းကင်၌ တည်ရှိသော ချာရဏာတို့အား လျင်မြန်စွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။

Verse 13

पुनश्च करसंस्थोऽसौ वाडवोऽभिहितस्तया । त्वमपो भक्षयस्वेति सुरैरुक्त इमा इति

ထို့ပြင် ထိုဝါဍဝကို သူမလက်ထဲတွင် ကိုင်ထားစဉ်၊ သရஸဝတီဒေဝီက “ဤရေတို့ကို သောက်လော့” ဟု ပြောကြား하였다။ ထိုသို့သည် နတ်တို့က အမိန့်ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 14

एवमुक्त्वा समुद्रस्य तदा देव्या समर्प्पितः । वाडवोऽग्निः सरस्वत्या सुरादेशान्महाबलः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ နတ်တို့၏ အမိန့်ကို လိုက်နာ၍ သရஸဝတီဒေဝီက အင်အားကြီးမားသော ဝါဍဝမီးကို ထိုအခါ သမုဒ္ဒရာထံ အပ်နှံ하였다။

Verse 15

तं समर्प्य ततस्तस्मि न्नदी भूत्वा सरस्वती । प्रविष्टा सागरं देवी नारदेश्वरमार्गतः

ထိုအရာကို အပ်နှံပြီးနောက် သရஸဝတီဒေဝီသည် မြစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နာရဒေရှွရ လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် သမုဒ္ဒရာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 16

दैत्यसूदनसांनिध्ये दत्त्वार्घ्यं लवणांभसि । अर्घ्येश्वरं प्रतिष्ठाप्य दैत्यसूदन पश्चिमे

ဒೈത്യသೂဒန၏ အနီး၌ သူမသည် ဆားရေထဲသို့ အर्घ्यကို ပူဇော်ကာ၊ အर्घ्यေရှွရကို တည်ထောင်ပြီး ဒೈತ್ಯသೂဒန၏ အနောက်ဘက်၌ ထားရှိ하였다။

Verse 17

ततोऽब्धिं संप्रविष्टा सा पंचस्रोता महानदी । स्वरूपेणैव सा पुण्या पुनः पुण्यतमाऽभवत्

ထို့နောက် ရေစီးငါးခွဲဖြင့် စီးဆင်းသော မြစ်ကြီးသည် သမုဒ္ဒရာသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ မူလသဘာဝအရပင် သန့်ရှင်းမြတ်စွာရှိသော်လည်း ထိုနေရာ၌ ထပ်မံ အမြတ်ဆုံးသန့်ရှင်းမှုကို ရရှိ하였다။

Verse 18

प्रभासक्षेत्रसंपर्कात्समुद्रस्य च संगमात् । सागरोऽपि समासाद्य सरस्वत्यास्तु वाडवम् । निर्धनो वै धनं प्राप्याचिन्तयत्क्व क्षिपाम्यहम्

ပရဘာသက்஁ေတရနှင့် ထိတွေ့ခြင်း၊ သမုဒ္ဒရာနှင့် သန့်ရှင်းသော ဆုံဆည်းခြင်းကြောင့်၊ သမုဒ္ဒရာတောင်ပင် စရஸဝတီ၏ ဝာဍဝမီးကို ရရှိကာ ဆင်းရဲသူက ငွေကြေးရသကဲ့သို့ ‘ဤအရာကို ဘယ်မှာထားရမလဲ’ ဟု စဉ်းစားလေ၏။

Verse 19

स तेनैव करस्थेन दीप्य मानेन सागरः । वह्निना शिखरस्थेन भाति मेरुरिवापरः

ထိုမီးတောက်လောင်နေသည့်အရာကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ဖြင့် သမုဒ္ဒရာသည် တောက်ပလင်းလက်လာ၍ ထိပ်ပေါ်တွင် မီးရှိသော အခြားမေရုတောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ထင်ရှားလေ၏။

Verse 20

तं तथाविधमालोक्य तत्र ये जलचारिणः । यादोगणास्ते मुमुचुर्दाहभीता महास्वनम्

သမုဒ္ဒရာကို ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်အခြေအနေဖြင့် မြင်ကြသော်၊ ထိုနေရာရှိ ရေတွင်းသတ္တဝါများ—ပင်လယ်သတ္တဝါအစုအဝေးတို့သည်—လောင်ကျွမ်းမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ကြီးမားသော ဟိန်းသံကို ထုတ်လွှတ်ကြ၏။

Verse 21

तं श्रुत्वा भैरवं शब्दमायातो दैत्यसूदनः । आह यादोगणान्सर्वान्मा भैष्ट सुमहाबलाः

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်အသံကို ကြားသော် ဒိုင်တျသူဒန (ဒေဝ) သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး ပင်လယ်သတ္တဝါအစုအဝေးအားလုံးကို ‘မကြောက်ကြနှင့်၊ အလွန်အားကြီးသူတို့’ ဟု မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 22

यस्मादनेन प्रथमा आपो भक्ष्या न तत्रगाः । प्राणिनस्तन्न भेतव्यं भवद्भिस्तु ममाज्ञया

ဤမီးကြောင့် ထိုနေရာရှိ ရေတို့သည် အစကဲ့သို့ မသောက်မစားရတော့။ ထို့ကြောင့် သတ္တဝါတို့ မကြောက်ကြနှင့်—ငါ၏အမိန့်အတိုင်း မကြောက်ဘဲ နေကြလော့။

Verse 23

एवमुक्तस्तु कृष्णेन तूष्णींभूता जलेचराः

ကృష్ణ၏စကားကို ကြားသော် ရေတွင်းနေသတ္တဝါတို့သည် တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

Verse 24

तूष्णींभूतेषु सर्वेषु जलजेषु जलेश्वरम् । प्राहाच्युतः प्रक्षिप त्वमपां मध्ये तु वाडवम्

ရေထဲရှိသတ္တဝါအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ အချျုတသည် ရေ၏အရှင်အား—“အပေါင်းရေ၏အလယ်သို့ ဝာဍဝမီးကို ပစ်ချလော့” ဟု မိန့်၏။

Verse 25

अगाधेम्भसि तेनासौ निक्षिप्तो वाडवोऽनलः । वरुणेन पिबन्नास्ते तज्जलं सुमहाबलः

ထို့နောက် မတိုင်းမတာနက်ရှိုင်းသော ရေထဲသို့ ဝာဍဝမီးကို ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုမီးသည် အလွန်အင်အားကြီး၍ ထိန်းချုပ်ထားလျက်၊ ဝရုဏ၏အားဖြင့် ထိုရေကို အစဉ်သောက်လျက် နေ၏။

Verse 26

तस्योच्छ्वासानिलोद्धूतं तत्तोयं सागराद्बहिः । निर्मर्यादेव युवतिरितश्चेतश्चधावति

၎င်း၏ အသက်ရှူထုတ်လေကြောင့် ထိုရေသည် သမုဒ္ဒရာမှ အပြင်သို့ လှန်ထုတ်ခံရကာ၊ ကန့်သတ်မရှိသော လူငယ်မိန်းမကဲ့သို့ အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှားသွား၏။

Verse 27

अथ काले गते देवि शुष्यत्यंबु शनैःशनैः । विदित्वा क्षीयमाणास्ता अपो जलनिधिस्ततः

ကာလကြာလာသော် အို ဒေဝီ၊ ရေများသည် တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့လာ၏။ ထိုရေများ လျော့နည်းနေသည်ကို သိမြင်သဖြင့် သမုဒ္ဒရာသည် ထိုအခါ စိုးရိမ်ကြောက်လန့်လာ၏။

Verse 28

आहैवं पुंडरीकाक्षमपः कुरु त्वमक्षयाः । अन्यथा सर्वनाशेन जलानां मामिहाग्रतः । भक्षयिष्यत्यसौ वह्निर्वाडवो हि जनार्द्दन

သူသည် ကြာပန်းမျက်စိရှိသော အရှင်ထံ ဤသို့ လျှောက်၏—“ရေများကို မကုန်ခန်းအောင် ပြုတော်မူပါ။ မဟုတ်လျှင် ငါ့မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဗာဍဝမီးသည် ငါ့ကို အလုံးစုံ စားသောက်ဖျက်ဆီးမည်၊ ရေများလည်း အကုန်ပျက်စီးမည်၊ အို ဇနာရ္ဒနာ”။

Verse 29

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य समुद्रस्य तु भीषणम् । कृतं तदक्षयं तोयमा त्मनो भयनाशनम्

သမုဒ္ဒရာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်စကားကို ကြားသော်၊ အရှင်သည် ရေကို မကုန်ခန်းအောင် ပြုတော်မူ၍ ၎င်း၏ အတ္တဘဝကို ခြိမ်းခြောက်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 30

ज्ञात्वा सुराः सर्वमिदं विचेष्टितं कृत्यानलस्यास्य निबंधनं तथा । प्रलोभनं तोयपुरःसरा द्विषः पुपूजिरे केशवमत्र चारिणम्

နတ်တို့သည် ဤအဖြစ်အပျက်အားလုံးကို သိမြင်ကြသောအခါ—ဤကိစ္စမီး၏ ချုပ်နှောင်တားဆီးမှုနှင့် ရေကို ရှေ့ဆောင်အဖြစ်ထားကာ ရန်သူကို လှည့်ဖြားဆွဲဆောင်သွားစေမှုတို့ကို သိကြပြီး—ထိုဒေသ၌ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်နေသော ကေရှဝကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 31

एवं सरस्वती प्राप्ता प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम् । ब्रह्मलोकान्महादेवि सर्वपापप्रणाशिनी

ဤသို့ဖြင့် စရஸဝတီသည် ဗြဟ္မလောကမှ အို မဟာဒေဝီ၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသူမအဖြစ်၊ အမြတ်ဆုံးသော ပရဘာသ က్షೇತ್ರသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 32

सोमेशाद्दक्षिणाग्नेये सागरस्य समी पतः । संस्थिता तु महादेवी वडवानलधारिणी

သောမေရှာ၏ အရှေ့တောင်ဘက်၊ သမုဒ္ဒရာအနီး၌ မဟာဒေဝီသည် တည်နေရာယူတော်မူ၏—ပင်လယ်အောက်မီး ဝဍဝာနလကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော မယ်တော်။

Verse 33

स्नात्वाऽग्नितीर्थे पूर्वं तां पूजयेद्विधिना नरः । दंपत्योर्भोजनं तत्र परिधानं सकञ्चु कम्

အဂ္ဂနိတီရ္ထ၌ အရင်ရေချိုးပြီးနောက် လူသည် ထုံးတမ်းအတိုင်း မယ်တော်ကို ပူဇော်ရမည်။ ထိုနေရာ၌ လင်မယားစုံတွဲအား အစာကျွေးကာ အဝတ်အစားနှင့် အင်္ကျီအတွင်း (ကဉ္စုက) ကိုလည်း လှူဒါန်းရမည်။

Verse 34

दत्त्वा ततो महादेवं पूजयेच्च कपर्द्दिनम् । इति वृत्तं पुरा देवि चाक्षुषस्यांतरेऽभवत्

ထိုလှူဒါန်းမှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် မဟာဒေဝ—ကပရ္ဒ္ဒင် (ဆံပင်ထုံးတော်မူသော သခင်) ကို ပူဇော်ရမည်။ အို မယ်တော်၊ ဤဖြစ်ရပ်သည် ရှေးကာလ၌ စာက္ခုသ မန္ဝန္တရအတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

Verse 35

दधीच्यन्वयजातस्य वाडवस्य महा त्मनः । अस्मिन्पुनर्महादेवि प्राप्ते वैवस्वतेंऽतरे । और्वस्तु भार्गवे वंशे समुत्पन्नो महाद्विजः

ဒဓီချိ၏ မျိုးရိုးမှ မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသော ဝဍဝ သည် မွေးဖွားလာ၏။ ထို့နောက်တဖန် အို မဟာဒေဝီ၊ ဝိုင်ဝස්ဝတ မန္ဝန္တရ ရောက်လာသောအခါ ဘာရ္ဂဝ မျိုးရိုး၌ အော်ရဝ ဟူသော မဟာဗြာဟ္မဏ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 36

संक्षिप्तोऽसौ सरस्वत्या देवमात्रा महाप्रभः । तावत्स्थास्यत्यपां गर्भे यावन्मन्वतरावधिः

ထိုမဟာတန်ခိုးရှင်ကို သရஸဝတီ မယ်တော်ဒေဝီက ချုံ့သိမ်း၍ ထိန်းထားတော်မူ၏။ မန္ဝန္တရ အဆုံးတိုင်အောင် သူသည် ရေ၏ သားအိမ်အတွင်း၌ နေထိုင်မည်။

Verse 37

इति ते कथितं देवि सरस्वत्याः समुद्भवम् । श्रुतं पापहरं नृणां कीर्त्तिदं पुण्यवर्द्धनम्

ဤသို့ပင် ဒေဝီမယ်တော်၊ သရஸဝတီ၏ ပေါ်ထွန်းဖြစ်ပွားမှုကို သင့်အား ငါ ပြောကြားပြီးပြီ။ ကြားနာလျှင် လူတို့၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားကာ ဂုဏ်သတင်းကို ပေး၍ ကုသိုလ်ကို တိုးပွားစေသည်။