Adhyaya 236

Verse 1

ततो गच्छेन्महादेवि दुर्वासादित्यमुत्तमम् । यत्र दुर्वाससा तप्तं तपो वर्षसहस्रकम् । निराहारो जिताहारः सूर्याराधनतत्परः

ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ «ဒုర్వာသာဒိတျ» ဟူသော အထူးမြတ်သန့်ရှင်းရာသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ ဒုర్వာသာ ရှင်သည် အစာမစားဘဲ၊ အစားအစာကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ နေဘုရားကိုသာ အပြည့်အဝ ပူဇော်လျက် နှစ်တစ်ထောင် တပသ ပြုခဲ့သည်။

Verse 2

एवं कालेन महता दिव्यतेजा जनाधिपः । प्रत्यक्षं दर्शनं गत्वा प्राह सूर्यो महामुनिम्

ထို့ကြောင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာပြီးနောက် တောက်ပသည့် တေဇာရှိသော အရှင် (ဒုర్వာသာ) သည် လူတို့အကြား အထက်မြတ်သူအဖြစ် တိုက်ရိုက်မြင်တွေ့ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအခါ နေဘုရား စူရျယ သည် ပေါ်ထွန်းလာ၍ မဟာမုနိအား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 3

सूर्य उवाच । मा ब्रह्मन्साहसं कार्षीर्वरं वरय सुव्रत । अप्राप्यमपि दास्यामि यत्ते मनसि वर्तते

စူရျယ မိန့်တော်မူသည်—“အို ဘြာဟ္မဏ၊ အလွန်အကျွံ မလှုပ်ရှားလော့။ သီလဝတီသော ဝရတကိုင်ဆောင်သူရေ၊ ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့။ ရယူရန်ခက်ခဲသော်လည်း သင်၏စိတ်၌ တည်ရှိသမျှကို ငါ ပေးအပ်မည်။”

Verse 4

दुर्वासा उवाच । प्रसन्नो यदि मे देव वरार्हो यदि चाऽप्यहम् । अत्र स्थाने त्वया स्थेयं यावत्तिष्ठति मेदिनी

ဒုర్వာသာ ပြောသည်—“အို ဘုရားရှင်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် သင်ပျော်ရွှင်ပါက၊ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်သည် ဆုတောင်းခံရန် အရည်အချင်းရှိပါက၊ ဤနေရာ၌ သင်တော်မူပါစေ—မြေကြီး တည်ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး။”

Verse 5

दुर्वासादित्यना माऽत्र लोके ख्यातिं च गच्छतु । मया प्रतिष्ठिता या तु प्रतिमा तव सुन्दरी

“ထို့ပြင် ဤလောက၌ ‘ဒုర్వာသာ-အာဒိတျ’ ဟူသော နာမတော်သည် ဤနေရာ၌ ကျော်ကြားပါစေ။ ထို့အတူ ကျွန်ုပ်က တည်ထောင်ပူဇော်ထားသော သင်၏ လှပသည့် ပုံတော် (ပရတိမာ) လည်း ထင်ရှားကျော်ကြားပါစေ။”

Verse 6

तस्यां सांनिध्यमेवास्तु तव देव जगत्पते । सांनिध्यं कुरुत चात्र यमुना दुहिता तव । त्वत्सुतस्तु महातेजा धर्मराजो महाबलः

ဤရုပ်တော်၌ သင်၏ သာနိဓိတော် အမှန်တကယ် တည်နေပါစေ၊ အို ဘုရားသခင်၊ လောက၏ အရှင်။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌လည်း သင်၏ သမီး ယမုနာသည် မိမိ၏ သာနိဓိကို တည်စေပါစေ။ သင်၏ သားတော်—တေဇာကြီး၍ အင်အားကြီးသော ဓမ္မရာဇာ—လည်း ဤနေရာ၌ တည်နေပါစေ။

Verse 7

सूर्य उवाच । एतत्सर्वं मुनिश्रेष्ठ त्वयोक्तं संभविष्यति । तीर्थानां कोटिरन्या च गंगादीनां महामुने

နေမင်းက မိန့်တော်မူသည်– «အို မုနိမြတ်ကြီး၊ သင်ပြောခဲ့သမျှ အားလုံးသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်။ ထို့ပြင် အို မဟာမုနိ၊ ဂင်္ဂါတို့ကို အစပြုသော တီရ္ထများ၏ ‘ကုဋိ’ တစ်ခု ထပ်မံ ရှိလာမည်»။

Verse 8

आगमिष्यति ते स्थानं निश्चितं वचनान्मम । अत्र स्थाने मया ब्रह्मन्स्थातव्यं सह दैवतैः

ငါ၏ မိန့်တော်၏ အတည်ပြုမှုကြောင့် သင်၏ နေရာသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာမည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤနေရာ၌ ငါသည် ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ နေရမည်။

Verse 9

आदित्यानां प्रभावैस्तु ब्रह्मांडोदरवासिनाम् । तेषां माहात्म्यसंयुक्तः स्थास्ये चात्र महामुने

ဗြဟ္မာဏ္ဍအတွင်း နေထိုင်သော အာဒိတျယတို့၏ အာနုဘော်ကြောင့်၊ အို မဟာမုနိ၊ ငါသည် သူတို့၏ မဟာတ্মယ (ဂုဏ်တော်ကြီးမြတ်မှု) နှင့်အတူ ဤနေရာ၌လည်း တည်နေမည်။

Verse 10

सवितॄणां सहस्रेण दृष्टेनैव तु यत्फलम् । तत्फलं कोटिगुणितं दुर्वासादित्यदर्शनात्

နေတစ်ထောင်ကို မြင်ရုံဖြင့် ရရှိသော ကုသိုလ်အကျိုး မည်သို့ရှိသနည်း၊ ထိုအကျိုးတရားသည် ဒုရ္ဝာသာ-အာဒိတျယကို ဒർശန (ဖူးမြင်) ခြင်းကြောင့် ကုဋိဆတင် မြှောက်တင် ပွားများလာသည်။

Verse 11

लप्स्यंते प्राणिनः सर्वे यज्ञकोटिफलं तथा । एवमुक्त्वा तदा सूर्यः सस्मार तनयां निजाम् । तथा च धर्मेराजानं सर्वप्राणिनियामकम्

“သတ္တဝါအသက်ရှိသူ အားလုံးသည် ယဇ္ဈကောဋိ၏ အကျိုးဖလကိုလည်း ရရှိကြလိမ့်မည်” ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ နေမင်း စူရိယသည် မိမိ၏ သမီးတော်ကို သတိရကာ၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ထိန်းညှိအုပ်ချုပ်သော ဓမ္မရာဇာကိုလည်း သတိရ하였다။

Verse 12

स्मृतमात्रा तत्र भित्त्वा पातालतलमुद्ययौ । सा नदीरूपिणी देवी तीर्थकोटिसमन्विता

သတိရလိုက်သမျှ ချက်ချင်းပင် အောက်လောက ပာတාල၏ မြေပြင်ကို ခွဲဖောက်ကာ ထိုနေရာ၌ ထွက်ပေါ်လာ하였다။ ထိုဒေဝီသည် မြစ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူ၍ တီရ္ထကောဋိဖြင့် ပြည့်စုံလျက် ပေါ်ထွန်း하였다။

Verse 13

यमश्च तत्र भगवान्कालदंडधरस्तदा । ऊचतुः प्रणयोपेतौ सूर्यं भुवनसाक्षिणम्

ထိုအခါ ကာလဒဏ္ဍကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်ယမမင်းလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိ၍၊ ချစ်ခင်လေးစားမှုဖြင့် လောကအားလုံး၏ သက်သေဖြစ်သော စူရိယကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 14

यम उवाच । आज्ञापयतु मां देवो यमुनां च जगत्प्रभुः । कार्यं यद्भाविनोऽर्थस्य तत्करिष्ये न संशयः

ယမမင်း မိန့်တော်မူသည်– “လောက၏ အရှင်တော်သည် ကျွန်ုပ်ကိုလည်း၊ ယမုနာကိုလည်း အမိန့်ပေးတော်မူပါ။ အနာဂတ်အကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာရှိသမျှကို ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်မည်၊ သံသယမရှိပါ။”

Verse 15

सूत उवाच । अत्र क्षेत्रे स्वरूपेण स्थातव्यं वचनान्मम । पापिनां प्राणिनां चात्र रक्षा कार्या प्रयत्नतः

စူတ မိန့်သည်– “ဤကွင်းမြေသန့်ရှင်း၌ ငါ၏စကားအတိုင်း မိမိ၏ ပေါ်လွင်သော ရုပ်သဘောဖြင့် နေရမည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ အပြစ်ရှိသော သတ္တဝါများကိုပါ ကြိုးစား၍ ကာကွယ်ပေးရမည်။”

Verse 16

सूर्यभक्ताः सदा रक्ष्या ब्राह्मणा गृहमेधिनः । त्वं चापि यमुने चात्र कोटितीर्थेन संयुता

နေမင်းသခင် စူရျ၏ ဘက္တများကို အမြဲကာကွယ်ရမည်၊ အထူးသဖြင့် အိမ်ထောင်ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းသော ဘြာဟ္မဏများကို။ ထို့ပြင် အို ယမုနာ၊ သင်လည်း ဤနေရာ၌ ကိုဋိတီရ္ထနှင့် ပေါင်းစည်းကာ တည်မြဲရမည်။

Verse 17

वस त्वं भव सुप्रीता स्थाने दुर्वाससोद्भवे । इत्येवमुक्त्वा देवेशस्तत्र दुर्वाससोंऽतिके

ဤနေရာ၌ နေထိုင်လော့၊ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လော့၊ ဒုర్వာသသ်ကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသော ဤအရပ်၌။ ဟုဆိုပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် ဒုర్వာသသ်အနီး၌ ထိုနေရာတွင် တည်နေ하였다။

Verse 18

पश्यतां सर्वदेवानामंतर्द्धानमगात्प्रभुः । दुर्वासास्तु तदा हृष्टो यावत्पश्यति स्वाश्रमम्

ဒေဝအားလုံး ကြည့်ရှုနေစဉ် အရှင်သည် မျက်စိမှောက်ကွယ်၍ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။ ထိုအခါ ဒုర్వာသသ်သည် ဝမ်းမြောက်လျက် မိမိအာရှရမ်ကို မြင်ရသည့်အထိ ဆက်လက်သွားလာ하였다။

Verse 19

तावत्पातालमार्गेण यमुना प्रादुराभवत् । यमश्च भगवांस्तत्र दृष्टः क्षेत्रपरूपधृक्

ထိုခဏတွင် ယမုနာသည် မြေအောက်လမ်းကြောင်းမှ ပေါ်ထွက်လာ하였다။ ထို့ပြင် ဂုဏ်ထူးမြတ်သော ယမသည်လည်း ထိုနေရာ၌ က్షೇತ್ರ၏ ကာကွယ်သူပုံစံကို ဆောင်လျက် မြင်တွေ့ရ하였다။

Verse 20

ईश्वर उवाच । इत्थं समभवत्तत्र यमुनोद्भेदमुत्तमम् । कुण्डमादित्यतो याम्ये दुंदुभिस्तत्र पूर्वतः

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်—“ဤသို့ ထိုနေရာ၌ ယမုနာ၏ အထူးမြတ်သော ပေါ်ထွက်မှု ဖြစ်ပေါ်하였다။ အာဒိတျ၏ တောင်ဘက်တွင် ကုဏ္ဍတစ်ခုရှိပြီး၊ ထို၏ အရှေ့ဘက်တွင် ဒုန္ဒုဘိ ဟူသော တီရ္ထရှိသည်။”

Verse 21

क्षेत्रपालो महादेवि यतो दुंदुभिनिःस्वनः । तत्र स्नात्वा महाकुण्डे यः संतर्पयते पितॄन्

အို မဟာဒေဝီ၊ ဒုန္ဒုဘိ၏ အသံကြီး ကြားရသော အရပ်၌ က္ෂೇತ್ರပါလ (နယ်မြေကာကွယ်ရှင်) ရှိ၏။ ထိုနေရာရှိ မဟာကுண္ဍ၌ ရေချိုးပြီး ပိတೃများအား တရ্পဏ ပူဇော်ကာ ကျေနပ်စေသူသည်…

Verse 22

दश वर्षाणि पञ्चैव तृप्तिं यांति पितामहः । पिंडदानेन दत्तेन पितॄणां तुष्टिमावहेत् । नरके तु स्थितानां च मुक्तिर्भूयान्न संशयः

ပိတామဟ (ဘိုးဘွား) တို့သည် ဆယ့်ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ကျေနပ်ခြင်းကို ရရှိကြ၏။ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်ဒါနဖြင့် ပိတೃများကို ပျော်ရွှင်စေတတ်ပြီး၊ နရက၌ ရှိနေသူတို့အတွက်တောင် လွတ်မြောက်ခြင်းသည် များပြားစွာ ဖြစ်လာမည်—သံသယမရှိ။

Verse 23

माघे मासि सिते पक्षे सप्तम्यां संयतात्मवान् । दुर्वासार्कं च संपूज्य मुच्यते ब्रह्महत्यया

မာဃလတွင်၊ လင်းပက္ခ၌၊ လဆန်း ခုနစ်ရက်နေ့၌ စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းသော ဘက္တသည် ဒုရ္ဝာသာရ္က (Durvāsā ၏ နေ) ကို သေချာစွာ ပူဇော်လျှင် ဘြဟ္မဟတ္ယာ (ဗြာဟ္မဏ သတ်ခြင်း) အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 24

स्नात्वा तु यमुना कुण्डे माधवे मासि मानवः । पूजयेद्भक्तिभावेन रविं गगनभूषणम्

မဓဝ (Vaiśākha) လတွင် လူသည် ယမုနာကுண္ဍ၌ ရေချိုးပြီး ကောင်းကင်၏ အလှဆင်ဖြစ်သော ရဝိ (နေမင်း) ကို ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ပူဇော်သင့်၏။

Verse 25

पठेत्सहस्रं नाम्ना तु दुर्वासादित्यसंनिधौ । षण्मासान्मुच्यते जंतुर्यद्यपि ब्रह्महा नरः

ဒုရ္ဝာသာဒိတျ (Durvāsāditya) ၏ အနီး၌ ‘နာမသဟသ္ရ’ (နာမတစ်ထောင်) ကို ရွတ်ဖတ်သင့်၏။ ခြောက်လအတွင်း သတ္တဝါသည် လွတ်မြောက်မည်—ဘြဟ္မဟတ္ယာ အပြစ်ရှိသူပင် ဖြစ်စေကာမူ။

Verse 26

सर्वमंगलमांगल्यं सर्वपापप्रणाशनम् । दुर्वासादित्यनामानं सूर्यं को नु न पूजयेत्

ဒုရဝာသာဒိတျ နာမရှိသော နေမင်းသည် မင်္ဂလာတို့၏ မင်္ဂလာ၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်၏—ထိုနေမင်းကို မပူဇော်သူ မည်သူရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 27

न तदस्ति भयं किंचिद्यदनेन न शाम्यति । दर्शनेनापि सूर्यस्य तत्र दुर्वाससः प्रिये

ဒုရဝာသာ၏ ချစ်သူရေ၊ ဤအရာကြောင့် မငြိမ်းမသက်သာနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပါ။ ထိုနေရာ၌ နေမင်းကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ကြောက်ရွံ့မှု ပျောက်ကင်းသည်။

Verse 28

संपद्यंते तथा कामाः सर्व एव यथेप्सिताः । बंध्यानां पुत्रफलदं भीतानां भयनाशनम्

ထို့ကြောင့် ဆန္ဒအားလုံးသည် လိုချင်သကဲ့သို့ ပြည့်စုံလာ၏။ မီးမဖွားနိုင်သူတို့အား သားရလဒ်ကို ပေးတတ်ပြီး ကြောက်ရွံ့သူတို့၏ ကြောက်ခြင်းကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 29

भूतिप्रदं दरिद्राणां कुष्ठिनां परमौषधम् । बालानां चैव सर्वेषां ग्रहरक्षोनिवारणम् । महापापोपशमनं दुर्वासादित्यदर्शनम्

ဒုရဝာသာဒိတျကို မြင်ခြင်းသည် ဆင်းရဲသူတို့အား စည်းစိမ်ပေးတတ်၍ ကုဋ္ဌရောဂါရှိသူတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး ဆေးဝါးဖြစ်၏။ ကလေးအားလုံးအတွက် ဂြိုဟ်ဒုက္ခနှင့် အန္တရာယ်ပေးသော ဝိညာဉ်တို့ကို တားဆီးကာ၊ ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပင် သက်သာစေ၏။

Verse 30

हेमाश्वस्तत्र दातव्यः सूर्यमुद्दिश्य भामिनि । ब्राह्मणे वेदसंयुक्ते तेन दत्ता मही भवेत्

အလှမယ်ရေ၊ ထိုနေရာ၌ နေမင်းကို ရည်ညွှန်း၍ ရွှေမြင်းတစ်ကောင်ကို လှူဒါန်းသင့်၏။ ဝေဒပညာနှင့် ပြည့်စုံသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား ပေးလှူလျှင်၊ ထိုလှူဒါန်းမှုသည် မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးကို ပေးလှူသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 31

यस्तत्र पूजयेद्देवं क्षेत्रपालं च दुन्दुभिम् । स पुत्रपशुमान्धीमाञ्छ्रीमान्भवति मानवः

ထိုနေရာ၌ ဘုရားကို က္ෂೇತ್ರပာလနှင့် ဒုန္ဒုဘိတို့နှင့်အတူ ပူဇော်သူသည် သားသမီးနှင့် နွားတိရစ္ဆာန်များ ပြည့်စုံ၍ ဉာဏ်ပညာရှိကာ စည်းစိမ်ချမ်းသာကြွယ်ဝသော လူဖြစ်လာသည်။

Verse 32

न भयं जायते तस्य त्रिविधं वरवर्णिनि । अर्धगव्यूतिमात्रं तु तत्र क्षेत्रं रवेः स्मृतम्

အရောင်အဆင်းမြတ်သော မိဖုရားရေ၊ သူ့အတွက် သုံးမျိုးသော ကြောက်ရွံ့မှု မပေါ်ပေါက်ပါ; ထိုနေရာရှိ ရဝိ (နေဘုရား) ၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေသည် ဂဗျူတိ တစ်ဝက်သာ ကျယ်ဝန်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 33

न तत्र प्रविशेज्जन्तुः सूर्यभक्तिविवर्जितः । इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सूर्यदैवतम्

နေဘုရား စူရျယအား ဆည်းကပ်မှုမရှိသူ မည်သည့်သတ္တဝါမျှ ထိုသန့်ရှင်းရာသို့ မဝင်ရ; ဒေဝီရေ၊ ဤသို့ နေဘုရားကို အဓိကသတ္တဝါအဖြစ်ထားသော မာဟာတ္မျကို ကြေညာခဲ့သည်။

Verse 236

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुर्वासादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ အခန်းပေါင်း ရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ပါသော သံဟိတာ၌၊ သတ္တမစာအုပ် «ပရဘာသ ခဏ္ဍ»၊ ပထမပိုင်း «ပရဘာသက္ရှေတရ မာဟာတ္မျ» ထဲရှိ «ဒုရဝာသာနှင့် အာဒိတျ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ အခန်း ၂၃၆ သည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သည်။