Adhyaya 207

Verse 1

ईश्वर उवाच । ईश्वर उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि श्राद्धदानान्यनुक्रमात् । तारणाय च भूतानां सरस्वत्यब्धिसंगमे

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်—ယခုမှစ၍ စရஸဝတီ–သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ သတ္တဝါတို့ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ရှရဒ္ဓ၌ ပေးအပ်ရမည့် ဒါနများကို အစဉ်လိုက် ငါရှင်းလင်းမည်။

Verse 2

लोके श्रेष्ठतमं सर्वं ह्यात्मनश्चापि यत्प्रियम् । सर्वं पितॄणां दातव्यं तदेवाक्षय्यमिच्छताम्

ဤလောက၌ အကောင်းဆုံးဟု သတ်မှတ်သမျှနှင့် မိမိနှလုံးသားအလွန်ချစ်မြတ်နိုးသမျှကို ပိတೃတို့အတွက် ပူဇော်ပေးအပ်ရမည်။ မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ်ကို လိုလားသူတို့အတွက် ထိုဒါနသည် မကုန်ခန်းသော အကျိုးဖြစ်လာ၏။

Verse 3

जांबूनदमयं दिव्यं विमानं सूर्यसन्निभम् । दिव्याप्सरोभिः संकीर्णमन्नदो लभतेऽक्षयम्

အစာကို ဒါနပြုသူသည် မကုန်ခန်းသော အကျိုးကို ရရှိ၏—ဂျာမ်ဘူနဒ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နတ်ဗိမာန်တော်တစ်စင်း၊ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဒေဝအပ်ဆရာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိသည်။

Verse 4

आच्छादनं तु यो दद्यादहतं श्राद्धकर्मणि । आयुः प्रकाशमैश्वर्यं रूपं तु लभते च सः

ရှရဒ္ဓကర్మ၌ အညစ်အကြေးမရှိသော အဝတ်အထည်ကို အာচ্ছာဒနဒါနအဖြစ် ပေးလှူသူသည် အသက်ရှည်ခြင်း၊ တောက်ပမှု၊ အိုင်ශ්ဝရယ (စည်းစိမ်) နှင့် ရုပ်ရည်လှပမှုကို ရရှိ၏။

Verse 5

कमण्डलुं च यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे । मधुक्षीरस्रवा धेनुर्दातारमनुगच्छति

ဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏအား ကမဏ္ဍလုကို လှူဒါန်းသူအား၊ ပျားရည်နှင့် နို့ စီးဆင်းသော နွားတစ်ကောင်က ကုသိုလ်အဖြစ် လိုက်ပါကာ ထောက်ပံ့ပေးသည်။

Verse 6

यः श्राद्धे अभयं दद्यात्प्राणिनां जीवितैषिणाम् । अश्वदानसहस्रेण रथदानशतेन च । दन्तिनां च सहस्रेण अभयं च विशिष्यते

ရှရဒ္ဓ (śrāddha) အခါတွင် အသက်ရှင်လိုသော သတ္တဝါတို့အား «အဘယ» ဟူသော ကြောက်မက်မှုကင်းစေသော ကာကွယ်မှုကို ပေးသူ၏ ဒါနသည် မြင်းတစ်ထောင်၊ ရထားတစ်ရာ၊ ဆင်တစ်ထောင် လှူဒါန်းခြင်းထက် ပိုမြတ်သည်။

Verse 7

यानि रत्नानि मेदिन्यां वाहनानि स्त्रियस्तथा । क्षिप्रं प्राप्नोति तत्सर्वं पितृभक्तस्तु मानवः

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရတနာအမျိုးမျိုး၊ ယာဉ်ပစ္စည်းများနှင့် အိမ်ထောင်ရေးကံကောင်းခြင်းတိုင်အောင်—ပိတೃ (Pitṛs) များကို သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်သော လူသည် အရာအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ရရှိသည်။

Verse 8

पितरः सर्वलोकेषु तिथिकालेषु देवताः । सर्वे पुरुषमायांति निपानमिव धेनवः

လောကအားလုံးတွင် သတ်မှတ်ထားသော တိသီ (tithi) အချိန်များ၌ ပိတೃ (Pitṛs) များသည် ဒေဝတားကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် လူထံသို့ နွားများ ရေသောက်ရာသို့ စုဝေးလာသကဲ့သို့ လာရောက်ကြသည်။

Verse 9

मा स्म ते प्रतिगच्छेयुः पर्वकाले ह्यपूजिताः । मोघास्तेषां भवन्त्वाशाः परत्रेह च मा क्वचित्

ပဗ္ဗ (parva) အချိန်သန့်ရှင်းရာတွင် မပူဇော်မခံရဘဲ သင်ထံမှ ပိတೃ (Pitṛs) များ ပြန်မသွားစေပါနှင့်။ မသင့်တော်စွာ မပူဇော်လျှင် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များသည် အကျိုးမဲ့ကာ နောက်ဘဝ၌လည်း ယခုဘဝ၌လည်း မဖြစ်နိုင်။

Verse 10

सरस्वत्यास्तु सान्निध्यं यस्त्वेकं भोजयेद्द्विजम् । कोटिभोज्यफलं तस्य जायते नात्र संशयः

သရஸဝတီမယ်တော်၏ နီးကပ်တော်မူရာ၌ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တစ်ဦးတည်းကိုပင် အစာကျွေးလျှင် ကုသိုလ်သည် ဒသသန်းကိုကျွေးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏—သံသယမရှိ။

Verse 11

अमावास्यां नरो यस्तु परान्नमुपभुञ्जते । तस्य मासकृतं पुण्यमन्नदातुः प्रजायते

အမావာသျာ (လကွယ်နေ့) တွင် လူတစ်ယောက်က အခြားသူပေးသော အစာကို စားသုံးလျှင်၊ တစ်လလုံး စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်သည် အစာပေးသူထံသို့ ရောက်၏။

Verse 12

षण्मासमयने भुंक्ते त्रीन्मासान्विषुवे स्मृतम् । वर्षैर्द्वादशभिश्चैव यत्पुण्यं समुपार्जितम् । तत्सर्वं विलयं याति भुक्त्वा सूर्येन्दुसंप्लवे

အယန (ရာသီလှည့်ကာလ) တွင် စားသုံးလျှင် ခြောက်လစာ ကုသိုလ်ကို စားသုံးပျက်စီးစေသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ဗိသုဝ (ညီမျှနေ့ည) တွင် သုံးလစာ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဆယ့်နှစ်နှစ်ပတ်လုံး စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်အားလုံးသည် နေ–လ ကြတ်တောက်ချိန်တွင် စားသုံးလျှင် ပျက်စီးကုန်၏။

Verse 13

साग्रं मासं रवेः क्रान्तावाद्यश्राद्धे त्रिवत्सरम् । मासिकेऽप्यथ वर्षस्य षण्मासे त्वर्धवत्सरम्

နေ၏ သင်္ကြာန္တိ (ရာသီကူး) တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် တစ်လကျော်အနည်းငယ် ကြာ၏။ ပထမ ရှရဒ္ဓ (ādya-śrāddha) တွင် သုံးနှစ်ကြာ၏။ လစဉ်ပူဇော်ပွဲတွင်ပင် တစ်နှစ်ကြာပြီး၊ ခြောက်လတစ်ကြိမ် ပူဇော်ပွဲတွင်တော့ တစ်နှစ်၏ တစ်ဝက်ကြာ၏။

Verse 14

तथा संचयनश्राद्धे जातिजन्मकृतं नृणाम् । मृत शय्याप्रतिग्राही वेदस्यैव च विक्रयी । ब्रह्मस्वहारी च नरस्तस्य शुद्धिर्न विद्यते

ထို့အတူ သံစယန-ရှရဒ္ဓ (အရိုးစုဆောင်းပူဇော်ပွဲ) တွင် လူတို့၏ ဇာတိနှင့် မွေးဖွားမှုကြောင့် ဖြစ်သော အညစ်အကြေးအချို့ကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရ၏။ သို့သော် သေသူ၏ အိပ်ရာကို လက်ခံယူသူ၊ ဝေဒကို ရောင်းသူ၊ ဗြဟ္မဏတို့၏ ပစ္စည်းကို ခိုးယူသူ—ထိုသူအတွက် သန့်စင်ခြင်း မရှိ။

Verse 15

तडागानां सहस्रेण ह्यश्वमेधशतेन च । गवां कोटि प्रदानेन भूमिहर्ता न शुद्ध्यति

ရေကန်တစ်ထောင် ဆောက်လည်းကောင်း၊ အရှွမေဓ ယဇ်တစ်ရာ ပြုလည်းကောင်း၊ နွားတစ်ကုဋေ (ဆယ်သန်း) လှူဒါန်းလည်းကောင်း—မြေကိုခိုးယူသူသည် မသန့်စင်နိုင်။

Verse 16

सुवर्णमाषं गामेकां भूमेरप्यर्धमंगुलम् । हरन्नरकमाप्नोति यावदाभूतसंप्लवम्

ရွှေကို မာෂအလေးချိန်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပင်ဖြစ်စေ၊ နွားတစ်ကောင်ပင်ဖြစ်စေ၊ မြေကို လက်ချောင်းအကျယ် တစ်ဝက်ပင်ဖြစ်စေ ခိုးယူသူသည် သတ္တဝါများ ပျက်ကွယ်သည့် အဆုံးကာလတိုင်အောင် နရကသို့ ရောက်၏။

Verse 17

ब्रह्महत्या सुरापानं दरिद्रस्य तु यद्धनम् । गुरोः पत्नी हिरण्यं च स्वर्गस्थमपि पातयेत्

ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်း၊ ဆင်းရဲသူ၏ ငွေကြေးကို ယူခြင်း၊ ဆရာ၏ ဇနီးကို မလျော်ကန်စွာ ထိခိုက်ခြင်း၊ ရွှေကို ခိုးခြင်း—ဤအပြစ်များသည် ကောင်းကင်၌ တည်နေသူကိုပင် ကျစေနိုင်သည်။

Verse 18

सहस्रसंमिता धेनुरनड्वान्दश धेनवः । दशानडुत्समं यानं दशयानसमो हयः

နွားမတစ်ကောင်၏ တန်ဖိုးသည် တစ်ထောင်နှင့်ညီ၏။ နွားထီးတစ်ကောင်သည် နွားမဆယ်ကောင်နှင့်ညီ၏။ ယာဉ်တစ်စီးသည် နွားထီးဆယ်ကောင်နှင့်ညီပြီး၊ မြင်းတစ်ကောင်သည် ယာဉ်ဆယ်စီးနှင့်ညီ၏။

Verse 19

दशहयसमा कन्या भूमिदानं ततोऽधिकम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन विक्रयं नैव कारयेत्

သမီးကညာကို မင်္ဂလာပေးအပ်ခြင်းသည် မြင်းဆယ်ကောင်နှင့်ညီ၏။ သို့သော် မြေဒါနသည် ထိုထက်ပင် မြတ်၏။ ထို့ကြောင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ သာသနာရေး သန့်ရှင်းသော အရာများကို ရောင်းချစေခြင်း မပြုသင့်။

Verse 20

विशेषतो महाक्षेत्रे सर्वपातकनाशने । चितिकाष्ठं च वै स्पृष्ट्वा यज्ञयूपांस्तथैव च । वेदविक्रयकर्तारं स्पृष्ट्वा स्नानं विधीयते

အထူးသဖြင့် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော မဟာပဝిత్రကွင်း၌—သင်္ချိုင်းမီးတင်တိုင်အတွက် သစ်သား (चितिका) ကို ထိမိလျှင်၊ ယဇ္ဉယူပတိုင်များကို ထိမိလျှင်၊ သို့မဟုတ် ဝေဒကို ရောင်းဝယ်သူကို ထိမိလျှင်—ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းကို ချမှတ်ထားသည်။

Verse 21

आदेशं पठते यस्तु आदेशं च ददाति यः । द्वावेतौ पापकर्माणौ पातालतलवासिनौ

သို့ရာတွင် ‘အာဒေရှ’ ကို ဖတ်ရွတ်သူနှင့် ထို ‘အာဒေရှ’ ကို ပေးသူ—ဤနှစ်ဦးစလုံးသည် အပြစ်ကမ္မပြုသူများဖြစ်၍ ပာတားလာ (အောက်လောက) တွင် နေထိုင်ရမည့်ကံရှိသည်။

Verse 22

आदेशं पठते यस्तु राजद्वारे तु मानवः । सोऽपि देवि भवेद्वृक्ष ऊषरे कंटकावृतः । स्थितो वै नृपतिद्वारि यः कुर्याद्वेदविक्रयम्

အို ဒေဝီ၊ ရာဇတံခါးဝ၌ ကြေညာစာ (အာဒေရှ) ကို ဖတ်ရွတ်သော လူသည်—ဆားငံ၍ မျိုးမပေါက်သော မြေ (ဩရှရ) ပေါ်တွင် ဆူးပင်များဖုံးလွှမ်းသော သစ်ပင်အဖြစ် ဖြစ်လာမည်။ ထို့အတူ ရာဇတံခါးဝ၌ ရပ်ကာ ဝေဒကို ကုန်ပစ္စည်းကဲ့သို့ ရောင်းဝယ်သူလည်း ထိုကံကြမ္မာသို့ ကျရောက်သည်။

Verse 23

ब्रह्महत्यासमं पापं न भूतं न भविष्यति । वरं कुर्वन्ध्रुवं देवि न कुर्याद्वेदविक्रयम्

ဗြဟ္မဏကို သတ်ခြင်းဖြစ်သော ‘ဗြဟ္မဟတ္ယာ’ နှင့် တူညီသည့် အပြစ်သည် ယခင်ကလည်း မရှိခဲ့၊ အနာဂတ်တွင်လည်း မရှိလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အို ဒေဝီ၊ ကိုယ့်အကျိုးကို ရှာဖွေနေသော်လည်း ဝေဒကို ရောင်းဝယ်ခြင်းကို မဖြစ်မနေ မလုပ်သင့်။

Verse 24

हत्वा गाश्च वरं मांसं भक्षयीत द्विजाधमः । वरं जीवेत्समं म्लेच्छैर्न कुर्याद्वेदविक्रयम्

အလွန်နိမ့်ကျသော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တစ်ဦးပင်—နွားကို သတ်ပြီး ၎င်း၏ အသားကို စားသုံးခြင်းက ပိုကောင်းနိုင်သည်။ ထို့ပြင် မလေစ္ဆ (မသန့်ရှင်းသော အပြင်လူ) များနှင့် တန်းတူနေထိုင်ခြင်းကပင် ပိုကောင်း၍—ဝေဒကို ရောင်းဝယ်ခြင်းကို မလုပ်သင့်။

Verse 25

प्रत्यक्षोक्तिः प्रत्ययश्च प्रश्नपूर्वः प्रतिग्रहः । याजनाऽध्यापने वादः षड्विधो वेदविक्रयः

«ဝေဒ ရောင်းဝယ်ခြင်း» ဟူသည် အမျိုးအစားခြောက်ပါးရှိသည်ဟု ဆို၏—အခကြေးကို တိုက်ရိုက်ကြေညာခြင်း၊ ညှိနှိုင်း၍ အာမခံခြင်း၊ မေးမြန်းပြီးမှ အလှူကို လက်ခံခြင်း၊ အခကြေးဖြင့် ယဇ္ဍာပူဇော်ပွဲကို အုပ်စိုးဆောင်ရွက်ခြင်း၊ အခကြေးဖြင့် သင်ကြားခြင်း၊ အကျိုးအမြတ်အတွက် အငြင်းပွားဝါဒပြုခြင်း။

Verse 26

वेदाक्षराणि यावन्ति नियुंक्ते स्वार्थकारणात् । तावतीर्भ्रूणहत्या वै प्राप्नुयाद्वेदविक्रयी

ဝေဒကို ရောင်းသူသည် ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဝေဒအက္ခရာများကို မည်မျှအသုံးချသလဲ၊ ထိုအက္ခရာအရေအတွက်တူတူပင် भ्रूṇa-hatyā (သန္ဓေသတ်) အပြစ်ကို အမှန်တကယ် ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 27

वेदानुयोगाद्यो दद्याद्ब्राह्मणाय प्रतिग्रहम् । स पूर्वं नरकं याति ब्राह्मणस्तदनन्तरम्

ဝေဒကို အသုံးချပေးခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော အခကြေးအဖြစ် ဘြာဟ္မဏအား အလှူပေးသူသည် အရင်ဆုံး နရကသို့ သွားရပြီး၊ ထိုအလှူကို လက်ခံသော ဘြာဟ္မဏသည် ထို့နောက် လိုက်သွားရ၏။

Verse 28

वैश्वदेवेन हीना ये हीनाश्चातिथ्यतोऽपि ये । कर्मणा सर्ववृषला वेदयुक्ता ह्यपि द्विजाः

Vaiśvadeva ပူဇော်ပွဲကို လျစ်လျူရှုသူများနှင့် ဧည့်သည်ဧည့်ခံမှု၌လည်း ချို့တဲ့သူများသည်—အကျင့်အရ အပြည့်အဝ vṛṣala (နိမ့်ကျသူ) တို့နှင့်တူကြ၏၊ ဒွိဇဖြစ်စေ ဝေဒပညာရှိစေ ဖြစ်လျှင်တောင်။

Verse 29

येषामध्ययनं नास्ति ये च केचिदनग्नयः । कुलं वाऽश्रोत्रियं येषां ते सर्वे शूद्रजातयः

သင်ယူမှု (ဓမ္မပညာ) မရှိသူများနှင့် သန့်ရှင်းသော မီး (အဂ္နိ) မထိန်းသိမ်းသူများ—မိမိတို့ မျိုးရိုးသည် śrotriya (ဝေဒအစဉ်အလာ) မရှိသူများ—ထိုသူအားလုံးကို śūdra အဆင့်ဟု သတ်မှတ်ကြ၏။

Verse 30

मृतेऽहनि पितुर्यस्तु न कुर्याच्छ्राद्धमादरात् । मातुश्चैव वरारोहे स द्विजः शूद्रसंनिभः

အဖေကွယ်လွန်သည့်နေ့၌ श्रद्ध (śrāddha) ကို ရိုသေစွာ မပြုလုပ်သူ၊ ထို့အတူ မိခင်အတွက်လည်း မပြုလုပ်သူ—အို ခါးလှမိန်းမ—ထို “နှစ်ကြိမ်မွေး” သည် ဓမ္မအဆင့်၌ ရှုဒ္ဒရနှင့် တူညီဟု ဆို၏။

Verse 31

मृतके यस्तु भुञ्जीत गृहीतशशिभास्करे । गजच्छायासु यः कश्चित्तं च शूद्रवदाचरेत्

သေမင်းအညစ်အကြေးကာလ (sūtaka) အတွင်း အစာစားသူ၊ လနှင့်နေ “ဖမ်းဆီး” ခံရသည့်အချိန် (နေ/လကြတ်) တွင် စားသူ၊ သို့မဟုတ် ဆင်အရိပ်အောက်၌ စားသူ—ထိုသူကို ဓမ္မအကျင့်၌ ရှုဒ္ဒရကဲ့သို့ ပြုမူသူဟု သတ်မှတ်ရမည်။

Verse 32

ब्रह्मचारिणि यज्ञे च यतौ शिल्पिनि दीक्षिते । यज्ञे विवाहे सत्रे च सूतकं न कदाचन

ဗြဟ္မစာရီ (သီလရှင်ကျောင်းသား)၊ ယဇ္ဉပြုနေသူ၊ ယတိ (သံဃာဝင်တပသီ)၊ လက်မှုသမား အလုပ်လုပ်နေသူ၊ နှင့် ဒိက္ခာ (dīkṣā) ခံယူထားသူတို့အတွက်—ထို့အတူ ယဇ္ဉ၊ မင်္ဂလာဆောင်၊ သို့မဟုတ် စတြ (satra) ကာလတွင်—စူတက (sūtaka) အညစ်အကြေးကို မည်သည့်အခါမျှ မသက်ရောက်စေရ။

Verse 33

गोरक्षकान्वणिजकांस्तथा कारुकुशीलवान् । स्पृश्यान्वार्धुषिकांश्चैव विप्रान्शूद्रवदाचरेत्

နွားကာကွယ်သူများ၊ ကုန်သည်များ၊ လက်မှုသမားများနှင့် ဖျော်ဖြေသူများ၊ ထို့ပြင် “ထိနိုင်သူ” ဟုဆိုသော်လည်း လူမှုအဆင့်ကျဆင်းသူများနှင့် အတိုးစားသူများ—ဤသူတို့ကို မူလက ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်စေကာမူ ပူဇော်ရေးရာအကျင့်၌ ရှုဒ္ဒရကဲ့သို့ ဆက်ဆံရမည်။

Verse 34

ब्राह्मणः पतनीयेषु वर्तमानो विकर्मसु । दाम्भिको दुष्कृतप्रायः स च शूद्रसमः स्मृतः

ပတ်တန (pātana) ဖြစ်စေသော အကျင့်ကျဆင်းမှုများတွင် နေထိုင်သူ၊ ဝိကမ္မ (vikarma) ဟုခေါ်သော တားမြစ်အလုပ်များဖြင့် အသက်မွေးသူ၊ ဟန်ဆောင်သူ၊ အပြစ်လုပ်မှုများသည့် ဗြာဟ္မဏ—ထိုသူကို ဓမ္မအကဲဖြတ်၌ ရှုဒ္ဒရနှင့် တူညီဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 35

अस्नाताशी मलं भुंक्ते अजापी पूयशोणितम् । अहुत्वा तु कृमीन्भुंक्ते अदत्त्वा विषभोजनम्

ရေချိုးမပြီးဘဲ စားသောက်သူသည် အညစ်အကြေးကို စားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ဂျပ (japa) မရွတ်သူသည် ပြည်နှင့် သွေးကို သောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အဂ္နိ/ဒေဝတာတို့အား မပူဇော်မီ စားသောက်သူသည် ပိုးကောင်ကို စားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ဒါန မပေးဘဲ စားသောက်သူသည် အဆိပ်ကို စားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 36

परान्नेन तु भुक्तेन मिथुनं योऽधिगच्छति । यस्यान्नं तस्य ते पुत्रा अन्नाच्छुक्रं प्रवर्तते

သူတစ်ပါး၏ အစာကို စားပြီးနောက် မိထုန် (လိင်ဆက်ဆံမှု) ပြုသူ၏ သားသမီးတို့သည် ထိုအစာပေးသူ၏ သားသမီးဟု ဆိုကြ၏။ အကြောင်းမူ အစာမှပင် မျိုးစေ့ (သုက္က) သည် လှုပ်ရှားစတင်လာသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 37

राजान्नं तेज आदत्ते शूद्रान्नं ब्रह्मवर्चसम् । आयुः सुवर्णकारान्नं यशश्चर्मावकर्तिनः

မင်း၏ အစာသည် တေဇ (ရောင်ခြည်) ကို ယူသွား၏။ သုဒ္ဒရ၏ အစာသည် ဗြဟ္မဝရ္စသ (ဗြဟ္မတေဇ) ကို ယူသွား၏။ ရွှေလုပ်သမား၏ အစာသည် အသက်တမ်းကို ယူသွား၏။ သားရေဖြတ်သမား၏ အစာသည် ဂုဏ်သတင်းကို ယူသွား၏။

Verse 38

कारुकान्नं प्रजा हन्ति बलं निर्णेजकस्य च । गणान्नं गणिकान्नं च लोकेभ्यः परिकृन्तति

လက်မှုပညာရှင်၏ အစာသည် မျိုးဆက် (သားသမီး) ကို ဖျက်ဆီး၏။ အဝတ်လျှော်သမား၏ အစာသည် အင်အားကို ဖျက်ဆီး၏။ ဘုရားကျောင်းအမှုထမ်း (ဂဏ) ၏ အစာနှင့် မိန်းမပျော်၏ အစာတို့သည် မြင့်မြတ်သော လောကများမှ ခွဲထုတ်ဖြတ်တောက်၏။

Verse 39

पूयं चिकित्सकस्यान्नं पुंश्चल्यास्त्वन्नमिन्द्रियम् । विष्ठा वार्धुषिकस्यान्नं शस्त्रविक्रयिणो मलम्

ဆရာဝန်၏ အစာသည် ပြည်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ပြည့်တန်ဆာ၏ အစာသည် အင်ဒြိယ (အာရုံ) ပျက်စီးခြင်းကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အတိုးစားသူ၏ အစာသည် မစင်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ လက်နက်ရောင်းသူ၏ အစာသည် အညစ်အကြေးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 40

गायत्रीसारमात्रोऽपि वरं विप्रः सुयन्त्रितः । नायंत्रितश्चतुर्वेदी सर्वाशी सर्वविक्रयी

ဂါယတြီ၏ အနှစ်သာရကိုသာ သိသော်လည်း စည်းကမ်းတကျ ထိန်းချုပ်နိုင်သော ဗြာဟ္မဏသည်၊ မထိန်းချုပ်ဘဲ ဝေဒလေးပါးကို သိပြီး အရာအားလုံးကို စားသောက်ကာ အရာအားလုံးကို ရောင်းချသူထက် ပိုကောင်းမြတ်သည်။

Verse 41

सद्यः पतति मांसेन लाक्षया लवणेन च । त्र्यहेण शूद्रो भवति ब्राह्मणः क्षीरविक्रयात्

အသား၊ လက်(အနီရောင်ရေစေး) သို့မဟုတ် ဆားကို ရောင်းချလျှင် ချက်ချင်း ကျဆုံးသည်။ နို့ကို ရောင်းချလျှင် ဗြာဟ္မဏသည် သုံးရက်အတွင်း ရှူဒြာ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 42

रसा रसैर्नियंतव्या न त्वेव लवणं रसैः । कृतान्नं च कृतान्नेन तिला धान्येन तत्समाः

အရသာတို့ကို အခြားအရသာတို့ဖြင့် ထိန်းညှိသင့်သော်လည်း ဆားကိုတော့ အရသာတို့ဖြင့် “ထိန်းညှိ” မလုပ်သင့်။ ချက်ပြီးသောအစာကို ချက်ပြီးသောအစာဖြင့်သာ ချိန်ညှိရမည်; ထိုနည်းတူ နှမ်းစေ့တို့၏ သင့်တော်သော အစားထိုးတန်ဖိုးမှာ သီးနှံ(စပါး) ဖြစ်သည်။

Verse 43

भोजनाभ्यञ्जनाद्दानाद्यदन्यत्कुरुते तिलैः । कृमिभूतः स विष्ठायां पितृभिः सह मज्जति

နှမ်းစေ့ကို စားသောက်ခြင်း၊ လိမ်းပွတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒါနအဖြစ် ပေးကမ်းခြင်းမှတပါး အခြားအတွက် အသုံးပြုသူသည် ပိုးကောင်ဖြစ်ကာ မစင်အညစ်အကြေးထဲတွင် မိဘဘိုးဘွားတို့နှင့်အတူ နစ်မြုပ်ရသည်။

Verse 44

अपूपश्च हिरण्यं च गामश्वं पृथिवीं तिलान् । अविद्वान्प्रतिगृह्णाति भस्मीभवति काष्ठवत्

မသိနားမလည်သူက မုန့်၊ ရွှေ၊ နွား၊ မြင်း၊ မြေယာ သို့မဟုတ် နှမ်းစေ့တို့ကို လက်ခံယူလျှင် သစ်တုံးကဲ့သို့ ပြာဖြစ်သွားသည်။

Verse 45

हिरण्यमायु रत्नं च भूर्गौश्चाकर्षतस्तनुम् । अश्वश्चक्षुस्त्वचं वासो घृतं तेजस्तिलाः प्रजाः

ရွှေသည် အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် အသက်ဓာတ်ကို ဆွဲယူပေး၏; ရတနာသည် စည်းစိမ်တိုးပွားစေ၏; မြေယာနှင့် နွားတို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ထောက်ပံ့၏။ မြင်းသည် မျက်စိအာရုံနှင့် အားမာန်ကို ပေး၏; အဝတ်အစားသည် အသားအရေကို ကာကွယ်၏; ဂီ (ghee) သည် တေဇောတောက်ပမှုကို ပျိုးထောင်၏; နှမ်းသည် မျိုးဆက်ပွားပွားကို ထောက်ပံ့၏။

Verse 46

अग्निहोत्री तपस्वी च क्षणवान्क्रियते यदि । अग्निहोत्रं तपश्चैव सर्वं तद्धनिनो धनम्

အဂ္နိဟောတြ ပူဇာပြုသူနှင့် တပသီသည် လိုအပ်ချက်ကြောင့် ခဏမျှပင် အခြားသူအပေါ် မီခိုရလျှင်၊ သူတို့၏ အဂ္နိဟောတြနှင့် တပသ အားလုံးသည် မီခိုရာ ချမ်းသာသူ၏ ဥစ္စာကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

Verse 47

सोमविक्रयणे विष्ठा भेषजे पूयशोणितम् । नष्टं देवलके दानं ह्यप्रतिष्ठं च वार्धुके

ဆိုမကို ရောင်းဝယ်ခြင်း၌ အညစ်အကြေးကဲ့သို့သော အပြစ်ရှိ၏; ဆေးဝါးရောင်းဝယ်ခြင်း၌ ပုပ်ရည်နှင့် သွေးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ဒေဝလကထံ ပေးသော ဒါနသည် ပျက်စီးသွား၏; ငွေချေးသူ (ဝါဓုက) ထံ ပေးသော ဒါနသည် အကျိုးမဲ့၍ အထင်အမြင်မရှိ ဖြစ်၏။

Verse 48

देवार्चनपरो विप्रो वित्तार्थी भुवनत्रये । असौ देवलकोनाम हव्यकव्येषु गर्हितः

ဒေဝတားပူဇာကို အလွန်အမင်း လုပ်ဆောင်သော်လည်း ငွေကြေးအတွက်သာ လုပ်သော ဗြာဟ္မဏသည် လောကသုံးပါးလုံးတွင် «ဒေဝလက» ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ဒေဝနှင့် ပိတೃတို့အတွက် ဟဗျ-ကဗျ ပူဇာအရေး၌ အပြစ်တင်ခံရ၏။

Verse 49

भ्रातुर्मृतस्यभायायां यो गच्छेत्कामपूर्वकम् । धर्मेणापि नियुक्तायां स ज्ञेयो दिधिषूपतिः

သေဆုံးသွားသော အစ်ကို၏ မယားထံကို ကာမလိုစိတ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်သူသည်—သူမကို ဓမ္မအရ နိယောဂဖြင့် ခန့်အပ်ထားသော်လည်း—«ဒိဓိရှူပတိ» ဟု ခေါ်ရသော အပြစ်တင်ခံရသည့် ခင်ပွန်းဖြစ်သည်ဟု သိရ၏။

Verse 50

दाराग्निहोत्रसंयोगं कुरुते योऽग्रजे स्थिते । परिवेत्ता स विज्ञेयः परिवित्तिस्तु पूर्वजः

အစ်ကိုကြီး မင်္ဂလာမဆောင်သေးခင် မင်္ဂလာဆောင်၍ အဂ္နိဟောတရ အိမ်ထောင်ရေးသို့ ဝင်သူကို «ပရိဝေတ္တာ» ဟု သိရမည်၊ အစ်ကိုကြီးကို «ပရိဝိတ္တိ» ဟု ခေါ်သည်။

Verse 51

यो नरोऽन्यस्य वासांसि कूपोद्यानगृहाणि च । अदत्तान्युपयुंजानः स तत्पापतुरीयभाक्

အခြားသူ၏ အဝတ်အစား၊ ရေတွင်း၊ ဥယျာဉ်၊ အိမ်တို့ကို မပေးအပ်မထားဘဲ (ခွင့်မပြုဘဲ) သုံးစွဲသူသည် ထိုသူ၏ အပြစ်၏ လေးပုံတစ်ပုံကို မျှဝေခံရသူ ဖြစ်သည်။

Verse 52

आमन्त्रितस्तु यः श्राद्धे वृषल्या सह मोदते । दातुर्यद्दुष्कृतं किञ्चित्तत्सर्वं प्रतिपद्यते

သို့ရာတွင် ရှရဒ္ဓပွဲသို့ ဖိတ်ကြားခံရပြီး ထိုနေရာ၌ အကျင့်မသန့်သော မိန်းမနှင့်အတူ ပျော်မြူးသူသည် အလှူရှင်၏ မကောင်းမှုအပြစ် အားလုံးကို မိမိပေါ်သို့ ခံယူရသည်။

Verse 53

ऋतामृताभ्यां जीवेत मृतेन प्रमृतेन वा । सत्यानृताभ्यां जीवेत न श्ववृत्त्या कथंचन

လူသည် «ဣတ» နှင့် «အမရိတ» ဖြင့် အသက်မွေးရမည်၊ သို့မဟုတ် «မရိတ» နှင့် «ပရမရိတ» ဖြင့်ပင် ဖြစ်စေ; «သတ္တျ» နှင့် «အနရိတ» ဖြင့်လည်း အသက်မွေးနိုင်သော်လည်း «ရှွဝြတ္တိ» ဟူသော ခွေးကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အားထားကျွန်ခံသည့် အသက်မွေးမှုဖြင့် မည်သို့မျှ မနေထိုင်ရ။

Verse 54

भक्ष्यं नित्यमृतं ज्ञेयममृतं स्यादयाचितम् । मृतं तु वृद्ध्याजीवित्वं प्रमृतं कर्षणं स्मृतम्

အစာအဟာရကို ပုံမှန်လမ်းစဉ်ဖြင့် (အရှက်မဲ့မဟုတ်ဘဲ) ရရှိသည်ကို «ဣတ» ဟု သိရမည်၊ မတောင်းဆိုဘဲ ရရှိသည်ကို «အမရိတ» ဟု ခေါ်သည်။ အတိုးဖြင့် အသက်မွေးခြင်းကို «မရိတ» ဟု ခေါ်ပြီး၊ လယ်ယာစိုက်ပျိုး၍ (ထွန်ယက်၍) အသက်မွေးခြင်းကို «ပရမရိတ» ဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 55

सत्यानृतं च वाणिज्यं तेन चैवोपजीव्यते । सेवा श्ववृत्तिराख्याता तस्मात्तां परिवर्जयेत

ကုန်သွယ်ခြင်းကို သစ္စာနရိတ (အမှန်နှင့်အမှား ရောနှောခြင်း) ဟုခေါ်ပြီး ယင်းဖြင့် အသက်မွေးနိုင်သည်။ သို့သော် သူတစ်ပါးအစေခံခြင်းကို ခွေးကဲ့သို့အသက်မွေးခြင်းဟု ခေါ်သောကြောင့် ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။

Verse 56

विप्रयोनिं समासाद्य संकरं परिवर्जयेत् । मानुष्यं दुर्लभं लोके ब्राह्मण्यमधिकं ततः

ဗြာဟ္မဏမျိုးနွယ်၌ မွေးဖွားလာသူသည် သင်္ကရ (မသင့်လျော်သော ရောနှောခြင်း) ကို ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။ လူ့ဘဝသည် ရှားပါးလှ၏။ ဗြာဟ္မဏအဖြစ်သည်ကား ပို၍ရှားပါးပြီး မြင့်မြတ်ပေသည်။

Verse 57

एकशय्यासनं पक्तिर्भाण्डपक्वान्नमिश्रणम् । याजनाध्यापनं योनिस्तथा च सह भोजनम् । नवधा संकरः प्रोक्तो न कर्तव्योऽधमैः सह

အိပ်ရာ၊ နေရာထိုင်ခင်း၊ ချက်ပြုတ်ခြင်း၊ အိုးခွက်များ၊ ပညာသင်ကြားခြင်း၊ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့် အတူတကွ စားသောက်ခြင်းတည်းဟူသော သင်္ကရကိုးပါးကို ယုတ်ညံ့သူများနှင့် မပြုလုပ်သင့်ပေ။

Verse 58

अजीवन्कर्मणा स्वेन विप्रः क्षात्त्रं समाश्रयेत् । वैश्यकर्माऽथवा कुर्याद्वार्षलं परिवर्जयेत्

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် မိမိတာဝန်ဖြင့် အသက်မမွေးနိုင်ပါက ခတ္တိယ သို့မဟုတ် ဝေဿ ၏အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်နိုင်သော်လည်း သုဒ္ဒ ၏အလုပ်ကိုမူ ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။

Verse 59

कुसीदं कृषिवाणिज्यं प्रकुर्वीत स्वयं कृतम् । आपत्काले स्वयं कुर्वन्स्नानेन स्पृश्यते द्विजः

သူသည် အတိုးယူခြင်း၊ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ကုန်သွယ်ရေးတို့ကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ကိုင်နိုင်သည်။ ဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ) သည် ဤအလုပ်ကို ကိုယ်တိုင်လုပ်လျှင် ရေချိုးခြင်းဖြင့် စင်ကြယ်စေသည်။

Verse 60

लब्धलाभः पितॄन्देवान्ब्रांह्मणांश्चैव तर्पयेत् । ते तृप्तास्तस्य तत्पापं शमयंति न संशयः

အကျိုးအမြတ်ရသောအခါ ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များ၊ ဒေဝတားများနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို တర్పဏ ပြု၍ စိတ်ကျေနပ်စေသင့်သည်။ သူတို့ကျေနပ်လျှင် ထိုသူ၏ အပြစ်ကို မသံသယဘဲ သက်သာပျောက်ကင်းစေကြသည်။

Verse 61

जलगोशकटारामयाञ्चावृद्धिवणिक्क्रियाः । अनूपं पर्वतो राजा दुर्भिक्षे जीविका स्मृताः

ဒုರ್ಭိက္ခကာလ၌ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဖြစ် မှတ်ယူကြသည့်အရာများမှာ—ရေနှင့်ပတ်သက်သောအလုပ် (ရေသယ်/ရေချိုင့်စိုက်ပျိုး), နွားမွေးမြူခြင်း, လှည်းဖြင့်သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်း, ဖျော်ဖြေရေး/ဝန်ဆောင်မှုဖြင့်နှစ်သက်စေခြင်း, တောင်းရမ်းခြင်း, အတိုးဖြင့်ချေးငှားခြင်းနှင့် ကုန်သွယ်ရေးတို့ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရေစိုဒေသ၌နေထိုင်ခြင်း၊ တောင်ပေါ်၌နေခြင်း သို့မဟုတ် မင်းအောက်၌ခိုလှုံခြင်းတို့လည်း ချို့တဲ့ကာလ၌ ရှင်သန်ရန်နည်းလမ်းဟု ဆိုကြသည်။

Verse 62

असतोऽपि समादाय साधुभ्यो यः प्रयच्छति । धनं स्वामिनमात्मानं संतारयति दुस्तरात्

မသင့်လျော်သောအရင်းအမြစ်မှပင် ငွေကြေးကိုစုဆောင်းထားသော်လည်း သဒ္ဓါရှိသော သုတိသီလပြည့်စုံသူများထံ ပေးလှူသူသည် ထိုဓနနှင့်အတူ မိမိကိုယ်တိုင်ကိုလည်း ကျော်ဖြတ်ရန်ခက်ခဲသော သံသရာကမ်းပါးမှ ကယ်တင်ကူးမြောက်စေသည်။

Verse 63

शूद्रे समगुणं दानं वैश्ये तद्द्विगुणं स्मृतम् । श्रोत्रिये तच्च साहस्रमनन्तं चाग्निहोत्रिके

ရှုဒြ (Śūdra) ထံ ပေးသော ဒါနသည် ပေးသမျှနှင့်တူညီသော ကုသိုလ်ရသည်ဟု ဆို၏။ ဝိုင်ရှျ (Vaiśya) ထံ ပေးလျှင် နှစ်ဆဟု မှတ်ယူကြ၏။ ဝేదသင်ကြားပြီးသော ရှရောတရိယ (śrotriya) ထံ ပေးလျှင် တစ်ထောင်ဆ ဖြစ်၏။ အဂ္နိဟောတြင် (agnihotrin) ထံ ပေးလျှင် အကန့်အသတ်မရှိဟု ဆိုကြသည်။

Verse 64

ब्राह्मणातिक्रमो नास्ति नाचरेद्यो व्यवस्थितिम् । ज्वलंतमग्निमुत्सृज्य न हि भस्मनि हूयते

ဗြာဟ္မဏကို ကျော်လွန်၍ မဖြစ်နိုင်၊ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းအစီအစဉ်ကိုလည်း မဖောက်ဖျက်သင့်။ မီးတောက်လောင်နေသည့် မီးကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက် ပြာထဲသို့ ဟောမ (အပူဇော်) မပြုနိုင်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 65

विद्यातपोभ्यां हीनेन नैव ग्राह्यः प्रतिग्रहः । गृह्णन्प्रदातारमधो नयत्यात्मानमेव च

ပညာနှင့် တပဿာ မရှိသူသည် အလှူကို မခံယူသင့်။ ခံယူလျှင် အလှူရှင်ကိုလည်း အောက်သို့ ဆွဲချပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ကျဆင်းစေသည်။

Verse 66

तस्माच्छ्रोत्रिय एवार्हो गुणवाञ्छीलवाञ्छुचिः । अव्यंगस्तत्र निर्दोषः पात्राणां परमं स्मृतम्

ထို့ကြောင့် «သြရောတရိယ» သာလျှင် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်သူဖြစ်သည်—ဂုဏ်သတ္တိရှိ၊ အကျင့်သီလကောင်း၊ သန့်ရှင်း၍ ချို့ယွင်းမှုမရှိ၊ အပြစ်ကင်းသူကို လက်ခံသူတို့အနက် အမြင့်ဆုံးဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 67

कपालस्थं यथा तोयं श्वदृतौ च यथा पयः । दूषितं स्थानदोषेण वृत्तहीने तथा श्रुतम्

ခေါင်းခွံထဲ ထားသော ရေကဲ့သို့၊ ခွေးအရေထဲ ထားသော နို့ကဲ့သို့၊ အိုးအိမ်၏ အပြစ်ကြောင့် ညစ်ညမ်းသကဲ့သို့—အကျင့်မရှိသူထံ၌ ရှိသော သင်ကြားသိမြင်မှု (श्रुति) လည်း ထိုနည်းတူ ညစ်ညမ်းသွားသည်။

Verse 68

दत्तं पात्रमतिक्रम्य यदपात्रे प्रतिग्रहः । तद्दत्तं गामतिक्रम्य गर्दभस्य गवाह्निकम्

ထိုက်တန်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကျော်လွန်၍ မထိုက်တန်သူက အလှူကို ခံယူလျှင်၊ နွားကို လျစ်လျူရှုကာ နွားအတွက် နေ့စဉ်အစာကို မြည်းအား ကျွေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 69

वृत्तं तस्मात्तु संरक्षेद्वित्तमेति गतं पुनः । अक्षीणो वित्ततः क्षीणो वृत्ततस्तु हतो हतः

ထို့ကြောင့် မိမိ၏ အကျင့်သီလကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရမည်; ငွေကြေးသည် ပျောက်သွားလည်း ပြန်ရနိုင်သည်။ ငွေကြေးပျက်စီးသူသည် မပျက်စီးသေး; သို့သော် အကျင့်ပျက်သူသည် အမှန်တကယ် ပျက်စီးသူဖြစ်သည်။

Verse 70

प्रथमं तु गुरौ दानं दत्त्वा श्रेष्ठमनुक्रमात् । ततोऽन्येषां तु विप्राणां दद्यात्पात्रानुरूपतः

ပထမဦးစွာ မိမိ၏ ဂုရုထံသို့ အကောင်းဆုံးသော ဒါနကို အစဉ်အလာအတိုင်း ဆက်ကပ်လှူဒါန်းရမည်။ ထို့နောက် အခြား ဗြာဟ္မဏများအား လက်ခံထိုက်သင့်မှုနှင့် ကိုက်ညီသလို လှူဒါန်းရမည်။

Verse 71

गुरौ च दत्तं यद्दानं दत्तं पात्रेषु मानवैः । निष्फलं तद्भवेत्प्रेत्य यात्युताधोगतिं प्रति

ဂုရုထံသို့ ပေးသင့်သော ဒါနကို လူတို့က အခြားလက်ခံသူများထံ (ထိုက်သင့်သူဖြစ်စေကာမူ) ပေးလှူလျှင်၊ သေပြီးနောက် ထိုဒါနသည် အကျိုးမရှိဘဲ ဖြစ်သွားပြီး အောက်သို့ကျဆင်းသော အခြေအနေသို့ပင် ဦးတည်စေနိုင်သည်။

Verse 72

अवमानं गुरोः कृत्वा कोपयित्वा तु दुर्मतिः । गुर्वमानहतो मूढो न शांतिमधि गच्छति

ဂုရုကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ အမျက်ထွက်စေသော စိတ်ဆိုးမိုက်သူလူမိုက်သည်၊ ဆရာကို အပြစ်တင်မထီမဲ့မြင်ခြင်းကြောင့် ထိခိုက်ပျက်စီးကာ၊ အေးချမ်းမှုကို မည်သည့်အခါမျှ မရောက်နိုင်။

Verse 73

गुरोरभावे तत्पुत्रं तद्भार्यां तत्सुतं विना । पुत्रं प्रपौत्रं दौहित्रं ह्यन्यं वा तत्कुलोद्भवम्

ဂုရု မရှိသောအခါ၊ ဂုရု၏ ဇနီးနှင့် (အသက်ငယ်) သားကို ချန်လှပ်၍၊ သူ၏ သားကို ချဉ်းကပ်ကာ ဂုရုအဖြစ် ဂုဏ်ပြုရမည်။ သို့မဟုတ် သား၏သား (မြေးသား)၊ သမီး၏သား (မြေး) သို့မဟုတ် ထိုမျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူ အခြားသူတစ်ဦးကိုလည်း ထိုသဘောဖြင့် ယူဆရမည်။

Verse 74

पंचयोजनमध्ये तु श्रूयते स्वगुरुर्यदा । तदा नातिक्रमेद्दानं दद्यात्पात्रेषु मानवः

မိမိ၏ ဂုရုသည် ယောဇနာ ငါးအတွင်း ရှိကြောင်း သိရသောအခါ၊ သူ၏ အခွင့်အရေးကို မကျော်လွန်သင့်။ လူသည် ထိုက်သင့်သော လက်ခံသူများထံသို့ သင့်လျော်သကဲ့သို့ ဒါနကို ပေးလှူရမည်၊ ဂုရု၏ အပိုင်းကို မလျစ်လျူရှုဘဲ။

Verse 75

यतिश्चेत्प्रार्थयेल्लोभाद्दीयमानं प्रतिग्रहम् । न तस्य देयं विद्वद्भिर्न लोभः शस्यते यतेः

အကယ်၍ ရဟန်းတစ်ပါးသည် လောဘကြောင့် ပေးအပ်နေသော အလှူကို တောင်းယူလျှင် ပညာရှိတို့သည် မပေးသင့်၊ ရဟန်းအတွက် လောဘသည် မည်သည့်အခါမျှ ချီးမွမ်းမခံရ။

Verse 76

धनं प्राप्य यतिर्लोके मौनं ज्ञानं च नाभ्यसेत् । उपभोगं तु दानेन जीवितं ब्रह्मचर्यया

လောက၌ ငွေကြေးရပြီးနောက် ရဟန်းသည် မောန (တိတ်ဆိတ်မှု) နှင့် ဉာဏ်ပညာကို မလေ့ကျင့်လျှင်၊ အနည်းဆုံး သုံးစွဲပျော်ရွှင်မှုကို အလှူဒါနဖြင့် သန့်ရှင်းစေကာ၊ ဘြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းစွာ ထိန်းသိမ်းခြင်း) ဖြင့် အသက်ကို ထိန်းပါစေ။

Verse 77

कुले जन्म च दीक्षाभिर्ये गतास्ते नरोत्तमाः । सौभाग्यमाप्नुयाल्लोके नूनं रसविवर्जनात्

ကောင်းသော မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားခြင်းနှင့် ဒိက္ခာ (သီလသင်္ကာ) များဖြင့် မြင့်မြတ်လာသော လူကောင်းတို့သည် လောက၌ ကံကောင်းခြင်းကို ရရှိကြသည်—အမှန်တကယ် အာရုံခံစားမှု၏ အရသာပျော်ရွှင်မှုကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းကြောင့်ပင်။

Verse 78

आयुष्मत्यः प्रजाः सर्वा भवन्त्यामिषवर्जनात्

အသားကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းကြောင့် သားသမီးအပေါင်းတို့သည် အသက်ရှည်ကြသည်။

Verse 79

चीरवल्कलधृक्त्यक्त्वा वस्त्राण्याभरणानि च । नागाधिपत्यं प्राप्नोति उपवासेन मानवः

သစ်ခေါက်အဝတ်နှင့် အစုတ်အပြတ်ကို ဝတ်ဆင်၍ အလှဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းတို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ၊ လူတစ်ဦးသည် ဥပဝါသ (အစာရှောင်ခြင်း) ဖြင့် နာဂတို့၏ အုပ်စိုးမှုကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 80

क्रीडते सत्यवाक्येन स्वर्गे वै देवतैः सह । अहिंसया तथाऽरोग्यं दानात्कीर्तिमनुक्रमात्

သစ္စာစကားပြောခြင်းဖြင့် မိုးကောင်းကင်၌ နတ်တို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်ကစားရ၏။ အဟിംသာဖြင့် ကျန်းမာရေးရ၏။ ဒါနဖြင့် ကီရ్తိရ၏—ကိုယ်၏ကမ္မအလိုက် အစဉ်လိုက်ဖြစ်၏။

Verse 81

द्विजशुश्रूषया राज्यं द्विजत्वं चातिपुष्कलम् । दिव्यरूपमवाप्नोति देवशुश्रूषया नरः

ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့ကို ရိုသေစွာ ပြုစုဝန်ဆောင်ခြင်းဖြင့် မင်းအာဏာနှင့် ဗြာဟ္မဏဂုဏ်ထူးထူးလွန်လွန် ရ၏။ နတ်တို့ကို ရိုသေစွာ ဝန်ဆောင်ခြင်းဖြင့် လူသည် ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ရ၏။

Verse 82

अन्नदानाद्भवेत्तृप्तिः सर्वकामैरनुत्तमैः । दीपस्य तु प्रदानेन चक्षुष्माञ्जायते नरः

အစာဒါနပေးခြင်းဖြင့် အလွန်ပြည့်ဝသော တೃप्तိနှင့် အကောင်းဆုံး ဆန္ဒပြည့်စုံမှုတို့ကို ရ၏။ မီးအိမ်ပေးဒါနဖြင့် လူသည် မျက်စိအလင်းပြတ်သား၍ အင်အားရှိသူအဖြစ် မွေးဖွားရ၏။

Verse 83

तुष्टिर्भवेत्सर्वकालं प्रदानाद्गन्धमाल्ययोः । लवणस्य तु दातारस्तिलानां सर्पिषस्तथा । तेजस्विनोऽपि जायन्ते भोगिनश्चिरजीविनः

အနံ့သာနှင့် ပန်းမော်လီ (မാലာ) ကို ပေးဒါနဖြင့် အချိန်တိုင်း စိတ်ချမ်းသာမှု ရ၏။ ဆား၊ နှမ်း (တီလ) နှင့် ဂီ (ဆီကြည်) ကို ပေးသူတို့သည် တောက်ပသန်မာ၍ စည်းစိမ်ရှိကာ အာယုရှည်သူများအဖြစ် မွေးဖွားကြ၏။

Verse 84

सुचित्रवस्त्राभरणोपधानं दद्यान्नरो यः शयनं द्विजाय । रूपान्वितां पक्ष्मवतीं मनोज्ञां भार्यामरालोपचितां लभेत्सः

လှပသောပုံစံအဝတ်အထည်၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် အိပ်ယာပစ္စည်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော အိပ်ရာကို ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား ပေးဒါနပြုသူသည် ရုပ်ရည်လှပ၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့၊ ချစ်ဖွယ်ကောင်းကာ မျက်တောင်လှပသည့် ဇနီးကို—မြင့်မြတ်သောဂုဏ်သတ္တိများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော—ရရှိ၏။

Verse 207

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे पात्रापात्रविचारवर्णनंनाम सप्तोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် သ్లోက ပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း—သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမပိုင်း ပရဘာသက்ஷೇತ್ರ မာဟာတ္မ്യ၌—ရှရဒ္ဓ ကလ္ပ အခန်း၊ «အလှူခံထိုက်သူနှင့် မထိုက်သူ ခွဲခြားဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၂၀၇ သည် ပြီးဆုံး၏။