Adhyaya 101

Verse 1

ईश्वर उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु नारदो भगवानृषिः । ब्रह्मणो मानसः पुत्रस्त्रिषु लोकेषु गर्वितः

ဣශ්ဝရက ပြော၏— «ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ဘုရားသဘောရှိသော ရှင်ရသီ နာရဒသည်၊ ဗြဟ္မာ၏ စိတ်မွေးသားဖြစ်၍၊ လောကသုံးပါး၌ ဂုဏ်သတင်းထင်ရှားလျက် (လှည့်လည်နေ) သည်»။

Verse 2

सर्वलोकचरः सोऽपि युवा देवनमस्कृतः । तथा यदृच्छया चायमटमानः समंततः

သူသည် လောကအားလုံးကို လှည့်လည်သွားလာသူလည်းဖြစ်၍၊ လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ တက်ကြွကာ၊ နတ်တို့ကပါ ဦးညွှတ်ကန်တော့ရသောသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အရပ်ရပ်သို့ လှည့်လည်ရင်း ကံတရားအလိုက် မတော်တဆသွားလာလေ၏။

Verse 3

वासुदेवं स वै द्रष्टुं नित्यं द्वारवतीं पुरीम् । आयाति ऋषिभिः सार्द्धं क्रोधेन ऋषि सत्तमः

ဝါසුဒေဝကို ဖူးမြင်ရန်အတွက် သူသည် ရှင်ရသီတို့နှင့်အတူ ဒွာရဝတီမြို့သို့ အမြဲလာတတ်၏။ သို့သော် ယခုအခါ ရသီအမြတ်ဆုံးသည် အမျက်ဒေါသဖြင့် ရောက်လာလေ၏။

Verse 4

अथाश्वागच्छतस्तस्य सर्वे यदुकुमारकाः । ये प्रद्युम्नप्रभृतयस्ते च प्रह्वाननाः स्थिताः

ထို့နောက် သူ အလျင်အမြန် ရောက်လာစဉ် ယဒုမင်းသားတို့အားလုံး—ပရဒျုမ္န စသဖြင့်—မျက်နှာငုံ့၍ ဦးညွှတ်ကာ (အပြင်ပန်းအားဖြင့်) ရိုသေစွာ ရပ်နေကြ၏။

Verse 5

अभावाच्चार्घ्यपाद्यानां पूजां चक्रुः समंततः । सांबस्त्ववश्यभावित्वात्तस्य शापस्य कारणात्

အာရ္ဃျနှင့် ပါဒျ ရေမရရှိသဖြင့်၊ သူတို့သည် တတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့ကြ၏။ သို့ရာတွင် စာမ္ဗာသည် မလွဲမသွေ ကံကြမ္မာ၏ အင်အားကြောင့် ထိုကျိန်စာ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာ၏။

Verse 6

अवज्ञां कुरुते नित्यं नारदस्य महात्मनः । रतक्रीडा स वै नित्यं रूपयौवनगर्वितः

သူသည် မဟာအတ္တမ နာရဒာကို အမြဲတမ်း မလေးစားဘဲ အပြစ်တင်သကဲ့သို့ ပြုလေ့ရှိ၏။ အချစ်ကစားပျော်ပွဲ၌ အမြဲနှစ်မြုပ်ကာ၊ အလှအပနှင့် ယောဝနာအပေါ် မာန်မာနဖြင့် အမြဲမူးယစ်နေ၏။

Verse 7

अविनीतं तु तं दृष्ट्वा चिन्तयामास नारदः । अस्याहमविनीतस्य करिष्ये विनयं शुभम्

အဝိနယဖြင့် ပြုမူနေသူကို မြင်၍ နာရဒာသည် စဉ်းစားလေ၏—“ဤအဝိနယရှိသူအား ကောင်းမြတ်သော ဆုံးမပေး၍ ထိန်းသိမ်းမှုနှင့် နှိမ့်ချမှုကို ဖြစ်စေမည်” ဟု။

Verse 8

एवं स चिन्तयित्वातु वासुदेवमथाब्रवीत् । इमाः षोडशसाहस्राः स्त्रियो या देवसत्तम

ထိုသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် နာရဒာသည် ဝါစုဒေဝကို ပြောလေ၏—“အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောဘုရား၊ ဤ ဆယ့်ခြောက်ထောင်သော မိန်းမတို့သည်…”

Verse 9

सर्वास्तासां सदा सांबे भावो देव समाश्रितः । रूपेणाप्रतिमः सांबो लोकेऽस्मिन्सचराचरे

အို ဘုရားသခင်၊ ထိုမိန်းမတို့အားလုံး၏ စိတ်နှလုံးသည် အမြဲတမ်း စာမ္ဗာပေါ်သို့ ချစ်ခင်ယုံကြည်၍ တည်မှီနေ၏။ ရုပ်ရည်အလှအပ၌ စာမ္ဗာသည် ဤလောကရှိ လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါ အားလုံးအကြား မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် ထူးကဲ၏။

Verse 10

सदाऽर्हंति च तास्तस्य दर्शनं ह्यपि सत्स्त्रियः । श्रुत्वैवं नारदाद्वाक्यं चिन्तयामास केशवः

သီလရှိသော မိန်းမတို့သည် အမြဲတမ်းပင် သူ၏ တွေ့ဆုံခွင့်ကိုတောင် ထိုက်တန်ကြ၏။ နာရဒ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကေသဝသည် စိတ်တွင် ဆင်ခြင်တော်မူ၏။

Verse 11

यदेतन्नारदेनोक्तं सत्यमत्र तु किं भवेत् । एवं च श्रूयते लोके चापल्यं स्त्रीषु विद्यते । श्लोकाविमौ पुरा गीतौ चित्तज्ञैर्योषितां द्विजैः

«နာရဒ ပြောခဲ့သမျှသည် ဤနေရာ၌ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါသလား။ သို့သော် လောက၌ မိန်းမတို့တွင် မတည်ငြိမ်မှု ရှိသည်ဟု ကြားရသည်။ အမှန်ပင် မိန်းမတို့၏ သဘောကို သိမြင်သော ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏတို့က ယခင်က ဤဂါထာနှစ်ပုဒ်ကို သီဆိုခဲ့ကြသည်»။

Verse 12

पौंश्चल्यादतिचापल्यादज्ञानाच्च स्वभावतः । रक्षिता यत्नतो ह्येता विकुर्वंति हि भर्तृषु

«အလိုလို လွတ်လပ်လွန်ကဲမှု၊ အလွန်အမင်း မတည်ငြိမ်မှု၊ သဘာဝမှ ဖြစ်သော မသိမှုကြောင့်—ကြိုးစားကာကွယ်ထားသော်လည်း—ဤမိန်းမတို့သည် ခင်ပွန်းတို့အပေါ် စိတ်ပြောင်းလဲကာ ပြုမူတတ်ကြသည်»။

Verse 13

नैता रूपं परीक्षंते नाऽसां वयसि संश्रयः । सुरूपं वा विरूपं वा पुमानित्येव भुंजते

«သူတို့သည် အလှအပကို မစစ်ဆေးကြ၊ အသက်အရွယ်ကိုလည်း မမှီခိုကြ။ ယောက်ျားသည် လှသည်ဖြစ်စေ မလှသည်ဖြစ်စေ ‘ယောက်ျား’ ဟူသမျှအဖြစ်သာ ဆက်ဆံ၍ ပေါင်းသင်းကြသည်»။

Verse 14

ईश्वर उवाच । मनसा चिन्तयित्वैवं कृष्णो नारदमब्रवीत् । नह्यहं श्रद्दधाम्येतद्यदेतद्भाषितं पुरा

အရှင်က မိန့်တော်မူသည်။ စိတ်တွင် ထိုသို့ ဆင်ခြင်ပြီးနောက် ကృష్ణသည် နာရဒအား မိန့်တော်မူ၏—«ရှေးက ထိုသို့ ပြောခဲ့သော စကားကို ငါ အမှန်တကယ် ယုံကြည်မထား»။

Verse 15

ब्रुवाणमेवं देवं तु नारदः प्रत्युवाच ह । तथाहं तु करिष्यामि यथा श्रद्धास्यते भवान्

ဘုရားရှင်သည် ထိုသို့ မိန့်ကြားတော်မူသော် နာရဒသည် ပြန်လည်လျှောက်တင်၍ «ကောင်းပါပြီ—အရှင် ယုံကြည်လာစေရန် ကျွန်ုပ် ထိုသို့ ဆောင်ရွက်ပါမည်» ဟု ဆို၏။

Verse 16

एवमुक्त्वा ययौ भूयो नारदस्तु यथागतम् । ततः कतिपयाहस्य द्वारकां पुनरभ्यगात्

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် နာရဒသည် မိမိလာသကဲ့သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် ရက်အနည်းငယ်ကြာသော် ဒွာရကာသို့ ထပ်မံသွားရောက်၏။

Verse 17

तस्मिन्नहनि देवोऽपि सहांतःपौरकैर्जनैः । अनुभूय जलक्रीडां पानमासेवते रहः

ထိုနေ့၌ပင် ဘုရားရှင်သည် အတွင်းနန်းတော်ရှိသူများနှင့်အတူ ရေကစားပျော်ရွှင်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်ရာ၌ သောက်သုံးတော်မူ၏။

Verse 18

रम्ये रैवतकोद्याने नानाद्रुमविभूषिते । सर्वर्तुकुसुमैर्नित्यं वासिते सर्वकामने

အမျိုးမျိုးသော သစ်ပင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော လှပသည့် ရဲဝတက ဥယျာဉ်၌၊ ရာသီတိုင်း၏ ပန်းများကြောင့် အမြဲမွှေးကြိုင်၍ ဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးသောနေရာ၌။

Verse 19

नानाजलजफुल्लाभिर्दीर्घिका भिरलंकृते । हंससारससंघुष्टे चक्रवाकोपशोभिते

ထိုဥယျာဉ်သည် ကြာပန်းပွင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်သော ရေကန်များစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ ဟင်္သာနှင့် ကြာန်းတို့၏ အသံများကြောင့် မြည်ဟည်းကာ၊ စက္ကရဝါက ငှက်အတွဲများကြောင့် ပိုမိုလှပ၏။

Verse 20

तस्मिन्स रमते देवः स्त्रीभिः परिवृतस्तदा । हारनूपुरकेयूररसनाद्यैर्विभूषणैः

ထိုနေရာ၌ ဘုရားသခင်သည် ထိုအခါ မိန်းမများဝန်းရံလျက် ကစားပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ သူတို့သည် လည်ဆွဲ၊ ခြေကွင်း၊ လက်ကွင်း၊ ခါးပတ် စသည့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြ၏။

Verse 21

भूषितानां वरस्त्रीणां सर्वांगीणां विशेषतः । तत्रस्थः पिबते पानं शुभगन्धान्वितं शुभम्

အလှတန်ဆာအပြည့်ဖြင့် တင့်တယ်လှပသော မိန်းမမြတ်များ၊ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း လှပသည့်သူတို့နှင့်အတူ၊ ဘုရားသခင်သည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လျက် မွှေးရနံ့ပါဝင်သော မင်္ဂလာရည်ကို သောက်တော်မူ၏။

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे बुद्ध्वा मद्यमत्तास्ततः स्त्रियः । उवाच नारदः सांबमस्मिंस्तिष्ठ कुमारक

ထိုအချိန်အတွင်း မိန်းမများသည် အရက်ကြောင့် မူးယစ်သွားကြောင်း သိမြင်သဖြင့် နာရဒသည် စာမ္ဗအား «ဤနေရာ၌ နေပါ၊ မင်းသားငယ်» ဟု ဆို၏။

Verse 23

त्वां समाह्वयते देवो न युक्तं स्थातुमत्र ते । तद्वाक्यार्थमबुद्ध्वैव नारदेनाथ नोदितः

«ဘုရားသခင်က သင့်ကို ခေါ်နေသည်; ဤနေရာ၌ သင်နေရန် မသင့်တော်» ဟု ဆို၏။ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပါယ်ကို မသိမမြင်သေးဘဲ၊ နာရဒက ထပ်မံတိုက်တွန်းသဖြင့် သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်သွားရ၏။

Verse 24

गत्वा तु सत्वरं सांबः प्रणाममकरोत्पितुः । निर्द्दिष्टमासनं भेजे यथाभावेन विष्णुना

ထို့နောက် စာမ္ဗသည် အလျင်အမြန် သွား၍ ဖခင်အား ဦးချတော်မူ၏။ ဗိဿဏုက ညွှန်ပြသော အာသနကို သင့်တော်သည့် အကျင့်အဝတ်အစားနှင့်အညီ ထိုင်ယူ၏။

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे तत्र यास्तु वै चाल्पसात्त्विकाः । ता दृष्ट्वा सहसा सांबं सर्वाश्चुक्षुभिरे स्त्रियः

ထိုအချိန်၌ ထိုနေရာရှိ စတ္တဝါမတည်ငြိမ်သော မိန်းမတို့သည် စာမ္ဗကို ရုတ်တရက်မြင်သဖြင့် အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားကာ တုန်လှုပ်ကြ၏။

Verse 26

न स दृष्टः पुरा याभिरंतःपुरनिवासिभिः । मद्यदोषात्ततस्तासां स्मृतिलोपात्तथा बहु

အတွင်းခန်းနေထိုင်သော မိန်းမတို့သည် ယခင်က သူ့ကို မမြင်ဖူးကြသေး။ ထို့ပြင် အရက်၏အပြစ်ကြောင့် သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်သည် အလွန်ပျက်ယွင်းသွား၏။

Verse 27

स्वभावतोऽल्पसत्त्वानां जघनानि विसुस्रुवुः । श्रूयते चाप्ययं श्लोकः पुराणप्रथितः क्षितौ

သဘာဝအရ စိတ္တအားနည်းသူတို့၏ တင်ပါးတို့သည် မတည်မငြိမ် လှုပ်ယမ်းကြ၏။ ထို့ပြင် ပုရာဏများတွင် ထင်ရှားသော ဤရှ్లోကကိုလည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကြားရ၏။

Verse 29

लोकेऽपि दृश्यते ह्येतन्मद्यस्याप्यथ सेवनात् । लज्जां मुंचंति निःशंका ह्रीमत्यो ह्यपि च स्त्रियः

ဤအရာကို လောက၌ပင် မြင်တွေ့ရသည်။ အရက်သောက်သုံးခြင်းကြောင့် ရှက်ကြောက်သိက္ခာရှိသော မိန်းမတို့ပင် ရှက်မှုကို ပယ်ချကာ မကြောက်မရွံ့ ရဲရင့်လာကြ၏။

Verse 30

समांसैर्भोजनैः स्निग्धैः पानैः सीधुसुरासवैः । गंधैर्मनोज्ञैर्वस्त्रैश्च कामः स्त्रीषु विजृंभति

အသားဟင်းလျာများစွာ၊ ဆီပြန်အစားအစာများနှင့် သောက်စရာများ—စီဓု၊ စုရာ၊ အဆဝ (ဖျော်ရည်အချဉ်ဖောက်) တို့—ထို့ပြင် မွှေးရနံ့ကောင်းများနှင့် အဝတ်အစားလှပများကြောင့် မိန်းမတို့အတွင်း ကာမသည် ဖူးပွင့်တိုးပွားလာ၏။

Verse 31

मद्यं न देयमत्यर्थं पुरुषेण विपश्चिता । मदोन्मत्ताः स्वभावेन पूर्वं संति यतः स्त्रियः

ပညာရှိသောယောက်ျားသည် အရက်ကို အလွန်အကျွံ မပေးသင့်။ အကြောင်းမူကား မိန်းမတို့သည် သဘာဝအလျောက် မူးယစ်မှုကြောင့် လွယ်ကူစွာ လွဲချော်တတ်ကြသည်။

Verse 32

नारदोऽप्यथ तं सांबं प्रेषयित्वा त्वरान्वितः । आजगामाथ तत्रैव सांबस्यानुपदेन तु

ထို့နောက် နာရဒမုနိသည် စာမ္ဗကို စေလွှတ်ပြီး အလျင်အမြန် ထိုနေရာသို့ ကိုယ်တိုင်လာကာ စာမ္ဗ၏ခြေရာနောက်ကို နီးနီးကပ်ကပ်လိုက်လာ하였다။

Verse 33

आयांतं ताः स्वयं दृष्ट्वा प्रियसौमनसं मुनिम् । सहसैवोत्थिताः सर्वा मदोन्मत्ता अपि स्त्रियः

သူတို့သည် မိမိတို့မျက်စိဖြင့်ပင် ချစ်ခင်ဖွယ် မျက်နှာရောင်လင်းသော မုနိကြီး လာရောက်လာသည်ကို မြင်ကြသဖြင့်၊ မူးယစ်နေကြသော်လည်း မိန်းမအားလုံး တပြိုင်နက် ထရပ်ကြသည်။

Verse 34

तासामथोत्थितानां तु वासुदेवस्य पश्यतः । भित्त्वा वासांस्यनर्घाणि पात्रेषु पतितानि तु

သို့ရာတွင် သူတို့ ထရပ်ကြစဉ် ဝါစုဒေဝက ကြည့်နေသည့်အခါ၊ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အဝတ်အစားများ ပေါက်ကွဲကာ ခွက်အိုးများအတွင်းသို့ ကျသွား하였다။

Verse 35

जघनेषु विलग्नानि तानि पेतुः पृथक्पृथक् । तद्दृष्ट्वा तु हरिः कुद्धस्ताः शशाप ततोऽबलाः

ထိုအဝတ်များသည် တင်ပါးတွင်ကပ်လျက် တစ်ခုချင်းစီ ခွာကျသွားသည်။ ထိုကိုမြင်၍ ဟရိသည် ဒေါသထွက်ကာ အားနည်း၍ အကူအညီမဲ့သော မိန်းမတို့ကို ကျိန်စာတင်하였다။

Verse 36

यस्माद्गतानि चेतांसि मां मुक्त्वाऽन्यत्र वः स्त्रियः । तस्मात्पतिकृतांल्लोकानायुषोंऽते न यास्यथ

«အို မိန်းမတို့၊ သင်တို့၏ စိတ်သည် ငါ့ကို စွန့်၍ အခြားသို့ လှည့်သွားသောကြောင့်—အသက်ဆုံးချိန်၌ လင်ကို သဒ္ဓါဖြင့် ဆည်းကပ်ခြင်းကြောင့် ရသော လောကများသို့ မရောက်နိုင်ကြ»။

Verse 37

पतिलोकात्परिभ्रष्टाः स्वर्गमार्गात्तथैव च । भूत्वा ह्यशरणा भूयो दस्युहस्तं गमिष्यथ

«လင်၏ လောကမှလည်း ကျဆုံး၍ ကောင်းကင်သို့ သွားရာလမ်းမှလည်း ကျဆုံးကြမည်။ ထို့နောက် အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်ကာ ထပ်မံ၍ ဓားပြတို့၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်ကြမည်»။

Verse 38

शापदोषात्ततस्तस्मात्ताः स्त्रियो गां गते हरौ । हृताः पांचनदैश्चौरैरर्जुनस्य प्रपश्यतः

ထို့ကြောင့် ထိုကျိန်စာ၏ အပြစ်အနာကြောင့် ဟရီ (ဗိဿနု) သည် ကောင်းကင်သို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ပဉ္စနဒဒေသ၏ သူခိုးများက ထိုမိန်းမတို့ကို အာర్జုန မြင်မြင်ချင်း လုယူသွားကြသည်။

Verse 39

अल्पसत्त्वाश्च याश्चासंस्ता गता दूषणं स्त्रियः । रुक्मिणी सत्यभामा च तथा जांबवती प्रिये

အတွင်းအားနည်းသူ မိန်းမတို့နှင့် အပြစ်တင်ခံရသည့် အမျိုးသမီးတို့ကိုသာ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။ သို့သော် ချစ်သူရေ၊ ရုက္မိဏီ၊ သတ္တျဘားမာ နှင့် ဂျာမ္ဘဝတီ တို့မူ ထိုအထဲတွင် မပါဝင်ကြ။

Verse 40

न प्राप्ता दस्युहस्तं ताः स्वेन सत्त्वेन रक्षिताः । शप्त्वैवं ताः स्त्रियः कृष्णः सांबमप्यशपत्पुनः

သူတို့သည် မိမိတို့၏ တည်ကြည်သော သီလသတ္တိကြောင့် ကာကွယ်ခံရသဖြင့် ဓားပြတို့၏ လက်ထဲသို့ မကျရောက်ကြ။ ထို့သို့ မိန်းမတို့ကို ကျိန်စာချပြီးနောက် ကృష్ణသည် စာမ္ဘကိုလည်း ထပ်မံ၍ ကျိန်စာချ၏။

Verse 41

यस्मादतीव ते कांतं दृष्ट्वा रूपमिमाः स्त्रियः । क्षुब्धाः सर्वा यतस्तस्मात्कुष्ठरोगमवाप्नुहि

သင်၏အလွန်လှပသောရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုမြင်၍ ဤမိန်းမတို့အားလုံး ကာမရာဂဖြင့်လှုပ်ရှားသွားကြသဖြင့် ထိုအကြောင်းကြောင့် သင်သည် ကုဋ္ဌရောဂါ (လက်ပရိုစီ) ကို ခံရပါစေ။

Verse 42

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सांबो लज्जासमन्वितः । उवाच प्रहसन्वाक्यं स स्मरन्नृषिसत्तमम्

ထိုသူ၏စကားကိုကြားသော် စာမ္ဗသည် အရှက်အကြောက်ဖြင့်ပြည့်နှက်၍၊ အမြတ်ဆုံးရသီကို သတိရလျက် တစ်ဝက်ပြုံးကာ စကားကို ပြော하였다။

Verse 43

अनिमित्तमहं तात भावदोषविवर्जितः । शप्तो न मेऽत्र वै कुद्धो दुर्वासा नान्यथा वदेत्

«အဖေမြတ်၊ အကြောင်းမဲ့ဘဲ၊ စိတ်ရည်ရွယ်ချက်အပြစ်ကင်းစင်သော ကျွန်ုပ်သည် ကျိန်စာခံရပါပြီ။ ဤကိစ္စ၌ ကျွန်ုပ်သည် အမှန်တကယ် မ怒မိပါ—ဒုရ္ဝာသာသည် ဤသို့မဟုတ် အခြားသို့ မပြောနိုင်ပါ»။

Verse 44

एवमुक्त्वा ततः सांबः कृष्णं कमललोचनम् । ततो वैराग्यसंयुक्तश्चिन्ताशोकपरायणः

ဤသို့ပြောပြီးနောက် စာမ္ဗသည် ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော ကృష్ణထံသို့ သွားရာ၊ ထို့နောက် ဝိရာဂျ္ယဖြင့်ဖုံးလွှမ်းကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း၌ မျက်နှာမူနေ하였다။

Verse 45

प्रभासक्षेत्रमगमत्सर्वपातकनाशनम् । एवं तत्क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

သူသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော ပရဘာသက்ஷೇತ್ರသို့ သွားရောက်하였다။ ထိုသန့်ရှင်းသော နယ်မြေသို့ ရောက်ပြီးနောက် အလွန်ပြင်းထန်သော တပသ (အာစီတ) ကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 46

प्रतिष्ठाप्य सहस्रांशुं देवं पापनिषूदनम् । ततश्चाराधयामास परं नियममाश्रितः

အပြစ်ကိုဖျက်ဆီးသော နတ်သခင် စဟသ္ရာṁရှု (နေမင်း) ကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ အမြင့်ဆုံးသော စည်းကမ်းနှင့် ထိန်းချုပ်မှုကို ခံယူကာ ထိုဘုရားကို ပူဇော်ကန်တော့하였다။

Verse 47

त्रिसंध्यं पूजयामास दिव्यगंधानुलेपनैः । स्तोत्रेणानेन भक्त्या वै स्तौति नित्यं दिनाधिपम्

နေ့၏ သုံးဆုံချိန် (သုံးသန္ဓျာ) တိုင်းတွင် နတ်ဘုရားဆန်သော အနံ့သာနှင့် လိမ်းဆေးများဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့ပြီး၊ ဤစတုတ္တရဖြင့် သဒ္ဓါဖြင့် နေ့၏ အရှင် (နေမင်း) ကို နေ့စဉ် ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။

Verse 48

सांब उवाच । नमस्त्रैलोक्यदीपाय नमस्ते तिमिरापह । नमः पंकजनाथाय नमः कुमुदशत्रवे

စాంబာက ဆိုသည်— «သုံးလောက၏ မီးအလင်းတော် ဖြစ်တော်မူသော အရှင်၊ နမောတော်။ အမှောင်ကို ဖယ်ရှားတော်မူသော အရှင်၊ နမောတော်။ ကြာပန်း၏ အရှင်၊ နမောတော်။ ညကြာ (ကုမုဒ) ၏ ရန်သူတော်၊ နမောတော်»။

Verse 49

नमो जगत्प्रतिष्ठाय जगद्धात्रे नमोऽस्तु ते । देवदेव नमस्यामि सूर्यं त्रैलोक्यदीपकम्

«ကမ္ဘာလောက၏ အခြေခံတော် ဖြစ်တော်မူသော အရှင်၊ နမောတော်။ လောကကို ထောက်ပံ့တော်မူသော အရှင်၊ နမောတော်။ နတ်တို့၏ နတ်တော်၊ သုံးလောကကို ထွန်းလင်းစေသော နေမင်း (সূর্য) ကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏»။

Verse 50

आदित्यवर्णो भुवनस्य गोप्ता अपूर्व एष प्रथमः सुराणाम् । हिरण्यगर्भः पुरुषो महात्मा स पठ्यते वै तमसः परस्तात्

«အာဒိတျယကဲ့သို့ တောက်ပ၍ လောကများ၏ ကာကွယ်ရှင်—ထူးကဲ၍ မတူညီသော၊ နတ်တို့အနက် အဦးဆုံးတော်။ ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ၊ မဟာအတ္မာ ပုရုಷ—အမှောင်၏ အပြင်ဘက်၌ ရှိတော်မူသည်ဟု အမှန်ပင် ဆိုကြ၏»။

Verse 51

इति स्तुतस्तदा सूर्यः प्रसन्नेनांतरात्मना । उवाच दर्शनं गत्वा सांबं जांबवतीसुतम्

ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသော နေဘုရား စူရျ—အတွင်းစိတ်၌ ပီတိဖြစ်၍—ဒർശနအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာကာ ဂျာမ္ဘဝတီ၏ သား စာမ္ဗာအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 52

सांबसांब महावाहो शृणु गोविन्दनन्दने । स्तोत्रेणानेन तुष्टोऽहं वरं ब्रूहि यदीप्सितम्

«စာမ္ဗာ၊ စာမ္ဗာ၊ မဟာဗာဟု၊ နားထောင်လော့—ဂိုဝိန္ဒ၏ မျိုးဆက်ရေ။ ဤစတုတ္တရဖြင့် ငါ ပီတိဖြစ်၏; သင်လိုချင်သော အပေးအမြတ်ကို ပြောလော့»။

Verse 53

सांब उवाच । कृष्णेनाहं सुरश्रेष्ठ शप्तः पापः सुदुर्मतिः । कुष्ठांतं कुरु मे देव यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो

စာမ္ဗာက မိန့်၏—«အို နတ်တို့အထက်မြတ်ဆုံးရှင်၊ အပြစ်ရှိ၍ မကောင်းသော ဉာဏ်ရှိသော ငါသည် ကృష్ణ၏ ကျိန်စာကို ခံရ၏။ အို प्रभု၊ ငါ့အပေါ် သင်ပီတိရှိလျှင် ငါ့ကူဋ္ဌရောဂါကို အဆုံးသတ်ပေးတော်မူပါ»။

Verse 54

श्रीभानुरुवाच । भूय एव महाभाग नीरोगस्त्वं भविष्यसि । यादृग्रूपः पुरा ह्यासीर्मम चैव प्रसादतः

သီရိ ဘာနု (နေဘုရား စူရျ) မိန့်တော်မူ၏—«အို ကံကောင်းသူ၊ ထပ်မံ၍ သင်သည် ရောဂါကင်းမည်။ ယခင်က သင်ရှိခဲ့သကဲ့သို့ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်သို့ ငါ့ကရုဏာဖြင့် ပြန်လည်ရောက်မည်»။

Verse 55

अद्य प्रभृति नेक्ष्यास्ता विष्णुभार्याः कथंचन । न तासां दर्शने जातु स्थातव्यं यदुनन्दन

«ယနေ့မှစ၍ ဗိṣṇု၏ မဟာဒေဝီတို့ကို မည်သို့မျှ မကြည့်ရ။ ယဒုမျိုး၏ အလှတရားရေ၊ သူတို့ကို မြင်ရာ၌ မည်သည့်အခါမျှ မနေရ»။

Verse 56

तासामीर्ष्यापरीतेन विष्णुना प्रभविष्णुना । कुष्ठं ते यादवश्रेष्ठ प्रदत्तं हि महात्मना

အို ယာဒုတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးသူရေ၊ မဟာစိတ်ရှိသော ဗိဿဏု—သူတို့အပေါ် မနာလိုစိတ်ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၍—ဤကုဿ (အရေပြားရောဂါ) ကို သင့်ထံ အမှန်တကယ် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 57

यो मां स्तोत्रेण चानेन समागत्य च स्तोष्यति । न तस्यान्वयसंभूतः कुष्ठी कश्चिद्भविष्यति

ဤစတုတ္ထရကို ယူဆောင်လာ၍ ငါ့ကို ချီးမွမ်းသူ မည်သူမဆို၊ ထိုသူ၏ မျိုးရိုးအနွယ်၌ ကုဿရောဂါဖြစ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်။

Verse 58

अथादित्यस्य नामानि सम्यग्जानीहि द्वादश । द्वादशैव तथान्यानि तानि वक्ष्याम्यशेषतः

ယခု အာဒိတျ (နေမင်း) ၏ နာမတော် ဆယ့်နှစ်ပါးကို မှန်ကန်စွာ သိရှိလော့။ ထို့ပြင် အခြား ဆယ့်နှစ်နာမတော်လည်း ရှိသေးသည်; ငါသည် မလွဲမသွေ အကုန်အစင် ကြေညာပေးမည်။

Verse 59

आदित्यः सविता सूर्यो मिहिरोऽर्कः प्रतापनः । मार्त्तंडो भास्करो भानुश्चित्रभानुर्द्दिवाकरः

အာဒိတျ၊ သဝိတೃ၊ စူရျ၊ မိဟိရ၊ အရ္က၊ ပရတாபန၊ မာရ္တဏ္ဍ၊ ဘာသ္ကရ၊ ဘာနု၊ စိတ္ရဘာနု၊ ဒိဝါကရ—ဤတို့သည် နေမင်း၏ ထင်ရှားသော နာမတော်များ ဖြစ်သည်။

Verse 60

रविर्द्वादशनामैवं ज्ञेयः सामान्यनामभिः । विष्णुर्धाता भगः पूषा मित्रोंऽशुर्वरुणो ऽर्यमा

ထို့ကြောင့် ရဝိ (နေမင်း) ကို ဤ ဆယ့်နှစ်ပါးသော အထွေထွေ နာမတော်များဖြင့် သိမှတ်ရမည်။ အမည်များမှာ—ဗိဿဏု၊ ဓာတೃ၊ ဘဂ၊ ပူෂန်၊ မိတ္တရ၊ အံရှု၊ ဝရုဏ၊ အရျမန်။

Verse 61

इन्द्रो विवस्वांस्त्वष्टा च पर्जन्यो द्वादशः स्मृतः । इति ते द्वादशादित्याः पृथक्त्वेन प्रकीर्तिताः

ဣန္ဒြ၊ ဝိဝသွာန်၊ တွෂ္ဍြ နှင့် ပရ္ဇညာ တို့ကို ဒွါဒသအာဒိတျများ ပြည့်စုံစေရန် အမှတ်ရထားသည်။ ထို့ကြောင့် အာဒိတျ ဒွါဒသပါးကို တစ်ပါးချင်း သီးသန့်ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ကြေညာထား၏။

Verse 62

उत्तिष्ठंति सदा ह्येते मासैर्द्वादशभिः क्रमात् । विष्णुस्तपति वै चैत्रे वैशाखे चार्यमा सदा

အမှန်တကယ် ဤအာဒိတျတို့သည် လစဉ် ဒွါဒသလအလိုက် အစဉ်လိုက် ထမြောက်၍ အုပ်စိုးကြ၏။ ချိုင်တြလတွင် ဝိෂ္ဏု တောက်လောင်၍၊ ဝိုင်ရှာခလတွင် အရျမန် အမြဲတမ်း တောက်လောင်၏။

Verse 63

विवस्वाञ्ज्येष्ठमासे तु आषाढे चांशुमांस्तथा । पर्ज्जन्यः श्रावणे मासि वरुणः प्रौष्ठसंज्ञिके

ဝိဝသွာန်သည် ဂျေဋ္ဌလတွင် အုပ်စိုး၍၊ အံရှုမာန်သည် အာෂာဍ္ဍလတွင် ထိုနည်းတူ အုပ်စိုး၏။ မိုးပေးသူ ပရ္ဇညာသည် ရှရဝဏလတွင်၊ ဝရုဏသည် ပရောဋ္ဌဟု ခေါ်သော လတွင် အုပ်စိုး၏။

Verse 64

इन्द्रश्चाश्वयुजे मासि धाता तपति कार्तिके । मार्गशीर्षे तथा मित्रः पौषे पूषा दिवाकरः

ဣန္ဒြသည် အာရှဝယုဇလတွင် အုပ်စိုး၍၊ ဓာတೃသည် ကာရ္တိကလတွင် တောက်လောင်၏။ ထိုနည်းတူ မိတ္တရသည် မာရ္ဂရှီရ္ษလတွင်၊ ပူෂန်သည် ပေါုษလတွင် တောက်လောင်၏၊ အို ဒိဝါကရ (နေမင်း)။

Verse 65

माघे भगस्तु विज्ञेयस्त्वष्टा तपति फाल्गुने । शतैर्द्वादशभिर्विष्णू रश्मीनां दीप्यते सदा

မာဃလတွင် ဘဂသည် အုပ်စိုးသူဟု သိမှတ်ရမည်၊ ဖာလ္ဂုနလတွင် တွෂ္ဍြသည် တောက်လောင်၏။ ထို့ပြင် ဝိෂ္ဏုသည် ရောင်ခြည် ဒွါဒသရာ (တစ်ရာနှစ်ဆယ်) မဟုတ်၊ ဒွါဒသရာ ရာချီ—တစ်ထောင်နှစ်ရာ ရောင်ခြည်ဖြင့် အမြဲတမ်း ထွန်းလင်း၏။

Verse 66

दीप्यते गोसहस्रेण शतैश्च त्रिभिरर्यमा । द्विसप्तकैर्विवस्वांस्तु अंशुमान्पञ्चकैस्त्रिभिः

အရျမန်သည် ရောင်ခြည်တစ်ထောင်နှင့် သုံးရာဖြင့် တောက်ပ၏။ ဗိဝස්ဝန်သည် နှစ်ဆ ခုနစ်(ရာ)ဖြင့် တောက်ပ၏။ အံရှုမာန်သည် ငါး(ရာ) သုံးစုဖြင့် တောက်ပ၏။

Verse 67

विवस्वानिव पर्जन्यो वरुणश्चार्यमा इव । इन्द्रस्तु द्विगुणैः षड्भिर्भात्येकादशभिः शतैः

ပర్జန်ယသည် ဗိဝස්ဝန်ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ ဝရုဏသည် အရျမန်ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ အင်ဒြသည် တစ်ရာတစ်ဆယ့်တစ်(ရာ)နှင့် နှစ်ဆ ခြောက်ကို ပေါင်း၍ တောက်ပ၏။

Verse 68

मित्रवच्च भगस्त्वष्टा सहस्रेण शतेन च । उत्तरोपक्रमेऽर्कस्य वर्धन्ते रश्मयः सदा । दक्षिणोपक्रमे भूयो ह्रसन्ते सूर्यरश्मयः

မိတ္တရ၊ ဘဂ၊ တွෂ္ဋೃ နှင့် အခြားတို့—စုစုပေါင်း တစ်ထောင်တစ်ရာ—သည် နေရောင်၏ သက္ကတိများဖြစ်၏။ နေ၏ မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်း (ဥတ္တရာယဏ) တွင် ရောင်ခြည်များ အစဉ်တိုးပွား၍၊ တောင်ဘက်လမ်းကြောင်း (ဒက္ခိဏာယဏ) တွင် နေရောင်ခြည်များ ပြန်လည်လျော့နည်း၏။

Verse 69

एवं द्वादश मूर्तिस्थः प्रभासक्षेत्रमध्यतः । सांबादित्येति विख्यातः स्थास्ये मन्वन्तरान्तरे

ဤသို့ ပရဘာသက்ஷೇತ್ರ၏ အလယ်ဗဟို၌ မူရတိ တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးအဖြစ် တည်နေ၍၊ “သာံဗာဒိတျ” ဟူသော နာမဖြင့် မနွန္တရများအဆုံးအထိ ငါတည်ရှိမည်။

Verse 70

माघस्य शुक्लपक्षे तु पञ्चम्यां यादवोत्तम । एकभक्तं सदा ख्यातं षष्ठ्यां नक्तमुदाहृतम्

မာဃလ၏ လင်းပက္ခ၌၊ အို ယာဒဝတို့အထဲက အမြတ်ဆုံးရေ၊ ပဉ္စမနေ့တွင် “ဧကဘက္တ” ဟူသော ဝ్రတ—တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ခြင်း—ကို ထိန်းသိမ်းရမည်။ ဆဋ္ဌမနေ့တွင် “နက္တဝ్రတ” ဟူ၍ ညအချိန်၌သာ စားသောက်ခြင်းကို ညွှန်ကြားထား၏။

Verse 71

सप्तम्यामुपवासं तु कृत्वा सांबार्कसंनिधौ । रक्तचन्दनमिश्रैस्तु करवीरैर्महाव्रतः

သတ္တမနေ့၌ စာမ်ဘာရ္က (စာမ်ဘာက ပူဇော်သော နေဘုရား) ၏ ရှေ့တော်တွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ မဟာဝရတကို ထမ်းဆောင်သူသည် အနီရောင် စန္ဒနလိမ်းနှင့် ရောစပ်ထားသော ကရဝီရ ပန်းများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 72

दत्त्वा कुन्दरकं धूपं पूजयेद्भास्करं बुधः । ब्राह्मणान्दिव्यभोज्येन भोजयित्वाऽपि शक्तितः

ကွန်ဒရက အမွှေးတိုင်ကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ပညာရှိသည် ဘ္ဟာစ్కရ (နေဘုရား) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း အထူးကောင်းမွန်သော အစာဖြင့် ဘြာဟ္မဏများကိုလည်း ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 73

एवं यः कुरुते सम्यक्सांबादित्यस्य पूजनम् । सम्यक्छ्रद्धासमायुक्तः संप्राप्स्यत्यखिलं फलम्

ဤသို့ပင် စာမ်ဘာဒိတျယ (Sāṃbāditya) ကို မှန်ကန်စွာ ပူဇော်သူသည် စိတ်မှန်သော သဒ္ဓါနှင့် ပြည့်စုံလျှင် အခမ်းအနား၏ အကျိုးဖလ အလုံးစုံကို ရရှိမည်။

Verse 74

ईश्वर उवाच । एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवांतरधीयत । सांबोऽपि निर्जरो भूत्वा द्वारकां पुनरागमत्

ဣရှ္ဝရ ပြောသည်—ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ သဟသ္ရాంశု (ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ရှိသော နေဘုရား) သည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ စာမ်ဘာလည်း ဝေဒနာနှင့် အိုမင်းပျက်စီးခြင်းမှ လွတ်ကင်းကာ ဒွာရကာသို့ ပြန်လည်ရောက်လာ၏။

Verse 75

इत्येतत्कथितं देवि सांबादित्यमहोदयम् । श्रुतं हरति पापानि तथाऽरोग्यं प्रयच्छति

ဤသို့ပင်၊ ဒေဝီရေ၊ စာမ်ဘာဒိတျယ၏ မဟာဂုဏ်တော်မြင့်မားမှုကို ပြောကြားပြီးပြီ။ ၎င်းကို ကြားရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်များကို ဖယ်ရှားကာ ကျန်းမာခြင်းနှင့် ရောဂါကင်းစင်ခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 101

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सांबादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် (ဂါထာ) စုစည်းမှုအတွင်း၊ ပရဘာသခဏ္ဍ—ပရဘာသက்ஷೇತ್ರမဟာတ္မယာ၌ «စాంబာဒိတျ၏ ဂုဏ်တော်ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၁၀၁ ကို အဆုံးသတ်၏။