Adhyaya 81

Verse 1

। श्रीगरुड उवाच । ममास्ति दयितं मित्रं ब्राह्मणो भृगुवंशजः । तस्यास्ति माधवीनाम कन्या कमललोचना

သီရိ ဂရုဍက လျှောက်သည်—“ကျွန်ုပ်တွင် ချစ်ခင်ရသော မိတ်ဆွေတစ်ဦးရှိသည်။ သူသည် ဘೃဂု မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်၏။ သူ့တွင် မာဓဝီ အမည်ရှိ၍ ကြာပန်းမျက်လုံးပိုင်ရှင် သမီးတစ်ဦး ရှိသည်။”

Verse 2

न तस्याः सदृशः कांतः प्राप्तस्तेन महात्मना । यतस्ततोऽहमादिष्टः कांतमस्यास्त्वमानय । अनुरूपं द्विजश्रेष्ठ यद्यहं संमतस्तव

ထိုမဟာစိတ်ရှိသူသည် သူမနှင့်တူညီသင့်လျော်သော ခင်ပွန်းကို မတွေ့နိုင်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် ငါအား «ဤမိန်းကလေးအတွက် သင့်တော်သော ခင်ပွန်းတစ်ဦးကို ခေါ်လာပါ၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ ငါ၏တောင်းဆိုချက်ကို တန်ဖိုးထားလျှင်» ဟု အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

Verse 3

ततो मयाऽखिला भूमिस्तद्वरार्थं विलोकिता । न तदर्थं वरो लब्धः सर्वैः समुचितो गुणैः

ထို့နောက် ငါသည် ထိုကောင်လေးအတွက် သင့်တော်သော သတို့သားကို ရှာဖွေရန် မြေကြီးတစ်လျှောက်လုံးကို စူးစမ်းကြည့်ရှု하였다။ သို့သော် လိုအပ်သော ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံသင့်တော်သူကို မတွေ့ရ။

Verse 4

ततस्त्वं पुण्डरीकाक्ष मम चित्ते व्यवस्थितः । अनुरूपः पतिस्तस्याः सर्वैरेव गुणैर्युतः

ထို့ကြောင့် အို ကြာပန်းမျက်စိရှိသော အရှင်၊ သင်သည် ငါ၏စိတ်ထဲ၌ တည်မြဲစွာ ရပ်တည်နေသည်—ထိုမိန်းကလေးအတွက် အလွန်သင့်တော်သော ခင်ပွန်းဖြစ်၍၊ ဂုဏ်သတ္တိကောင်းမြတ်အားလုံးနှင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်သည်။

Verse 5

तस्मात्पाणिग्रहं तस्याः स्वीकुरुष्व सुरेश्वर । अत्यन्तरूपयुक्ताया मम वाक्यप्रणोदितः

ထို့ကြောင့် အို နတ်တို့၏အရှင်၊ ငါ၏တောင်းပန်ချက်ကြောင့် လှပမှုအလွန်ထူးကဲသော သူမ၏ လက်ကို လက်ထပ်ပွဲအဖြစ် လက်ခံပါ။

Verse 6

भगवानुवाच । अत्रानय द्विजश्रेष्ठ तां कन्यां कमलेक्षणाम् । येन दृष्ट्वा स्वयं पश्चात्प्रकरोमि यथोदितम्

ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူသည်—“အို နှစ်ကြိမ်မွေးအမြတ်၊ ကြာပန်းမျက်စိရှိသော ထိုမိန်းကလေးကို ဒီနေရာသို့ ခေါ်လာပါ။ ငါကိုယ်တိုင် မြင်ပြီးနောက်၊ တောင်းဆိုထားသကဲ့သို့ ပြုလုပ်မည်။”

Verse 7

गरुड उवाच । तव तेजोभयादेव सा कन्या जनकान्विता । मया दूरे विनिर्मुक्ता तत्कथं तामिहानये

ဂရုဍာက ပြောသည်။ «သင်၏ တေဇောအာနုဘော်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်သာ ထိုကညာသည် ဖခင်နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်က အဝေးသို့ လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခု ဤနေရာသို့ မည်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း?»

Verse 8

श्रीभगवानुवाच । अत्र तां मम तत्तेजो जनकेन समन्विताम् । न हि धक्ष्यति तस्मात्त्वं शीघ्रं द्विजवराऽनय

မြတ်စွာသောဘုရားက မိန့်တော်မူသည်။ «အကောင်းဆုံး ဒွိဇာရေ၊ သူမကို ဖခင်နှင့်အတူ အမြန် ဤနေရာသို့ ခေါ်လာပါ။ ငါ၏ တေဇောရောင်ခြည်သည် သူမကို မလောင်ကျွမ်းစေမည်မဟုတ်၊ ထို့ကြောင့် မကြောက်ပါနှင့်»

Verse 9

एवमुक्तस्ततस्तेन विष्णुना प्रभविष्णुना । तां कन्या मानयामास तं च विप्रभृगूद्वहम्

အင်အားကြီးသော သခင် ဗိဿဏုက ထိုသို့ မိန့်ကြားသဖြင့်၊ သူသည် ထိုကညာကိုလည်းကောင်း၊ ဒွိဇာတို့အနက် ဘೃဂုဝంశ၏ အထွဋ်အမြတ် ဗြာဟ္မဏကိုလည်းကောင်း ဂုဏ်ပြုကာ ရိုသေသတိပြု하였다။

Verse 10

अथासौ प्रणिपत्योच्चैर्ब्राह्मणो मधुसूदनम् । लक्ष्मीवन्न्यविशत्पार्श्वे गरुडस्य समीपतः

ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏသည် မဓုသူဒနကို အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဦးချကန်တော့ပြီး၊ လက္ခမီကဲ့သို့ ဘေးနား၌ ဝင်ထိုင်ကာ ဂရုဍာအနီးတွင် နေရာယူ하였다။

Verse 11

सापि कन्या वरारोहा बाल्यभावादनिन्दिता । शय्यैकांते समाविष्टा दक्षिणे मुरविद्विषः

ထိုကညာလည်း ကိုယ်အင်္ဂါလှပ၍ ကလေးဘဝ၏ သန့်ရှင်းမှုကြောင့် အပြစ်ကင်းစင်ကာ၊ မုရကို ရန်ပြုသူ (ဗိဿဏု) ၏ ညာဘက်၌ အိပ်ရာအစွန်းတွင် ဝင်ထိုင်하였다။

Verse 12

अथ कोपपरीतांगी महिष्याधर्ममाश्रिता । लक्ष्मीः शशाप तां कन्यां सपत्नीति विचिन्त्य च

ထို့နောက် လက္ခ္မီမယ်တော်သည် ဒေါသကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများတုန်လှုပ်ကာ မနာလိုမဟေသီကဲ့သို့ ဓမ္မကိုစွန့်၍ ထိုမိန်းကလေးကို «ငါ၏ပြိုင်ဘက်မယား» ဟုတွေးကာ ကျိန်စာချလိုက်သည်။

Verse 13

यस्मान्मे पुरतः पापे कांतस्य मम हर्षिता । शय्यायां त्वं समाविष्टा लज्जां त्यक्त्वा सुदूरतः । तस्मादश्वमुखी नूनं विकृता त्वं भविष्यसि

«အပြစ်ရှိသော မိန်းကလေးရေ၊ ငါ့ရှေ့တင်မှာပင် ငါချစ်သောခင်ပွန်းကိုနှစ်သက်ကာ သူ၏အိပ်ရာပေါ်သို့ ဝင်ထိုင်ပြီး အရှက်အကြောက်ကို အဝေးသို့ပစ်ချခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်သည် မလွဲမသွေ ရုပ်ပျက်ကာ မြင်းမျက်နှာရှိသူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်»။

Verse 14

एवं शापे श्रिया दत्ते हाहाकारो महानभूत् । सर्वेषां तत्र संस्थानां कोपश्चापि द्विजन्मनः

ဤသို့ သရီ (လက္ခ္မီ) မယ်တော်က ကျိန်စာချသည့်အခါ အလွန်ကြီးမားသော အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုနေရာ၌ စုဝေးနေသူအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) လည်း ဒေါသထွက်လာ하였다။

Verse 16

यावन्नाग्निद्विजातीनां प्रत्यक्षं गुरुसंनिधौ । ससंकल्पं स्वयं दत्ता गृह्योक्तविधिना जनैः

သန့်ရှင်းသော မီးပူဇော်နှင့် ဒွိဇများ (နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူများ) သက်သေရှိနေသရွေ့၊ ဂုရု၏ မျက်မှောက်တော်၌ပင် လူတို့သည် ဂೃಹ்ய ရိတိများက သင်ကြားထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း စင်ကల్ప (အဓိဋ္ဌာန်) ဖြင့် ကိုယ်တိုင် လှူဒါန်းပေးအပ်ကြသည်။

Verse 18

एवमुक्त्वा स विप्रेंद्रस्ततः प्रोवाच केशवम् । आतिथ्यं विहितं ह्येतत्तव पत्न्या यथोचितम् । तस्मात्तत्र प्रयास्यामि यत्र स्यात्तादृशी सुता

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ထိုဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်သည် ကေသဝကို ပြော하였다—«သင့်ဇနီးက သင့်တော်သလို ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်ပြီးပြီ။ ထို့ကြောင့် ထိုသို့သော သမီးတော်ကို ရနိုင်မည့် နေရာသို့ ငါသွားမည်»။

Verse 19

ब्राह्मण उवाच । सहस्रं याच्यते कन्या करोत्येकः करग्रहम् । वाङ्मात्रेण न तस्याः स्यात्पत्नीभावः कथंचन

ဗြာဟ္မဏက ဆိုသည်– «မိန်းကလေးကို တောင်းဆိုသူ တစ်ထောင်ရှိနိုင်သော်လည်း လက်ကိုင်မင်္ဂလာ (အိမ်ထောင်ပြုခြင်း) ကို ပြုလုပ်သူမှာ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ စကားသာဖြင့် မည်သို့မျှ သူမသည် ဇနီးမဖြစ်နိုင်»။

Verse 20

तस्मान्नाश्वमुखी ह्येषा जन्मन्यस्मिन्भविष्यति । गृहीत्वेमां गृहं गच्छ प्रयच्छ स्वेप्सिताय च

«ထို့ကြောင့် ဤဘဝ၌ သူမသည် မြင်းမျက်နှာဖြစ်မည်မဟုတ်။ သူမကို ခေါ်ယူ၍ အိမ်သို့သွားကာ သင်လိုလားသူထံ မင်္ဂလာပေးအပ်လော့»။

Verse 22

सेयं तव सुता विप्र बंधुस्थानं समाश्रिता । भविष्यति ततो जामिः कनिष्ठा मेऽन्यजन्मनि

«ဗြာဟ္မဏရေ၊ သင်၏သမီးသည် ဆွေမျိုးအဖြစ်၏ အနေအထား၌ ခိုလှုံနေပြီ။ ထို့ကြောင့် နောက်ဘဝတစ်ခု၌ သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ အငယ်ညီမ (သွေးသားနီးစပ်သူ) ဖြစ်လာမည်»။

Verse 23

अवतीर्णस्य भूपृष्ठे देवकार्येण केनचित् । वाजिवक्त्रधरा प्रोक्ता यद्येषा मम कांतया

«ကျွန်ုပ်သည် ဘုရားရေးရာ အလုပ်တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်၏ ချစ်သူကြောင့် သူမကို ‘မြင်းမျက်နှာကို ဆောင်သူ’ ဟု ခေါ်ဆိုကြလျှင်…»

Verse 24

ततोऽहं सुमहत्कृत्वा तपश्चैवानया सह । करिष्यामि शुभास्यां च तथा लक्ष्मीमपि द्विज

«ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် သူမနှင့်အတူ အလွန်ကြီးမားသော တပသ (အာစီတပ) ကို ကျင့်မည်။ ဗြာဟ္မဏရေ၊ ထို့ပြင် မင်္ဂလာမျက်နှာရှိသူကိုလည်း၊ လက္ရှ္မီကိုပါ ဖြစ်ပေါ်စေမည်»။

Verse 25

एवं स भगवान्विप्रं तं सन्तोष्य तदा गिरा । गरुडेन समं चक्रे कथाश्चित्रा मनोरमाः

ထိုသို့ ဘုရားသခင်မြတ်သည် ထိုဗြာဟ္မဏကို မိမိ၏စကားဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေပြီးနောက် ဂရုဍနှင့်အတူ အံ့ဖွယ်လှပ၍ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်စေသော ပုံပြင်များကို ဆွေးနွေးတော်မူ၏။

Verse 26

अथ तस्मिन्कथांते स गरुडः पुरुषोत्तमम् । प्रोवाच तां स्त्रियं दृष्ट्वा वृद्धां तेजःसमन्विताम्

ထိုစကားဝိုင်းပြီးဆုံးသော် ဂရုဍသည် ပုရုရှောတ္တမထံသို့ ပြောကြား၏။ အိုမင်းသော်လည်း တောက်ပသော တေဇောဖြင့် ပြည့်ဝသည့် ထိုမိန်းမကို မြင်ပြီးနောက် သူမအကြောင်းကို ထုတ်ဖော်မေးမြန်း၏။

Verse 27

अपूर्वेयं सुरश्रेष्ठ स्त्री वृद्धा तव पार्श्वगा । किमर्थं केयमाख्याहि कुतः प्राप्ता जनार्दन

«အို နတ်တို့အထက်မြတ်ဆုံးရှင်၊ သင်၏ဘေး၌ ရပ်နေသော ဤအိုမိန်းမသည် အလွန်ထူးခြားလှ၏။ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာ၌ ရှိသနည်း။ သူမသည် မည်သူနည်း၊ မည်သို့သောနေရာမှ ရောက်လာသနည်း၊ အို ဇနာရဒနာ»

Verse 28

श्रीभगवानुवाच । एषा ख्याता खगश्रेष्ठ लोकेऽस्मिन्वृद्धकन्यका । शांडिलीनाम सर्वज्ञा ब्रह्मचर्यपरायणा

ဘုရားသခင်မြတ်က မိန့်တော်မူသည်– «အို ငှက်တို့အထက်မြတ်ဆုံး၊ ဤသူမသည် ဤလောက၌ ‘ဝృద్ధကနျယကာ’ ဟူ၍ နာမည်ကြီး၏။ သူမ၏အမည်မှာ ရှာဏ္ဍိလီ ဖြစ်ပြီး အရာရာကို သိမြင်သူ၊ ဗြဟ္မစရိယ ဝရတကို အပြည့်အဝ အလေးထားလိုက်နာသူ ဖြစ်၏။»

Verse 29

तपोवीर्यसमोपेता सर्वदेवाभिवंदिता । नास्ति वै चेदृशी नारी खगेन्द्रात्र जगत्त्रये

«တပသ်၏ အင်အားဖြင့် ပြည့်စုံကာ နတ်အားလုံးက ဂုဏ်ပြုဝတ်ပြုကြ၏။ အို ငှက်တို့၏ အရှင်၊ သုံးလောကလုံး၌ သူမကဲ့သို့သော မိန်းမ မရှိကြောင်း အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်၏။»

Verse 30

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विहस्य विहगाधिपः । प्रोवाच वासुदेवं च तां विलोक्य चिरं द्विजाः

သုတက ပြော၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် ငှက်တို့၏ အရှင်သည် ပြုံးရယ်ကာ၊ သူမကို ကြာရှည်စွာ စူးစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဝါစုဒေဝအား မိန့်တော်မူ၏—အို ဒွိဇ ရဟန်းပညာရှိတို့။

Verse 31

गरुड उवाच । नैतच्चित्रं तपो यच्च क्रियते सुमहत्तरम् । यथा च दीयते दानं यच्च तत्रास्ति चाद्भुतम् । तथा च क्रियते युद्धं संग्रामे युद्धशालिभिः

ဂရုဍက မိန့်၏။ “အလွန်ကြီးမားသော တပေါ်ကို ပြုလုပ်ခြင်းသည် အံ့ဩစရာမဟုတ်၊ ထို့အတူ ဒါနကို ပေးကမ်းခြင်းလည်း—အံ့ဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း—မထူးဆန်း။ ထိုနည်းတူ စစ်မြေပြင်၌ စစ်ပညာကျွမ်းကျင်သူတို့သည် စစ်ကို ဆင်နွှဲကြသည်။”

Verse 32

नाश्चर्यं चित्रमेतच्च ब्रह्मचर्यं तदद्भुतम् । विशेषाद्यौवनावस्थां संप्राप्य पुरुषोत्तम

“ဤအရာသည် အံ့ဩစရာ အမှန်မဟုတ်။ ဗြဟ္မစရိယ—သန့်ရှင်းသော ထိန်းချုပ်မှု၊ ကာမကင်းစင်မှု—အဲဒါပင် အံ့ဖွယ်တကယ် ဖြစ်၏၊ အထူးသဖြင့် ယောဝနအရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အို ပုရုရှောတ္တမ။”

Verse 33

विशेषेण च नारीभिरत्र न श्रद्दधाम्यहम् । अवश्यं यौवनस्थेन तिर्यग्योनिगतेन च

“ဤကိစ္စ၌ အထူးသဖြင့် မိန်းမတို့အပေါ် ငါ မယုံကြည်လွယ်။ အကြောင်းမူကား ယောဝနအရွယ်၌ ရှိသူသည်—တိရစ္ဆာန်ယိုးနီ၌ မွေးဖွားသူပင်ဖြစ်စေ—မလွဲမသွေ ကာမဆန္ဒ၏ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံရတတ်သည်။”

Verse 34

विकारः खलु कर्तव्यो नाधि काराय यौवनम् । यदि न प्राप्नुवंत्येताः पुरुषं योषितः क्वचित्

“အမှန်တကယ် ယောဝနသည် ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားမှုသို့ လွယ်ကူစွာ ဦးတည်တတ်၍ ထိန်းချုပ်မှုအတွက် သဘာဝအားဖြင့် မသင့်လျော်။ အကယ်၍ ဤမိန်းမတို့သည် တစ်နေရာရာ၌ ယောက်ျားတစ်ဦးကို မရရှိနိုင်လျှင်…”

Verse 35

अन्योन्यं मैथुनं चक्रुः कामबाणप्रपीडिताः । कुष्ठिनं व्याधितं वापि स्थविरं व्यंगमेव च । अप्येताः पुरुषाभावे मन्यंते पंचसायकम्

ကာမဒေဝ၏ မြားများကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသဖြင့် သူတို့သည် အချင်းချင်းပင် မေထုန်ပြုကြ၏။ သို့မဟုတ် ကုဋ္ဌရောဂါရှိသူ၊ နာမကျန်းသူ၊ အိုမင်းသူ၊ မသန်စွမ်းသူနှင့်ပင် ပြုကြ၏။ သင့်လျော်သော ယောကျ်ားမရှိသော်လည်း «မြားငါးပါးရှင်» ကာမကို မတားဆီးနိုင်ဟု ထင်မြင်ကြ၏။

Verse 36

नाग्निस्तृप्यति काष्ठानां नापगानां महोदधिः । नांतकः सर्वभूतानां न पुंसां वामलोचना

မီးသည် သစ်သားတို့ဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မပြည့်စုံမတတ်။ မဟာသမုဒ္ဒရာသည် မြစ်ရေတို့ဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မပြည့်စုံမတတ်။ မရဏာ (အန္တက) သည် သတ္တဝါအားလုံးဖြင့် မပြည့်စုံမတတ်—ထိုနည်းတူ လှပသော မိန်းမသည် ယောကျ်ားတို့ဖြင့် မပြည့်စုံမတတ်။

Verse 37

न परत्र भयादेता मर्यादां विदधुः स्त्रियः । मुक्त्वा भूपभयं चैकमथवा गुरुजं भयम्

ဤမိန်းမတို့သည် နောက်ဘဝကို ကြောက်ရွံ့၍ အကျင့်စည်းကမ်းကို မသတ်မှတ်ကြ။ သို့ရာတွင် ဘုရင်၏ အပြစ်ဒဏ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းတစ်ခုတည်း—သို့မဟုတ် အကြီးအကဲနှင့် ဆရာသမားတို့ထံမှ ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်သာ ထိုကန့်သတ်ချက်များကို ထားရှိကြသည်။

Verse 38

सूत उवाच । एवं तस्य वचः श्रुत्वा शांडिली ब्रह्मचारिणी । मौनव्रतधराऽप्येवं हृदि कोपं दधार सा

စူတာက ပြော၏—ထိုစကားကို ကြားသော် သာဏ္ဍိလီ ဘြဟ္မစာရီဏီ (သန့်ရှင်းစွာ အိမ်ထောင်မပြုသူ) သည် မောနဝရတ (တိတ်ဆိတ်ခြင်း) ကို ထိန်းထားသော်လည်း နှလုံးထဲတွင် ဒေါသကို ထားရှိလေ၏။

Verse 39

एतस्मिन्नंतरे तस्य पक्षिनाथस्य तत्क्षणात् । उभौ पक्षौ गतौ नाशं रुण्डाकारोऽत्र सोऽभवत्

ထိုအချိန်အတွင်းပင် ပျက်ကွက်မရှိသော ခဏတစ်ခဏ၌ ငှက်တို့၏ အရှင်သည် အတောင်နှစ်ဖက်လုံး ပျက်စီးသွား၏။ အတောင်နှစ်ဖက်လုံး နာရှုံးသဖြင့် ဤနေရာ၌ သူသည် ခေါင်းမဲ့ကိုယ်ထည်ကဲ့သို့—အတောင်မဲ့၍ မသန်စွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 40

मांसपिंडमयो रौद्रः सर्वरोगविवर्जितः । अशक्तश्च तथा गन्तुं पदमात्रमपि क्वचित्

သူသည် ကြမ်းတမ်းစွာ ပေါ်ထွန်းလာ၍ အသားတုံးတစ်တုံးသာကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ရောဂါအလုံးစုံကင်းသော်လည်း အင်အားမရှိသဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့မဆို ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတောင် မလှမ်းနိုင်ခဲ့။