Adhyaya 71

Verse 1

। सूत उवाच । तास्तथेति प्रतिज्ञाय चक्रुस्तच्छक्रशासनम् । सूतिकागृहधर्मे यत्तच्चक्रुस्तस्य सर्वशः

စူတက ပြောသည်— «‘အဲဒီအတိုင်းပါ’ ဟု ကတိပြုကာ အိန္ဒြာ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာဆောင်ရွက်ကြ၏။ ထို့နောက် မွေးဖွားခန်း၏ ဓမ္မတရားနှင့် ထုံးတမ်းအတိုင်း လိုအပ်သမျှကို အပြည့်အဝ ဆောင်ရွက်ကြ၏»။

Verse 2

अथान्यदिवसे बालो द्वादशार्कसमद्युतिः । संजज्ञे तेन वीर्येण द्विभुजैक मुखः शुभः

ထို့နောက် အခြားတစ်နေ့တွင် နေရောင်တစ်ဆယ့်နှစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော ကလေးတစ်ဦး မွေးဖွားလာ၏။ ထိုသတ္တိတော်၏ အာနုဘော်ကြောင့် မင်္ဂလာရှိစွာ လက်နှစ်ဖက်နှင့် မျက်နှာတစ်ခုတည်းဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 3

यथासौ जातमात्रस्तु प्ररुरोद सुदुःखितः । तच्छ्रुत्वा रुदितं सर्वाः कृत्तिकास्तमुपागताः

မွေးဖွားပြီးချင်းပင် သူသည် အလွန်ဝမ်းနည်းကာ ငိုကြွေးလေ၏။ ထိုငိုသံကို ကြားသဖြင့် ကృတ္တိကာတို့ အားလုံး သူ့ထံသို့ လာရောက်ကြ၏။

Verse 4

महासेनोऽपि संवीक्ष्य मातॄस्ताः समुपागताः । सोत्कण्ठः षण्मुखो जातो द्वादशाक्षभुजस्तथा

မဟာစေနသည်လည်း အနီးသို့ ရောက်လာသော မိခင်များကို မြင်သော် စိတ်လှုပ်ရှား၍ အာရုံတက်ကြွလာ၏။ ထိုအခါ ခြောက်မျက်နှာဖြင့် မွေးဖွားလာပြီး လက်တစ်ဆယ်နှစ်လက်လည်း ရှိ၏။

Verse 5

एकैकस्याः पृथक्तेन प्रपपौ प्रयतः स्तनम् । द्वाभ्यामालिंगयामास भुजाभ्यां स्नेहपूर्वकम्

မိခင်တစ်ဦးချင်းစီ၏ နို့ကို သီးသန့်စီ သေချာစွာ သောက်သုံး၏။ ထို့နောက် လက်နှစ်လက်ဖြင့် ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပွေ့ဖက်၏။

Verse 6

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता ब्रह्मविष्णुशिवादयः । सर्वे देवाः सहेन्द्रेण गन्धर्वाप्सरसस्तथा

ထိုအချိန်တည်းတွင် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ရှိဝနှင့် အခြားသော देवတော်များ ရောက်လာကြ၏။ အင်ဒြာနှင့်အတူ देवတော်အားလုံး၊ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် အပ္စရာများလည်း ပါလာကြ၏။

Verse 7

महोत्सवोऽथ संजज्ञे तस्मिन्स्थाने निरर्गलः । गीतवाद्यप्रणादेन येनविश्वं प्रपूरितम्

ထိုနေရာ၌ ထို့နောက် မဟာပွဲတော်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၍ အတားအဆီးမရှိ လှိုင်းလှိုင်းထသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သီချင်းနှင့် တူရိယာသံတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ကမ္ဘာလောကတစ်လုံး ပြည့်နှက်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 8

रंभाद्या ननृतुस्तस्य विलासिन्यो दिवौकसाम् । जगुश्च मुख्यगन्धर्वा श्चित्रांगदमुखाश्च ये

ရမ္ဘာနှင့် အခြားသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ လှပသည့် အပ္စရာများသည် ထိုနေရာ၌ ကပြကြ၏။ ထို့ပြင် စိတ္တရင်္ဂဒကို ဦးဆောင်သော အထင်ကရ ဂန္ဓဗ္ဗများက သီဆိုကြ၏။

Verse 9

ततस्तु देवताः सर्वास्तस्य नाम प्रचक्रिरे । स्कन्दनाद्रेतसो भूमौ स्कन्द इत्येव सादरम्

ထို့နောက် နတ်ဒေဝတားအပေါင်းတို့သည် ထိုကလေးသခင်၏ နာမကို အခမ်းအနားဖြင့် ချီးမြှင့်ကြ၏။ မျိုးစေ့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသောကြောင့်၊ သူ့ကို ရိုသေစွာ «စကန္ဒ» ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 10

अथ तस्य कुमा रस्य तदा तत्राभिषेचनम् । सेनापत्यं कृतं साक्षाद्देवानां शंभुना स्वयम्

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ပင် ထိုဒေဝကူမာရ၏ အဘိသေက (သန့်စင်တင်မြှောက်) ပွဲကို ကျင်းပကြ၏။ ထို့ပြင် သမ္ဘူ (ရှီဝ) ကိုယ်တိုင်က နတ်တော်တို့၏ စစ်ဦးစီးအဖြစ် တိုက်ရိုက် ခန့်အပ်တော်မူ၏။

Verse 11

तस्य शक्तिः स्वयं दत्ता विधिनाऽद्भुतदर्शना । अमोघा विजयार्थाय दैत्यपक्षक्षयाय च

ထို့နောက် ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) ကိုယ်တိုင်က အံ့ဩဖွယ် မြင်ရလှသော «သက္တိ» (လှံ) ကို ပူဇော်ပေးတော်မူ၏။ ၎င်းသည် အောင်မြင်မှုအတွက် မလွဲမသွေ ဖြစ်ပြီး ဒေဝတော်တို့၏ ရန်သူ ဒေယ့်တျာတပ်ကို ဖျက်ဆီးရန်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 12

मयूरो वाहनार्थाय त्र्यंबकेण सुशीघ्रतः । दिव्यास्त्राणि महेन्द्रेण विष्णुनाथ महात्मना

ထရျမ်ဗက (ရှီဝ) သည် သူ၏ ယာဉ်အဖြစ် အသုံးပြုရန် မယူးရ (ပျားတောင်) ကို လျင်မြန်စွာ ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် မဟေန္ဒြ (အိန္ဒြ) နှင့် မဟာအတ္မာ ဗိဿဏုနာထ တို့က ဒေဝအာယုဓများကို ချီးမြှင့်ကြ၏။

Verse 13

ततोऽभीष्टानि शस्त्राणि देवैः सर्वैः पृथक्पृथक् । तस्य दत्तानि संतुष्टैस्तथा मातृगणैरपि

ထို့နောက် နတ်ဒေဝတားအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့လိုလားသော လက်နက်များကို တစ်ပါးချင်းစီ သီးသန့်စီ ပျော်ရွှင်စွာ ပေးအပ်ကြ၏။ ထို့အတူ မာတೃဂဏ (မိခင်နတ်အုပ်စု) တို့လည်း ပေးအပ်ကြ၏။

Verse 14

ततस्तमग्रतः कृत्वा सेनानाथं सुरेश्वराः । जग्मुः ससैनिकास्तत्र तारको यत्र संस्थितः

ထို့နောက် နတ်ဘုရားတို့၏ အရှင်များသည် သူ့ကို စစ်တပ်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရှေ့တန်းတွင် ထားကာ စစ်သည်များနှင့်အတူ တာရကာ တည်နေရာသို့ ချီတက်သွားကြ၏။

Verse 15

तारकोऽपि समालोक्य देवान्स्वयमुपागतान् । युद्धार्थं हर्षसंयुक्तः सम्मुखः सत्वरं ययौ

တာရကာလည်း ကိုယ်တိုင်လာရောက်သော နတ်ဘုရားတို့ကို မြင်သော် စစ်ပွဲအလိုဖြင့် ဝမ်းမြောက်လျက် ချက်ချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ရန် အလျင်အမြန် တိုးဝင်သွား၏။

Verse 16

ततोऽभूत्सुमहद्युद्धं देवानां दानवैः सह । कोपसंरक्तनेत्राणां मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

ထို့နောက် နတ်ဘုရားတို့နှင့် ဒာနဝတို့အကြား စစ်ပွဲကြီးမားစွာ ဖြစ်ပွား၏။ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလျက် သေခြင်းကို မိမိတို့၏ အလုပ်ကဲ့သို့ ပြုလုပ်ပြီးမှသာ ပြန်လှည့်ကြ၏။

Verse 17

अथ स्कन्देन संवीक्ष्य दूरस्थं तारकं रणे । समाहूय ततो मुक्ता सा शक्तिस्तस्य मृत्यवे

ထို့နောက် စကန္ဒသည် စစ်မြေပြင်၌ အဝေးတွင် ရပ်နေသော တာရကာကို မြင်၍ ခေါ်ယူလေ၏။ ထိုအခါပင် ရှက္တိ (Śakti) လှံတံကို ပစ်လွှတ်ရာ၊ ထိုသည် သူ၏ သေခြင်းအကြောင်း ဖြစ်လာ၏။

Verse 18

अथासौ हृदयं भित्त्वा तस्य दैत्यस्य दारुणा । चमत्कारपुरोपांते पतिता रुधिरोक्षिता

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ရှက္တိလှံတံသည် ဒေတ္တ၏ နှလုံးကို ထိုးဖောက်ပြီးနောက် ကမတ်ကာရပူရ မြို့အနီးအနား၌ သွေးစက်များပက်လျက် ကျသွား၏။

Verse 19

तारकस्तु गतो नाशं मुक्तः प्राणैश्च तत्क्षणात् । ततो देवगणाः सर्वे संहृष्टास्तं महाबलम्

တာရကသည် ပျက်စီးဆုံးပါးသွား၍ ထိုခဏတည်းက အသက်ရှုသက်တမ်းမှ ခွဲကွာသွား၏။ ထို့နောက် နတ်အစုအဝေးအားလုံး ဝမ်းမြောက်လျက် ထိုမဟာအားကြီးသူကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 20

स्तोत्रैर्बहुविधैः स्तुत्वा प्रोचुस्तस्मिन्हते सति । गताश्च त्रिदिवं तूर्णं सह शक्रेण निर्भयाः

သူတို့သည် စတုတ္ထများစွာဖြင့် ချီးမွမ်းပြီးနောက် ရန်သူသတ်ပြီးသောအခါ စကားဆိုကြ၏။ ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) နှင့်အတူ အမြန်တက်၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားကြ၏။

Verse 21

स्कन्दोऽपि तां समादाय शक्तिं तत्र पुरोत्तमे । स्थापयामास येनैव रक्तशृंगोऽभवद्दृढः

စကန္ဒသည်လည်း ထိုရှက်တိ (လှံ) ကိုယူဆောင်ကာ ထိုအကောင်းဆုံးမြို့၌ တည်ထောင်ထား၏။ ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့်ပင် ရက္တရှೃင်္ဂ သည် ခိုင်မာ၍ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်လာ၏။

Verse 22

ऋषय ऊचुः । रक्तशृंगः कथं तेन निश्चलोऽपि दृढीकृतः । कस्य वाक्येन नो ब्रूहि विस्तरेण महामते

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်— “မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော်လည်း ရက္တရှೃင်္ဂ ကို သူက ဘယ်လို ခိုင်မာစေသနည်း။ မဟာပညာရှိရေ၊ ဘယ်သူ၏ စကားဖြင့် ဤအမှု ပြီးမြောက်သနည်း၊ အသေးစိတ် ပြောပြပါ။”

Verse 23

सूत उवाच । यदा वै भूमिकम्पस्तु संप्रजातः सुदारुणः । रक्तशृङ्गः प्रचलितः स्वस्थानादतिवेगतः

စူတက ပြောသည်— “အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် မြေငလျင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ ရက္တရှೃင်္ဂ သည် လှုပ်ခါ၍ မိမိနေရာမှ အလွန်အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားသွား၏။”

Verse 24

तस्य दैत्यस्य पातेन यथान्ये पर्व तोत्तमाः । अथ हर्म्याणि सर्वाणि चमत्कारपुरे तदा

ထိုဒေဝ်တ၏ ကျဆုံးခြင်းကြောင့် အခြားမြတ်သောတောင်များ လှုပ်ရှားသကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ ထိုအခါ Camatkārapura မြို့ရှိ အိမ်မဟာဗိမာန်တို့ အားလုံးလည်း ထိခိုက်လှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 25

शीर्णानि चलिते तस्मिन्पर्वते व्यथिता द्विजाः । प्रायशो निधनं प्राप्तास्तथाऽन्ये मूर्छयार्दिताः

ထိုတောင် လှုပ်ရှားသည့်အခါ အဆောက်အဦများ ပျက်စီးကျိုးကြေ၍၊ ဒွိဇတို့ စိတ်နှလုံးနာကျင်ကြ၏။ အများစုသည် သေဆုံးသွားကြပြီး၊ အချို့သည် မူးလဲခြင်းကြောင့် ထိခိုက်ကြ၏။

Verse 26

हतशेषास्ततो विप्रा गत्वा स्कन्दं क्रुधान्विताः । प्रोचुश्च किमिदं पाप त्वया कृतमबुद्धिना

ထို့နောက် ကျန်ရစ်သော ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဒေါသပြင်းထန်စွာဖြင့် စကန္ဒထံ သွားရောက်ကာ—“မသိမမြင်ဖြင့် သင်ပြုလုပ်သော ဤအပြစ်က ဘာနည်း” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 27

नाशं नीता वयं सर्वे सपुत्रपशुबाधवाः । तस्माच्छापं प्रदास्यामो वयं दुःखेन दुःखिताः

“ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် သားသမီးများ၊ နွားတိရစ္ဆာန်များ၊ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများနှင့်တကွ ပျက်စီးသွားရပြီ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်းနည်းဒုက္ခကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေသော ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျိန်စာပေးမည်” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 28

स्कन्द उवाच । हिताय सर्वलोकानां मयैतत्समनुष्ठितम् । यद्धतो दानवो रौद्रो नान्यथा द्विजसत्तमाः

စကန္ဒက ပြောသည်—“လောကအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် ဤအမှုကို ငါ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ရက်စက်သော ဒာနဝကို သတ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ဒွိဇတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့၊ အခြားနည်းမရှိ” ဟု။

Verse 29

प्रसादः क्रियतां तस्मान्मान्या मे ब्राह्मणाः सदा । मृतानपि द्विजान्सर्वानहं तानमृताश्रयात्

ထို့ကြောင့် ကရုဏာပြုပါ။ ဗြာဟ္မဏများသည် အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်အတွက် ဂုဏ်ပြုထိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်ကြိမ်မွေးသူတို့ အားလုံး သေဆုံးပြီးသော်လည်း၊ အမృతကို အားကိုး၍ ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ကို ပြန်လည်ထူထောင်မည်။

Verse 30

पुनर्जीवितसंयुक्तान्करिष्यामि न संशयः । तथा सुनिश्चलं शैलं करिष्यामि स्वशक्तितः

သံသယမရှိဘဲ သူတို့ကို ထပ်မံအသက်ပြန်ရှင်စေမည်။ ထို့အပြင် ကိုယ့်အင်အားတော်ဖြင့် ဤတောင်ကို လုံးဝမလှုပ်မယှက် အတည်တကျ ဖြစ်စေမည်။

Verse 31

एवमुक्त्वा समादाय तां शक्तिं रुधिरोक्षिताम् । चक्रे स्थापनमस्यास्तु रक्तशृङ्गस्य मूर्धनि

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သွေးစက်များဖြင့် ပက်လိမ်းထားသော ထိုရှက်တိလှံကို ယူဆောင်ကာ ရက္တရှೃင်္ဂ (Raktaśṛṅga) တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တည်စေ하였다။

Verse 32

ततः प्रोवाच संहृष्टो देवतानां चतुष्टयम् । आंबवृद्धां तथैवाम्रां माहित्थां च चमत्करीम्

ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်လျက် သူသည် နတ်တော်လေးပါးအစုကို မိန့်ကြား하였다—အမ္ဗဝೃદ્ધာ (Āmbavṛddhā)၊ ထို့အတူ အာမ္ရာ (Āmrā)၊ မာဟိတ္ထာ (Māhitthā) နှင့် စမတ်ကရီ (Camatkarī) တို့ဖြစ်သည်။

Verse 33

युष्माभिर्निश्चलः कार्यो भूयोऽयं नगसत्तमः । प्रलयेऽपि यथा स्थानाद्रक्तशृङ्गश्चलेन्नहि

သင်တို့၏အင်အားဖြင့် ဤတောင်မြတ်ကို ထပ်မံတည်ငြိမ်ခိုင်မာစေရမည်—ကမ္ဘာပျက်ကာလ (ပရလယ) တွင်ပင် ရက္တရှೃင်္ဂ (Raktaśṛṅga) သည် မိမိနေရာမှ မရွေ့လျားစေရန်။

Verse 34

युष्माकं ब्राह्मणाः सर्वे पूजां दास्यंति सर्वदा

ဗြာဟ္မဏအားလုံးသည် သင့်အား အမြဲတမ်း ပူဇော်ဝတ်ပြုကြလိမ့်မည်။

Verse 36

बाढमित्येव ताः प्रोच्य चतुर्दिक्षु ततश्च तम् । शूलाग्रैः सुदृढं चक्रुः स्कन्दवाक्येन हर्षिताः । ततश्चामृतमादाय मृतानपि द्विजोत्तमान् । स्कन्दो जीवापयामास द्विजभक्तिपरायणः

ထိုသူတို့က “ကောင်းပြီ” ဟုဆိုကာ၊ စကန္ဒ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ဝမ်းမြောက်လျက် လှံတံထိပ်များဖြင့် လေးမျက်နှာအရပ်တို့တွင် အလွန်ခိုင်မြဲစွာ တည်စေကြ၏။ ထို့နောက် စကန္ဒသည် အမృతကိုယူ၍ သေဆုံးပြီးသား ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့ကိုပါ ပြန်လည်အသက်သွင်းတော်မူ၏—နှစ်ကြိမ်မွေးသူတို့ကို ရိုသေခြင်း၌ အပြည့်အဝ အလေးထားသူဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 37

ततस्ते ब्राह्मणास्तत्र संहृष्टा वरमुत्तमम् । ददुस्तस्य स च प्राह मन्नामैतत्पुरोत्तमम् । सदैव ख्यातिमायातु एतन्मे हृदि वांछितम्

ထို့နောက် ထိုနေရာရှိ ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဝမ်းမြောက်လျက် အထွတ်အမြတ်သော ဆုတောင်းကောင်းချီးကို သူ့အား ပေးကြ၏။ သူကလည်း “ဤမြို့အကောင်းဆုံးသည် ငါ့နာမဖြင့် ခေါ်ဝေါ်စေ၊ အမြဲတမ်း ကျော်ကြားစေ—ဤသည်ကား ငါ့နှလုံးသား၌ ကြာမြင့်စွာ ဆန္ဒရှိခဲ့သည့်အရာ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 38

ऋषय ऊचुः । एतत्स्कन्दपुरंनाम तव नाम्ना भविष्यति । चमत्कारपुरं तद्वत्सांप्रतं सुरसत्तम

ရိရှီတို့က မိန့်ကြားကြသည်– “ဤမြို့သည် သင်၏နာမဖြင့် စကန္ဒပုရ ဟု ခေါ်ဝေါ်လိမ့်မည်။ ထို့အတူ ယခုမှစ၍ ကမတ်ကာရပုရ ဟုလည်း ခေါ်ကြလိမ့်မည်၊ နတ်တို့အထွတ်အမြတ်အို။”

Verse 39

पूजां तव करिष्यामः कृत्वा प्रासादमुत्त मम् । तथैव देवताः सर्वाश्चतस्रोऽपि त्वया धृताः

“အထွတ်အမြတ်သော ဘုရားကျောင်းတော်ကို ဆောက်လုပ်ပြီးနောက် သင့်အား ပူဇော်ဝတ်ပြုမည်။ ထို့အတူ သင်က ထောက်မထားထားသော လေးပါးအပါအဝင် နတ်တို့အားလုံးကိုလည်း ပူဇော်မည်။”

Verse 40

सर्वाः संपूजयिष्यामः सर्वकृत्येषु सादरम् । एतां चं तावकीं शक्तिं सदा सुरवरोत्तम । विशेषात्पूजयिष्यामः षष्ठ्यां श्रद्धासमन्विताः

«အခမ်းအနားအမျိုးမျိုးတိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုအရာအားလုံးကို ရိုသေစွာ ပူဇော်မည်။ ထို့ပြင် သင်၏ ဤ Śakti (လှံတန်ခိုး) ကို၊ အမြတ်ဆုံးသော ဒေဝတော်၊ Ṣaṣṭhī နေ့၌ ယုံကြည်ခြင်းပြည့်ဝစွာ အထူးပူဇော်မည်»။

Verse 41

सूत उवाच । एवं स ब्राह्मणैः प्रोक्तो महासेनो महाबलः । स्थितस्तत्रैव तद्वा क्याज्ज्ञात्वा तत्क्षेत्रमुत्तमम्

စူတက ပြောသည်— «ဤသို့ ဗြာဟ္မဏတို့က ပြောဆိုရာတွင် မဟာစေန မဟာဗလသည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေ၏။ သူတို့၏ စကားကြောင့် ထိုနေရာသည် အလွန်မြတ်သော က္ṣetra (သန့်ရှင်းရာဒေသ) ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်လေ၏»။

Verse 42

यस्तं पूजयते भक्त्या चैत्रषष्ठ्यां सुभावतः । शुक्लायां तस्य संतुष्टिं कुरुते बर्हिवाहनः

ချိုက်တရလ၏ အလင်းဖက် (သုက္လပက္ခ) တွင် Ṣaṣṭhī နေ့၌ စိတ်သန့်ရှင်းကာ ဘက္တိဖြင့် သူ့ကို ပူဇော်သူ မည်သူမဆို—ဘर्हိဝာဟန (စကန္ဒ) သည် ထိုသူအပေါ် ကျေနပ်နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 43

तस्यां शक्तौ नरो यश्च कुर्यात्पृष्ठिनिघर्षणम् । पूजयित्वा तु पुष्पाद्यैः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । स न स्याद्रोगसंयुक्तो यावत्संवत्सरं द्विजाः

အို ဒွိဇတို့၊ မည်သူမဆို ထို Śakti ကို ပန်းများစသည်တို့ဖြင့် ပူဇော်ကာ ယုံကြည်ခြင်းပြည့်ဝစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ မိမိကျောကို ထို Śakti နှင့် ထိကပ်၍ ပွတ်တိုက်လျှင်—တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရောဂါမကပ်ရောက်ပါ။

Verse 44

एवं तत्र धृता शक्तिस्तेन स्कन्देन धीमता । रक्तशृंगस्य रक्षार्थं तत्पुरस्य विशेषतः

ဤသို့ ဉာဏ်ပညာရှိသော စကန္ဒက ထို Śakti ကို ထိုနေရာ၌ တည်ထောင်ထား၏။ ၎င်းသည် ရက္တရှೃင်္ဂ (Raktaśṛṅga) ကို ကာကွယ်ရန်နှင့် အထူးသဖြင့် ထိုမြို့ကို စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သည်။