Adhyaya 63

Verse 1

सूत उवाच । अथ सोमेश्वराख्यं च तत्र लिंगं सुशोभनम् । अस्ति ख्यातं त्रिलोकेऽत्र स्वयं सोमेन निर्मितम्

စူတက ပြောသည်။ ထိုနေရာတွင် ‘ဆိုမေရှွရ’ ဟု ခေါ်သော လင်္ဂအလွန်လှပတင့်တယ်တစ်ဆူ ရှိ၏။ လောကသုံးပါးလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားပြီး လကိုယ်တော် ဆိုမ (စန္ဒြာ) ကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 2

सोमवारेण यस्तत्र वत्सरं यावदर्चयेत् । क्षणं कृत्वा स रोगेण दारुणेनापि मुच्यते

ထိုနေရာတွင် တနင်္လာနေ့တိုင်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပူဇော်သူသည်—အနည်းငယ်သာ ဝရတပြုထားသော်လည်း—ကြောက်မက်ဖွယ် ရောဂါကြမ်းတမ်းမှပင် လွတ်မြောက်လေသည်။

Verse 3

यक्ष्मणापि न संदेहः किं पुनः कुष्ठपूर्वकैः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रोगार्त्तस्तं प्रपूजयेत्

ယက္ခမာ (တီဘီ) ရောဂါဖြစ်သော်လည်း လွတ်မြောက်ခြင်းအပေါ် သံသယမရှိ။ ထို့ပြင် ကုဋ္ဌ (အနာရောဂါ) စသည့် အခြားရောဂါများဆိုလျှင် ပို၍ပင် မဆိုလိုတော့။ ထို့ကြောင့် ရောဂါဒဏ်ခံနေရသူသည် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ထိုဘုရားကို ထိုနေရာတွင် ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 4

तदाराध्य पुरा सोमः क्षयव्याधिसमन्वितः । बभूव नीरुग्देहोऽसौ यथा पांड्यो नराधिपः

ရှေးကာလတွင် ဆိုးမ (စောမ) သည် ချွတ်ယွင်းပျက်စီးရောဂါဖြင့် ခံစားနေရသော်လည်း ထို စောမေရှွရ (Somēśvara) ကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကိုယ်ခန္ဓာရောဂါကင်းစင်သကဲ့သို့ ပாண்டယ မင်းကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 5

ऋषय ऊचुः । ओषधीनामधीशस्य कथं सोमस्य सूतज । क्षयव्याधिः पुरा जाता उपशांतिं कथं गतः

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “ဟေ့ စူတ၏ သားရေ၊ ဆေးပင်အပေါင်း၏ အရှင်ဖြစ်သော စောမသည် ရှေးကာလ၌ အဘယ်ကြောင့် ချွတ်ယွင်းပျက်စီးရောဂါကို ခံရသနည်း။ ထိုရောဂါသည် မည်သို့ သက်သာငြိမ်းသွားသနည်း?”

Verse 6

एतन्नः सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महामते । तथा तस्य महीपस्य पांड्यस्यापि कथां शुभाम्

အကြီးမားသော ဉာဏ်ရှိသူရေ၊ ဤအရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။ ထို့အပြင် ထို ပாண்டယ မင်းကြီး၏ မင်္ဂလာကောင်းသော ဇာတ်လမ်းကိုလည်း ပြောပြပါ။

Verse 7

सूत उवाच । दक्षस्य कन्यकाः पूर्वं सप्तविंशतिसंख्यया । उपयेमे निशानाथो देवाग्निगुरुसंनिधौ

စူတက ပြောသည်– “ယခင်ကာလ၌ ည၏ အရှင် (စောမ) သည် ဒက္ခ၏ သမီးများကို အရေအတွက် ၂၇ ယောက်ဖြင့် နတ်တို့၊ ယဇ်မီးနှင့် ဂုရုတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် လက်ထပ်ယူခဲ့သည်။”

Verse 8

नक्षत्रसंज्ञिता लोके कीर्त्यंते या द्विजोत्तमैः । दैवज्ञैरश्विनीपूर्वा रूपौदार्यगुणान्विताः

သူတို့ကို လောကတွင် “နက္ခတ်” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ အမြင့်မြတ်သော ဒွိဇတို့နှင့် ဇာတာပညာရှင်များက အရှွိနီမှ စ၍ ချီးမွမ်းကြသည်။ သူတို့သည် အလှအပ၊ ရက်ရောမှုနှင့် ဂုဏ်သတ္တိတို့ဖြင့် ပြည့်စုံကြ၏။

Verse 9

अथ तासां समस्तानां मध्ये तस्य निशापतेः । रोहिणी वल्लभा जज्ञे प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးအလယ်၌ ရောဟိဏီသည် ည၏အရှင် (လ) ၏ အချစ်တော်ဖြစ်လာ၍၊ သူ၏ အသက်ရှူသက်တမ်းထက်ပင် ပိုမိုချစ်မြတ်နိုးတော်မူ၏။

Verse 10

ततः समं परित्यज्य सर्वास्ता दक्षकन्यकाः । रोहिण्या सह संयुक्तः संबभूव दिवानिशम्

ထို့နောက် ဒက္ခ၏ သမီးတော်များအားလုံးအပေါ် တန်းတူချစ်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍၊ ရောဟိဏီနှင့်သာ ပေါင်းစည်းကာ နေ့ညမပြတ် နေထိုင်တော်မူ၏။

Verse 11

ततस्ताः काम संतप्ता दौर्भाग्येन समन्विताः । प्रोचुर्दुःखान्विता दक्षं गत्वा बाष्पप्लुताननाः

ထို့နောက် မပြည့်မီသော ကာမဆန္ဒကြောင့် ပူလောင်ကာ ကံမကောင်းခြင်းနှင့် တွဲဖက်နေသော မိန်းကလေးများသည် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး မျက်ရည်စိုစွတ်လျက် ဒက္ခထံသို့ သွားပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ပြောကြ၏။

Verse 12

वयं यस्मै त्वया दत्ताः पत्न्यर्थं तात पापिने । ऋतुमात्रमपि प्रीत्या सोऽस्माकं न प्रयच्छति

«အဖေရှင်၊ အဖေက ကျွန်မတို့ကို အပြစ်ရှိသူအဲဒီလူထံ မယားအဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ပါသည်။ သို့သော် သူသည် ချစ်ခင်စိတ်ဖြင့် ရာသီတစ်ခါ (ṛtu) မျှတောင် မပေး၊ ကျွန်မတို့ထံ မနီးကပ်ပါ» ဟုဆိုကြ၏။

Verse 14

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा दक्षो दुःखसमन्वितः । सर्वास्ताः स्वयमादाय जगाम शशिसंनिधौ

စူတက ပြော၏—သူတို့၏ စကားကို ကြားသော် ဒက္ခသည် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်၊ သူတို့အားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ခေါ်ဆောင်ကာ သရှင် (လ) ၏ အနီးတော်သို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 15

ततः प्रोवाच सोऽन्वक्षं तासां दक्षः प्रजापतिः । भर्त्सयन्परुषैर्वाक्यैर्निशानाथं मुहुर्मुहुः

ထို့နောက် ဒက္ခ ပ္ရဇာပတိသည် သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်ကာ၊ ည၏အရှင် နိသာနာထ (လ) ကို ကြမ်းတမ်းသောစကားများဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ဆူပူကဲ့ရဲ့하였다။

Verse 16

किमिदं युज्यते कर्तुं त्वया रात्रिपतेऽधम । कर्म मूढ सतां बाह्य धर्मशास्त्रविगर्हितम्

«အို ည၏အရှင်၊ အောက်တန်းကျသူရေ—ဤအရာကို သင်လုပ်ခြင်းသည် မည်သို့ သင့်လျော်သနည်း? အို မောဟသူရေ၊ ဤလုပ်ရပ်သည် သဒ္ဓါရှိသူတို့၏ အကျင့်မှ ပြင်ပဖြစ်၍ ဓမ္မရှာသ္တရများက ကဲ့ရဲ့ထားသည်» ဟု ဆို၏။

Verse 17

ऋतुकालेऽपि संप्राप्ते सुता मम समुद्भवाः । यन्न संभाषसि प्रीत्या धर्मशास्त्रं न वेत्सि किम्

«သင့်တော်သော ရာသီကာလ ရောက်လာသော်လည်း၊ ငါမှ မွေးဖွားလာသော သမီးတို့နှင့် သင်သည် ချစ်ခင်စွာ မပြောဆိုပါ။ ဓမ္မရှာသ္တရကို မသိသလော?»

Verse 18

ऋतु स्नातां तु यो भार्यां संनिधौ नोपगच्छति । घोरायां भ्रूणहत्यायां युज्यते नात्र संशयः

«ṛtu-ရာသီတွင် ရေချိုးသန့်စင်၍ အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော မယားကို နီးကပ်ရှိသော်လည်း မချဉ်းကပ်သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် သန္ဓေသတ်罪နှင့် တူသော အပြစ်ကို ခံရသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ»။

Verse 19

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सलज्जो रात्रिनायकः । प्रोवाचाधोमुखो दक्षं प्रकरिष्ये वचस्तव

ထိုစကားကို ကြားသော် ည၏နာယက နိသာနာထသည် ရှက်ကြောက်လာ၍ မျက်နှာချကာ ဒက္ခအား «သင်၏အမိန့်ကို ကျွန်ုပ် ဆောင်ရွက်ပါမည်» ဟု ပြော하였다။

Verse 20

ततो हृष्टमना दक्षः सुताः सर्वा हिमद्युते । निवेद्यामंत्र्य तं पश्चाज्जगाम निजमंदिरम्

ထို့နောက် ဒက္ခသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် အေးမြသောရောင်ခြည်ရှိသည့် လမင်းထံသို့ မိမိသမီးတို့အားလုံးကို ဆက်ကပ်ပေး၏။ ထိုသူအား ရိုသေလေးစားကာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မိမိအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားလေ၏။

Verse 21

चन्द्रोऽपि पूर्ववत्सर्वास्ताः परित्यज्य दक्षजाः । रोहिण्या सह संसर्गं प्रचकारानुरागतः

သို့ရာတွင် လမင်းသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ဒက္ခ၏သမီးတို့အားလုံးကို စွန့်ပစ်၍ ကာမရာဂဖြင့် လွန်စွာချစ်မြတ်နိုးကာ ရိုဟိဏီနှင့်သာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုကို ဆက်လက်ပြုလေ၏။

Verse 22

अथ ता दुःखिता भूयो जग्मुर्यत्र पिता स्थितः । प्रोचुश्च बाष्पपूर्णाक्षास्तत्कालसदृशं वचः

ထို့နောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော သူတို့သည် ဖခင်ရှိရာသို့ ထပ်မံသွားကြ၏။ မျက်လုံးများ မျက်ရည်ပြည့်လျက် ထိုအခိုက်အတန့်၏ ဒုက္ခနှင့် ကိုက်ညီသော စကားကို ပြောကြလေ၏။

Verse 23

एतत्तात महद्दुःखमस्माकं वर्तते हृदि । यद्दौर्भाग्यं प्रसंजातं सर्वस्त्रीजनगर्हितम्

«အဖေကြီးရေ၊ ကျွန်မတို့နှလုံးထဲတွင် အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ရပ် တည်ရှိနေပါသည်။ ကျွန်မတို့အပေါ် မကောင်းကံဆိုးကြီး ကျရောက်လာ၍ မိန်းမအပေါင်းတို့က ရှုတ်ချသည့် အရှက်အကြောက် ဖြစ်လာပါပြီ»။

Verse 24

यत्पुनस्त्वं कृतस्तेन कामुकेन दुरात्मना । व्यर्थश्रमोऽप्रमाणीव कृतेऽस्माकं गतः स्वयम्

«ထို့ပြင် ကာမလိုလားသော အကျင့်ဆိုးသူကြောင့် အဖေ၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် အလဟဿဖြစ်သကဲ့သို့၊ အဖေ၏ အာဏာစကားလည်း မလေးစားခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပါပြီ—ကျွန်မတို့အတွက် အဖေက လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း»။

Verse 25

तद्दुःखं न वयं शक्ता हृदि धर्तुं कथंचन । रमते स हि रोहिण्या चंद्रमाः सहितोऽनिशम्

«ထိုဝမ်းနည်းခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့၏နှလုံးထဲတွင် မည်သို့မျှ မခံနိုင်ပါ—လမင်းသည် ရိုဟိဏီနှင့်သာ အမြဲတမ်း ပျော်မြူးလျက် ရှိနေသည်»။

Verse 26

विशेषात्तव वाक्येन निषिद्धो रात्रिनायकः । अनुज्ञां देहि तस्मात्त्वमस्माकं तत्र सांप्रतम् । दौर्भाग्यदुःखसंतप्तास्त्यजामो येन जीवितम्

«အထူးသဖြင့် သင်၏အမိန့်ကြောင့် ည၏အရှင်ကို တားမြစ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ထိုနေရာသို့ သွားရန် ခွင့်ပြုပါ—ကံဆိုးဒုက္ခကြောင့် ပူလောင်နေသဖြင့် ထိုနည်းဖြင့် အသက်ကို စွန့်လွှတ်မည်»။

Verse 27

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा दक्षः कोपसमन्वितः । शशाप शर्वरीनाथं गत्वा तत्संनिधौ ततः

စူတက ပြောသည်—«သူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ဒက္ခသည် ဒေါသပြည့်ဝလျက် ထိုသူ၏ရှေ့သို့ သွားကာ ထို့နောက် ည၏အရှင်ကို ကျိန်စာတင်하였다»။

Verse 28

यस्मात्पाप न मे वाक्यं त्वया धर्मसमन्वितम् । कृतं तस्मात्क्षयव्याधिस्त्वां ग्रसिष्यति दारुणः

«အပြစ်ရှိသူရေ၊ ဓမ္မနှင့်ညီသော ငါ၏စကားကို သင်မလိုက်နာခဲ့သဖြင့် ထို့ကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ခန္ဓာပျက်ယွင်းရောဂါက သင့်ကို ဖမ်းဆီးလိမ့်မည်»။

Verse 29

एवमुक्त्वा ययौ दक्षश्चन्द्रोऽपि द्विजसत्तमाः । तत्क्षणाद्यक्ष्मणाश्लिष्टः क्षयं याति दिने दिने

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဒက္ခသည် ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့အတူ လမင်းလည်း—အို ဒွိဇအထူးမြတ်တို့—ထိုခဏမှစ၍ ယက္ခမာရောဂါက ဖက်တွယ်ကာ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း ပို၍ ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။

Verse 30

ततोऽसौ कृशतां प्राप्तः संपरित्यज्य रोहिणीम् । अशक्तः सेवितुं कामं वभ्राम जगतीतले

ထို့နောက် သူသည် အလွန်ပိန်လှီလာ၍ ရိုဟိဏီကို စွန့်ခွာကာ ကာမသုခကို မလိုက်နိုင်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 31

क्षयव्याधिप्रणाशाय पृच्छ मानश्चिकित्सकान् । औषधानि विचित्राणि प्रकुर्वाणो जितेन्द्रियः

ပိန်လှီပျက်စီးစေသောရောဂါကို ဖျက်ဆီးရန် ဆရာဝန်များကို မေးမြန်းကာ၊ အင်ဒြိယကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူအဖြစ် ဆေးဝါးမျိုးစုံကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 32

तथापि मुच्यते नैव यक्ष्मणा स निशापतिः । दक्षशापेन रौद्रेण क्षयं याति दिनेदिने

သို့သော်လည်း ည၏အရှင် (လ) သည် ယက္ခမာဟုခေါ်သော ပိန်လှီရောဂါမှ မလွတ်မြောက်နိုင်။ ဒက္ခ၏ ပြင်းထန်သော ကျိန်စာကြောင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပျက်စီးယုတ်လျော့သွားသည်။

Verse 33

ततो वैराग्यमापन्नस्तीर्थयात्रापरायणः । बभूव श्रद्धयायुक्तस्त्यक्त्वा भेषजमुत्तमम्

ထို့နောက် သူသည် ဝိုင်ရာဂျျ (အလိုမရှိခြင်း) သို့ ရောက်ကာ တီရ္ထယာတရာ (ဘုရားသန့်နေရာသို့ ခရီး) ကို အဓိကထားသူ ဖြစ်လာသည်။ ယုံကြည်ခြင်းပြည့်ဝ၍ အကောင်းဆုံးဆေးဝါးကိုတောင် စွန့်ထား하였다။

Verse 34

अथासौ भ्रममाणस्तु तीर्थान्यायतनानि च । संप्राप्तो ब्राह्मणश्रेष्ठाः प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

ထို့ကြောင့် တီရ္ထများနှင့် သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်းအာယတနများကို လှည့်လည်သွားလာရင်း၊ အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့၊ အလွန်မြင့်မြတ်သော က్షೇತ್ರ ဖြစ်သည့် ပရဘာသသို့ ရောက်ရှိလာ하였다။

Verse 35

तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा प्रभासं वीक्ष्य रात्रिपः । यावत्संप्रस्थितोन्यत्र तावदग्रे व्यवस्थितम्

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ သန့်ရှင်းသွားပြီးနောက်၊ ည၏အရှင်သည် ပရဘာသ (Prabhāsa) ကို မြင်တော်မူ၏။ အခြားနေရာသို့ ထွက်ခွာမည်အချိန်တွင် မိမိရှေ့၌ တစ်ဦးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့မြင်၏။

Verse 36

अपश्यद्रोमकंनाम स मुनि संशितव्रतम् । तपोवीर्यसमोपेतं सर्वसत्त्वानुकम्पकम्

ထိုအခါ ရောမက (Romaka) ဟု အမည်ရသော မုနိတစ်ပါးကို မြင်၏။ သူသည် ဝတ်ပြုသစ္စာကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းသူ၊ တပဿ၏ အာနုဘော်ဖြင့် ပြည့်စုံသူ၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကရုဏာထားသူ ဖြစ်၏။

Verse 37

तं दृष्ट्वा स प्रणम्योच्चै स्ततः प्रोवाच सादरम् । क्षयव्याधियुतश्चन्द्रो निर्वेदाद्द्विजसत्तमाः

သူ့ကို မြင်လျှင် ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီးနောက် လေးစားစွာ ပြော၏။ ခန္ဓာပျက်ယွင်းစေသော ရောဂါဖြင့် ခံစားနေရသည့် စန္ဒြ (Candra) သည် အလွန်စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် «ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးပါး» ဟု ဆိုကာ မိန့်၏။

Verse 38

परिक्षीणोऽस्मि विप्रेंद्र क्षयव्याधिप्रभावतः । तस्मात्कुरु प्रतीकार महं त्वां शरणं गतः

«ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အရှင်ကြီး (Viprendra) ရေ၊ ဤခန္ဓာပျက်ယွင်းစေသော ရောဂါ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ပင် ချို့ယွင်းကုန်ပြီ။ ထို့ကြောင့် ကုထုံးတစ်ရပ် ပြုပါလော့—ကျွန်ုပ်သည် သင့်ထံသို့ ခိုလှုံလာပါပြီ» ဟု ဆို၏။

Verse 39

मया चिकित्सकाः पृष्टास्तैरुक्तं भेषजं कृतम् । अनेकधा महाभाग परिक्षीणो दिनेदिने

«ကျွန်ုပ်သည် ဆရာဝန်များကို မေးမြန်းခဲ့ပြီး၊ သူတို့ညွှန်ကြားသော ဆေးဝါးများကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် သုံးစွဲခဲ့ပါသည်။ သို့သော် မဟာဘဂ (Mahābhāga) ရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပို၍ ပျက်ယွင်းလျက်ရှိပါသည်» ဟု ဆို၏။

Verse 40

यदि नैवोपदेशं मे कञ्चित्त्वं संप्रदास्यसि । व्याधिनाशाय तत्तेन त्यक्ष्याम्यद्य कलेवरम्

ဤရောဂါကိုဖျက်ဆီးရန် အကြံဉာဏ်တစ်စုံတစ်ရာကို မပေးလျှင် ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ယနေ့ ငါသည် ဤကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်မည်။

Verse 41

रोमक उवाच । अन्यस्यापि निशानाथ न शापः कर्तुमन्यथा । शक्यते किं पुनस्तस्य दक्षस्यामिततेजसः

ရောမက ပြောသည်– အို ည၏အရှင်၊ အခြားသူ၏ ကျိန်စာတောင် မပြောင်းလဲအောင် မလုပ်နိုင်ပေ—အလင်းတန်ခိုး အဆုံးမရှိသော ဒက္ခ၏ ကျိန်စာကိုတော့ ဘယ်လိုပြောမလဲ။

Verse 42

तस्मादत्रोपदेशं ते प्रयच्छामि सुसंमतम् । येन ते स्यादसंदिग्धं क्षयव्याधि परिक्षयः

ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် သင့်အား ကောင်းမွန်၍ အတည်ပြုထားသော အကြံဉာဏ်ကို ငါပေးမည်။ ထိုအကြံဉာဏ်ကြောင့် သင်၏ ခန္ဓာပျက်ယွင်းရောဂါသည် သံသယမရှိဘဲ အဆုံးသတ်လိမ့်မည်။

Verse 43

नादेयं किंचिदस्तीह देवदेवस्य शूलिनः । संप्रहृष्टस्य तद्वाक्यात्तस्मादाराधयस्व तम्

ဤနေရာတွင် နတ်တို့၏နတ် ရှူလင်သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသော် မပေးရမည့်အရာဟူ၍ မရှိ။ ထို့ကြောင့် ထိုကတိစကားအပေါ် အားထား၍ ထိုဘုရားကို ပူဇော်ပါ။

Verse 44

अष्टषष्टिषु तीर्थेषु सत्यं वासः सदा क्षितौ । तेषु संस्थाप्य तल्लिंगं तस्य नाशाय रात्रिप

အမှန်တကယ်ပင် တီရ္ထ ၆၈ ခုအတွင်း မြေပြင်ပေါ်၌ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေသော အာဝါသရှိသည်။ အို ည၏ဘုရင်၊ ထိုဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးရန် ထိုလင်္ဂကို ထိုတီရ္ထများတွင် တည်ထောင်လော့။

Verse 45

आराधय ततो नित्यं श्रद्धापूतेन चेतसा । संप्राप्स्यसि न संदेहः क्षयव्याधि परिक्षयम्

ထို့ကြောင့် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် စိတ်ကို သန့်စင်ကာ နေ့စဉ် မပြတ်မနား ဘုရားကို ပူဇော်ပါ။ သံသယမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချွတ်ယွင်းစေသော ရောဂါ၏ အဆုံးသတ်ကို အပြည့်အဝ ရရှိမည်။

Verse 46

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संप्रहृष्टो निशापतिः । तस्मिन्प्रभासके क्षेत्रे दिव्यलिंगानि शूलिनः । संस्थाप्य पूजयामास स्वनामांकानि भक्तितः

စူတာက ပြောသည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် ည၏အရှင် (စန္ဒြာ) သာယာဝမ်းမြောက်လေ၏။ ပရဘာသ သန့်မြတ်ဒေသ၌ သုံးချွန်ကိုင်ရှင် (ရှီဝ) ၏ ဒိဗ္ဗလိင်္ဂများကို တည်ထောင်ကာ မိမိနာမတံဆိပ်ပါသော လိင်္ဂများကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လေ၏။

Verse 47

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य संदर्शनं गतः । प्रोवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် ကျေနပ်တော်မူ၍ သူ့အား ဒർശနပေးကာ “ငါသည် အပေးအယူကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်၏။ သင်လိုချင်သမျှ ဆုတောင်းလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 48

चन्द्र उवाच । परं क्षीणोऽस्मि देवेश यक्ष्मणाहं पदांतिकम् । प्राप्तस्तस्मात्परित्राहि नान्यत्संप्रार्थयाम्यहम्

စန္ဒြာက ပြောသည်။ အို နတ်တို့၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်အမင်း အားနည်းသွားပါပြီ။ ယက္ခမာ (အဆုတ်ယား) ရောဂါကြောင့် အဆုံးစွန်အထိ ရောက်လာပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါ; အခြားအရာ မတောင်းဆိုပါ။

Verse 49

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भगवान्वृषभध्वजः । दक्षमाहूय तत्रैव ततः प्रोवाच सादरम्

သူ၏စကားကို ကြားသော် နွားတံခွန်တင်ရှင် ဘုရားသခင် (ဝೃಷဘဓွဇ) သည် ထိုနေရာ၌ပင် ဒက္ခကို ခေါ်ယူကာ ထို့နောက် လေးစားစွာ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 50

एष चंद्रस्त्वया शप्तो जामाता न कृतं शुभम् । तस्मादनुग्रहं चास्य मम वाक्यात्समाचर

ဤလမင်းသည် သင်၏သားမက်ဖြစ်၍ သင်က ကျိန်စာတင်ထားသဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ မပြုခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ငါ၏စကားအတိုင်း လိုက်နာကာ သူ့ကို ကရုဏာအနုဂ्रह ပေးပါ။

Verse 51

दक्ष उवाच । मया धर्म्यमपि प्रोक्तो वाक्यमेष कुबुद्धिमान् । नाकरोन्मे पुरः प्रोच्य करिष्यामीत्य सत्यवाक्

ဒက္ခက ပြောသည်။ ငါသည် ဓမ္မနှင့်ညီသော စကားကိုလည်း သူ့အား ပြောခဲ့သော်လည်း ဤမိုက်မဲသူသည် မလုပ်ဆောင်ခဲ့။ ငါ့ရှေ့တွင် “လုပ်မည်” ဟု ကတိပေးပြီး စကားမတည်သူ ဖြစ်သွား၏။

Verse 52

तेन शप्तस्तु कोपेन सुतार्थे वृषभध्वज । हास्येनापि मया प्रोक्तं नान्यथा संप्रजायते

အို နွားအလံတော်ရှင်၊ သမီးအတွက်ကြောင့် သူသည် ဒေါသဖြင့် လမင်းကို ကျိန်စာတင်ခဲ့၏။ ငါက ဟာသသဘောဖြင့် ပြောခဲ့သော်လည်း အခြားသို့ မဖြစ်နိုင်—ငါ၏စကားသည် မလွဲမသွေ အကျိုးပေါ်ရမည်။

Verse 53

देवदेव उवाच । अद्यप्रभृति सर्वास्ताः सुता एष निशाकरः । समाः संवीक्षते नित्यं मम वाक्यादसंशयम्

ဒေဝဒေဝက မိန့်တော်မူသည်။ “ယနေ့မှစ၍ ဤလမင်းသည် ထိုသမီးတို့အားလုံးကို တန်းတူညီမျှဟု အမြဲမြင်ရမည်။ ငါ၏အမိန့်ကြောင့် မသံသယရှိစေ။”

Verse 54

तस्मात्पक्षं क्षयं यातु पक्षं वृद्धिं प्रगच्छतु । येन ते स्याद्वचः सत्यं मत्प्रसादसमन्वितम्

ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လဝက်သည် လျော့ပါစေ၊ အခြားဖက်လဝက်သည် တိုးပါစေ။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သင်၏စကားသည် ငါ၏အနုဂ्रहနှင့်အတူ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်။

Verse 55

ततो दक्षस्तथेत्युक्त्वा जगाम निजमन्दिरम् । देवोऽपि शंकरो भूयः प्रोवाच शशलांछनम्

ထို့နောက် ဒက္ခသည် «အဲဒီအတိုင်းပဲ» ဟုဆိုကာ မိမိအိမ်တော်သို့ ပြန်သွား၏။ သင်္ကရဘုရားလည်း ထပ်မံ၍ တန့်ဆာယအမှတ်ပါသော လကို ခေါ်၍ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 56

भूयोऽपि प्रार्थयाभीष्टं मत्तस्त्वं शशलांछन । येन सर्वं प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

အို တန့်ဆာယအမှတ်ပါသော လရေ၊ သင်လိုချင်သမျှကို ငါထံမှ ထပ်မံတောင်းလော့။ ထိုနည်းဖြင့် ငါသည် အလွန်ရှားပါး၍ ရခက်သော်လည်း အရာအားလုံးကို ပေးအပ်မည်။

Verse 57

चन्द्र उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । तत्स्थापितेषु लिंगेषु मया सर्वेषु सर्वदा । संनिधानं त्वया कार्यं लोकानां हित काम्यया

လက ပြော၏— «အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ သင်နှစ်သက်တော်မူလျှင်၊ ငါ့အား ပေးမည့် အရှင့်ကရုဏာတော်ရှိလျှင်— ငါတည်ထောင်ထားသော လိင်္ဂအားလုံး၌ အစဉ်အမြဲ သင်၏ သန့်ရှင်းသော နီးကပ်တည်ရှိမှုကို လောကအကျိုးကို မျှော်ကိုး၍ ထင်ရှားစေပါ» ဟု။

Verse 58

देव उवाच । अष्टषष्टिषु लिंगेषु स्थापितेषु त्वया विभो । सोमवारेण सांनिध्यं करिष्ये वचनात्तव

ဘုရားမိန့်တော်မူ၏— «အို အင်အားကြီးသူ၊ သင်တည်ထောင်ထားသော လိင်္ဂ ခြောက်ဆယ်ရှစ်ပါး၌ သင်၏စကားအတိုင်း တနင်္လာနေ့များတွင် ငါ၏ အထူးနီးကပ်တည်ရှိမှုကို ပြုမည်» ဟု။

Verse 59

एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । चन्द्रोऽपि हर्षसंयुक्तः समं पश्यति तास्ततः

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ လလည်း ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံကာ ထို့နောက် ထိုလိင်္ဂတို့အားလုံးကို တန်းတူတူ မြင်ကြည့်၏။

Verse 60

सुता दक्षस्य विप्रेंद्रा शंकरस्य वचः स्मरन् । ततो हर्ष समायुक्ता वभूवुस्तदनंतरम्

အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ဒက္ခ၏ သမီးများသည် ရှင်ကရ (သီဝ) ၏ မိန့်တော်ကို သတိရလျက်၊ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းမှုဖြင့် ပြည့်ဝလာကြ၏။

Verse 61

एवं सोमेश्वरास्तत्र बभूवुर्द्विजसत्तमाः । अष्टषष्टिषु तीर्थेषु तथान्येषु ततः परम्

အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာ၌ ဆိုမေရှ္ဝရများ ပေါ်ပေါက်လာကြ၏—တီရ္ထ ၆၈ ခုနှင့် ထို့ထက်လွန်သော အခြားနေရာများတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်လာ၏။