Adhyaya 59

Verse 1

। सूत उवाच । तस्मिन्क्षेत्रे रविः पूर्वं विदुरेण प्रतिष्ठितम् । शिवश्च परया भक्त्या तथा विष्णुर्द्विजोत्तमाः

စူတက ပြောသည်— ထိုကွက်ရှေတ၌ ရှေးကာလတွင် ဝိဒုရက ရဝိ (နေမင်း) ကို တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့၏။ ထို့ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် သီဝကိုလည်းကောင်း၊ ထိုနည်းတူ ဝိෂ္ဏုကိုလည်းကောင်း တည်ထောင်ခဲ့၏၊ ဒွိဇတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးတို့အို။

Verse 2

यस्तान्पूजयते भक्त्या मानुषो भक्तितस्ततः । स यास्यति परं स्थानं यज्ञैरपि सुदुर्लभम्

လူသားတစ်ဦးက ထိုဘုရားတို့ကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်လျှင်—ထိုသဒ္ဓါတရားကြောင့်ပင် ယဇ်ပူဇော်မှုများဖြင့်တောင် အလွန်ခက်ခဲစွာသာ ရနိုင်သော အမြင့်ဆုံးအဘိုဒ်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 3

हस्तिनापुरसंस्थेन विदुरेण पुरा द्विजाः । गालवो मुनिशार्दूलः पृष्टः स्वगृहमागतः

အို ဒွိဇာ (ဗြာဟ္မဏ) တို့၊ ရှေးကာလ၌ ဟස්တိနာပူရ၌ နေထိုင်သော ဝိဒုရသည် မိမိအိမ်သို့ ရောက်လာသော မုနိတို့အနက် ကျားတော်ဟု ခေါ်သော ဂာလဝ မုနိကို မေးမြန်းခဲ့၏။

Verse 4

अपुत्रस्य गतिर्लोके कीदृक्संजायते परे । एतन्मे पृच्छतो ब्रूहि कृत्वा सद्भावमुत्तमम्

သားမရှိသူ၏ လောက၌ သွားရာလမ်း (ဂတိ) သည် မည်သို့နည်း။ ပရလောက၌ သူ့အဖြစ်အပျက် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။ အမြင့်ဆုံးသော ရိုးသားသဒ္ဓါနှင့် ဂုဏ်ပြုစိတ်ကို ထား၍ မေးမြန်းသဖြင့် ငါ့အား ပြောကြားပါ။

Verse 5

गालव उवाच । अपुत्रस्य गतिर्नास्ति मृतः स्वर्गं न गच्छति । द्वादशानामपि तथा यद्येकोऽपि न विद्यते

ဂာလဝ မုနိက ပြောသည်—“သားမရှိသူအတွက် သင့်လျော်သော ဂတိမရှိ၊ သေသွားလျှင် ကောင်းကင် (သွဂ္ဂ) သို့ မသွားနိုင်။ ထို့အတူ သားအမျိုးအစား တစ်ဆယ်နှစ်မျိုးထဲမှ တစ်မျိုးတည်းတောင် မရှိလျှင်လည်း ထိုအကျိုးတရားဟူသည် ဖြစ်၏။”

Verse 6

औरसः क्षेत्रजश्चैव क्रयक्रीतश्च पालितः । पौनर्भवः पुनर्दत्तः कुंडो गोलस्तथा परः । कानीनश्च सहोढश्च अश्वत्थो ब्रह्मवृक्षकः

အော်ရသ (သဘာဝမွေး) သား၊ ခေတ္တရဇ သား၊ ဝယ်ယူသား (ကြယကရိတ) နှင့် မွေးစားသား (ပါလိတ)၊ ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုသော မိန်းမ၏သား (ပေါုနರ್ಭဝ)၊ ပြန်ပေးအပ်သား (ပုနရ္ဒတ္တ)၊ ကုဏ္ဍ နှင့် ဂိုးလ သားတို့နှင့် အခြားတစ်မျိုး၊ ထို့ပြင် ကာနီန နှင့် သဟိုဍ၊ အရှွတ္ထ နှင့် ဗြဟ္မဝೃက္ษက—ဤတို့ကို ရိုးရာအရ သားအမျိုးအစားများဟု ရေတွက်ထားသည်။

Verse 7

एतेषामपि यद्येकः पुरुषाणां न जायते । तन्नूनं नरके वासः पुंसंज्ञे वै प्रजायते

ဤတို့အနက်၌ပင် ယောက်ျားတစ်ဦးအတွက် သားတစ်ယောက်တောင် မမွေးဖွားလျှင်၊ ထိုသူ၏အလှည့်အပြောင်းမှာ နရက၌ နေထိုင်ရခြင်းဟု အမှန်တကယ် ဆိုကြသည်—ဓမ္မအရ «ယောက်ျား» ဟု ခေါ်သူအတွက် ထိုသို့ ကြေညာထားသည်။

Verse 8

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य गालवस्य महात्मनः । अपुत्रत्वात्परं दुःखं जगाम विदुरस्तदा

စူတက ပြောသည်—မဟာအာတ္မာ ဂာလဝ၏ ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဗိဒုရသည် သားမရှိခြင်းကြောင့် အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုသို့ ထိုခဏ၌ ကျရောက်သွား하였다။

Verse 9

तप्तस्तं गालवः प्राह मा त्वं दुःखपदं व्रज । मद्वाक्यात्पुत्रकं वृक्षं विष्णुसंज्ञं द्रुतं कुरु

ကရုဏာဖြင့် လှုပ်ရှားသွားသော ဂာလဝက သူ့အား ပြောသည်—“ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အခြေအနေသို့ မကျရောက်ပါနှင့်။ ငါ၏စကားအရ ဤသစ်ပင်ကို သင်၏သားအဖြစ် အမြန်လက်ခံ၍ ‘ဗိဿဏု’ ဟု အမည်ပေးလော့။”

Verse 10

तस्मात्प्राप्स्यसि निःशेषं फलं पुत्रसमुद्भवम् । गत्वा पुण्यतमे देशे रक्तशृंगस्य मूर्धनि

“ထို့ကြောင့် သင်သည် သားရှိခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သော အကျိုးကို အပြည့်အဝ ရရှိလိမ့်မည်—အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်သော နေရာသို့ သွားကာ ရက္တာရှೃင်္ဂ (အနီရောင်တောင်ထိပ်) ၏ ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ။”

Verse 11

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्ववृद्धिशुभोदये । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विदुरस्तत्क्षणाद्ययौ

ဟာဋကေရှွရ၏ ပုဏ္ဏကေတ္တရာ၌—အကျိုးတိုးပွားမှုအားလုံး ကြီးထွား၍ မင်္ဂလာကောင်းမှု ပေါ်ထွန်းရာနေရာ၌—ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် ဗိဒုရသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 12

तत्स्थानं गालवोद्दिष्टं हर्षेण महतान्वितः । तत्राश्वत्थतरुं स्थाप्य पुत्रत्वे चाभिषेच्य च

ဂါလဝညွှန်ပြသောနေရာသို့ ရောက်သော် မဟာဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထိုနေရာ၌ အရှဝတ္ထ (ပိပယ်) သစ်ပင်ကို စိုက်ထူ၍ သားအဖြစ် သဘောထားကာ အဘိသေက မင်္ဂလာဖြင့် သန့်ရှင်းစွာ အပ်နှံတော်မူ၏။

Verse 13

वैवाहिकेन विधिना कृतकृत्यो बभूव ह । ततो बभ्राम तत्क्षेत्रं तीर्थयात्रापरायणः

လက်ထပ်မင်္ဂလာအတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိဖြင့် ပြုလုပ်ပြီးနောက် တာဝန်ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် တီရ္ထယာတရာကို အဓိကထားသူအဖြစ် ထိုသန့်ရှင်းသောကွင်းပြင်ကို လှည့်လည်ကာ တီရ္ထများကို ဖူးမြော်လေ၏။

Verse 15

स दृष्ट्वा कुरुवृद्धस्य कीर्तनानि महात्मनः । ततश्चक्रे मतिं तत्र दिव्यप्रासादकर्मणि

ကုရုမျိုး၏ မဟာတမန် အိုမင်းသူ၏ ကီර්တိတော်နှင့် အမှတ်တရများကို မြင်တွေ့သော် ထိုနေရာ၌ သဒ္ဓါတရားဖြင့် စိတ်ကူးတည်ကာ ဒိဗ္ဗပရသာဒ (ဘုရားကျောင်း) တည်ဆောက်ရေးကို ဆုံးဖြတ်လေ၏။

Verse 16

ततो माहेश्वरं लिंगं वटाधस्ताद्विधाय सः । विष्णुं च स्थापयामास अश्वत्थस्य तरोरधः

ထို့နောက် သူသည် ဝဋ (ဘန်ယန်) သစ်ပင်အောက်၌ မာဟေရှဝရ လင်္ဂကို တည်ထောင်၍၊ အရှဝတ္ထ (ပိပယ်) သစ်ပင်အောက်၌လည်း ဗိෂ္ဏုကို ထပ်မံ တည်ထားပူဇော်လေ၏။

Verse 17

निवेश्य च तथा दिव्यं ब्राह्मणेभ्यो न्यवेदयत् । एतद्देवत्रयं क्षेत्रे युष्माकं हि मया कृतम् । भवद्भिः सकला चास्य चिन्ताकार्या सदैव हि

ဤသို့ ဒိဗ္ဗသန့်ရှင်းသော အထိမ်းအမှတ်များကို တည်ထောင်ပြီးနောက် ဘြာဟ္မဏများအား အသိပေးလေ၏— “ဤကွင်းပြင် (က்ஷೇತ್ರ) အတွင်းရှိ ဒေဝသုံးပါးကို သင်တို့အတွက် ငါတည်ဆောက်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သင်တို့အားလုံးက ၎င်း၏ စောင့်ရှောက်ထိန်းသိမ်းမှုကို အပြည့်အဝ အမြဲတမ်း ပြုလုပ်ရမည်” ဟု။

Verse 18

ब्राह्मणा ऊचुः । वयमस्य करिष्यामो यात्राद्याः सकलाः क्रियाः

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်။ «ဤသန့်ရှင်းရာအတွက် ယာထရာ(လှည့်လည်ပွဲ)မှစ၍ လိုအပ်သော ကရိယာအလုံးစုံကို ကျွန်ုပ်တို့ ဆောင်ရွက်မည်»။

Verse 19

तथा वंशोद्भवा ये च पुत्राः पौत्रास्तथापरे । करिष्यंति क्रियाः सर्वास्त्वं गच्छ स्वगृहं प्रति

«ထိုနည်းတူ ကျွန်ုပ်တို့ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော သားများ၊ မြေးများနှင့် နောက်လာသူတို့လည်း ကရိယာအလုံးစုံကို ဆောင်ရွက်ကြလိမ့်မည်။ ယခု သင်သည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားပါ»။

Verse 20

ततो जगाम विदुरः स्वपुरं प्रति हर्षितः । कृतकृत्यो द्विजास्ते च चक्रुर्वाक्यं तदुद्भवम्

ထို့နောက် ဝိဒုရသည် ဝမ်းမြောက်လျက် မိမိမြို့သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ဗြာဟ္မဏတို့လည်း မိမိတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ခံစားကာ ထိုသန့်ရှင်းသော အခါအခွင့်နှင့် ကိုက်ညီသည့် စကားများကို ပြောကြ၏။

Verse 21

माघमासस्य सप्तम्यां सूर्यवारेण यो नरः । पूजयेद्भास्करं तत्र स याति परमां गतिम्

မాఃဃလ၏ သတ္တမတိထီတွင် တနင်္ဂနွေနေ့ကျရောက်သော် ထိုသန့်ရှင်းရာ၌ ဘ္ဟာஸ్కရ (နေမင်း) ကို ပူဇော်သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်၏။

Verse 22

शिवं वा सोमवारेण शुक्लाष्टम्यां विशेषतः । शयने बोधने विष्णुं सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

သို့မဟုတ် တနင်္လာနေ့တွင်၊ အထူးသဖြင့် ရှုက္လပက္ခ အဋ္ဌမတိထီ၌၊ ရှိဝကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ဝိෂ္ဏု၏ “အိပ်ခြင်း” နှင့် “နိုးထခြင်း” အခမ်းအနားများ၌လည်း ယုံကြည်ခြင်းတည်ကြည်စွာဖြင့် ဝိෂ္ဏုကို မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 23

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन देवानां तत्त्रयं शुभम् । पूजनीयं विशेषेण नरैः स्वर्गतिमीप्सुभिः

ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် မင်္ဂလာရှိသော နတ်သုံးပါးကို ပူဇော်ရမည်၊ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်လမ်းကို ဆန္ဒရှိသူတို့အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 24

तत्र सिद्धिं गताः पूर्वं मुनयः संशितव्रताः । विदुरेश्वरमाराध्य शतशोऽथ सहस्रशः

အဲဒီနေရာ၌ အတိတ်ကာလတွင် ဝတ်ပြုသစ္စာခိုင်မာသော မုနိများသည် ဝိဒုရေရှဝရကို အာရాధနာပြု၍ ရာချီ၊ ထောင်ချီဖြင့် စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

Verse 25

ततस्तत्सिद्धिदं ज्ञात्वा लिंगं वै पाकशासनः । पांसुभिः पूरयामास यथा कश्चिन्न बुध्यते

ထို့နောက် စိဒ္ဓိပေးသော လင်္ဂဟု သိရှိသဖြင့် ပာကရှာသန (အိန္ဒြာ) သည် မည်သူမျှ မသိမြင်နိုင်အောင် ဖုန်မှုန့်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ဖြည့်တင်းခဲ့သည်။

Verse 26

कस्यचित्त्वथ कालस्य विदुरस्तत्र चागतः । दृष्ट्वा लोपगतं लिंगं दुःखेन महतान्वितः

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဝိဒုရသည် ထိုနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်လာသည်။ မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွားသော လင်္ဂကို မြင်၍ ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသည်။

Verse 27

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । मा त्वं कुरु विषादं हि लिंगार्थे विदुराधुना

အဲဒီအချိန်တည်းမှာပင် ကိုယ်မဲ့အသံတစ်ခုက ပြောသည်—“ဝိဒုရ၊ ယခု လင်္ဂအတွက် ဝမ်းနည်းမနေပါနှင့်။”

Verse 28

योऽयं स दृश्यते वालो वटस्तस्य तले स्थिता । देवद्रोणिः सुरेशेन पांसुभिः परिपूरिता

သင်မြင်သော ဗဿတပင်ငယ်အောက်၌ ဒေဝဒရိုးဏီသည် တည်ရှိ၏။ ဒေဝတို့၏အရှင် အိန္ဒြာက ဖုန်မှုန့်ဖြင့် ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ထား၏။

Verse 29

ततो गजाह्वयात्तूर्णं समानीय धनं बहु । शोधयामास तत्स्थानं दिवारात्रमतन्द्रितः

ထို့နောက် ဂဇာဟ္ဝယ (ဟස්တိနာပူရ) မှ အရင်းအမြစ်များစွာကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာ၍ ထိုနေရာကို နေ့ည မပျင်းမနား သန့်စင်လေ၏။

Verse 30

ततो विलोक्य तान्देवान्हर्षेण महतान्वितः । प्रासादं निर्ममे तेषां योग्यं साध्वभिसंस्थितम्

ထို့နောက် ထိုဒေဝတို့ကို မြင်၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်လျက်၊ သူတို့အတွက် သင့်လျော်သော ပရသာဒ်တော်ကို စနစ်တကျ စီမံကာ ခိုင်ခံ့စွာ တည်ဆောက်လေ၏။

Verse 31

कैलासशिखराकारं भास्करार्थे महामुनिः । जटामध्यगतं दृष्ट्वा वटस्य च महेश्वरम्

နေမင်းကို ပူဇော်ရန် မဟာမုနိသည် ဗဿတပင်အတွင်း၊ ဇဋာအလယ်၌ တည်သော မဟေရှ్వరကို မြင်ပြီး၊ ကైలాసတောင်ထိပ်ကဲ့သို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် စိတ်တွင် ထင်မြင်လေ၏။

Verse 32

प्रासादं नाकरोत्तत्र लिंगं यावन्न चालयेत् । वासुदेवस्य योग्यां च कृत्वा शालां बृहत्तराम्

လိင်္ဂကို မရွှေ့မလှုပ်စေရန် မနှောင့်ယှက်ရသေးသရွေ့ ထိုနေရာ၌ ပရသာဒ်ကို မတည်ဆောက်သေး။ ထို့ပြင် ဝါစုဒေဝအတွက် သင့်လျော်၍ ကျယ်ဝန်းသော သာလာတော်ကိုလည်း ဆောက်လုပ်လေ၏။

Verse 33

दत्त्वा वृत्तिं च संहृष्टो ब्राह्मणेभ्यो निवेद्य च । जगाम स्वाश्रमं भूयो विप्रानामंत्र्य तांस्ततः

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအထောက်အပံ့ကို ပေးလှူ၍ စိတ်ပျော်ရွှင်ကာ ဗြာဟ္မဏတို့ထံ သင့်တော်သကဲ့သို့ ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ဗိပရတို့ကို နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်းကာ မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ပြန်လည်သွားလေ၏။