Adhyaya 41

Verse 1

। सूत उवाच । तस्यैवोत्तरदिग्भागे देवस्य जलशायिनः । स्थानमस्ति सुविख्यातं सर्वपातकनाशनम्

စူတက ပြောသည်– ထိုဒေသ၏ မြောက်ဘက်အပိုင်း၌ ရေထဲ၌ လဲလျောင်းတော်မူသော ဘုရား (ဇလရှာယီ) ၏ နာမည်ကြီး သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခု ရှိပြီး အပြစ်အကုန် ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု ချီးကျူးကြ၏။

Verse 2

यस्तत्पूजयते भक्त्या शयने बोधने हरेः । उपवासपरो भूत्वा स गच्छेद्वैष्णवं पदम्

ဟရိ၏ လဲလျောင်းတော်မူချိန်နှင့် နိုးထတော်မူချိန်တွင် ထိုဘုရားကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ကာ အစာရှောင်ခြင်းကို အထူးပြုသူသည် ဝိုင်ෂ္ဏဝ အမြင့်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်၏။

Verse 3

अशून्यशयनानाम द्वितीया दयिता तिथिः । सदैव देवदेवस्य कृष्णा सुप्तस्य या भवेत्

“အရှုန်ယရှယနာ” ဟု ခေါ်သော ဒုတိယတိထိသည် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်နေ့ဖြစ်၏။ ထိုနေ့သည် နတ်တို့၏နတ်ဖြစ်သော ကృష్ణ—သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်ခြင်းအခြေအနေ၌ ရှိတော်မူစဉ်—နှင့် အစဉ်ဆက်စပ်နေ၏။

Verse 4

तस्यां यः पूजयेत्तत्र तं देवं जलशायिनम् । शास्त्रोक्तेन विधानेन स गच्छति हरेः पदम्

ထိုတိထီနေ့၌ ထိုနေရာတွင် ရေပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော သခင် “ဇလရှာယီ” ကို သာස්တရ၌ ဆိုထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ပူဇော်သူသည် ဟရီ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်၏။

Verse 5

ऋषय ऊचुः । जलशायी कथं तत्र संप्राप्तः सूतनन्दन । पूज्यते विधिना केन तत्सर्वं विस्तराद्वद

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “အို စူတ၏သား၊ ဇလရှာယီသည် ထိုနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာ၍ တည်ရှိသနည်း။ မည်သည့် ပူဇော်ပွဲနည်းလမ်းဖြင့် ကိုးကွယ်ရသနည်း။ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။”

Verse 6

सूत उवाच । पुरासीद्बाष्कलिर्नाम दानवेन्द्रो महाबलः । अजेयः सर्वदेवानां गन्धर्वोरगरक्षसाम्

စူတက ဆိုသည်– “ရှေးကာလတုန်းက ဘာရှ္ကလိ ဟူသော အလွန်အင်အားကြီးသော ဒာနဝတို့၏ အရှင်တစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဒေဝတို့သာမက ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂ၊ ရာက္ခသတို့အပေါ်၌ပင် မအနိုင်ယူနိုင်သူ ဖြစ်၏။”

Verse 7

अथासौ भूतलं सर्वं वशीकृत्वा महाबलः । ततो दैत्यगणैः सार्द्धं जगाम त्रिदशालयम्

ထို့နောက် ထိုအင်အားကြီးသူသည် မြေပြင်လောကတစ်လုံးလုံးကို အာဏာအောက်သို့ ချုပ်ကိုင်ပြီး၊ ဒိုင်တျယအစုအဝေးများနှင့်အတူ သုံးဆယ်ဒေဝတို့၏ နေရာတော်သို့ သွားလေ၏။

Verse 8

तत्राभवन्महायुद्धं देवासुरविनाशकम् । देवानां दानवानां च क्रुद्धानामितरेतरम्

ထိုနေရာ၌ ဒေဝနှင့် အဆုရ နှစ်ဖက်လုံးကို ဖျက်ဆီးစေသော စစ်ပွဲကြီးတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ဒေဝတို့နှင့် ဒာနဝတို့သည် အချင်းချင်း ဒေါသထွက်ကာ တိုက်ခိုက်ကြ၏။

Verse 9

वर्षाणामयुतं तावदहन्यहनि दारुणम् । तत्रासृक्कर्दमो जातः पर्वतश्चास्थि संभवः

နှစ်တစ်သောင်းတိုင်တိုင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကြမ်းကြုတ်သောတိုက်ပွဲသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ရွံ့သည် သွေးဖြစ်သွား၍ အရိုးများမှ တောင်တစ်လုံး ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 10

ततो वर्षसहस्रांते दशमे समुपस्थिते । जितस्तेन सहस्राक्षः ससैन्यः सपरिग्रहः

ထို့နောက် နှစ်တစ်သောင်းကာလ၏ ဒသမအဆုံးသို့ ရောက်လာသောအခါ သဟသ္ရာက္ရှ (အိန္ဒြာ) သည် သူ့ကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး စစ်တပ်တစ်ရပ်လုံးနှင့် အဖော်အပါးအလုံးစုံပါ လိုက်ပါသွား하였다။

Verse 11

ततः स्वर्गं परित्यज्य सर्वदेवगणैः सह । जगाम शरणं विष्णोः श्वेतद्वीपं प्रतिश्रयम्

ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံကို စွန့်ခွာ၍ ဒေဝတားအစုအဝေးအားလုံးနှင့်အတူ ဗိෂ္ဏု၏ အရိပ်အာရုံကို ရှာဖွေကာ သွေးဖြူကျွန်း (Śvetadvīpa) သို့ သန့်ရှင်းသော အမိုးအကာအဖြစ် သွားရောက်ခိုလှုံ하였다။

Verse 12

यत्रास्ते भगवान्विष्णुर्योगनिद्रावशंगतः । शयानः शेषपर्यंके लक्ष्म्या संवाहितांघ्रियुक्

ထိုနေရာ၌ ဘဂဝန် ဗိෂ္ဏုသည် ယောဂနိဒ္ဒရာ၏ အာဏာအောက်၌ နေထိုင်တော်မူ၍၊ သေရှ (Śeṣa) ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းတော်မူကာ လက္ခ္မီသည် ခြေတော်တို့ကို နူးညံ့စွာ ဆောင်ရွက်ပေးနေသည်။

Verse 13

ततो वेदोद्भवैः सूक्तैः स्तुतिं चक्रुः समंततः । तस्य देवस्य सद्भक्ताः सर्वे देवाः सवासवाः

ထို့နောက် ဝေဒမှ ပေါ်ထွန်းလာသော စုက္တများဖြင့် အရပ်ရပ်မှ ချီးမွမ်းတော်မူကြသည်။ ထိုဒေဝ၏ သစ္စာရှိသော ဘက္တများဖြစ်သော ဒေဝတားအားလုံးသည် ဝာသဝ (အိန္ဒြာ) ပါဝင်လျက် ရှိကြသည်။

Verse 14

अथोत्थाय जगन्नाथः प्रोवाच बलसूदनम् । कच्चित्क्षेमं सहस्राक्ष सांप्रतं भुवनत्रये । यत्त्वं देवगणैः सार्द्धं स्वयमेव इहागतः

ထို့နောက် လောကသုံးပါး၏ အရှင်တော်သည် ထ၍ ဘလစုဒန (အိန္ဒြာ) ကို မိန့်တော်မူသည်— «အို မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသော သက္ကရာ၊ ယခု လောကသုံးပါး၌ အရာအားလုံး ကောင်းမွန်ချမ်းသာပါသလား။ သင်သည် နတ်တော်အစုအဝေးနှင့်အတူ ကိုယ်တိုင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသောကြောင့်»

Verse 15

शक्र उवाच । बाष्कलिर्नाम देत्येन्द्रो हरलब्धवरो बली । अजेयः संगरे देवैस्तेनाहं विजितो रणे

သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မိန့်တော်မူသည်— «ဘားစကလိ ဟုခေါ်သော ဒေတျာအရှင်တစ်ပါး ရှိ၏။ ဟရ (ရှီဝ) ထံမှ ကောင်းချီးတော်ကို ရရှိ၍ အလွန်တန်ခိုးကြီးသည်။ စစ်မြေ၌ နတ်တို့ပင် မနိုင်သော အနိုင်မရသူဖြစ်၍ ထိုသူကြောင့် ငါသည် စစ်ပွဲ၌ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်»

Verse 16

संस्थितिश्च कृता स्वर्गे सांप्रतं मधु सूदन । तेनैष शरणं प्राप्तो देवैः सार्द्धं सुरोत्तम

«ယခုအခါ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ အာဏာတည်ထောင်ထားပြီ၊ အို မဓုသူဒန။ ထို့ကြောင့် ငါသည် နတ်တော်တို့နှင့်အတူ သင်ထံသို့ ခိုလှုံရန် ရောက်လာသည်၊ အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော အရှင်»

Verse 19

श्रीभगवानुवाच । अहं तं निग्रहीष्यामि संप्राप्ते समये स्वयम् । तस्मात्त्वं समयंयावत्कुरु शक्र तपो महत्

ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်— «အချိန်တော်တန်သည့်အခါ ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို နှိမ်နင်းမည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်အထိ၊ အို သက္ကရာ၊ တပသ (အာစီတပ) ကြီးမားစွာ ကျင့်ဆောင်လော့»

Verse 20

येन ते जायते शक्तिस्तपोवीर्येण वासव । वधाय तस्य दैत्यस्य बलयुक्तस्य बाष्कलेः

«တပသ၏ အာနုဘော်ကြောင့်၊ အို ဝါသဝ၊ သင်၌ အင်အား ပေါ်ပေါက်လာမည်—အင်အားကြီးသော ဒေတျာ ဘားစကလိ ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်»

Verse 21

शक्र उवाच । कस्मिन्क्षेत्रे जगन्नाथ करोमि सुमहत्तपः । तस्य दैत्यस्य नाशार्थं तद स्माकं प्रकीर्तय

သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မိန့်တော်မူသည်။ «အို ဇဂန္နာထ၊ မည်သည့် သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ထို ဒೈတျကို ဖျက်ဆီးရန် အလွန်ကြီးမားသော တပဿကို ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်ရမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့အား ကြေညာပေးပါ»။

Verse 22

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा भगवान्विष्णुः प्रोवाचाथ पुरंदरम् । चिरं मनसि निश्चित्य क्षेत्राण्यायतनानि च

စူတ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် ဘဂဝန် ဗိဿနုသည် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) ထံသို့ မိန့်ကြားတော်မူ၏။ သန့်ရှင်းသော ကṣेत्रများနှင့် ပူဇော်ရာ အာယတနများကို စိတ်၌ ကြာရှည်စွာ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ဖြစ်သည်။

Verse 23

चमत्कारपुरं क्षेत्रं शक्र सिद्धिप्रदायकम् । तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा तद्वधार्थं तपः कुरु

စမတ်ကာရပုရ သည် သက္ကရာအား အောင်မြင်မှုနှင့် စိဒ္ဓိကို ပေးသော သန့်ရှင်းသည့် ကṣेत्र ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အမြန်သွား၍ ထိုရန်သူကို သတ်ရန် တပဿကို ပြုလော့။

Verse 24

शक्र उवाच । न वयं भवता हीना यास्यामोऽन्यत्र केशव । बाष्कलेर्दानवेन्द्रस्य भयाद्भीताः कथंचन

သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မိန့်တော်မူသည်။ «အို ကေရှဝ၊ သင်မပါဘဲ ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားနေရာသို့ မသွားနိုင်ပါ။ ဒါနဝတို့၏ အရှင် ဘာṣကလိ ဒါနဝိန္ဒြာကို ကြောက်ရွံ့၍ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်နေကြသည်»။

Verse 26

तस्मादागच्छ तत्र त्वं स्वयमेव सुरेश्वर । त्वया संरक्षितो येन करोमि सुमहत्तपः

ထို့ကြောင့် အို သုရေရှဝရ၊ နတ်တို့၏ အရှင်၊ သင်ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာသို့ ကြွလာပါ။ သင်၏ ကာကွယ်မှုဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ကြီးမားသော တပဿကို ပြုလုပ်မည်။

Verse 27

अथ देवगणाः सर्वे तत्र गत्वा तदाऽश्रमान् । चक्रुः पृथक्पृथग्घृष्टास्तपोऽर्थं कृतनिश्चयाः

ထို့နောက် နတ်အစုအဝေးအားလုံးသည် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကာ အာရှရမ်များကို တစ်ဦးချင်း သီးခြားစီ တည်ထောင်ကြ၏။ မိမိတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်လျက် တပဿာကျင့်ရန် အ दृঢ়စွာ သန္နိဋ္ဌာန်ချကြ၏။

Verse 28

वासुदेवोऽपि संस्मृत्य क्षीरोदं तत्र सागरम् । आनिनायाशु विस्तीर्णं ह्रदे तस्मिन्पुरातने

ဝါသုဒေဝလည်း နို့ပင်လယ်ကို သတိရလျက် ထိုကျယ်ပြန့်သော ပင်လယ်ကြီးကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာပြီး ထိုရှေးဟောင်းရေကန်ထဲသို့ ထည့်သွင်းတော်မူ၏။

Verse 29

चकार शयनं तत्र श्वेतद्वीपे यथा पुरा । स्तूयमानः सुरैः सर्वैः समंताद्विनयान्वितैः

ထိုနေရာ၌ မိမိ၏ အနားယူရာကို ရှေးက ဆွေတဒွီပ၌ကဲ့သို့ ပြုလုပ်တော်မူ၏။ အရပ်ရပ်မှ နှိမ့်ချစွာ ရှိနေသော နတ်အားလုံးကလည်း ချီးမွမ်းသီဆိုကြ၏။

Verse 30

अथाषाढस्य संप्राप्ते द्वितीयादिवसे शुभे । कृष्णपक्षे सहस्राक्षं स्वयमेव बृहस्पतिः । प्रोवाच वचनं श्लक्ष्णं बाष्पव्याकुल लोचनम्

ထို့နောက် အာသာဍလ၏ ကృష్ణပက္ခ၌ မင်္ဂလာရှိသော ဒုတိယနေ့ ရောက်လာသော်၊ ဗြဟ္စပတိသည် ကိုယ်တိုင်ပင် သဟသ္ရာက္ခ (အိန္ဒြာ) ထံသို့ နူးညံ့သော စကားကို ပြောကြား၏။ မျက်လုံးတို့သည် မျက်ရည်ကြောင့် လှုပ်ရှားဝေဒနာဖြစ်နေ၏။

Verse 31

बृहस्पतिरुवाच । अशून्यशयनानाम द्वितीयाद्य पुरंदर । अतीव दयिता विष्णोः प्रसुप्तस्य जलाशये

ဗြဟ္စပတိက ပြောသည်— အို ပုရန္ဒရ၊ ယနေ့သည် “အရှုည-ရှယနာ” ဟု ခေါ်သော ဒုတိယတိထီ ဖြစ်၏။ ရေထဲ၌ အိပ်စက်နေသော ဗိဿဏုအတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာနေ့ ဖြစ်သည်။

Verse 32

अस्यां संपूजितो विष्णुर्यावन्मासचतुष्टयम् । ददाति सकलान्कामान्ध्यातश्चेतसि सर्वदा । शास्त्रोक्तविधिना सम्यग्व्रतस्थो जलशायिनम्

ဤနေ့မှစ၍ ဗိဿဏုကို လေးလကြာ စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ကာ၊ နှလုံးအတွင်း အမြဲတမ်း သတိတရားဖြင့် ဓ్యာနပြုလျှင်၊ သာသနာကျမ်းညွှန်သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ဝရတကို မှန်ကန်စွာ ထိန်းသိမ်း၍ ရေ၌ အိပ်စက်တော်မူသော အရှင် (Jalaśāyī) ကို ဂုဏ်ပြုသဖြင့် လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံး ပြည့်စုံရသည်။

Verse 33

एवं स चतुरो मासान्द्वितीयादिवसे हरिम् । पूजयित्वा सहस्राक्षस्तेजसा सहितोऽभवत्

ထို့ကြောင့် ဒုတိယတိထီနေ့မှစ၍ ဟရိကို လေးလကြာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သဟသ္ရာက္ခ (အိန္ဒြာ) သည် တေဇောဓာတ်နှင့် တောက်ပသရဖူတို့ဖြင့် ပြည့်ဝလာ하였다။

Verse 34

तं दृष्ट्वा तेजसा युक्तं परितुष्टो जनार्दनः । प्रोवाच शक्र गच्छाद्य वधार्थं तस्य बाष्कलेः । सर्वैर्देवगणैः सार्धं विजयस्ते भविष्यति

တေဇောဓာတ်ဖြင့် ပြည့်ဝနေသူကို မြင်၍ ဇနာရ္ဒန (ဗိဿဏု) သည် ဝမ်းမြောက်တော်မူကာ ပြောတော်မူသည်—“အို သက္ကရာ၊ ယခုချက်ချင်း သွား၍ ဘာရှ္ကလီကို သတ်ရန်။ နတ်အဖွဲ့အစည်း အားလုံးနှင့်အတူ သင်၏ အောင်ပွဲသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လိမ့်မည်။”

Verse 35

शक्र उवाच । बिभेमि तस्य देवाहं दानवेन्द्रस्य दुर्मतेः । त्वया विना न गच्छामि सार्धं सर्वैः सुरैरपि

သက္ကရာက ပြောသည်—“အို ဘုရားသခင်၊ မကောင်းစိတ်ရှိသော ဒါနဝအရှင်ကို ကျွန်ုပ် ကြောက်ရွံ့ပါသည်။ သင်မပါလျှင် ကျွန်ုပ် မသွားနိုင်ပါ၊ နတ်အားလုံး အတူလိုက်ပါစေကာမူ။”

Verse 36

श्रीभगवानुवाच । त्वया सह सहस्राक्ष चक्रमेतत्सुदर्शनम् । गमिष्यति वधार्थाय मदीयं सुरविद्विषाम्

မြတ်စွာဘုရားက မိန့်တော်မူသည်—“အို မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသူ၊ ငါ၏ စုဒർശန ချကရသည် နတ်တို့၏ ရန်သူများကို ဖျက်ဆီးရန် သင်နှင့်အတူ သွားလိမ့်မည်။”

Verse 37

एवमुक्त्वा हरिश्चक्रं प्रमुमोच सुदर्शनम् । वधार्थं दानवेन्द्राणां शक्रेण सहितं तदा

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဟရိသည် စုဒർശန စက်ရကို လွှတ်တော်မူ၍ ဒာနဝ မင်းများကို သတ်ရန် ထိုအခါ ဥက္ကရာ (ရှက္ကရ) နှင့်အတူ ထွက်ခွာစေတော်မူ၏။

Verse 38

शक्रोऽपि सहितस्तेन गत्वा चक्रेण कृत्स्नशः । सर्वानुत्सादयामास दानवान्रणमूर्धनि

ရှက္ကရလည်း ထိုစက်ရနှင့်အတူ ထွက်သွား၍ စက်ရ၏ အာနုဘော်ကြောင့် စစ်ပွဲအထွတ်အထိပ်၌ ဒာနဝတို့အားလုံးကို အပြတ်အသား ချေမှုန်းတော်မူ၏။

Verse 39

स चापि बाष्कलिस्तेन च्छिन्नश्चक्रेण कृत्स्नशः । पपात धरणीपृष्ठे वज्राहत इवाचलः

ဘားရှ္ကလိလည်း ထိုစက်ရဖြင့် အပြတ်အသား ဖြတ်တောက်ခံရ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်မှာ မိုးကြိုးလက်နက် (ဝဇ္ဇရ) ထိခိုက်သည့် တောင်တန်းကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 40

तथान्ये बहवः शूरा दानवा बलदर्पिताः । हत्वा सुदर्शनं चक्रं भूयः प्राप्तं हरेः करम्

ထို့အပြင် အင်အားမာန်ကြီးသော ဒာနဝ သူရဲကောင်းများ အများအပြားလည်း သတ်ဖြတ်ခံရကြ၏။ ထို့နောက် စုဒর্শန စက်ရသည် ဟရိ၏ လက်သို့ ထပ်မံ ပြန်လည် ရောက်လာ၏။

Verse 41

तेऽपि शक्रादयो देवाः प्रहृष्टा गतसंशयाः । भूयो विष्णुं समेत्याथ प्रोचुर्नत्वा ततः परम्

ထို့နောက် ရှက္ကရတို့ ဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့သည် ဝမ်းမြောက်၍ သံသယကင်းစင်ကာ ဗိဿ္ဏုထံသို့ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်ကြပြီး နမတ်ပြုကာ ထို့နောက် စကားဆိုကြ၏။

Verse 42

प्रभावात्तव देवेश हताः सर्वेऽमरारयः । प्राप्तं त्रैलोक्यराज्यं च भूयो निहतकंटकम्

အို နတ်တို့၏အရှင်၊ သင်၏အာနုဘော်ကြောင့် အမရတို့၏ရန်သူအားလုံး ပျက်စီးသတ်ဖြတ်ခံရပြီး၊ လောကသုံးပါး၏အာဏာကို ပြန်လည်ရရှိကာ အတားအဆီးကင်းစင်သွား၏။

Verse 43

तस्मात्कीर्तय यत्कृत्यं तच्च श्रेयस्करं मम । सदा स्यात्पुंडरीकाक्ष तथा शत्रुभयावहम्

ထို့ကြောင့် အို ပုဏ္ဍရိကက္ခ (ကြာပန်းမျက်စိရှိသူ)၊ ငါ့အကျိုးအတွက် ပြုလုပ်သင့်သည့်အရာကို ကြေညာပါ။ ထိုအရာသည် အမြဲတမ်းတည်မြဲစေကာ ရန်သူတို့အား ကြောက်ရွံ့စေပါစေ။

Verse 44

श्रीभगवानुवाच । मयात्रैव सदा स्थेयं रूपेणानेन वासव । सर्वलोकहितार्थाय ह्रदे पुण्य जलाश्रये

ဘုရားရှင်မိန့်တော်မူသည်—“အို ဝါသဝ၊ ဤနေရာ၌ပင် ငါသည် ဤရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် အမြဲတမ်းတည်နေမည်။ လောကအားလုံး၏အကျိုးအတွက်၊ ဤကန်တော်—ပုဏ္ဏရေသန့်၏သန့်ရှင်းရာအိမ်၌ပင် ဖြစ်၏။”

Verse 45

त्वया तस्मात्समागम्य चातुर्मास्यं शचीपते । प्रयत्नेन प्रकर्तव्यमशून्यशयनं व्रतम्

ထို့ကြောင့် အို သချီပတိ (သချီ၏ခင်ပွန်း)၊ ဤနေရာသို့ လာရောက်ပြီး ကြိုးပမ်းအားထုတ်ကာ စာတုർമားသျာ အကျင့်တော်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်—အရှုနျယ-ရှယန (အိပ်ရာမလွတ်အောင်) ဝရတကို ဖြစ်၏။

Verse 46

न भवंति सहस्राक्ष येन ते परि पंथिनः । तथाभीष्टफलावाप्तिर्मत्प्रसादादसंशयम्

အို ထောင်မျက်စိရှိသူ၊ သင်၏လမ်းခရီးကို တားဆီးမည့် ရန်သူမရှိတော့။ သင်လိုချင်သော အကျိုးफलရရှိခြင်းသည် ငါ၏ကရုဏာတော်ကြောင့် မသံသယဘဲ ဖြစ်လာမည်။

Verse 47

अन्योऽपि यो नरो भक्त्या पूजयिष्यति मामिह । संप्राप्स्यति स तांल्लोकान्दुर्लभांस्त्रि दशैरपि

ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ ငါ့ကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သော မည်သူမဆို၊ သုံးဆယ်သော ဒေဝတားတို့တောင် ရခဲသော လောကများကို ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

Verse 48

तस्माद्गच्छ सहस्राक्ष कुरु राज्यं त्रिविष्टपे । भूयोऽप्यत्रैव देवेश द्रष्टव्योऽस्मि न संशयः । कार्यकाले समायाते श्वेतद्वीपे यथा तथा

ထို့ကြောင့် သဟသ္ရာက္ရှ (မျက်စိတစ်ထောင်ရှင်) အို၊ သွား၍ တ్రိဝိଷ္ဌပ (ကောင်းကင်) တွင် အုပ်စိုးလော့။ ထို့ပြင် ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ လုပ်ငန်းကာလ ရောက်လာသည့်အခါ ငါ့ကို ဤနေရာ၌ မသံသယဘဲ ထပ်မံ တွေ့မြင်ရလိမ့်မည်—ရှ்வேတဒွီပ၌ မြင်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 49

सूत उवाच । ततः प्रणम्य तं दृष्ट्वा प्रजगाम शतक्रतुः । वासुदेवोऽपि तत्रैव स्थितो लोकहिताय च

စူတက ပြောသည်—ထို့နောက် သတကရတု (အိန္ဒြ) သည် ထိုအရှင်ကို ဦးချပြီး မြင်တွေ့ကာ ထွက်ခွာသွား၏။ ဝါစုဒေဝလည်း လောကအကျိုးအတွက် ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေ၏။

Verse 50

एवं तत्र द्विजश्रेष्ठा जलशायी जनार्दनः । सर्वलोकहितार्थाय संस्थितः परमेश्वरः

ဤသို့ပင်၊ အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ ရေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော ဇနာရဒန (Janārdana) အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်သည် လောကအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 51

यस्तं पूजयते भक्त्या श्रद्धया परया युतः । चातुर्मास्ये विशेषेण स याति परमां गतिम्

မည်သူမဆို ထိုအရှင်ကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သဒ္ဓါနှင့် ပြည့်စုံသူသည်—အထူးသဖြင့် စာတုർമಾಸျ (Cāturmāsya) ကာလတွင်—အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 52

तथा देवगणैः सर्वैर्द्वारका तत्र सा कृता । संपूज्य तु नरा यांति चातुर्मास्ये त्रिविष्टपम्

ထိုနည်းတူပင် နတ်အစုအဝေးအားလုံးက ထိုနေရာကို «ဒွာရကာ» ဟူ၍ တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် လူတို့သည် ချာတုർമាសျာ ကာလတွင် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 53

शेषकालेऽपि चित्तस्थान्कामान्मर्त्यः समाप्नुयात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूज्या सा द्वारका नरैः । सर्वेष्वपि हि कालेषु चातुमास्ये विशेषतः

အခြားကာလများတွင်ပင် လူသေမျိုးသည် စိတ်ထဲ၌ထားသော ဆန္ဒများကို ရရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လူတို့သည် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ထို «ဒွာရကာ» ကို ပူဇော်သင့်သည်—အချိန်အားလုံးတွင်ပင်၊ အထူးသဖြင့် ချာတုർമាសျာ ကာလ၌ ဖြစ်သည်။

Verse 54

एतद्वः सर्वमाख्यातं सर्वपातकनाशनम् । आख्यानं देवदेवस्य सुपुण्यं जलशायिनः

ဤအရာအားလုံးကို သင်တို့အား ငါ ပြောကြားပြီးပြီ—အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နတ်တို့၏နတ်တော်၊ ရေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော သာသနာတော်ရှင်၏ အလွန်ပုဏ္ဏားမြတ်သော သာသနာပုံပြင် ဖြစ်၏။