Adhyaya 33

Verse 1

। सूत उवाच । अगस्त्यस्याश्रमोऽन्योस्ति तथा तत्र द्विजोत्तमाः । यत्र तिष्ठति विश्वात्मा स्वयं देवो महेश्वरः

စူတာက ဆို၏—အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ အဂஸ္တျ၏ အာရှရမ်တစ်ခု အခြားတစ်ခုလည်း ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ စကြဝဠာအတ္တမ (Viśvātman) ဖြစ်သော မဟေရှ္ဝရ သခင်တော်သည် ကိုယ်တိုင် တည်ရှိနေ၏။

Verse 2

शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां चैत्रमासे दिवाकरः । स्वयमभ्येत्य देवेशं पूजयत्येव शंकरम्

ချိုက်တြလတွင် လင်းပက်ခ၏ ဆယ့်လေးရက်နေ့၌ နေမင်းသည် ကိုယ်တိုင် လာရောက်၍ ဒေဝေရှ ဖြစ်သော ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကိုပင် ပူဇော်၏။

Verse 3

तस्मादन्योऽपि यस्तस्यां भक्त्या चागत्य शंकरम् । तमेव पूजयेद्भक्त्या स याति देवमन्दिरम्

ထို့ကြောင့် ထိုနေရာသို့ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် လာရောက်၍ ထိုရှင်ကရာ (Śaṅkara) ကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သူသည် နတ်ဘုံသို့ ရောက်၏။

Verse 4

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । पितरस्तस्य तृप्यंते पितृमेधे कृते यथा

ထိုနေရာ၌ သဒ္ဓါနှင့် ပြည့်စုံကာ စနစ်တကျ Śrāddha ကို ပြုလုပ်သူ၏ ပိတရ်များသည် Pitṛmedha ပူဇော်ပွဲ ပြုလုပ်သကဲ့သို့ စိတ်ကျေနပ်ကြ၏။

Verse 5

ऋषय ऊचुः । अगस्त्यस्याश्रमं प्राप्य कस्माद्देवो दिवाकरः । प्रदक्षिणां प्रकुरुते वदैतन्मे सुविस्तरम्

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်— “အဂஸ္တျ (Agastya) ၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ နတ်သမိုင်းတော် နေမင်း ဒိဝါကရ (Divākara) သည် အဘယ်ကြောင့် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်လည်သနည်း။ အပြည့်အစုံ ရှင်းပြပါ။”

Verse 6

सूत उवाच । कथयामि कथामेतां शृणुत द्विज सत्तमाः । अस्ति विंध्य इति ख्यातः पर्वतः पृथिवीतले

စူတက ပြောသည်— “ဤကഥာကို ငါ ပြောပြမည်၊ နားထောင်ကြလော့၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝိန္ဓျ (Vindhya) ဟု ကျော်ကြားသော တောင်တစ်လုံး ရှိ၏။”

Verse 7

यस्य वृक्षाग्रशाखायां संलग्नास्तरणेः कराः । पुष्पपूगा इवाधःस्थैर्लक्ष्यंते मुग्धसि द्धकैः

ထိုတောင်ပေါ်၌ နေ၏ ရောင်ခြည်များသည် သစ်ပင်အမြင့်ဆုံး မျက်ခွံခက်များပေါ်တွင် ကပ်လျက်နေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ အောက်တွင် နေထိုင်သော ရိုးသားသန့်ရှင်းသည့် siddha များအတွက်မူ ပန်းအစုများ ချိတ်ဆွဲကျနေသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။

Verse 8

अनभिज्ञास्तमिस्रस्य यस्य सानुनिवासिनः । रत्नप्रभाप्रणुन्नस्य कृष्णपक्षनिशास्वपि

ထိုတောင်စောင်းပေါ်နေထိုင်သူတို့သည် မှောင်မိုက်ကို မသိကြ၊ ရတနာတို့၏ အလင်းရောင်က မှောင်ကို နှင်ထုတ်သဖြင့် အမဲလကာလ၏ ညများတွင်ပင် ထင်ရှားလင်းလက်နေ၏။

Verse 9

यस्य सानुषु मुंचंतो भांति पुष्पाणि पादपाः । वायुवेगवशान्नूनं नीरौघ नीरदा इव

ထိုတောင်စောင်းပေါ်၌ သစ်ပင်တို့သည် ပန်းများကို ချွတ်ချ၍ တောက်ပမြင်ရပြီး၊ လေတန်ခိုးကြောင့် မိုးတိမ်များက ရေစီးများကို လောင်းချသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 10

यस्मिन्नानामृगा भांति धावमाना इतस्ततः । कलत्रपुत्रपुष्ट्यर्थं लोभार्थं मानवा इव

ထိုနေရာ၌ သမင်နှင့် အခြားတိရစ္ဆာန်မျိုးစုံတို့ကို ဒီဘက်ဟိုဘက် ပြေးလွှားနေသည်ကို မြင်ရပြီး၊ လောဘကြောင့် မယားနှင့် သားသမီးကို ထောက်ပံ့ရန် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားသည့် လူတို့ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 11

निर्यासच्छद्मना बाष्पं वासिताशेषदिङ्मुखम् । मुञ्चंति तरवो यत्र दन्तिदन्तक्षतत्वचः

ထိုနေရာ၌ ဆင်၏ အစွယ်ကြောင့် အခွံအသား ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသော သစ်ပင်တို့သည် ရေစေးအဖြစ် ‘မျက်ရည်’ ကို လွှတ်ထုတ်ကာ အရပ်ရှစ်မျက်နှာလုံးကို မွှေးကြိုင်စေ၏။

Verse 12

चीरिकाविरुतैर्दीर्घै रुदंत इव चापरे । हस्तिहस्तहता वृक्षा मन्यन्ते यस्य सानुषु

ထို့ပြင် အချို့သည် စီရိကာငှက်တို့၏ ရှည်လျားသော အော်သံကို ကြားလျှင်၊ ဆင်၏ လက်တံ(နှာမောင်း)ကြောင့် ထိုးနှက်ခံရသော တောင်စောင်းပေါ်ရှိ သစ်ပင်တို့သည် မျက်ရည်ကျသကဲ့သို့ ငိုကြွေးနေသည်ဟု ထင်မြင်ကြ၏။

Verse 13

इतश्चेतश्च गच्छद्भिर्निर्झरांभोभिरावृतः । शुशुभे सितवस्त्राढ्यैः पुमानिव विभूषितः

ဒီဘက်ဟိုဘက် စီးဆင်းသည့် ရေတံခွန်ရေများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် တောင်တန်းသည် တောက်ပလင်းလက်ကာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံများစွာဖြင့် အလှဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထင်ရှားလှသည်။

Verse 14

यस्य स्पर्द्धा समुत्पन्ना पूर्वं सह सुमेरुणा । ततः प्राह सहस्रांशुं गत्वा स क्रोधमूर्च्छितः

ဗိန္ဓျတောင်အတွက် အရင်ဆုံး စုမေရုတောင်နှင့် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့နောက် ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ရှိသော နေမင်းထံ သွားကာ ဒေါသလွှမ်းမိုး၍ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 15

कस्माद्भास्कर मेरोस्त्वं प्रकरोषि प्रदक्षिणाम् । कुलपर्वतसंज्ञेऽपि न करोषि कथं मयि

ဗိန္ဓျက ပြောသည်—“အို ဘာස්ကရ (နေမင်း)၊ မေရုတောင်ကို ဘာကြောင့် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်သနည်း။ ငါလည်း ‘ကူလပရဝတ’ ဟု ခေါ်ဆိုခံရသော်လည်း ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် မလှည့်ပတ်သနည်း။”

Verse 16

भास्कर उवाच । न वयं श्रद्धया तस्य गिरेः कुर्मः प्रदक्षिणाम् । एष मे विहितः पन्था येनेदं विहितं जगत्

ဘာස්ကရက ဆိုသည်—“ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုတောင်ကို ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်လေးစားမှုကြောင့် ပရဒက္ခိဏာ မလုပ်ကြပါ။ ဤသည်မှာ ငါ့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းဖြစ်ပြီး၊ ဤလမ်းကြောင်းကြောင့်ပင် ဤလောကကို စနစ်တကျ စီမံထားခြင်း ဖြစ်သည်။”

Verse 17

तस्य तुंगानि शृंगाणि व्याप्य खं संश्रितानि च । तेन संजायते तस्य बलादेव प्रद क्षिणा

“ထိုတောင်၏ မြင့်မားသော ထိပ်များသည် ကောင်းကင်ကို လွှမ်းမိုးကာ ထိုးတက်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုတောင်၏ အင်အားကြီးမားမှုကြောင့်ပင် လှည့်ပတ်သွားလာရသော လမ်းကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။”

Verse 18

एतच्छ्रुत्वा विशेषेण संक्रुद्धो विंध्यपर्वतः । प्रोवाच पश्य भानो त्वं तर्हि तुंगत्वमद्य मे । रुरोधाथ नभोमार्गं येन गच्छति भास्करः

ဤစကားကိုကြားသော် ဝိန္ဓျတောင်သည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ «ကြည့်လော့၊ အို ဘာနု! ယနေ့ ငါ၏အမြင့်ကို သင်မြင်ရမည်» ဟုဆို၏။ ထို့နောက် ဘာස්ကရ (နေမင်း) သွားလာရာ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းကို တားဆီးပိတ်ဆို့လေ၏။

Verse 19

अथ रुद्धं समालोक्य मार्गं वासरनायकः । चिन्तयामास चित्ते स्वे सांप्रतं किं करोम्यहम्

လမ်းကြောင်းပိတ်ဆို့ထားသည်ကို မြင်သော် နေ့၏အရှင် နေမင်းသည် မိမိစိတ်ထဲတွင် «ယခု ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း» ဟု စဉ်းစားလေ၏။

Verse 20

करोमि यद्यहं चास्य पर्वतस्य प्रदक्षिणाम् । तद्भविष्यति कालस्य चलनं भुवनत्रये

«ငါက ဤတောင်ကို ပရဒက္ခိဏာ (ဝန်းလှည့်ပူဇော်) လုပ်မည်ဆိုလျှင် သုံးလောကလုံးတွင် အချိန်၏လှုပ်ရှားမှုသည် လမ်းလွဲသွားလိမ့်မည်» ဟုဆို၏။

Verse 21

मासर्तुभुवनानां च तथा भावी विपर्ययः । अग्निष्टोमादिकाः सर्वाः क्रिया यास्यंति संक्षयम् । नष्टयज्ञोत्सवे लोके देवानां स्यान्महाव्यथा

«လများ၊ ရာသီများနှင့် လောကများသည် ရောယှက်လွဲချော်မည်။ အဂ္နိဋ္ဌိုးမ စသည့် ကရိယာပူဇာ အားလုံးသည် ကျဆင်းပျောက်ကွယ်မည်။ လောက၌ ယဇ္ဉပွဲတော်များ ပျောက်ကွယ်သော် ဒေဝတားတို့သည် အလွန်ကြီးမားသော ဝေဒနာကို ခံရမည်» ဟုဆို၏။

Verse 22

एवं संचिन्त्य चित्तेन बहुधा तीक्ष्णदीधितिः । जगाम मनसा भीतः सोऽगस्त्यं मुनिपुंगवम्

ဤသို့ စိတ်ဖြင့် နည်းမျိုးစုံ စဉ်းစားပြီးနောက် တောက်ပသောရောင်ခြည်ရှိသည့် နေမင်းသည် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ကာ မဟာမုနိတို့အထွဋ်အမြတ် အဂတ်စျ မုနိထံသို့ စိတ်ဖြင့် လှည့်သွားလေ၏။

Verse 23

नान्योस्ति वारणे शक्तो विंधस्यास्य हि तं विना । अगस्त्यं ब्राह्मणश्रेष्ठं मित्रावरुणसंभवम्

ဤဝိန္ဓျတောင်ကို တားဆီးနိုင်သူသည် သူတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်၏—မိတ္တနှင့် ဝရုဏမှ မွေးဖွားသော ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ် အဂஸ္တျ မဟာမုနိ။

Verse 24

ततो द्विजमयं रूपं स कृत्वा तीक्ष्णदीधितिः । चमत्कारपुरक्षेत्रे तस्याश्रमपदं ययौ

ထို့နောက် ရောင်ခြည်ထက်မြက်သော နေမင်းသည် ဗြာဟ္မဏပုံသဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ ချာမတ်ကာရပုရ သန့်ရှင်းဒေသရှိ အဂஸ္တျ၏ အာရှရမ်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 25

ततस्तु वैश्वदेवांते वेदोच्चारपरायणः । प्रोवाच सोऽतिथिः प्राप्तस्तवाहं मुनिसत्तम

ထို့နောက် ဝိုင်ရှ္ဝဒေဝ ပူဇာအဆုံးတွင် ဝေဒသဒ္ဒါန်ကို အလေးထားသော ဧည့်သည်က “မုနိအထက်မြတ်ရေ၊ သင်၏ ဧည့်သည်အဖြစ် ကျွန်ုပ် ရောက်လာပါပြီ” ဟု ပြော하였다။

Verse 26

ततोऽगस्त्यः कृतानन्दः स्वागतं ते महामुने । मनोरथ इवाध्यातो योऽग्निकार्यांत आगतः

ထို့နောက် အဂஸ္တျသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်၍ “မဟာမုနိရေ၊ သင့်ကို ကြိုဆိုပါ၏။ မီးပူဇာအဆုံးတွင် သင်ရောက်လာခြင်းသည် အလိုဆန္ဒတစ်ခု ရုတ်တရက် ပြည့်စုံလာသကဲ့သို့ပင်” ဟု ဆို하였다။

Verse 27

तत्त्वं ब्रूहि मुनिश्रेष्ठ यद्ददामि तवेप्सितम् । अदेयं नास्ति मे किञ्चित्कालेऽस्मिन्प्रार्थितस्य च

“မုနိအထက်မြတ်ရေ၊ သင်၏ အမှန်တကယ်သော ဆန္ဒကို ပြောပါ။ သင်လိုချင်သမျှကို ကျွန်ုပ် ပေးအပ်မည်။ ယခုအချိန်၌ တောင်းဆိုသူအတွက် ကျွန်ုပ် မပေးမနေရန် အရာတစ်စုံတစ်ခုမျှ မရှိပါ” ဟု ဆို하였다။

Verse 28

भास्कर उवाच । अहं भास्कर आयातो विप्ररूपेण सन्मुने । सर्वकार्यक्षमं मत्वा त्वामेकं भुवनत्रये

ဘ္ဟာစ్కရက ပြောသည်။ «ငါသည် ဘ္ဟာစ్కရ (နေမင်း) ဖြစ်၏။ အို သန့်ရှင်းသော မုနိ၊ ဗြာဟ္မဏ ရုပ်ဖြင့် ငါလာရောက်၏။ လောကသုံးပါးအတွင်း အလုပ်အကိုင် အားလုံးကို ပြီးမြောက်စေနိုင်သူဟု သင်တစ်ဦးတည်းကို ငါသိမြင်၏»။

Verse 29

त्वया पूर्वं सुरार्थाय प्रपीतः पयसांनिधिः । वातापिश्च तथा दैत्यो भक्षितो द्विजकण्टकः

«ယခင်က နတ်တို့အကျိုးအတွက် သင်သည် သမုဒ္ဒရာကိုပင် သောက်သုံးခဲ့၏။ ထို့အတူ ဗြာဟ္မဏတို့ကို နှိပ်စက်သော ဒေဝ္ယတ Vātāpi ကိုလည်း သင်စားသုံးခဲ့၏»။

Verse 30

तस्माद्गतिर्भवास्माकं सांप्रतं मुनिसत्तम । देवानामिह वर्णानां त्वमेव शरणं यतः

«ထို့ကြောင့် အို မုနိအမြတ်ဆုံး၊ ယခုအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ အားကိုးရာ ဖြစ်ပါစေ။ ဤနေရာ၌ နတ်တို့နှင့် လူမှုအတန်းအစားတို့အတွက် သင်တစ်ဦးတည်းသာ အမီအခိုကင်းသော ခိုလှုံရာ ဖြစ်၏»။

Verse 31

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा स मुनिर्विप्रा विशेषेण प्रहर्षितः । अर्घ्यं दत्त्वा दिनेशाय ततः प्रोवाच सादरम्

စူတက ပြောသည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် မုနိသည်—အို ဗြာဟ္မဏတို့—အထူးသဖြင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်၏။ နေမင်း ဒိနေရှာအား အရ္ဃျကို ပူဇော်ပြီးနောက် လေးစားစွာ ပြောလေ၏။

Verse 32

धन्योऽस्म्यनुगृहीतोस्मि यन्मे त्वं गृहमागतः । तस्माद्ब्रूहि करिष्यामि तव वाक्यमखंडितम्

«ကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းသူ ဖြစ်၏၊ အလွန်အမင်း အနုဂ္ဂဟ် ခံရသူ ဖြစ်၏၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်အိမ်သို့ လာရောက်သောကြောင့်။ ထို့ကြောင့် မိန့်ကြားပါ; သင်၏စကားကို မပျက်မကွက် ဆောင်ရွက်မည်»။

Verse 33

भास्कर उवाच । एष विंध्याचलोऽस्माकं मार्गमावृत्य संस्थितः । स्पर्द्धया गिरिमुख्यस्य सुमेरोर्मुनिसतम

ဘ္ဟာစ్కရက ပြောသည်။ «ဤ ဝိန္ဓျတောင်သည် ငါတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ ရပ်တည်နေသည်။ တောင်တို့၏ အထွဋ်အမြတ် စုမေရုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုသော စိတ်ကြောင့်ပင်—အို မုနိမြတ်ရှင်!»

Verse 34

सामाद्यैर्विविधोपायैस्तस्मादेनं निवारय । कालात्ययो यथा न स्याद्गतेर्भंगस्तथा कुरु

«ထို့ကြောင့် သဘောတူညီစေခြင်းမှ စ၍ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် သူ့ကို တားဆီးပါ။ အချိန်မနှောင့်နှေးစေဘဲ၊ ငါတို့၏ ခရီးလမ်း မပျက်စီးအောင် ဆောင်ရွက်ပါ»

Verse 35

अगस्त्य उवाच । अहं ते वारयिष्यामि वर्धमानं कुलाचलम् । स्वस्थानं गच्छ तस्मात्त्वं सुखीभव दिवाकर

အဂஸ္တျက ပြောသည်။ «ကြီးထွားလာနေသော အဘိုးအဘွားတောင်ကို ငါ တားဆီးမည်။ ထို့ကြောင့် ဒိဝါကရ (နေမင်း) ရေ၊ မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်သွား၍ စိတ်အေးချမ်းပါစေ»

Verse 36

ततः स प्रेषितस्ते न भास्करस्तीक्ष्णदीधितिः । स्वं स्थानं प्रययौ हृष्टस्तमामंत्र्य मुनीश्वरम्

ထို့နောက် သင်က စေလွှတ်လိုက်သဖြင့် တောက်ပသော ရောင်ခြည်ထက်မြက်သည့် ဘ္ဟာစ్కရသည် မုနိအရှင်ကို လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်ကာ ဝမ်းမြောက်စွာ မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားလေ၏

Verse 37

अगस्त्योऽपि द्रुतं गत्वा विंध्यं प्रोवाच सादरम् । न्यूनतां व्रज मद्वाक्याच्छीघ्रं पर्वतसत्तम

အဂஸ္တျလည်း အလျင်အမြန် သွားရောက်ကာ ဝိန္ဓျကို လေးစားစွာ ပြောလေသည်။ «ငါ့စကားအတိုင်း ချက်ချင်း နိမ့်ချပါလော့၊ တောင်တို့၏ အမြတ်ဆုံးရေ»

Verse 38

दाक्षिणात्येषु तीर्थेषु स्नाने जाताद्य मे मतिः । तवायत्ता गिरे सैव तत्कुरुष्व यथोचितम्

ယနေ့ ငါ၏ဆုံးဖြတ်ချက်သည် တောင်ဘက်ရှိ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ၌ ရေချိုးရန် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုအစီအစဉ်သည် သင်ပေါ် မူတည်၏၊ အို တောင်ရေ; ထို့ကြောင့် သင့်လျော်သကဲ့သို့ ပြုလုပ်ပါ။

Verse 39

स तस्य वचनं श्रुत्वा विंध्यः पर्वतसत्तमः । अभजन्निम्नतां सद्यो विनयेन समन्वितः

သူ၏စကားကို ကြားသော် ဝိန္ဓျာဟူသော တောင်တန်းအမြတ်ဆုံးသည် ချက်ချင်းပင် နိမ့်ကျသည့်အနေအထားကို ယူကာ နှိမ့်ချမှုဖြင့် ပြည့်စုံလေ၏။

Verse 40

अगस्त्योऽपि समासाद्य तस्यांतं दक्षिणं द्विजाः । त्वयैवं संस्थितेनाथ स्थातव्यमित्युवाच तम्

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ အဂஸ္တျာလည်း ထိုတောင်၏ တောင်ဘက်အဆုံးသို့ ရောက်လာပြီး၊ “သင်ဤသို့ တည်နေသဖြင့်ပင် ဤသို့ပဲ တည်နေရမည်” ဟု သူ့အား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 42

स तथेति प्रतिज्ञाय शापाद्भीतो नगोत्तमः । न जगाम पुनर्वृद्धिं तस्यागमनवांछया

ထိုတောင်အမြတ်ဆုံးသည် “အဲဒီအတိုင်းပါ” ဟု ကတိပြုကာ၊ ကျိန်စာကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အဂஸ္တျာ ပြန်လာမည်ကို မျှော်လင့်တောင့်တလျက် ထပ်မံ မကြီးထွားတော့ချေ။

Verse 43

सोऽपि तेनैवमार्गेण निवृत्तिं न करोति च । यावदद्यापि विप्रेंद्रा दक्षिणां दिशमाश्रित तः

သူလည်း ထိုလမ်းကြောင်းတည်းဟူသော လမ်းဖြင့် ပြန်မလှည့်သေးချေ။ ယနေ့တိုင်အောင်ပင်၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ သူသည် တောင်ဘက်ဦးတည်ရာ၌ နေထိုင်တည်ရှိလျက်ရှိ၏။

Verse 44

अथ तत्रैव चानीय लोपामुद्रां मुनीश्वरः । समाहूय सहस्रांशुं ततः प्रोवाच सादरम्

ထို့နောက် ထိုနေရာတင်ပင် မုနိအရှင်ကြီးသည် လောပာမုဒြာကို ခေါ်လာ၍၊ ထောင်ရောင်ခြည်ရှိသော သဟသ္ရာံရှု (နေမင်း) ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက် လေးစားစွာဖြင့် မိန့်ကြား하였다။

Verse 45

तव वाक्यान्मया त्यक्तः स्वाश्रमस्तीक्ष्णदी धिते । तवार्थे च न गंतव्यं भूयस्तत्र कथंचन

«သင်၏စကားကြောင့်၊ အို ရောင်ခြည်ထက်မြက်သောအရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်ပိုင်အာရှရမ်ကို စွန့်ခဲ့ရသည်။ သင်၏အကျိုးအတွက်လည်း ထိုနေရာသို့ နောက်တဖန် မည်သို့မျှ မသွားရတော့» ဟု။

Verse 46

तस्मान्मद्वचनाद्भानो चतुर्दश्यां मधौ सिते । यन्मया स्थापितं तत्र लिंगं पूज्यं हि तत्त्व या

«ထို့ကြောင့်၊ အို ဘာနု (နေမင်း)၊ ကျွန်ုပ်၏မိန့်ခွန်းအတိုင်း မဓု (ချိုင်တြ) လ၏ သုက္လပက္ခ စတုတ္ထဒశီနေ့တွင်၊ ထိုနေရာ၌ ကျွန်ုပ်တည်ထောင်ထားသော လင်္ဂကို တရားသဘောမှန်ကန်သော သိမြင်မှုဖြင့် အမှန်တကယ် ပူဇော်ရမည်» ဟု။

Verse 47

भास्कर उवाच । एवं मुने करिष्यामि तव वाक्यादसंशयम् । पूजयिष्यामि तल्लिंगं वर्षांते स्वयमेव हि

ဘာස්ကရ (နေမင်း) မိန့်တော်မူသည်— «အို မုနိ၊ သင်၏စကားအတိုင်း သံသယမရှိဘဲ ကျွန်ုပ်ပြုမည်။ တစ်နှစ်ကုန်ချိန်တွင် ထိုလင်္ဂကို ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် ပူဇော်မည်» ဟု။

Verse 48

योऽन्यो हि तद्दिने लिंगं पूजयिष्यति मानवः । मम लोकं समासाद्य स भविष्यति मुक्तिभाक्

«ထိုနေ့တနေ့တင်ပင် ထိုလင်္ဂကို ပူဇော်သော အခြားမည်သူမဆို၊ ကျွန်ုပ်၏လောကသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိသူ ဖြစ်လိမ့်မည်» ဟု။

Verse 49

सूत उवाच । एतस्मात्कारणात्तत्र भगवांस्तीक्ष्णदीधितिः । चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां सांनिध्यं कुरुते सदा

သုတက ပြော၏ — ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ရောင်ခြည်တောက်ပပြင်းထန်သော ဘုရားသခင်နေမင်းသည် ချိုင်တရလ၏ သုက္လပက္ခ စတုဒသီနေ့၌ ထိုနေရာတွင် အမြဲတမ်း သာသနာတော်ရှိနေတော်မူ၏။

Verse 50

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोस्मि द्विजोत्तमाः । भूयो वदत वै कश्चित्संदेहश्चे द्धृदि स्थितः

«အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ မေးမြန်းထားသမျှကို ငါ အကုန်အစင် ပြောပြပြီးပြီ။ နှလုံးထဲတွင် သံသယတစ်စုံတစ်ရာ ကျန်နေသေးလျှင် ထပ်မံ မေးမြန်းကြလော့»။