Adhyaya 257

Verse 1

पार्वत्युवाच । द्वादशाक्षरमाहात्म्यं मम विस्तरतो वद । यथावर्णं यत्फलं च यथा च क्रियते मया

ပါဝတီမိဖုရားက မိန့်တော်မူသည်။ «ဒွါဒသအက္ခရာ မန္တရ၏ မဟာတန်ခိုးကို အပြည့်အစုံ ရှင်းပြပါ။ အက္ခရာအလိုက် မှန်ကန်သောပုံစံ၊ ရရှိမည့်အကျိုး၊ ထို့ကို ကျွန်မ မည်သို့ ကျင့်သုံးရမည်ကိုလည်း ပြောပြပါ»။

Verse 2

श्रीमहादेव उवाच । द्विजातीनां सहोंकारसहितो द्वादशाक्षरः । स्त्रीशूद्राणां नमस्कारपूर्वकः समुदाहृतः

သီရိ မဟာဒေဝ မိန့်တော်မူသည်။ «ဒွိဇာတိတို့အတွက် ဒွါဒသအက္ခရာ မန္တရကို ‘အုံ’ (Oṃ) နှင့်အတူ သင်ကြားသည်။ မိန်းမနှင့် ရှူဒြာတို့အတွက်မူ ‘နမော’ ဟူသော ဂါရဝပြုခြင်းကို ရှေ့တင်၍ ဆိုကြသည်»။

Verse 3

प्रकृतीनां रामनाम संमतो वा षडक्षरः । सोऽपि प्रणवहीनः स्यात्पुराणस्मृतिनिर्णयः

လူထုအများအတွက် ‘ရာမနာမ’ ဟု အတည်ပြုထားသော ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို လက်ခံကြသည်။ ထိုမန္တရသည်လည်း ပရဏဝ (Oṃ) မပါဘဲ ဖြစ်ရမည်ဟု ပုရာဏနှင့် စမృతိတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။

Verse 4

क्रमोऽयं सर्ववर्णानां प्रकृतीनां सदैव हि । क्रमेण रहितो यस्तु करोति मनुजो जपम् । तस्य प्रकुप्यति विभुर्नरकादिप्रदायकः

ဤသည်မှာ အမျိုးအစားအားလုံးနှင့် လူထုအများအတွက် အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားသော အစဉ်အလာဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအစဉ်အလာမရှိဘဲ မန္တရကို ဂျပ (japa) ပြုသူကို မဟာဘုရားက ဒေါသထွက်၍ နရကနှင့် အခြားဒုက္ခအကျိုးဆက်များကို ပေးတတ်သည်။

Verse 5

पार्वत्युवाच । मया त्रिमात्रया स्वामिन्सेव्यते जगदीश्वरः । रूपमस्य कथं जाने वचसामप्यगोचरम्

ပါဝတီမိဖုရားက မိန့်တော်မူသည်။ «အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်မသည် သုံးမात्रာ (trimātrā) ဖြင့် လောက၏ အရှင်ကို ပူဇော်ဆည်းကပ်နေပါသည်။ စကားလုံးတို့၏ လက်လှမ်းမမီသော ထိုဘုရား၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကျွန်မ မည်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း»။

Verse 6

ईश्वर उवाच प्रणवस्याधिकारो न तवास्ति वरवर्णिनि । नमो भगवते वासुदेवायेति जपः सदा

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်– «အလှတရားရှိသော မိန်းကလေးရေ၊ သင်၌ ပ္ရဏဝ (အိုမ်) ကို အသုံးပြုခွင့် မရှိ။ ထို့ကြောင့် အမြဲတမ်း ဂျပ်ပ (japa) သည် ‘နမော ဘဂဝတေ ဝာစုဒေဝာယ’ ဟူ၍ ဖြစ်၏»။

Verse 7

पार्वत्युवाच । यदि सप्रणवं दद्याद्द्वादशाक्षरचिंतनम । प्रणवे नाधिकारो मे कथं भवति धूर्जटे

ပါရဝတီက မိန့်သည်– «ဒွာဒသအက္ခရာ မန္တရကို ပ္ရဏဝ (အိုမ်) နဲ့အတူ ပေးရမယ်ဆိုရင်၊ ပ္ရဏဝ အပေါ် ကျွန်မမှာ အခွင့်မရှိသဖြင့် ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကျွန်မအတွက် ဖြစ်နိုင်မလဲ၊ အို ဓူရ္ဇဋိ?»

Verse 8

ईश्वर उवाच । प्रणवः सर्वदेवानामादिरेष प्रकीर्तितः । ब्रह्मा विष्णुः शिवश्चैव वसंति दयितायुताः

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်– «ပ္ရဏဝ (အိုမ်) သည် နတ်အားလုံး၏ မူလအရင်းအမြစ်ဟု ကြေညာထား၏။ ထိုအတွင်း၌ ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ရှိဝ တို့လည်း မိမိတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ မဟာဒေဝီများနှင့်အတူ တည်ရှိကြ၏»။

Verse 9

तत्र सर्वाणि भूतानि सर्व तीर्थानि भागशः । तिष्ठंति सर्वतीर्थानि कैवल्यं ब्रह्म एव यः

«ထိုအတွင်း၌ သတ္တဝါအားလုံးနှင့် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဖြတ်ကူးရာ) အားလုံးသည် မိမိမိမိ အပိုင်းအခြားအလိုက် တည်ရှိကြ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် တီရ္ထအားလုံး တည်ရှိပြီး၊ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ထိုသည် ဘြဟ္မန်ကိုယ်တိုင်၊ ကైవလျ (လွတ်မြောက်ခြင်း) အခြေအနေဖြစ်၏»။

Verse 10

तस्य योग्या तदा देवि भविष्यसि यदा तपः । चातुर्मास्ये हरिप्रीत्यै करिष्यसि शुभानने

«အို ဒေဝီ၊ မျက်နှာလှပသောသူရေ၊ သင်သည် ထိုအမြင့်ဆုံးအရာအတွက် သင့်တော်လာမည်မှာ တပ (austerity) ကို ဆောင်ရွက်သောအခါပင် ဖြစ်၏။ စာတုర్మာသျ (Cāturmāsya) ကာလ၌ ဟရိ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် သင်သည် ထိုတပကို ပြုလုပ်ရမည်»။

Verse 11

तपसा प्राप्यते कामस्तपसा च महत्फलम् । तपसा जायते सर्वं तत्तपः सुलभं नरैः

တပဿ (အကျင့်တရားအတင်းအကျပ်) ဖြင့် ဆန္ဒများ ပြည့်စုံရ၏; တပဿဖြင့် ကြီးမားသော အကျိုးဖလ ပေါ်ထွန်း၏။ အရာအားလုံးသည် တပဿမှ ပေါက်ဖွားသော်လည်း ထိုတပဿကို လူတို့အတွက် လွယ်ကူစွာ မကျင့်နိုင်။

Verse 12

यशः सौभाग्यमतुलं क्षमासत्यादयो गुणाः । सुलभं तपसा नित्यं तपश्चर्त्तुं न शक्यते

ဂုဏ်သတင်း၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ကံကောင်းခြင်းနှင့် သည်းခံမှု၊ သစ္စာတရား စသည့် ဂုဏ်ရည်များကို တပဿဖြင့် အမြဲရနိုင်၏။ သို့သော် တပဿကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းကျင့်သုံးခြင်းသည် လွယ်ကူသောအရာ မဟုတ်။

Verse 13

यदा हि तपसो वृद्धिस्तदा भक्तिर्हरौ भवेत् । तदा हि तपसो हानिर्यदा भक्तिं विना कृतम्

တပဿ တိုးပွားလာသည့်အခါ ဟရီ (Hari) အပေါ် ဘက္တိ (devotion) ပေါ်ထွန်းသင့်၏။ သို့သော် ဘက္တိမပါဘဲ ပြုလုပ်သော တပဿသည် လျော့နည်း၍ အားနည်းသွား၏။

Verse 14

तावत्तपांसि गर्जंति देहेऽस्मिन्सततं नृणाम् । यदा विष्णुं स्मरेन्नित्यं जिह्वाग्रं पावनं भवेत्

လူတို့၏ ဤကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း တပဿများသည် အမြဲတမ်း “ဟိန်းဟောက်” နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သို့သော် ဗိဿဏု (Viṣṇu) ကို နေ့စဉ်အမြဲ သတိရလျှင် လျှာထိပ်သည်ပင် သန့်စင်ကာ ပူဇော်ဝတ်ပြုရန် သင့်တော်လာ၏။

Verse 15

यथा प्रदीपे ज्वलिते प्रणश्यति महत्तमः । तथा हरेः कथायां च याति पापमनेकधा

မီးအိမ် ထွန်းလင်းလာသည့်အခါ အမှောင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သကဲ့သို့၊ ဟရီ၏ ကထာ (သီလဝတ္ထု/ပုံပြင်တရား) ထဲတွင်လည်း အပြစ်သည် အမျိုးမျိုးသောပုံစံဖြင့် ကင်းစင်သွား၏။

Verse 16

तस्मात्पार्वति यत्नेन हरौ सुप्ते तपः कुरु । चातुर्मास्येऽथ संप्राप्ते प्रणवेन समन्वितम्

ထို့ကြောင့် ပာရဝတီရေ၊ ဟရီဘုရား “အိပ်နေသော” သန့်ရှင်းကာလအတွင်း အားထုတ်၍ တပဿ (အကျင့်တရား) ကို ကျင့်ပါ။ စာတုർമាសျာ ရောက်လာသော် ပရဏဝ “အိုမ်” နှင့် ပေါင်းစည်းကာ ဆောင်ရွက်ပါ။

Verse 17

विशुद्धहृदया भूत्वा मन्त्रराजमिमं जप स एव भगवांस्तुष्टो द्वादशाक्षरसंयुतम्

နှလုံးသားသန့်ရှင်းစေပြီး ဤမန္တရား၏ဘုရင်ကို ဂျပ်ပါ။ ထိုဘုရားသခင်သည် ပျော်ရွှင်တော်မူလျှင် အက္ခရာတစ်ဆယ်နှစ်လုံးပါသော မန္တရားအားဖြင့် အောင်မြင်မှုကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 18

प्रदास्यति परं ज्ञानं ब्रह्मरूपमखण्डितम् । ब्रह्मकल्पांतकोटीषु जप त्वं द्वादशाक्षरम्

၎င်းသည် အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ပညာကို ပေးတော်မူမည်—မခွဲမပြတ်၊ ဗြဟ္မ၏သဘောတရားတည်းဟူသော ဉာဏ်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာကာလအယုဂ်များနှင့် ၎င်းတို့၏ အဆုံးသတ်များကို ကုဋေကုဋေကျော်လွန်သော်လည်း သင်သည် အက္ခရာတစ်ဆယ်နှစ်လုံး မန္တရားကို ဂျပ်ပါ။

Verse 19

मन्त्रराजं सप्रणवं ध्यायेत्सोऽपि न पश्यति । इत्युक्ता सा तपोनिष्ठा तपश्चरितुमागता

ပရဏဝ “အိုမ်” နှင့်အတူ မန္တရား၏ဘုရင်ကို သမาธိဖြင့် စဉ်းစားသော်လည်း ထိုတစ်ခုတည်းဖြင့် ပန်းတိုင်ကို မမြင်နိုင်။ ထို့သို့ မိန့်ကြားခံရပြီးနောက် တပဿ၌ တည်ကြည်သော သူမသည် တပဿကျင့်ရန် ထွက်ခွာလာ၏။

Verse 20

हिमाचलस्य शिखरे चातुर्मास्ये समागते । ब्रह्मचर्यव्रतपरा वसनत्रयसंयुता

သန့်ရှင်းသော စာတုർമាសျာ ကာလ ရောက်လာသောအခါ ဟိမာလယ (ဟိမာချလ) တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် သူမ နေထိုင်ခဲ့သည်—ဗြဟ္မစရိယ ဝတ်ကို အဓိကထား၍ အဝတ်သုံးထည် ဝတ်ဆင်လျက်။

Verse 21

प्रातर्मध्येऽपराह्ने च ध्यायन्ती हरिशंकरम् । वपुर्यथा पुरा कृष्टं पूजने शंकरस्य च

နံနက်၊ မွန်းတည့်နှင့် နေ့လယ်နောက်ပိုင်းတွင် မိန်းမသည် ဟရီ-ရှင်ကရကို တရားထိုင်သတိပြုလျက်ရှိ၍၊ ရှင်ကရကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ယခင်ကကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာ ပိန်လျော့သွား하였다။

Verse 22

सखीजन समायुक्ता पितुः शृंगे मनोहरे । अतपत्सा विशालाक्षी क्षमादिगुणसंयुता

မိတ်သဟာယအစုအဝေးနှင့်အတူ ဖခင်၏ စိတ်ချမ်းသာဖွယ် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မျက်လုံးကျယ်သောသူမသည် သည်းခံခြင်းစသည့် ဂုဏ်သတ္တိများပြည့်စုံလျက် တပသ (အာစေတ) ကို ကျင့်ခဲ့သည်။

Verse 23

गालव उवाच । या हि योगीश्वरध्येया या वन्द्या विश्ववन्दिता । जननी या च विश्वस्य साऽपि कामात्तपोगता

ဂါလဝက ပြောသည်—ယောဂ၏ အရှင်များက သတိပြုတရားထိုင်ရမည့်သူ၊ ကမ္ဘာလောကက ပူဇော်ကန်တော့သော ပူဇော်ထိုက်သူ၊ စကြဝဠာ၏ မိခင်ဖြစ်သော သူမပင်လျှင် ဆန္ဒကြောင့် တပသသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

Verse 24

या हि प्रकृतिसद्रूपा तडित्कोटिसमप्रभा । विरजा या स्वयं वन्द्या गुणातीताचरत्तपः

မူလသဘာဝ (ပရကృతి) နှင့်တူသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိ၍ မိုးကြိုးတောက်ပမှု ကုဋေများနှင့်တူသည့် အလင်းရောင်ပိုင်ရှင်၊ အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ ကိုယ်တိုင်ပင် ပူဇော်ထိုက်သူ၊ ဂုဏ်သုံးပါးကို ကျော်လွန်သူမသည် တပသကို ကျင့်ခဲ့သည်။

Verse 25

पृथ्व्यंबु तेजो वायुश्च गगनं यन्मयं विदुः । मूलप्रकृतिरूपा या सा चकारोत्तम तपः

မြေ၊ ရေ၊ မီး၊ လေ နှင့် ကောင်းကင်တို့ကို သူမ၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် သိကြသကဲ့သို့၊ မူလပရကृति၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်သော သူမသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး တပသကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 26

या स्थावरं जंगममाशु विश्वं व्याप्य स्थिता या प्रकृतेः पुरापि । स्पृहादिरूपेण च तृप्तिदात्री देवे प्रसुप्ते तपसाऽप शुद्धिम्

မရွေ့မလျားနှင့် ရွေ့လျားသတ္တဝါအပေါင်းတို့ကို လျင်မြန်စွာ လောကတစ်လောကလုံး၌ ပျံ့နှံ့တည်ရှိသူမ၊ ပေါ်ထွန်းသဘာဝ (ပရကృతိ) မတိုင်မီကပင် ရှိနေသူမ၊ ဆန္ဒတောင့်တမှု စသည့် အရုပ်အဆင်းများဖြင့် တೃप्तိကို ပေးသူမ။ ဒေဝသည် အိပ်ပျော်နေစဉ် တပသ (အာသီတ) ဖြင့် အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားသန့်စင်ခဲ့သည်။

Verse 257

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये द्वादशाक्षरनाममहिमपूर्वकपार्वतीतपोवर्णनं नाम सप्तपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၊ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ပုဒ်ပါသော သံဟိတာ၌၊ ဆဋ္ဌမခဏ္ဍ နာဂရခဏ္ဍအတွင်း၊ ဟာဋကေရှဝရ က္ෂೇತ್ರမဟာတ္မ్యంలో၊ ရှေသရှာယီ အုပ်ခယာန၌၊ ဘြဟ္မာနှင့် နာရဒ စကားဝိုင်း၌၊ ချာတုർമាស്യ မဟာတ္မ్యంలో၊ «ဒွါဒသအက္ခရာ နာမ၏ မဟိမကို အရင်ဖော်ပြပြီး ပါర్వတီ၏ တပသကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၂၅၇ သည် ပြီးဆုံး၏။